SİYAH YALAN – 14. TERCİHLER VE ÇABA

Bir önceki bölüm, bu bölüm ve bundan sonra gelecek olan bölüm normalde tek bölümdü. Eski Esma kafası işte bölümleri ayırmamış hepsini tek yerde biriktirmiş. Allah'tan yaş 20 halimle düzenliyorum yoksa vay halimize...

Keyifli okumalar :)

15 EKİM PAZARTESİ, 2018

İnsan hayatının rutinlerinden; uyumak ve uyanmak.

Yataktan çıktığımda Cansu çoktan yeni okuluna gitmişti, orası meslek lisesi olduğundan okul saatleri her gün farklılık gösteriyordu ama Cansu bir şeyleri tek başına yapmaya başladığından sanırım, hiç riske girmeden ve panik bir şekilde evden babamdan bile erken ayrılmıştı.

Rutinlerimi hallettikten sonra evden ayrılmıştım, otobüse her zaman bindiğim saatte durağa gelmiştim, mavi gözlü ve dik duran genç de bu duraktaydı ve bu otobüse bindiğim zamanlar sanki her gün aynı insanları görüyordum. Mesela yine aynı genç kadın, kulaklıklarını takmıştı ve camdan dışarıyı seyrediyordu, gerçekten de dinlediği şarkılardan ve bu 712 otobüsünden ilham alıyor gibiydi.

Okul numaramı, ismimi, soy ismimi ve okuduğum şubeyi söyleyip kampüse giriş yapmıştım ama otopark kısmından içeri girmemiştim. Bugün pazartesiydi, haftanın ilk günüydü ve İstiklal Marşı'nı okuyacaktık. Sıranın en arkasına geçtiğimde yanımda kimse yoktu her zamanki gibi ancak bir anda Serhat solumda belirdiğinde başımı çevirip ona baktım. Ferahlatıcı bir kokusu vardı, ada çayının biraz daha kimyasallaşmış hali gibi kokuyordu.

“Günaydın,” dedi bana doğru eğilerek sonra sıramızdaki öğrencilere döndü, hepsine boş gözlerle baktı.

Bu sefer soğuk davranmadım, gülümsedim ve “Yine bir şeyler konuşmak için mi geldin yanıma?” diye sordum.

“Hayır,” dediğinde bana biraz daha yaklaştı, sırayı bozmamak adına ondan uzaklaşamadım ama normal bir anımızda olsaydı geri giderdim. “Uzaktan seni gördüm ve yanına gelmek istedim.”

Sessiz kaldım, bu okul sırasında tek hissetmemem için yanıma geldiğini anlayabiliyordum. Müdür rutin konuşmalarından yapıyordu ben de sınıfımdakilerin bakışlarını umursamadan başımı kaldırdım ve Serhat’a döndüm. “Çok tuhaf bir adamsın, Serhat. Güven vermiyor gibisin ama kanın çok sıcak.”

“Teşekkür ederim,” dedi yumuşak bir sesle ama soğuk bakıyordu etrafa şu an. “Çünkü sana sıcak davranıyorum Hira, öyle hissedebildiysen bu beni sevindirir.” Bana döndüğünde yeşil gözleri ela gözlerimi arşınladı. “Kaç gündür benden uzaklaşma diye ne kadar çaba verdim, farkında mısın?” Gülümsedim. “Dün pazara bile geldim seni görebilmek için.”

Ne diyeceğimi bilemediğimde utanarak önüme döndüm, dudaklarımı yaladım ve ona bakamadım. Serhat da geri önüne döndüğünde içinin huzurlu olduğunu düşünüyordum çünkü ben de onun yanındayken hem huzuru hem sakinliği hissediyordum.

Yan yana İstiklal Marşı’nı okuduk, bitirdiğimizde “Derse yetişmem lazım,” diyerek yanımdan gitti.

Değişen ders programı sayesinde ilk ders matematikti, Mazlum hocamız da yine formundaydı, sabah zihniyle matematik dinleyebilmek de bir ayrı açıcıydı.

İki saatlik matematikten sonra üçüncü ders inkılap dersine girmiştik, Ahmet hocamız o kadar güzel(!) anlatırdı ki ders başı siyasetten girip magazinden çıkardı ve ders sonunda ise kitaba yeni başladığımız halde sayfa yetmişe kadar gelebilmiştik. Bu derste aklımda kalan tek şey bir anda nasıl yetmiş sayfa işleyebildiğimizdi. Galiba Hadise'nin yüzüğünün fiyatı bizi uçmaya teşvik etmişti.

Teneffüse girdiğimiz vakit içim karardı, bunalma yaşadım ve sonra aklıma dördüncü dersin de inkılap olduğu geldi. Anlık bir kararla sınıftan ayrıldığımda zemin kata kadar indim sonra düz koridordan ilerlediğim esnada kapalı bir sınıf kapısında tanıdık sesler duydum, en ilerideki koridor sonu camlarına gitmekten de vazgeçmiştim.

"Neden Adana'ya gitmek istemiyorsun ki, Serdar?" diyordu Serhat hafif bir sesle, o sırada kapının ardından ayakkabımın gölgesi fark edilmesin diye geri gitmiştim.

"Bir daha Adana'ya ayak basarsam en adi şerefsizin tekiyim." Serdar'ın daha önce argo konuştuğunu duymamıştım.

"Sen de mi bir daha hiç Adana'ya gitmeyeceksin, Serkan?" Bu erkek sesini tanımıyordum ama ses tonu o kadar katı ve ağırdı ki insanın içine anında korku salabilirdi.

"Yüreğir benim anca sikimi görür." Serkan'dan beklemediğim bir cümle duyduğum için kapının biraz daha gerisine gittim ve sırıtışımı elimle engellemeye çalıştım. Hiç konuşmayan, konuşsa bile en fazla üç harf kullanan Serkan'dan sonra konuşulanları daha fazla dinlemek istiyordum.

Kapıda ayakkabım veya ayakkabımın gölgesi görünmeyecek şekilde konumlandığımda "Yerinde bir dakika rahat duramayan Anıl'ın yeni aşkını gördünüz mü?" dedi Serhat, konu değiştirdi ve ileriden Şevval'i gördüm, elindeki telefonunu cebine attıktan sonra beni fark etti ama hiç bozuntuya vermedim, asıl ani bir tepki verseydim dikkat çekerdi sonra Şevval bana gülümsedi ve karşıma geçti, tıpkı benim gibi kapının ardını dinleyebilmek için.

"Öyle bir şey yok," dedi Anıl keyifsizce. "Sallama Serhat, götünden de uydurma."

Şevval kaşlarını kaldırdı, ben ise kollarımı göğsümde birleştirdim.

"Kızı niye reddettin ki?" Serdar neden çoğu zaman zihnimde kibar beyefendi diye yer ediyordu?

"Tipim değildi."

Serhat'ın alayla güldüğünü işittim. "Anıl için ideal kadın zaten otuz yaş üstü olmalı. Geniş kalça, estetikli bir yüz ve karpuz çekirdeği kadar da beyin." Biraz bekledi. “En önemli kriterini unutuyordum az kalsın. 120-60-100.”

Bir ses işittim, sanırım Anıl, Serhat'ın kafasına vurmuştu. "Seninki de süper beyinli olmalı herhalde, çok zeki olacak çok uyanık olacak çok sinsi olacak çok güzel olacak çok mükemmel olacak çok zeyrek olacak çok kurnaz olacak çok çok çok."

"Alakası yok, Anıl." Serhat'ın gözlerini devirdiğini hissettim. "Benim kafa ikimize de yeter bebeğim." Serdar, Anıl’a bebeğim diyen Serhat’ı duyduğunda kahkaha atmıştı ve o esnada Şevval ile birbirimizi garip bir ifadeyle izledik.

"Biz şimdi ne dinliyoruz?" dedi Şevval dayanamayarak ve panikle ona sus işareti yaptım.

"Yakalanmayalım şimdi," dedim parmağım dudağımdayken.

Serdar "Peki ya sen, Sa-" diyordu ki Serhat, Serdar'ın konuşmasını engelledi ve sebebini ise anlamıştım sanırım. Panikle Şevval'in yüzüne baktım ama o pek de bir şey fark etmiş gibi durmuyordu. Belki de gerçekten Şevval, Serhat'ın isteğine çok uyumluydu, zekâ konusunda.

Ne olur ne olmaz diye biraz daha geri gittim, Serhat ise Serdar'ın kuracağı cümlesini isim vermeden tekrarladı. "Peki ya senin tercihlerin ne yönde?"

Şevval ile kapıdan onların sohbetlerini dinleyeceğim aklıma hiç gelmezdi.

"Bir de soruyor musun?" dedi o kalın erkeksi ses. "Kızıl saçlı prensesim neyse benim de tercihlerim odur." Sanırım bu abimiz sahipliydi. Cidden sırf ses tonundan dolayı zihnimde simsiyah bir dev gibi hayal ediyordum o konuşan kişiyi.

Sanki bütün gözler Serkan'a çevrilmiş gibi Serkan da isteksizce açıklama yaptı. "Çok konuşanı hiç sevmiyorum az konuşanı da sevmiyorum. Kafamı açmayın benim."

Serdar mecburi boğazını temizledi, sanki gözler bu sefer ona çevrilmişti. "Abi ben kavga gürültü çıkarmayan herkesi severim ya."

Erkeklerin kahkahasına ortak olmak istiyordum ama yakalanırız diye Şevval ile kendimizi gülmemek için kasmıştık.

"Sizce de çok sıcak olmadı mı?"

Elimle yüzüme vurdum ve yine Şevval'in bir şey anlamayarak onları dinlemeye devam ettiğini fark ettim.

Fark ettiğim bir detayla "Allah seni," dedim Şevval'e kızarak. Kaşlarım çatıktı ve gergin ifadem ile Şevval'e bakmaya devam ettim ama o yine bana ne var dercesine baktı. "Deminden beri ayakkabının gölgesi kapının altına güneşten dolayı yansımış." Şevval başını eğip bu detayı fark ettiğinde bir anda geri gitti ve bir anda gölgesini bir aptal gibi yok etti. "Cidden artık Serhat'ın neden benim beynim ikimize de yeter dediğini daha iyi anladım." Partnerinin kendisinden gizli saklı iş çevirememesini sağlayabilmek içindi elbette.

"Şu kapıyı açayım da içerisi biraz cereyan etsin." Serhat'ın sesiyle dudağımı ısırdım ve "Üç deyince koşuyoruz," dedim panikle ve geri geri gittim. "Direkt üç."

Serhat dinlendiklerini dile getirmeden arkadaşlarına çaktırmış olmalıydı çünkü Anıl'ın "Kim bilir yine kime ve kimlere rezil olup da bokumuzu gösterdik?" diye konuştuğunu duymuştum.

Şevval gülerek bahçeye doğru koştuğunda ben de kahkaha atarak merdivenlerden çıkmıştım, kendi sınıfıma girdiğimde bile yüzümde bir gülümsemem vardı.

Dördüncü ders de tarihti, Ahmet hocamızı sevmiyordum çünkü onuncu sınıftayken 100 aldığım tarih dersinden sırf dersinde sessizim diye sözlüme 90 girmişti. Zaten bazı öğretmenlerin de öğrenci psikolojilerini anladıklarını hiç düşünmüyordum, neden bu kız çok sessiz acaba diye düşünüp benimle baş başa bir konuşmaya girişmemişti ve direkt ben çok suskun olduğumdan sözlüme sınav notumdan düşük vermişti. Zaten güzel tarih anlatabildiğini de düşünmüyordum ve sırf bundan dolayı da 1071 Malazgirt'ten başka bir şey bildiğim de yoktu.

Teneffüse girdiğimizde bizim için oluşan boşluğu düşündüm, çok fazlaydı. Şimdi beden eğitimiydi, ondan sonra bir saatlik öğle arası ve sonra da yine beden eğitimi. Son iki saat ise bu kadar boşluktan sonra edebiyat dersi vardı, herhalde son iki saatte içimiz şişecekti.

Beden eğitimi dersi benim için bir ders sayılamadığından okul formamla gelmiştim ve yanıma bu derse uygun hiçbir şey de getirmemiştim ama arkadaşlarımdan bazıları okula serbest gelmişlerdi ve bazıları da üzerlerini değiştirmek üzere sınıftan ayrılmışlardı.

Arkadaşlarım dışarıda oyun oynarlarken ben de ilk yirmi dakika matematikte işlediğimiz konuların üzerinden geçtim daha sonrasındaysa yürüyüş yapma amacıyla sınıftan ayrıldım.

Bahçeye çıkmak istemiyordum çünkü onların mutlu mutlu oynadıkları oyunlara uzaktan bakmak hoşuma gitmiyordu.

Ama ben de oynamıştım, bir kez bile olsa en azından içimde kalmayacaktı.

Binanın içini öylesine turluyordum sonra yangın merdivenlerinden inerek bodrum kata kadar geldim. Bu karanlık koridor bile bir sürü yere açılıyordu. Kadın ve erkek mescitleri, resim sınıfı, beden eğimi öğretmenlerinin takıldığı ve beden eğitimi için gerekli araç gereçler, asansör boşluğu, kız ve erkek soyunma odaları, MEB'in verdiği kitapları koymak için ekstradan bir köşe, öğrenciler oturabilsin diye birkaç bank.

Banklardan birinde tanıdık iki kişi gördüğümde kapının gerisine çekildim fark edilmemek için ve izledim. Şevval'i ve Serhat'ı.

İkisi de bir bankta oturuyorlardı, Serhat oturduğu yerden bacaklarını açmıştı ve Şevval de onun yanına oturmuştu, Şevval'in elindeki telefona bakıyorlardı.

Yakın duruyorlardı, mutlu olmalarını beklerdim ama ikisinin de yüzü taş gibiydi, özellikle de Şevval'in yüzü tıpkı bir mermer gibiydi bembeyazdı.

Şevval elindeki telefonu diğer parmağıyla kaydırıyordu sürekli, sanki fotoğraflara bakıyorlardı. Şevval bir fotoğrafta sabit kaldığında üzülerek bir şey gördü ya da utanarak veya her ikisi de hatta omuzlarını bile kendisine çekti ama Serhat hiçbir tepki vermedi, mimik oynatmadığı esnada sadece Şevval'in telefonuna bakmaya devam etti.

Serhat'ın düz ve sabit bakan neon yeşili gözleri ve Şevval'in fotoğrafa acıyla bakan gökyüzü mavisi gözleri üst kata çıktığım zaman bile gözlerimin önünde gibiydi.

Öğle arasına girmeye on dakika kalana kadar da Serenad'ı okumuştum sonra acıktığımı hissettiğimden yanıma telefonumu ve cüzdanımı alıp karşı binaya geçmiştim. Bizim okulun öğle arasına girdiğimizi gösteren zili daha çalmamıştı ve bizim binanın kantininden daha güzeldi bu geldiğim yer. Sadece birkaç üniversite öğrencisi vardı içeride.

Yan gözle cam kenarındaki dördüncü masaya bakmıştım ve kimsenin şu an orada oturmadığını gördüğümde ise gözlerimdeki o çekinceli bakış son bulmuştu.

Kendime yemek için sadece bir çubuk kraker almıştım ve parayı ödedikten sonra arkamı dönecektim ama burnuma dolan ada çayı kokusu parayı uzattığım adama bakmaya devam etmemi sağlamıştı.

"Neden bizi diniyordun?"

Karşımdaki adamdan engebeyle gözlerimi çekebildiğimde fark edilmeksizin bir nefes aldım ve Serhat'a doğru döndüm, bu kadar dibime girmiş olmasını beklemediğimden ise ilk önce geriye gittim, gidemedim ve tezgâha sırtım yaslandığı gibi de sola doğru kaydım.

Serhat bana o uzun boyuyla üstten ve sabit bir şekilde bakmaya devam etti, mecburi olarak onun neon yeşili gözlerine bakmayı sürdürdüğümde ise ağırlığımı tek bir ayağıma verdim. "Ne dinlemişim ben?" Bekledim, burnumdan sessizce nefes aldım. "Neyden bahsettiğini bilmiyorum."

Beni dümdüz incelemeye devam etti. "Tek ayağının üstünde çift yalan söyledin, Hira. Bunun farkında mısın?" Sadece gözlerime baktığı hâlde ve ben aslında iki ayağım yerdeyken bile ağırlığımı tek ayağıma verdiğimi anlayabiliyordu. O kadar ince bir dikkati vardı ve bu aslında çok korkulasıydı. "Yalana olan yirmi dört saatlik yeminini bile ancak gerçekleştirebilmiş bir kişisin sen. Unuttun mu?"

Sabahki sıcaklığı yok gibiydi. Dişlerimi sıkıp yutkunduğumda Serhat'a Serhat'ın ağzından cevap vermem gerektiğini anlamıştım. "Erkek arkadaşlarına dinlendiğinizi Şevval'in ayağını bahane ederek sunduğunu biliyorum." Ona dikkatlice baktım, devam etmemi bekliyordu. "Ve o sınıfın içerisinde bir ismin söylenmesini engellediğinden de zaten benim sizi önceden dinlediğimi sen de önceden anlamıştın." Dudaklarımı birbirine bastırdım. "Ama Şevval benim yanıma gelmeden önce telefonuna bakıyordu, yani sana sizi dinlediğime dair bilgilendirici bir mesaj atmış olmalıydı zaten."

"Öyle mi düşünüyorsun, sadece?" diye sordu Serhat, o kadar paragrafıma karşın tek bir cümle kurdu.

Buradan ayrılmak için biraz daha yana kaydım ve Serhat'tan bakışlarımı kaçırdım, zorlanarak. "Sizi dinlemeye başladığımda birden konu değiştirdin, uyduruk kadın konularına bilerek geçiş yaptın."

Serhat'a bakmıyordum ama göz ucu çok çok az gülümsediğini görebiliyordum ve hâlâ da bana bakıyordu, gözlerini kısarak.

Bir anda kantinin baş kısımlarında bir erkek grubu laf dalaşına girdi, bağırdılar sonra iş ciddi bir kavgaya dönüştüğünde omuzlarımı öne eğip kollarımı göğsümde bağladım. Buradan gitmek istemiştim ama kapının önünde kavga çıkmıştı.

Bir adam hızını alamadı ve sandalyeyi havaya kaldırdığında Serhat anında önüme geçmişti, Serhat'ın sırtıyla bakışmıştım.

Serhat sadece yana ufak bir adım atmıştı fakat içimde doğan his büyük bir mutluluktu. Ama dikkatli düşündüğümde de korunmayı hak edecek hiçbir şey yapmadığımı fark etmiştim. Olmadı, hissedemedim ve yine yana kaydım, Serhat başını omzuna eğip bana baktığında ise ona hiç bakmamıştım. Ve sonra Serhat da yana kaydı, bu resmen benden uzaklaşmaydı ve bu yaşıma kadar korunup kollanmadığımdan nasıl hissedeceğimi ya da nasıl davranacağımı bilemediğimden yine birinin raylarıma oturmasına izin vermemiştim.

Kalbim zaten onarılamamıştı eskiden beri ve şimdi de sağlam bir yürek taşıyamayacağımı düşündüğümden bana yara bandıyla yaklaşanlardan da kendim uzaklaşıyordum.

Doğru düzgün bir lise kavgası görmemiştim ama şu an gördüğüm kavga meslek lisesi kavgalarından bile daha ciddi duruyordu. Yine de korkmuyordum nedense, yanımda Serhat var diye miydi yoksa kavga eden kişilerin aslında birer bilinçli bireyler olduklarını düşünmemden miydi bilemiyordum.

Kimse o gruba girip de kavgayı ayırmıyordu ama sonra kapının dışından bir bağırış duyuldu, Anıl tam kapıdan içeri öfkeyle girerken aslında kavganın da ortasına düşmüştü. Nasıl oldu bilmiyordum ama Anıl'ın o an gözü döndüğünden herhalde masaya bir tekme attı sonra kavga edenlerden birine kaya çarpması yaratacak kadar çarpıp geçtiğinde adamlar kavga etmeyi bırakmışlardı.

Ne olduğunu anlamaya çalıştığım esnada "Yeniden önüne geçmemi ister misin?" diye sordu Serhat parmaklarıyla bıyık kısmını kaşıdığında. "Çünkü Anıl gerçek kişiliğini takınmış bir hâlde buraya doğru geliyor."

"Sen?" dedi Anıl, Serhat'a bakıyordu ama öfkesinden cümle kuramıyordu. "Neden ki!?" Tüm bu öfkeye karşın kahve gözlerinde merhamet vardı. "Senin bütün sınavın benimle mi? Ben senin rakibin değilim Serhat."

Anıl bize doğru ilerlemeye devam ederken Şevval arkadan hızla çıktı ve bir anda Anıl'ın önünde sarı saçları savrularak dikeldi, kollarını da iki yana açtı.

"Serhat'a doğru adımlamayı keseceksin."

"Çekil önümden."

"Hayır," dedi Şevval acayip net bir sesle. "Sen geri gideceksin."

Anıl, Şevval'in arkasındaki masaya ellerini dayadı, Şevval'i kıskacı altına aldığını düşünmüştüm ama Şevval yine acayip bir cesaretle Anıl'ın yakalarından kavradı.

Bir keresinde bir sınıfta Serhat ile uzun uzun bakışırken en zorlu bakışmalardan birini yaşadığımı düşünmüştüm ama biz Serhat ile birbirimize çok anlayışlı bakmışız, asıl acımasız bakışlar ise mavi ve kahve gözler arasında gerçekleşmiş.

"Her gün televizyonlarda kınadığım o şiddet yanlısı alçak adamlardan olmak istemiyorum," dedi Anıl, vurgularla ve dinlenmelerle. "Bırak yakamı."

Şevval sıfır korkuyla başını omzuna eğdi. "Buradan ayrılacaksan neden olmasın?"

Şevval kişileri içine geç kabullenirdi ama kabullendiğinde de onları bütünüyle kendi parçası yapardı ve o kişilerin tamamen bir güç kaynağı olurdu. Şu anda Serhat'ın bir güç kaynağı olmasına gerek var mıydı bilmiyordum ama Şevval'in en yakınlarını ölesiye savunduğuna emindim.

Serhat'a yandan baktım, çok alışılmış duruyordu.

Anıl geriye gittiği için Şevval de Anıl'ın yakasını bırakmıştı, sonra Şevval bize doğru döndüğünden Anıl'ı göremedi ve Anıl yine bize doğru geldiğinde Şevval de bize doğru atılmak istedi ama dizi önündeki masaya çarptı.

"Bana karşılık ver, tamam mı Serhat?" dedi Anıl ve Serhat'ın en yakınlarına elini dahi kaldırmadığını biliyordum.

Anıl aslında hiçbir şey yapmayacaktı ve belki de sadece konuşacaktı ama dayanamadım ve bu sefer ben Serhat'ın önüne bir anda geçtim ve "Yeter," dedim tam Anıl'ın gözlerine bakarak. "Tartışılacak bir ortam bile değil burası, farkında mısın, Anıl? Kaos ortamını dışarıya saklaman gerekirdi."

Serhat'ın arkamdan güldüğünü işittim, Anıl sadece bana baktı. Hayal kırıklığı yoktu ama gözlerini Serhat'a çevirdiğinde bir parçası daha Serhat'ın tarafına çekilmiş gibi canı acıyarak durdu.

İkisine de tuhaf bir şekilde kanım sıcaktı ama Serhat’ın önüne geçmemle Anıl’a karşı Serhat’ı tercih etmişim gibi görünmüştüm.

"Öfke ve sabır konusunda eğitim almış olsaydın seninle konuşarak anlaşabilirdik, Anıl."

Serhat’ın, Anıl’a sarfettiği sözlerinden sonra dayanamadım ve kantini de ilk ben terk ettim.

Daha önce hiç aşamalı ve birbirinden üstün kavga edilen bir ortam görmemiştim. İlk ben ve Serhat tartışmıştık, en zayıflarıydık sonra başka bir erkek grubu sonra Anıl'ın baskın hâli sonra Anıl'a kafa tutan Şevval ve en sonunda ise nokta görevi gören ben.

OKUL ÇIKIŞI.

SAAT 16.10

Yorucu bir pazartesinin daha sonuna gelmiştik ve okul çıkışı olmasına rağmen sınıfı terk etmiyordum çünkü hâlâ otobüs duraklarının ilerilerini öğrenememiştim ve şimdi okuldan ayrılsam bile birkaç otobüse üst üste binemeyeceğimden dışarıda zaman kaybetmek istemiyordum. En azından şimdi ders çalışırsam ve benim ders çalıştığım süre içerisinde de öğrenciler evlerine ulaşmış olursa her şey daha verimli olurdu, hem zaten diğer okulları bilemezdim ama kendi sınıfımdan doğru düzgün ders çalışanı görmüyordum ve her bir ezberim beni sıralamalarda daha da öne atardı.

Dershaneye giden arkadaşlarımın da benden önde olacaklarını sanmıyordum, son sene bence dershane yorardı ve insanın bireysel de çalışması gerekiyordu.

Uzun bir süre boş sınıfta ders çalıştım, okul boş olduğu için sınıf sessizdi ve en sonunda personel bir bayan sınıfı temizlemek için sınıfa girdiğinde de çantamı sırtıma takıp eve gitmek için bahçeye çıkmıştım.

Sırtımda çantam, tek elimde hem otobüs kartım hem telefonum yürüdüğüm esnada sol ayak bileğime bir top çarptı, ayak bileğimin yamulduğunu düşündüm ve bağırmamak için kendimi kastığım sırada ise yere eğilmiştim.

"Pardon," dedi Cafer ve yanıma geldi, bana yardım edeceğini sanmıştım ama o sadece topu aldı ve bana arkasını döndüğünde arkalarda Hivda'yı ve Begüm'ü de görmüştüm. Boş bahçede top oynuyorlardı.

Paçamı silkeledim kaşlarım gerildiğinde, bileğim acıyordu ve yavaşça ayağa kalktım. Umursanmadım. Umursamadım.

Sağlam ayağımla adım atacağım esnada bizim binanın köşesinde Serkan'ı gördüm, kaşlarını çatarak bana bakıyordu, yine sessizce ve o an gözlerinin neden gecenin bir vakti okyanusun aldığı o koyu hâli aldığını anladım çünkü aynı ıssız bir sessizliğe sahiplerdi.

Boksörcü bir fiziği vardı, yine simsiyah giyinmişti ve nefesini verdiğinde bakışları benim arkadaşlarımı buldu, kaşları daha da çatıldı ve siyah gömleğinin bileklerini sanki dövüşe hazırlanırmışçasına katlayıp onlara doğru ilerlediğinde hayır anlamında başımı salladım. Fark etti, bana baktı ve başı belaya girmesin diye bile değil, gerçekten değmeyeceğinden Serkan'ı engelledim.

Yine elbette ki bana bir şey demedi, karşı binadan dikkatlice bir yere odaklandıktan sonra ise bizim binanın arkasına doğru gitti.

Serkan'ın gömleğinin bileğini katlaması küçücük bir hareketti ama anlamı çok ağırdı, çok büyüktü ve bu küçücük hareketi bile içimde büyük bir mutluluk uyandırmıştı.

Ben bugün hep küçük eylemlerin doğurduğu büyük mutluluklar diyordum.

Eskiden beri onarılamayan bir kalbim vardı, onarılmaya çalışılmasına ise alışık olmadığımdan bana yara bandıyla yaklaşanları sürekli kendimden uzaklaştırıyordum ve gerekirse de ben geri gidiyordum ama Serkan'ı kendimden uzaklaştırmasaydım ve o benim arkamda olduğunu arkadaşlarıma gösterseydi sonucunda Serkan ile bir iletişimim olabilirdi belki ama işte, bunu da kendi ellerimle engellemiştim.

Attığım her adımda sol bileğimi zorluyordum, acıyordu, yamuk yürümem gerekirdi ama bahçeden ayrılana kadar düzgün yürüyebilme konusunda kendime işkence çektirdim ve otoparka gelebildim.

Normal okul çıkışı zamanında okuldan ayrılsaydım bu şansla ve bu çevreyle yine bir zarara uğrardım, şimdi de bir zarardaydım ama en azından otobüse binip eve erken gidebilme ihtimalim artmıştı.

Etrafta kimse olmadığından bu sefer acımı göstererek yürüdüm, yürüyemedim ve derin bir nefes alıp durdum ardından okul çantamı sırtımdan indirip yere bıraktım. Adım attıkça canım yanıyordu ve otobüs durağına gidebilmek için de bana bir dış etmen lazımdı. Mesela buraya Caferler gelseydi gururdan hiçbir şey olmamış gibi yürüyebilmeyi cesaretle yapardım.

Ayaktayken acıyan bileğime bakabilmek adına başımı aşağı eğdim. "Yürüyemiyorum."

Bir anda arkamdan biri beni hem dizlerimin arkasından hem de belimden tutup kucağına kaldırdığında refleksle çığlık attım ve "N'oluyoruz?" diye bağırdım.

"Gariban bir öğrenci olduğumdan ağırlık almaya param yok, onun yerine seni kaldırsam olur mu?"

Hiçbir şey anlayamadım, ada çayı kokusunu içimde hissettim sonra farkında olmadan tek dirseğimi Serhat'ın boynuna doladığımı fark ettiğimde kollarımı kendime çektim ve dehşetle Serhat'a baktım. "İndir."

Ben şu an havada mıydım? En son birinin kucağında olduğumda daha bebektim.

Bana neon yeşili gözleriyle baktığında yakınlıktan başımı uzaklaştırmak adına geriye götürmüştüm. "İndirir misin?" dedim yeniden.

"Ama spor yapmamı engelliyorsun şu an?" Benimle alay edercesine eğlendi resmen ama ciddi baktı. "Ağırlık almaya param yok diyorum, anlamıyor musun?"

Yüksekteydim, yükseklik korkum yoktu ama dehşet içerisinde olduğuma emindim. Büyüdüğümden beri ilk kez kucaktaydım diye mi yoksa Serhat'ın yürüyememiş olduğumu görmüş olmasından mıydı işte orası tam bir bilinmezlikti.

Kollarımı kendime çektim ve bacaklarımı teması kesmek adına havaya kaldırdığımda Serhat'tan öte tarafa dönüp yerdeki okul çantama baktım sonra elimdeki telefonumu ve kartımı fark ettim, ikisini de farkında olmadan sıkıyormuşum.

Temasımızı farklı bir bilinçle fark ettiğimde yeniden ona döndüm, göz göze geldik ama bu sefer hissederek sonra bakışlarımı kaçırdım.

"Tamam," dedi Serhat ve sakince yere bıraktı beni, iki ayağıma da bastığım esnada geri gittim ve yerdeki çantamı alıp acilen omzuma taktım.

Gözlerim açık şekilde sağı solu tararken Serhat'ın gitmesini bekliyordum ama karşımda bana bakmaya devam ediyordu. "Yine aynı şekilde tek ayağının üzerinde bana yalan söylemeni bekliyorum."

"Anlamadım?"

"Ağırlığını tek ayağının üzerine vermeni bekliyorum," gözleri sol bileğimi buldu, "özellikle de sol ayağına."

Serhat ya topun ayak bileğime çarpmasına şahit olmuştu, ya Serkan söylemişti ya da demin yürüyemediğimi görmüştü. "Git," dedim ona sadece.

"Yürü," dedi cevap olarak.

Üzerimde bir baskı hissettiğimden buradan ayrılma ihtiyacı hissettim sonra yürümek istedim ama beni izleyen yeşil gözlerin karşısında bunu yapamadım. Demin yürümem için bir etken olması lazım demiştim kendi kendime ama Serhat bu etkenlerin tam tersiydi.

"Seni kötü mü hissettiriyorum?" Gözleri üzerimdeydi ve beni anlamaya çalışıyormuş gibi baktı. "Gördüm, bileğine top çarptı ve bileğin burkuldu." Kıvrak zekasıyla arkadaşlarımın o topu bana bilerek attıklarını anladığına emindim ama konusunu açmadı. "Seni eve ben bırakabilirim, eğer istersen tabii."

"Nasıl?" İlk kavrayamadım. "Yani olmaz." Aklıma direkt babam geldi. "Gerek yok."

Serhat başka bir yöne bakarak derin bir nefes aldı. "Peki sadece durağa kadar bıraksam?"

Yabancıların arabasına binmemeliydim. Serhat yabancı mıydı? Ailemden kimse Torbalı'da değildi yani kimseye yakalanmazdım. Kısa kısa karar verme aşamalarını gözden geçirdiğim esnada "Durak buraya çok yakın zaten," dedim ama Serhat beni beklemeden ilerledi ve "Tesadüfe bak ki arabam tam olarak arkanda," diye cevap verdi. “Yoksa kader mi demeliydim?”

Serhat arkama doğru ilerlediğinde ben de arkamı dönmüştüm, kapısını açtığında ise ani bir kararla "Peki," dedim ve aynı anda üstten basık siyah farlı beyaz arabasına bindik.

Bu araba zihnimin birçok köşesindeydi ve şimdi ise bu arabanın içerisinde yer edebilmiştim.

Çantamı ayaklarımın dibine attım, Serhat motoru çalıştırdı ve otoparkın çıkışına sürdü. İkimiz de kısa mesafe olmasına rağmen kemerimizi takmıştık ve ikimiz de sessizdik. Arabanın içerisini inceledim, konforluydu ve ne işe yaradıklarını bilmediğim ışıklı bir sürü tuş vardı. Kapımı açmak için yer eden kısımların yanı bile tuş kaynıyordu.

Sanki gerginlik var gibiydi ama daha çok sinsilik kokusu. Hayır, daha çok Serhat kokusu.

İleride durağı gördüm ve kapı kolunu hafiften tuttum sonra Serhat bana yandan kısa bir bakış attı, dudakları aralıktı ve ona tamamen döndüğüm esnada ise tam durağın önünden geçerken gaza hiç olmadığı kadar çok bastı.

Sessizlik içerisinde ona bakarken hiç olmadığı kadar gülmüştü.

Dudaklarımı yaladım ve "Yalan," dedim, bu arabanın içerisinde söylediğim ilk kelimeydi. "Yalan söyledin."

"Hayır," dedi Serhat başını olumsuz anlamda sallarken. "Sadece kandırdım." Dönüp dolaşıp aynı konulara geliyorduk. "Sana rahatça yalan olmayan cümlelerimi söyleyebiliyorum ve bu bile seni kandırdığımın bir göstergesi sayılır."

Dirseğimi kapıya yaslayıp elimi de alnıma yerleştirdim, karşıyı izledim. Her ne kadar Torbalı'nın son uç kısımlarını bilmesem de çıkışını biliyordum, gergin değildim ama gergin gibiydim de ve şu an hiçbir şey soramıyordum.

"Seni kaçırmıyorum, hiçbir şekilde organ kaçakçılığı yapmadım ve kadın tacirliği de öyle." Bana açıklama yapıyordu, nefesimi verip sırıtmıştım. "Sadece evine bırakacağım, gerçekten."

"Torbacı kılıklı birinden bu sözleri işitmek çok absürt." Onu inceledim; sol kolunu, anlayamadığım dövmelerini, uyuyamamış hâlini ama yine de güçlü duruşunu ve saçlarının dağınıklığından artık Serhat'ın bir tarağının olmadığını düşünüyordum. "Beni eve bırakma amacın ne?"

"Evim zaten Ayrancılar’da, aynı semtte oturuyoruz ve şu an zaten güzergahım da o yönde. Neden seni sadece durağa kadar bırakayım ki? İkimiz de enayi miyiz?"

Gülme, Hira. O seni kandırdı. Gül, Hira. Kalbimi onarmaya engellediğim biri bana yardım ediyor.

Bu konuları pek anlamazdım ama Serhat'ın deyimiyle gariban bir üniversite öğrencisinin böyle bir arabasının olması imkansıza yakındı ve ben Serhat'ın sivil bir polis olduğunu düşünmeye başlamıştım çünkü bir günlüğüne otobüs şoförlüğü yapması bile bir araştırma kaynaklı olabilirdi.

"Otobüs anıların var mı, Serhat?" Gizemli Adam'ı anmıştım bir nevi.

"Otobüslerle pek de bir anım yok." Gizemli adamın sözünün tersiydi bu, bilerek de böyle konuşuyor olabilirdi. Beklerken düşündü. "Ama geçen otobüs şoförü olmuştum, sen de vardın hatta yanımda. Bu bir otobüs anısı sayılır mı?"

"Neden sayılmasın ki?" dedim sorusuna soru sorarak.

Serhat sol eliyle direksiyonu tutuyordu ve sağ eli ise yumruk halinde bacağının üzerindeydi. Sakin bir sürüşü vardı, gereksiz hızı yoktu ve trafikte insanlara sürekli yol vermesinden babamı anımsamıştım. Sabırlıydı. "Gerçi daha yeni otobüslere binmeye başladın ama yine de senin anlatacak otobüs anıların vardır."

Otobüslere binememe ve oturamama dışında "Otobüs anım yok, senin şoför olduğun gün hariç," dedim, bir detay fark etmiştim.

"Kesin olur o zaman." Neye dayanarak bunu söyledin, Serhat?

"Senin de kesin olur o zaman."

Son cümlemden sonra Serhat'ın yüzü acıyla gerildi ve direksiyonu tamamen bırakıp sadece baş parmağını kalbine bastırdı. Altıncı hisleri kuvvetli dedim kendi kendime ama kalp krizi geçirmezdi herhalde.

Otoyoldayken yeniden ama bu sefer iki eliyle direksiyonu kavradı. Serhat'ın görünüşünde bir kusur yoktu ama iç kısmını anlayamıyordum.

"Sen hiç uyuşturucu kullandın mı?" diye sordum en sonunda. "Alkole bağımlı değilsindir, değil mi?"

Dudağının tek kenarını ısırdığını gördüm. "İki yıl önce falan kullanmışlığım olmuştu."

Kaşlarım havaya kalktı. "Bırakması zor olmadı mı?"

Onu hiç garipsemediğimi fark etti. "Zayıf bir iradem hiç olmadı, kolay kolay da hiçbir şeye bağımlılığım olmaz, zaten spora tekrardan başlayınca bir daha da kullanmadım."

"Çok para kazandırıyor muydu?"

"Ohoo," dedi gülümserken. "Deli paralar dönüyordu, zaten ben de otuz yaş üstüne satıyordum ama sözde arkadaşlarım falan benden istedikleri zaman fiyat konusunda sıkıntı çıkartıyorlardı. Fena ara bozan bir iş, tam bir bok yoluydu." Direksiyonu tamamen bıraktı ve geriye yaslanırken parmakları saçlarının arasındaydı. "Böyle bok işlerine bulaştığın zaman hep daha da güçlü olmalısın, fiziken de ruhen de çünkü seni ezebileceklerini asla düşünmemeliler."

Serhat'ın anlatısını dinlemek hoşuma gitmişti. "Fazla hız yapmıyorsun, neden?"

Otoyolda düz ilerlemeye devam ediyorduk, Kuşçuburun'daydık ve esmer tenli Çingen yaşlılar yol kenarındaki kahveleri doldurmuşlardı.

Sabit durmaya devam etti ama yutkunmaya direndiğini düşündüm. "Emanet sayılırsın."

İki kelime, küçücük bir yer kaplaması lazımdı kalbimde ama ben yine küçük eylemlerin doğurduğu büyük mutluluklar diyordum.

Değerli hissetmek de kalbin onarılmasında etkiliydi, bunu fark etmiştim.

"Babanın arabası var mı?"

"Evet," dedim geriye yaslanırken, bu konuşmalar çok tanıdıktı.

"Markası ne?"

"Dacia." Evde bir konuşma geçmişti, hatırlamıştım. "Ama galiba değiştirecek, babam Citroen Nemo almayı düşünüyormuş."

"Tam bir aile arabası," dedi Serhat ama bir şeylerin eksikliğini onun sesinde hissettim. Sanki ben bir şeye sahiptim ve bendeki bu varlık Serhat’ta yokluktu.

Bizim çarşının petrol ofisine yaklaştığımız zaman "Ara sokaklardan girer misin?" dedim çünkü beni tam olarak evin önüne bırakmasını istemiyordum.

"Tarif et," dedi ve ona alayla gülmek istemiştim çünkü içimden bir ses onun yolu zaten bildiğini söylüyordu.

"Sağ tarafa gir, PTT'nin solundan da düz devam et."

Serhat dümdüz devam ediyordu ve tahmin ettiğim gibi yolu bir daha da bana hiç sormadı. Annem Fırat'a Anıl'ın yanındayken evimizi tarif etmiş olsa ve Serhat da Anıl'ın yanında yer etse evin yolunu nereden bildiği çıkıyordu ama bu benim çıkarımımdı sadece, ya da olmasını istediğim düşüncemdi.

Bizim evin üst mahallesindeki sokaktaydık ve Serhat yüksek ihtimalle tarla yolundan zeytin tarlalarının olduğu ormanlık alanlara girdikten sonra aşağı inecekti ve beni bizim evin yolunun baş kısımlarında bırakacaktı.

"Neden hiç benim seni eve bırakacağımı anladığını dile getirmedin?"

Serhat'a doğru döndüm ve sessiz kaldım, nasıl da labirentin içinde bile anlaşabiliyorduk ve ince detayları fark edebiliyorduk ama.

"Arabaya bindiğin ilk anda kemerini taktın," dedi Serhat kaşları havadayken ama bana hiç bakmadı, dudakları aralıktı. "Kısa mesafeye rağmen hem de."

"Çünkü sen de takmıştın."

"Hayır," dedi sabırla. "Aynı anda taktık." İkimiz de bu yolculuğun kısa sürmeyeceğini biliyorduk ama bu yolculuk sadece bu anı kapsamıyordu.

Ormanlık yolu izledim, yol çok dardı ve camı açıp kolumu uzatsam herhangi bir ağaca dokunabilirdim.

"Bana bir cevap vermeyecek misin, Hira?"

Hafifçe yutkundum, Serhat ise arabayı fazlasıyla yavaş sürüyordu. "Elbette ki güvenmedim ama senden korkmadım da. Yani, belki de durakta indirirdin beni, bunu bilemezdim ama o da bir yoldu, beni eve bırakman da bir diğeri."

"Pekâlâ, Hira," dedi Serhat sonra nefesini verdi. "Neden benden korkmuyorsun? Çünkü genelde görünüşüme göre tam tersi bir düşünce içerisinde olur insanlar ve haksız da sayılmazlar."

Hafifçe güldüm, beni korkutmaya çalışıyordu ama sözlerinde yalan da yoktu. "Neyinden korkacağım ki?" Gerçekten düşündüm hatta geriye yaslanırken gözlerimi de kıstım. "Hayır, hiç korkum yok. Bağırsaklarımla ip atlayacak olsan bile."

Serhat bana başını çevirerek baktı, yine sakindi bakışları hatta yüz ifadesi bile sonra önüne döndüğünde bırakmış olduğu direksiyonu yeniden tutup düz gitmesi gerekirken sağdaki yola girdi.

Sabit bakmaya devam ettim, hiçbir şekilde bağırmazdım ve hiçbir şekilde korkumu belli etmezdim ama zaten şu anda hâlâ bir korkum yoktu. Aksine merak vardı, mesela neden evimden giderek uzaklaşıyorduk? Serhat'a arkamdaki cama yaslanarak baktım bu sefer, bekledim ve kendisi bana doğru dönmedi.

Serhat hiç yutkunmadı ve ilerisine bakarken gözleri kısık bile değildi, sadece göz kapakları yüksek ihtimalle yorgunluktan ve uykusuzluktan düşüktü. Alışılmış baygın bakışları neon yeşili gözlerinin yarısını kaplamıştı. "Koltuğun köşesi ve araba camı arasındaki o boşluğa yaslanmak daha mı rahat yoksa o şekilde ifademi daha mı rahat okuyabiliyorsun?"

"Her ikisi de." Bekledim. Nasıl bir gururum varsa artık; beni nereye götürüyorsun, ne yapacaksın gibisinden bağırmalarda bulunamıyordum. "Gezmeye nereye gidiyoruz tam olarak?"

Yine yutkunmamıştı ama bu sefer dudaklarını çok az birbirine bastırdığını görmüştüm. "Benim eve." Vitesi bire aldı, o derece yavaş sürüyordu ve yine ormandaydık. "Biraz kaba oldu sanki." Düşündü. "Ricama icabet benim eve seni götürsem kabul eder misin?"

"Ricanı reddedebilme hakkım olduğundan cevabım hayır."

"Peki." Noktalı peki.

Serhat'ın ısrarcı olmamasına bir anlam verememiştim çünkü kurduğu tek bir kelimesine inanmamıştım, arabayı geri geri sürüp asıl girmemiz gereken yola girdiği hâlde bile hem de.

Bizim mahallenin baş kısımlarına girdiğimiz zaman arabanın dışının siyah filmle kaplı olmasına şükretmiştim resmen. "Beni burada indirir misin?"

Serhat arabayı durma derecesinde yavaşlattığında "Oturduğunuz yere birkaç bina daha var ama," dedi ve evimi nokta atışı bildiği kesinleşmiş oldu.

Derin bir nefes aldım, nereden biliyorsun diye bile sormadım. "Annemin komşularının beni bu şekilde görmelerini istemiyorum," dedim dürüstlükle. "Anında yetiştirirler ve ben anneme bir açıklama yapamam."

Serhat arabasını tamamen durdurdu ve "Annemin komşuları," diye beni tekrarladı. "Senin komşuların değiller yani?"

"Komşu momşu anlamıyorum ben hatta yüzlerine baktığım zaman MOBESE kameraları görüyorum ayrıca çok şeytan ve fesatlar da." Serhat'a baktım. "Üstelik hiç mi bana ne demeyi bilmeyen bir komşu olmaz ki? Ve neden hep kızlar şikâyet ediliyor? Çünkü benim için enayi olan şu olayda erkek kısmı çünkü kendi benzinlerinden yiyorlar. Biri de hiç mi demez vay senin oğlan elin kızlarını dolaştırıyor kazandığınız paraya yazık değil mi vah vay tüh tüh."

Sanırım fazla konuşmuştum ve konuşurken de fazlasıyla el kol hareketleri yapmıştım ve bunun farkına vardığımda derin bir nefes alıp enteresan bir yüz şekline girdim, yüzümü sabit tutup gözlerimi sağa sola döndürdüm.

Serhat biraz bekledi, konuştuğum esna boyunca bana bakmıştı, yine bekledi, garip bakıyordu. Bir şey söyleyecek gibi oldu, dudaklarını araladı sonra vazgeçti. Benim için etkileyici onun için ise derindi bakışları. "Baba parası değil ki." Yutkundu. "Hiçbir komşumla hiçbir alakam yok ve," bir duraksama yaşadı, söyleyip söylememek arasında kalmış gibiydi, "özellikle de karşı komşum sürekli yüzüme bir şey diyemese de arkamdan parlar çünkü kendisi bana ne demeyi bilmiyor ve görünüşe ve içtiğimiz içeceklere göre yargılanıyoruz."

"Aynen gariban bir üniversite öğrencisi..." böyle bir araba alacak ve ben de inanacağım diyordum ki sustum ve sivil polis olabileceğini düşündüm en fazla ya da daha kötüsünü düşünmek istemedim. "İkimiz de öğrenciyiz, farkında mısın?" Başımı salladım, tam gülmedi ama dişlerini gösterdi. "Organ kaçakçılığı yapmadığına emin misin veya hâlâ satmaya devam etmediğine de öyle ve evet komşuluğun tek iyi yanı bedavadan aşure yiyebilmemiz."

Serhat dudaklarını birbirine bastırarak başını salladı. Ailesiyle beraber içiyorlardı demek ki ve bu durum bize öyle uzaktı ki garipseyememiştim bile.

Kemeri çıkartıp çantamı kucağıma aldığımda "Ben gidiyorum o zaman," dedim ve kulpu tuttum. "Görüşürüz."

"Yürüyebilecek misin ki?" derken ona görüşürüz dememe de hafif gülümsemişti ve aklıma daha yeni sol bileğimin burkulduğu dolmuştu.

İçimden doğru ya desem de "Yürüyebilirim," dedim ve kapıyı açtım. Hayır, açamadım. Bir kez daha denedim. Yeniden açamadım ve saçlarımın yüzümü kapatmasını fırsat bilip gözlerimi yumdum.