SİYAH YALAN – 11. EKSİK GEÇMİŞ VE GENÇLİK

Herkese merhaba, bu bölümde ilk kez bir şey yaptım. Satır aralarına kitabı yazdığım zamanları ekledim yani kitabı okuduğunuz an bazı yerlerde yazar notu çıkacak, o kısımlarda da bu bölümü yazdığım zamanlar anlık olarak hayatımda neler olduğunu göreceksiniz.

Bu arada bu bölümde karakterlerim voleybol oynuyorlar, bu ne hız annecimm... Neyse onları sevindiriyorum değerimi bilmeleri gerekiyor (ileride canlarını okuyacağım sonra yine barışırız)

Keyifle okuyun, ki keyifle okuyacaksınız eminim :)

11 Ekim Perşembe, 2018

Gerginliği yalayıp yutmuştum çünkü ellerim titriyordu, izin istemek korkunç olan değildi ki; reddedilmekti ya da izin verilmeyeceğini bilsek bile yine de şansımızı deneyip bir kez daha sorabilmekti sıkıntı. "Bizim sınıf, öğretmenler ile bir akşam yemeğine gidecekler, baba. Müsaaden var mı?"

"Yok." Karanlıktı, bir şey görmüyordum.

"Tamam." Değil.

O yemek masasındaydım, okul çıkışı eve gitmemiştim ve saat gelene kadar da okulda beklemiştim. Hırsımdan mı? Kendi isteğimi yapabilmek için mi? Tek başına kararlar almanın nasıl hissettireceğini tatmak için mi? Bilmiyordum ama buradaydım işte, uzun bir masada önümüze yemekler konuluyordu.

Nasıl da ruhlarımız farklıydı herkesle ya da herkesinki aynıydı ve tek farklı bendim. Buraya gelmemeliydim diye geçiriyordum içimden, herkes kendi arasında konuşuyordu, öğretmenlerimiz gülüşüyordu ama benim ruhum onlardan öyle uzaktı ki masaya bakabiliyordum sadece, ağzım bantlanmıştı. Hiç istenmiyordum.

Hayır, babanı haklı çıkartma. Sen hayatın boyunca bir kez bile olsun sınıfça bir yemeğe gitmedin, bu akşamı hak ettin.

Yemekler yenmeye başlandı, yedim, yedikçe yedim ama sanki yediklerim mideme düşmüyordu, yediklerim mideme ulaşamıyordu ve doyma hissine erişemiyordum.

Karanlık bir köşede tek başımaydım, belki de hiç gelmemeliydim buraya, korkuyordum, eve gidebilirdim elbette ama eve ulaştığımda nasıl karşılanacaktım? Döver miydi babam beni? Ne zaman kalkacaklardı bu masadan? Biri yemek sonrası bir şeyler içmekten bahsediyordu rahatça, onun ailesiyle bir derdi yoktu, saat umurunda bile değildi.

Sonra öteki ev hâllerini anlatmaya başladı, pek dinleyemedim ama annesinin ve babasının ayrı odalarda uyumadığının kanaatine varmıştım.

Kıskanmıyordum. İnsan sahip olamadığı şeyleri kıskanırdı. Kıskanıyordum.

Deminden beri etraftan bir yerlerden babam çıkacakmış gibiydi, ondan kaçtığım için her yerde onu görüyordum sanki. Karşıma tam şu an çıksaydı, bana kızmayacağını bilseydim, kollarını bana açacağını bilseydim, bana gülümseyeceğini görecek olsaydım haklısın baba derdim. Arkadaş diye bir şey yok, geldim bu yemeğe ama sadece inadımdan. Ben biliyordum zaten sen izin versen ve ben geçmişte gidemediğim tüm etkinliklere katılmış olsam yine böyle yalnız olurdum. Ama en azından sen izin verdiğinden bir daha sana sormadan hiç katılmazdım bu yüzüme bile bakılmayan etkinliklere. Bir kere alttan alsaydın omuzlarım dik hiçbir etkinliğe katılmıyorum ben diyebilirdim. Sen izin vermedikçe etrafa sizinle gelmek istemiyorum diyememe zorunluluğu hissediyormuşum gibi zayıfım.

Köşeden babamı gördüm, bu seferki essahtı. Korku sıcak iğnelere dönüştü ve tüm vücuduma aynı anda battığında bakışlarımı önüme çekmiştim. İlk baş kaldırışımdı. Ne yapardı? Uzaktan izlemeye devam etmesini umuyordum, beni burada azarlamamasını istiyordum, rezil olmamalıydım hatta tam da şu anda kalkmalıydım bu masadan.

Yeniden baktım o köşeye ama babam yok olmuştu. Güldüm delirmişçesine, gecenin tadı çıkar demiştim kendi kendime ama içimdeki bu korku yüzünden her şey zehirdi gözlerime ve dilime. İzin almış olarak gelseydim, ben de arkadaşlarım gibi rahat takılabilseydim gerçekten mutlu olurdum.

Saat geç oluyordu, eve ulaşamıyordum, gitmek istiyordum artık ama kimse masadan kalkmıyordu, ilk kalkan olmak istemiyordum.

Titreyen ellerimi ceketimin ceplerine soktuğumda yine babamı gördüm, içeri girmişti, ağlayacaktım, psikolojik şiddet miydi bu? Görünüp görünüp kayboluyordu ve onun korkusundan hayal görüp görmediğime bile emin olamıyordum.

Bantlanmış ağzımı açıp da konuşamadım hiçbiriyle. Sonra babamı o köşede yine göremedim, ağlayacak gibi oldum, başımı öteki tarafa çevirdiğimde ise sıradan müşteriler gibi bir yemek masasına geçtiğini fark ettim, göz göze geldik, daha da korktum, delirdiğimi düşündüm, kendimden şüphe ettim.

Masadakiler yüzüme bakmadığında ellerimle ağzımı parçalamak istedim konuşamıyorum diye. Kalkmak istedim bu masadan sonra biri kolumdan tuttu ve geri yerime oturmak zorunda kaldım. Saat gecenin on biri olmuştu ve zaman çok geçti, daha önce hiç bu saate kadar izinsiz dışarıda kalmamıştım. Annemler ne yapıyorlardı şu an? Sessizdeki telefonum sürekli çalıyordu, en kısık ekran parlaklığındaki telefonumun minimum ışığına rağmen görebiliyordum sürekli arandığımı ama açamıyordum, eve gidemiyordum.

Daha sonra ESHOT'ların saatlerinin geçeceğini fark ettiğimde yeniden babama döndüm. Orada değildi. Tüm kızmalarına rağmen eve götürür beni diye düşünmüştüm ama yoktu ya da ben korkudan düzgün düşünemediğim gibi her şeyi yanlış görüyordum.

Ağlama noktasına geldiğimde ayağa kalktım ama biri yine beni durdurdu, otobüs saatlerinden bahsettim, sorun yok dediler, zaman geçti, eve yürüyerek ne kadar sürede varabileceğimi hesapladım.

"Değdi mi?"

Değmedi baba. Bilmiyorum baba. Gerginlik yaşatmasaydın belki. Senin ne yapacağını düşünmek zorunda kalmasaydım belki ama iki yönün de beni mahvetti, ne hissetmem gerektiğini bile değiştirdin. "Evet."

Babam yine yoktu, hayal görüyordum. Hırsla kalktım yemek masasından ve bu sefer durdurulmadım ama lokantanın ortasında birden ayaklarım dondu. İlerleyemedim ve ağlamaya başladım bu sefer. Kimse arkamdan gelmedi, önümdekiler bana bakmadı, sanırım duyulmuyordum ama kımıldayamıyordum da. Eve gidemiyordum, saat gecenin on ikisini de geçmişti, babam burada değildi, onu dinlemediğim için pişman değildim çünkü tecrübe bana aitti, tahmin ettiğim gibi beraber oturduğumuz yemek masasında değerli görülmemiştim ama en azından gelecekte anlatacağım bir şeyler yaşamıştım.

Ben lise son sınıfken arkadaşlarla ve öğretmenlerle yemeğe gitmiştim diyecektim, o zamanlar babamdan izin almak inanılmaz sıkıntılıydı ama güzel zamanlardı.

"Yeter." Yürüyemediğim gibi ağlıyordum da. "Karanlık korkunç. 712 otobüsünün içinde sokaktaki sarı lambaları görerek eve gitmek istiyorum." Ağlamaya devam ettim. "Evi yuvaya çevirmeyi deneyin, ikiniz de!" Karşımda annem ve babam vardı. "Yapamıyorsanız da boşanın! Sizin organlarınızı bir kemikmişim gibi yerinde sabit tutmaktan kırılıp kırılıp kendi kendimi kaynaştırıyorum hep! Yeter, yapamıyorsanız, ilerletemiyorsanız bitirin! Mahvettiniz beni, yemekler boğazımdan geçmiyor."

Babam, olmayan arkadaşlarımla olan hâlimi gördüğünden gülüyordu bana. Şu ortam için mi izin istemeye çalışıyordun benden diyordu sanki.

Pes ediyormuşum gibi verdiğim nefesimle daha da içten ağladığımda "Evet," dedim dişlerimi sıkarak. "Sen bir babasın ama daha çocuğunun bir tane bile arkadaşının olmadığını bilmiyorsun ve bu duruma gülüyorsun da. Akşamları bana yaptığın konuşmalara ben de içimden gülüyorum baba, haberine."

Yine yok olmuşlardı, bana bakan yoktu, ağlayışlarım duyulmuyordu, eve gitmek istiyordum ama Mügelerin yuvasına. 712'ye binemezdim artık, gecenin on ikisinden sonrasına sefer yoktu. Yürüyüşüm dört saati bulurdu, ertesi gün evde olurdum, telefonumu masada bırakmıştım ve dönüp alamıyordum da çünkü kımıldayamıyordum. Mahvolmuştum, bitmiştim, tükenmiştim ve hem ağlamaktan hem de çevremin bana hissettirdiklerindendi bu.

İrkildiğimde bile gözlerimi birbirinden ayıramadım çünkü karanlık korkunçtu, gözlerimi açmak istemiyordum.

Yastığım haddinden fazla ıslaktı.

Islak gözlerim acıyarak kapanmıştı, uyumaya çalışmıştım tabiri caizse ama bu öyle bir uykuydu ki ara ara uyanmıştım gecenin bilmem kaçlarında, hepsi de huzursuzluktandı. Ağlayarak uykuya dalmak hiç uyumamaktan bile daha kötüydü. İç sıkıntım gece boyu peşimi bırakmamıştı, yapamadıklarımı düşünmüştüm, düşünememiştim, ağlamıştım, kardeşlerim ağladığımı duyup da uyanmasın diye ağlamamıştım, direnmiştim, kabus görmüştüm, bir daha genç olamayacağımı ve bir daha bu yaşlarıma istesem bile dönemeyeceğimi hatırlamıştım, korkudan yorganı kafama kadar çekmiştim, boğulmuştum, gecenin bir vakti ne annemin ne de babamın yanına sarılmaya gidemeyeceğimi fark etmiştim, yüzüme yapışan saçlarımı elimin tersiyle itmiştim, kendimi reddetmiştim, bir irademin olmadığını ve hep yönetilmek durumunda kalışımı hatırlamıştım, heveslerimin hep kursağımda kalışını, gelecek ile ilgili boş hayallerimin olduğunu çünkü hiç gerçekleşmeyeceğini, bir anda karanlıktan korktuğumu hatırlamıştım, konuşamayışımı da öyle ve bu halimle bir yarışmaya katıldığımı anımsamıştım. Kimin haberi vardı ki bu yarışmaya katıldığımdan?

Hava almak için balkona çıkmak istemiştim sonra annemin salonda uyuduğunu hatırlamıştım ve babamın uykusu da hafifti. Hırsımdan mahvettiğim gözlerimi babamın gecenin bir vakti balkonda görmesine hazır mıydım ki?

Saat kaçtı bilmiyordum ama ağlamıyordum artık, sadece acıyan gözlerim kapalıydı ve dinlenmeye çalışıyordum.

Öyle iradesiz bir insandım ki birkaç gün sonra bunun için mi ağlayıp kendimi perişan etmişim derdim, diyordum da ama şu an sürekli ezilişim hakimdi hislerime. Bir iki gün sonra da şu anki hâlimi kendi içimde küçümseyecektim, herhalde geçen zaman şu anki yoğun duygularımı boşaltabiliyordu.

Huzur denen kelimeyi açıklayamazdım kimseye çünkü hissetmiyordum. Bazen bazı insanlar bazı kelimeleri başkalarına bindirirlerdi bir dayanak gibi. Annelerin çocuklarıydı huzur mesela ama ben hayatımdan birini huzur olarak dayandıramıyordum.

Babam işe gitmek için evden çıktığında bile huzursuzluğum kaybolmadı. Bir geceme mal olmuştu hislerim ve yıkıcı gözyaşlarım. Başa sarıp kuru yorganımda huzurla uykuya dalmak vardı şimdi ama hayat böyleydi, ne yaşanırsa yaşansın sadece ileriye bakmak lazımdı. Islak yastığımı ve terlemiş bedenimi şıp diye değiştirmeyi bile istemezdim gerçekleşseydi, sadece şanslı doğan çocuklardan olmayı dilerdim ama hırsım, gururum ve inadım diyordu ki sıfırdan başarıya ulaş. Kendin kazan, huzuru kendin bul, kendin çabala, kendin refaha eriş, sadece başar.

Yatağımdan ayrılıp soğuğa erişmek bile etkilemiyordu şu an beni. Terli bedenim ve acıyan gözlerimle beraber birkaç parça elbise ayarladım kendime ve direkt banyoya attım kendimi. Bilerek aynaya bakmamıştım çünkü kendi görüntümden korkmuştum.

Kendimi sıcak suyun altına attığımda bile gözlerim kapalıydı ve başım ağrıyordu. Kendime gelene kadar ve aklımı başıma toparlayana kadar da çıkmadım suyun altından.

Yeterli bulduğum an ya da bulmak zorunda hissettiğim an suyun altından ayrıldım ve havluya sardım kendimi, aynadaki buğuyu bir başka havluyla sildim ve kendime bakabilme cesaretine eriştim. Ne yaşarsam yaşayayım kendimi kaybetmemeye çalışıyordum, gece boyunca kesintisiz ağlasaydım mesela gözlerim şu anki hâlinin beş katı kadar şişerdi ama ağlamaya direnebildiğimden birkaç saate kadar gözlerim normale dönerdi.

(Yazar notu: 21 Mayıs Pazar 2023, bu satırları yazarken 18. Yaşıma girdim.)

Huzursuz uykularım ve kontrollü ağlayışlarım öz kardeşti.

Derin derin nefesler alıp bilincimi açmaya çalıştım daha sonrasındaysa zaman kaybetmeden giyinmeye başladım. Siyah bol pantolonumu, beyaz çorabımı ve uzun kollu mor okul formamı giydiğimde üstüm zayıflığımdan mıdır bilinmez her zamankinden daha da bol durmuştu, resmen ellerimi kaplıyordu artık. Mor okul formamı pantolonumun içine soktum ve aynadan baktığımda belimin normalden daha ince göründüğünü fark ettim. Dişi bir birey olmak böyle bir şeydi galiba, fiziğimi güzel bulduğum an moralim az da olsa yerine gelmişti.

Sinirlerim bozulmuş bir şekilde lavabodan ayrıldığımda ıslak saçlarım üzerimi su damlalarıyla doldurmasın diye başımın tepesine havlu sarmıştım. Çabuk bir şekilde okul çantamı kontrol ettim sonrasındaysa annemden para aldım ve okul çantamı dış kapının önüne bıraktım. Saç kurutma makinesini kaptığım gibi yeniden lavaboya geçtim ve kapıyı kapattığımda saç kurutma makinesini en düşük ayarda kullandım, küllü kumral saçlarım düz bir hâlde kabarmıştı ama şu an düzleştirmek istemiyordum. Sadece lastik tokamla alttan salaş bir şekilde toplamakla yetindim. Yüzüme nemlendirici krem ve dudaklarıma da hafif bir parlatıcı sürdüğümde biraz daha kendime gelmiş hissediyordum. Bir iki saate gözlerim de tamamen inmiş olurdu zaten.

Saate bilerek bakmıyordum, ev sessizdi ve telefonumu aldığım gibi babamın odasına geçtim ve annemin eşarplarından birini aldım yanıma çünkü bugün, okul çıkışı hep gitmek istediğim ama bir türlü nasip olmayan o yere gidecektim. Günüm ağlamamla başlamıştı; günüm ağlamamla bitmeliydi.

Beyaz çiçekli eşarbı siyah çantamın ikinci gözüne koydum ve sessizce kapıyı açıp spor ayakkabılarımı giydim. Cansu'yu beklemeden ve annemden habersiz erken saatlerde evden çıkıyordum ve hedefim okula erken varıp kafamı sıraya gömerek orada biraz kestirmekti.

İki kat merdiven indikten sonra bina kapısının aynasından kendime baktım ardından ağır demir kapıyı tutup kendime çektiğimde yarattığım boşluktan dışarı adımladım. Son merdivenleri de indiğimde sabahın erken saatlerinin yarattığı soğukluk bana ceketimi almayı unuttuğumu hatırlatmıştı, yine de yürümeye devam ettim ve bana bol gelen mor üstümü üzerimde çekiştirip ısınmaya çalıştım. Yüzüme tokat gibi çarpıp beni kendime getiren bu soğukluk öğlen saatlerinde haziran ayındaymışız gibi sımsıcak olacaktı çünkü burası İzmir'di.

Etrafımı incelemeden durağın yolunu tutmuştum ama her ne kadar hiçbir şey düşünmemeye çalışsam da yokuşun olduğu; Gizemli Adam ve Azelya ile çarpıştığım yer gözüme ilişmişti.

Sakin bir şekilde zincir marketin önündeki durağa geldim, saat erken olduğundandı sanırım çünkü durakta sadece bir kadın vardı ama o kişiye de pek dikkat etmemeyi seçtim.

Otobüs saatlerine hiç bakmamıştım ve her şeyi akışına bırakmayı tercih etmiştim şu an. Sonuçta okula her türlü geç kalmazdım üst üste gelen otobüslerin hepsi de arızalanmadığı sürece.

"Pardon." Yanıma durakta bekleyen ve hiç dikkat bile etmediğim o kadın geldi. "Otobüsü kıl payı kaçırdım ben, tam önümden geçti ve bir sonraki de biraz geç gelecek."

Bana neden böyle bir şey söylediğini anlayamamıştım kadının. Sadece ilk bakışta haddinden fazla uzun olan saçlarına takıldı gözlerim. Bir şapka takmıştı ve şapkanın deliğinden de at kuyruğu yaptığı saçlarını çıkartmıştı. Kalçalarını da geçiyordu saçları ve benimle hemen hemen aynıydı kadının boyu.

Siyah kazağını üzerinde düzeltirken "Bugün perşembe," dedi kadın ve benimle göz göze geldi. "Torbalı'da perşembe pazarı kuruluyormuş, bundan ötürü otobüsler her zamankinden daha kalabalıkmış yanılmıyorsam. Ben otobüslere daha yeni binmeye başladım ve şey diyecektim." Okul çantama baktı. "Sen okula gitmek için her gün otobüse biniyorsundur, acaba bu erken saatte bile otobüsün bizi almama gibi bir durumu olur mu? İşe geç kalamam da ben."

Ne diyeceğimi bilemediğimde "Bilmiyorum," dedim sıfır mimikle.

"Anladım," dedi uzun saçlı, bayağı uzun saçlı kadın. "Ben Kübra bu arada."

Bana uzattığı elini isteksiz bir şekilde sıktım, yapay bir gülümsemeyle "Hira," dediğimde ellerimi arkama aldım ve sildim çünkü artık öz kardeşlerime bile dokunmak istemiyordum, bütün insanlar midemi bulandırıyordu.

"Benimle rica etsem bir önceki otobüs durağına kadar yürür müsün acaba?" Kübra telefonuna başını eğmiş bakıyordu. "Otobüsün gelmesine daha yirmi üç durak var görünüyor."

Anlıyordum bir şeyleri ama anlamlandıramıyordum, belki de fazlasıyla paranoyak olmuştum ve sıradan insanlar bile uzaylı gibi görünmeye başlamıştı gözlerime.

"Olur," dedim, bir kişinin benimle hiçbir şey olmadan iletişim kurmaya çalışması normal insanlara sıradan görünürdü ama ben garipsiyordum.

Yan yana yürümeye başladığımızda ara ara saçlarına bakıyordum göz ucu.

"Gerçek," dedi bana gülümserken.

"Nasıl bu kadar uzatabildin?" Saçları ilgimi çekmişti. "Ve bu kadar uzun olmasına rağmen canlı ve kalın görünüyor."

Hafif bir gülümsemenin ardından "Emek ve sabır," dedi Kübra sadece. "Senin saçlarının ve gözlerinin rengi orijinal mi peki, Hira?"

Başımı salladım. "Saçlarım küllü kumral diye geçiyor, gözlerim de elâ."

"Bahsettiğin renklerle pek ilgisi yok gibi ama..." Konuyu değiştirdi. "Yeni taşındım Ayrancılar’a ben, öyle pek durakların yerini falan bilmiyorum."

"Öyle mi?" dedim kaşlarımı kaldırırken, bilerek bir adım önümde yürümesini sağlıyordum. "Yanlış semt seçmişsiniz o zaman." Arkamızda kalan Yıldırım Market'i gösterdim. "Her akşam jandarma gelir ve orada bekler, olası bir kavga ihtimaline karşı." Yavaşça yutkundum. "Geceleri öyle pek dışarı çıkmadığım için kavga falan görmüyorum ama ertesi gün herkes bunu konuşur. Kavgayı yani."

Anlarmışçasına mırıltılar çıkarttı Kübra sonrasındaysa okul çantama baktı. "Erken değil mi?" Gözleri kısıldı. "Okul için."

Bakışlarımı ileriye çevirdim. "Lise son sınıfım ben," nefesimi verdim sıkıntıyla. Yalana olan yeminimi hiçbir zaman gerçekleştiremeyecekmişim gibi hissediyordum. "Okula biraz erken gidip boş sınıfta ders çalışmak bana daha çok verimli geliyor."

Kübra da ilerisine bakıyordu, bir önceki durağa varmış sayılırdık.

"Kaç yaşındasınız acaba?"

"Yirmi beş." Sanırım Kübra abla diye hitap etmem gerekiyordu, sonrasındaysa histerikle kendi kendime sırıttım. Kardeşlerim bana hiçbir zaman abla demezdi.

"Sen peki?"

Durağa gelmiştik ama bir sonraki durağa gidemezdik çünkü devasa yokuşu çıkmamız gerekirdi.

"On sekiz diye yuvarlıyorum ben."

"Tam olarak ne zaman on sekizine giriyorsun?"

Kendime hayret ettim çünkü bu sefer yalan yoktu. "1 Aralık'ta. 2000 doğumluyum."

Otobüsün yokuştan indiğini gördüğümüzde kartımı hazırladım ve ilk Kübra bindi ardından da ben. Dünden bile daha erken binmiştim otobüse ve otobüsün içi sadece işçi kesimle doluydu. Oturacak yer olmamasına karşın en azından ferahtı.

Kübra orta kısmın cam kenarına geçtiğinde "Gel," dedi bana ve yanına gittim, alçaktaki demire tutunduğumda ikimiz de camdan dışarıya bakıyorduk.

"Ben tanıştığımıza memnun oldum," dedi ve gülümsedi daha sonra ise çantasından telefonunu çıkarttı. "Eğer her sabah bu saatte gidiyorsan otobüse beraber binebiliriz." Klavyesi açık telefonunu bana uzattı. "Telefon numaranı verir misin? İletişimi kesmeyelim."

İlk tereddütte kaldım ardından numaramı yazdım ve o da çaldırttı beni.

"Hira Otobüs diye kaydettim."

Enteresan kaydedişine yüzümü ekşittim şaşırarak. "Kübra Uzun Saç da yakıştı bence."

Gülüştük öylesine, belki iğne parçasını sopaya benzetmeye çalışmamalıydım. Sınıfımdakilerle iletişimim yoktu diye bütün insanları kendi sınıfımdakilere benzetmemem gerekirdi aslında.

Otobüs sağa döndü ve Toki'ye girmiştik.

"Nerede çalışıyorsun Kübra abla?"

"Bir tekstil fabrikasında canım, Yazıbaşı durağında ineceğim."

Fabrikaların çok olduğu yerdi orası, doğru söylüyordu.

"Yanlış anlamayacaksan bir şey sorabilir miyim?" Başımı olumlu anlamda salladığımda bana hafif bir tebessüm etti. "Neden gülmüyorsun acaba? Bana güldüğünde bile gözlerin tam kısılmıyor."

Dudaklarımı birbirine bastırdığımda gerçekten gülen insanların güldükleri vakit gözlerinin kısıldığını okumuştum bir yerde. "Yapım öyle," dedim ciddiyetle ve dilimin yalan zehrine ağlamak istedim. "Yani, güldüğüm zaman yüzüm fazla mimik oynatmaz, normalde de öyle zaten." Soru ani gelmişti ve böyle bir soruyu ilk kez alıyordum. "Gülmekle ilgili değil."

"En kötü zamanlarında bile aynanın karşısına geçip kendi kendine gülümsemeyi huy edin derim, biraz deli gibi hissediyor insan en başta ama sonrasında iyi geliyor."

"Güzel tavsiyeymiş," diye mırıldandım sadece.

"Dilek," diye seslendi bir amca ve Kübra o tarafa döndüğünde aslında bir amcanın eşine seslendiğini fark ettik. Kübra yeniden bana baktığında bir nefes bile vermemişti, nasıl yapıyorsa çok doğaldı.

"Böyle karşılaşmamız iyi oldu." Biriyle havadan sudan da olsa konuşmak iyi geldi demeliydim aslında. "Okula gidince insan derslerden sosyalleşemiyor." Okula gittiğimde arkadaşlarım yüzünden asosyal oluyorum.

"Sevindim," dedi Kübra ve düğmeye bastı. "Ben iniyorum burada, haberleşirsek yarın yine beklerim."

Başımı salladığımda otobüs durdu ve Kübra indiğinde yine hareket ettik. Kısa otobüste oturacak yer aradım sonra ve işçi kesimden birkaç kişi daha indiğinden ters koltuklardan biri boşalmıştı. Bu otobüste oturmak çok şaşırtıcı gelmişti o an çünkü bırak boş koltuk bulmayı insan acaba otobüs beni alacak mı diye soruyordu çoğu kez. Oturdum öylece ve camdan dışarıyı izledim bizim okulun durağına varana kadar.

Karşımdaki düğmeye bastım ve otobüsten indiğimde bu duraktan kimse inmemişti, hiçbir öğrenci yoktu ve öylesine erken gelmiştim işte.

Her zamanki gibi güvenliği geçtim ve ilk otoparka gittim, bu sefer haddinden az araba vardı saatin erken olmasından ama hiçbir arabayı incelemeden o çok sevdiğim dar yola girdim. Kollarımı açsam yolun çizgisinden dışarı çıkmış sayılırdım, öyle dar, tatlı ve taşlı bir yoldu.

Evden kahvaltı yapmadan çıktığım için aç hissediyordum ama herhangi bir teneffüs bir poğaçayla yetinirim diye geçirdim içimden ve yine etrafı hiç incelemeden binaya girdim. Kendi sınıfıma geldiğimde okulun içi öyle sessizdi ki attığım adımların bile yankısı duyuluyordu.

Ardımdan kapıyı kapattım ve serin hava uykumu açtığından biyoloji dersine çalıştım. Hedefim öyle yüksek değildi, kimya öğretmenliği, düz kimya ya da Kimya Mühendisliği kazansam hayallerim gerçekleşmiş olurdu benim için.

Kimya ve biyoloji dersleri bana çok kolay geliyordu, matematiğin üzerinde biraz daha durmam gerekiyordu ama fizik dersi için resmen tepinmeliydim. Öyle kötüydü yani, Hacer öğretmenimiz anlattığında ya da YouTube'da Fizikle Barış kanalından izlediğimde çok iyi anlıyordum ama bir hafta sonrasında ise önceden çözdüğüm soruları bile yapamaz hâle geliyordum. Fizik dersi benim beynime öyle nankördü işte.

Zaman geçtikçe bu vakitte ders çalışmak bana fazlasıyla verimli gelmişti ama maalesef sınıfa yavaş yavaş insan dolmaya başlamıştı. Yeni gelen her öğrenciyle gürültü daha da artıyordu ama yine de çözebildiğim kadar soru çözdüm. On ikinci sınıfın ilk günü tüm sınıf boş derste bile test çözmüştük, o zamanlar herkes hevesliydi ama şimdi sadece gayret edenler kazanacaktı.

Hiç kimseye bakmadım, kimseyle konuşmak da istemedim zaten ve gördüğüm kâbusum da resmen bana uyarı niteliğindeydi ya da olası bir karara karşı bana olacakları göstermişti. Bütün sınıf kabusumda yer edinmeyi başarmıştı ama artık anlıyordum ve hiçbir zaman kalbimde yer edinemeyeceklerdi. Yirmi yıl sonra bile gözümde şu anki olmayan değerleriyle var olacaklardı çünkü şu an ben onların gözünde değersizdim. İnsan büyüdükçe bazı şeylerin daha fazla farkına varıyordu, istenmediğim yerde durmama kararı alabiliyordum artık.

Ortaokuldayken sevileyim diye insanlara gülümseyen o Hira'dan; bugün, sen güldüğünde gözlerin neden kısılmıyor sorusunu alan o kişiye dönüşmüştüm.

İlk iki saat Mazlum Hoca ile matematik işledik, sonrasında ise beden eğitimiydi dersimiz. Seçmeli olarak geçen yıl beden eğitimini seçmiştik, doğrudan yüz alıp ortalamamızı yükseltir diye ve bundan dolayı haftada dört saat görüyorduk beden eğitimini.

Deren ile konuşma başlatmadığım sürece iletişimimiz aktifleşmiyordu. Sadece çıkar anında yanımda olan ve işine geldiği zamanlarda benimle konuşan o kişiyle artık bir konuşma başlatmayı düşünmüyordum. Küsmeyecektim, karakterime tersti ve küsmek tam bir çocuk işi gibi geliyordu, bundan sonra sadece benimle konuştuğunda merhabası merhabam olacaktı.

Hiç şaşırılmayacak bir durum oldu; bu, sınıfta bir teneffüs vakti yine tek başıma olmamdı. Beden eğitimi derslerinden nefret ediyordum çünkü kimsenin yanına gidemiyordum, en yalnız olduğum zamanları içeriyordu bu ders ayrıyeten beden eğitimi öğretmenimiz hep serbest bırakırdı bizi. Hiçbir şekilde sınıfça herhangi bir etkinliğe giriştirmezdi. Kısacası, haddime miydi bilmiyordum ama okula sadece kahve içmeye geldiğini söyleyebilirdim.

Yine cam kenarına gittim ve dizlerimi peteğe yaslayıp camdan dışarıya baktım. Karman çorman bir manzaraydı gördüklerim.

Gözüme siyah bir siluet iliştiğinde bu kişinin Serkan olduğunu gördüm. Siyah, bol bir pantolon ve kalın kumaşlı naylon, siyah, bol ve üstünde sportif duran bir üst giymişti. Kömür gibi saçları vardı ve boksörleri andırıyordu. Okyanus mavisi koyu gözleri elinde tuttuğu kitabındaydı. Yine tek başına yürüyordu ve yine Serkan'ın yanına çekiliyormuşum gibi hissediyordum. Gülümsediğimde onun yanına gitmek istedim. Daha dün yine ani bir hevesle Serkan'ın yanına gidecekken kâğıdımı vermek üzere Serhat yolumu kesmişti ama sonuç itibariyle ne kâğıdımı alabilmiştim ne de Serkan'ın yanına ulaşmıştım.

Kapıya doğru döndüğümde Begüm sınıfa girmişti, ona bir kez bile bakmadan ilerlemeye devam ettiğimde şaşırmamaya çalıştım çünkü Begüm'ün sırasına gideceğini düşünmüştüm ama o bana doğru yürüyordu.

"Seni sınıfta tek bulduğuma sevindim," dedi Begüm yüzüne bir dokunsam ellerim bir kova dolusu boyaya bulanacakmış gibi hissettiğim esnada.

Ona bir cevap vermeden sabit gözlerle baktım, önceden bu bakışlar bana özgüydü ama Serhat'ı tanıdığımdan beri dümdüz bakma durumu konusunda bir adım gerideydim.

Beni sınıfta tek bırakmanıza ben sevinemiyorum nedense?

"Seninle bir şey konuşabilir miyiz?"

Ciddiyetimi bozmadan ona bakmaya devam ettim ve başımı salladım.

"Ama aramızda kalacak." Yeniden başımı salladığımda "Şöyle ki..." dedi ve bakışlarını kaçırdı. "Annem ve babam boşanma aşamasındalar ve boşandıkları takdirde birinin tarafını seçmek zorunda kalacağım. İkisinden birini seçsem ötekine ihanet edecekmişim gibi hissediyorum." Gözlerimin içine baktı. "Sen olsan benim yerimde ne yapardın? Anne mi yoksa baba mı?"

Boşanma durumunu elbette ki kendi annem ve babam üzerinde düşünmedim, öyle bir şey olsaydı kimi seçeceğimi de öyle çünkü günüm ağlamayla başlamıştı, gün ortası ağlamayla geçmemeliydi ki zaten gün sonunda gizli bir yerde yeniden ağlayacaktım.

Begümlerin gözlerinde gram değerim yoktu ama öyle bir izlenim sunuyordum ki sanki bu sınıfta en güvenilir kişi bendim. Ya da onların gözlerinde en safı ama ben içimi bilen bir insandım. Bilmediğim bir şey ise bu kadar önemsenen ama aynı zamanda da bu kadar nefret edilen biri olmayı nasıl başardığımdı. Tüm sınıfın ortasında bir yüzüme tükürmedikleri kalıyordu ama teke tek olduğumuzda resmen beynimden bir parça istiyorlardı.

"Şöyle ki," dedim Begüm benden bakışlarını kaçırırken. Bir an duraksadım çünkü onun gözünde kötü bir ailede yaşadığımın resmi oluşmuş olabilirdi. Belki de bundan bana bu soruyu soruyordu, bu konularda tecrübeli olduğumun imajını hissettiğinden. "İkisini de seçmezdim. Akışına bırak da seni hak edecek adımları onlar atsınlar."

Mesela annem ve babam geçinemedikleri hâlde bilinçsizce çocuk yapmışlardı, küçüklüğümde bir rüyaymış gibi hatırlıyordum. Kavga ettikleri halde annem yine sonradan hamile kalıp Ebru'yu dünyaya getirmişti. Kimse bize doğup doğmak istemediğimizi sormuyordu ya da biz nasıl bir ailede doğacağımızı seçemiyorduk. Dünyaya getiriyorlarsa bilinçli olmalıydılar yoksa kötü sonuçlarla üstüne biz suçlu oluyorduk.

Kaşlarını kaldırdığında karşılık olarak omzumu indirip kaldırdım sadece ve sınıftan ayrıldım. Serkan'ın yanına gitmek istiyordum, bana bu cesareti veren onun tek başına yürüyor oluşuydu.

Aç karnımla binanın merdivenlerinden koşar adım zıpladım ve galiba ben açken daha çok enerjiktim. Yürümeye devam ederken kısılmış gözlerim Serkan'ı arıyordu. Siyahlar içinde bir adam gördüm, yürürken kitap okuyordu ama onu gördüğüm gibi adımlarım tereddütte kalmıştı. Yine de cesaretimi içime çektiğim nefesten alıp ilerlemeye devam ettim.

Gerginlikten terleyen ellerimi pantolonuma sürttüğümde tam soluna geçtim aramızda bir adımlık mesafe bırakarak. Benden uzun insanların yanında küçülürdüm, Serkan'ın haddinden uzun oluşunun yanında baskın bir ezilme duygusu hissetmemiştim.

Onun yanında yürümeye başladığımda en çok tepkisini merak etmiştim ama o hiç duraksamadan kitabını okumaya devam etti. Alınmadım, böyle bir tepki bekliyordum çünkü istediğim de buydu: Konuşmadan birinin yanında sakince yürüyebilmek.

Montaigne'in Denemeler kitabını okuyordu, bu kitabı ben de okumuştum. Başımı biraz kaldırıp hangi bölümde olduğuna bakmaya çalıştım: Aşk Üstüne.

Yürüdük öylece, sonrasında kollarımı göğsümde birleştirdim başımı yere doğru eğerken. Kimseye bakmıyordum, yanında yürümeme ses etmiyordu.

Bölümü bitirip bitirmediğine bakmak için başımı sağıma çevirdim sonrasında sayfanın sonuna doğru geldiğini fark ettim ama bu sayfanın altı önceden çizilmişti: "İnsanın doğuşunu görmekten herkes kaçar, ama ölümünü görmeye hep koşa koşa gideriz. İnsanı öldürmek için gün ışığında geniş meydanlar ararız, ama onu yaratmak için karanlık köşelere gizleniriz." Sayfayı çevirdiğinde çizilen kısım devam etti. "İnsanı yaparken gizlenip utanmak bir ödev, onu öldürmesini," nedense bu kelime birçok kez çizilmişti. "Bilmekse birçok erdemleri içine alan bir şereftir."

Bu cümle haddinden fazla karalanmıştı: "Onu öldürmesini bilmekse birçok erdemleri içine alan bir şereftir." Bu resmen fosforla geçilmişti. "...birini iyileştirmenin öldürmek anlamına geldiğini söyler... Bütün hayatın böyle geçiyor."

Serkan kendisiyle eş zamanlı okuduğumun farkındaydı. Yüzünü buruşturdu, hayır, mimik bile oynatmadı, tepki vermedi, ona bakmaya devam ettiğimdeyse okyanus mavisi gözlerini devirdi ve "Şimdi ulu orta yerde sevişmemiz gerektiği kanısına mı varmalıyım?" dedi alayla. Serkan az konuşuyordu, konuşmayı sevmiyordu. Ve tamamen alaya almıştı, ciddiyetini içinde yaşadığını görebiliyordum ama. Sanırım bunu bilecek olmamdan çekinmişti.

Başımı olumsuz anlamda salladığımda bölümü bitirdiğinden kitabı parmağı arasında kalacak şekilde kapattı ve bir nefes verdi. "Şaka bir yana bu kitabı Serhat'tan çalmıştım bir ara. Altı çizili yerleri Serhat çizmiş olmalı."

Sor, dedim. Sırası mıydı? Değildi. Yanından kovulma ihtimalim var mıydı? Öyle bir konuşuyordu ki sanki kelimeleri ağzından zorla çıkartıyordu. Neden yaşama sevincin yokmuş gibi? Yalnız göründüğünden değildi bu düşüncem ama insanlar benim hakkımda da Serkan'ın hakkında düşündüğüm gibi düşünüyorlar mıydı acaba?

"Nasılsın?"

Cevap yok. Dudaklarımı birbirine bastırdığımda benimle tanışmaya çalışan kişinin aslında sadece Serhat olduğu kanısına varıyordum. Anıl sanki Serhat'ın zoruyla dibimde bitiyordu, Serdar hakkında ise şu an hiçbir şey düşünemiyordum.

Serkan Gizemli Adam olamazdı- Gizemli Adam'ın bu kadar soğuk biri olduğunu düşünmüyordum- çünkü cüsse farkı vardı ama fiziken Anıl ve Serhat Gizemli Adam'ın görünüşüne daha yakındı. Serdar da gizemli adam olamazdı çünkü abartısız en uzun olanıydı ve boyu iki metre bile olabilirdi. Üstelik Serdar sarışındı da ama ben uzaktan Gizemli Adam'ın saçlarını koyu bir renk görmüştüm.

"Üniversite son sınıf mısın?" Bir sırıtış bile bulamadım. "Yanında yürüyorum." Kafanın içinden çıkmayı denesen, Serkan? "Sorgulamayacak mısın?" Başını olumsuz anlamda bile sallamadı.

Yürümeye devam ettik, sessizce ve belli bir tempoda. Yanında sakinlik vardı, gözlerinde dinginlik yer edinmişti, ağzı sessizliği temsilen bantla çapraz bağlanmıştı.

Teneffüs zilinin çaldığını duyduğumda "Gidiyorum," dedim haber verircesine. Yine dönüp bana bakmadığında en azından yanından kovmadı diye düşünüyordum.

Beden eğitimi dersinde hiç kimsenin yanında yer edinemeyeceğimden sınıfıma gitmek için binaya doğru yürüdüğümde "Sevgilim!?" diyen tanıdık bir ses duydum ama bakmadım. "Sevgilim, bakar mısın buraya?"

Bana seslenilmediğini düşünüyordum ama yine de çatık kaşlarımla o tarafa doğru döndüğümde Serdar'ı gördüm, bana bakması ayrı bir şaşırttığında etrafındaki kız topluluğu dikkatimi çekmişti.

Serdar yine tek bir kelimeyle parlıyordu. Bembeyaz, paçaları lastikli bir eşofman giymişti altına, beyaz çorabı ve bembeyaz spor ayakkabılarıyla mükemmel olmuştu. Üzerinde ise altına giydiğinin takımı gibi duran naylon, beyaz, uzun kollu ve bol bir üst vardı. İki metrelik boyu, sapsarı saçları, beyaz teni, belirgin çenesi ve sadece siyah göz bebeğini belli edecek türden fazlasıyla açık ela gözleriyle Serdar'ı görmeden önce bana böyle bir tarif yapılsaydı imkânsız derdim ama Serdar tam karşımdaydı.

Elbette ki incelememi nötr bir ifadeyle yapmıştım ama Serdar'ın yanındaki kızlara gözlerim iliştiğinde yüzüm soğumuştu.

"Sevgilim," dedi Serdar bana bakıp bir kez daha ve kendisini darlayan kız grubundan, rahatsız edildiği hâlde kimsenin kalbini kırmamaya çalışarak ayrılması acayip bir incelikti- uzaklaşıp bana doğru gelmeye çalıştı.

"Sevgilin mi?" dedi güzel kızlardan biri.

"Sevgilim." Serdar yanıma geldiğinde upuzun boyundan dolayı geri geri gitmek istiyordum. Serkan'ın yanında çok az hissettiğim bu duygu Serdar'ın yanında tavan yapmıştı. Serdar'ın da havası aynı Serhat ve Şevval gibi çok baskındı, yanlarına yaklaşıp da kaldıramıyordum. "Evet." Serdar bir anda elimden tuttuğunda yüzümü stabil tutmaya çalıştım, belli ki kızlardan kurtulmaya çalışıyordu.

"Gidelim buradan Serdar." Her şeye rağmen, belki de şu andan bir an önce kurtulabilmek için Serdar'ın elini sıktım ve geri götürmeye çalıştım Serdar'ı.

"Yalnız Serdar," dedi beş kişilik kız grubundan biri. Nedendir bilinmez bütün kızları aynı görüyordum. "Sevgilim dediğin kızı ben erkek kardeşin ile yalnız başına bir sınıfa girerken görmüştüm."

Başka biri de "Ve az önce de Serkan'ın yanında yürüyen ilk kız olarak tarihe geçti," dedi büyük imalarla.

Bu sefer Serdar'ın susmayacağını gördüğümde elini biraz daha sıktım susması için ve bana doğru döndüğünde yüzümdeki sabrı görmeyi beklemiyordu üstelik kızlar da hafif şaşkın gibiydiler. Ani çıkışmamı bekliyorlardı herhâlde çünkü insanlar hep aynı model kişi görmeye alışıktılar. Bir kadına söylemekten utandığım o kelimenin muamelesi yapıldığında o kişinin sakin kalabilmesi çok uçuktu çünkü.

"Evet," dedim kızlara doğru sıfır mimikle ve Serdar'ı götürmekten vazgeçmiştim. "Sizin uğraşıp da bir türlü ulaşmayı başaramadığınız üç erkek kardeşi bir günde ağıma çekmeyi başarmış biriyim." İfadelerini tek tek izledim, sorun çıkartacak tipler değillerdi. "Şimdi beni sevgilimle yalnız bırakır mısınız?"

Bir iki saniye dik dik baktılar ama yine de düzgün kızlardı, bozuntuya vermeden bizden uzaklaştıklarında elimi Serdar'ın elinden ayırdım ve arkama aldım, silmek için.

Ne yaptığımı fark etmedi Serdar ve "Sonunda," dedi nefesini verirken. "Kurtuldum o kızlardan." Bana baktı ve gülümsedi. "Kurşun kalem de değilim ki kendimi parçalara ayırıp her birine eşit yeteyim."

Serdar neşeliydi, gülümsetme yeteneği vardı.

Aklımı kurcalayan bir şey vardı. "Kendin de ayrılabilirdin o ortamdan?" Cidden upuzun boyu ve yapılı bir vücudu vardı Serdar'ın, eminim ki ona bakan bir daha dönüp bakıyordu ama ben Serdar'dan nedendir bilinmez etkilenemiyordum. Sanırım sarışın olduğu içindi. "Neden kendin uzaklaşamadın o kızlardan?"

"Çünkü," dedi Serdar ve arkamda bir yerde gözleri sabitlendi. "Kadınların kalbini kıramıyorum değer verdiğimden ve kırıcı konuşamam." Etkilenerek kaşlarımı kaldırdığımda "Ben peki bir şey sorabilir miyim?" dedi Serdar ve evet anlamında başımı salladım. Parmağıyla hafif bir şekilde arkamda baktığı yeri gösterdiğinde ben de o tarafa döndüm. "O kızı tanıyor musun?"

Şevval. Ağaçlık alanların bir köşesinde dört arkadaşıyla ayakta sohbet ediyordu ve resmen ışıldıyordu. "Şevval mi?" dedim Serdar'a dönerken. Gözlerini kısmıştı ve düşünceyle, belki de bir şeyi hatırlamaya çalışarak Şevval'i izliyordu. "Şevval'i tanımıyorum ismini bilmek dışında. Neden sordun onu?"

Elini şıklattığında "Bir yerden," dedi ve duraksadı. "Onu bir yerden tanıyor gibiyim."

Dudaklarımı bilmem dercesine büzdüm ve Serdar ile aynı anda zıt yönlerde hareket ettik. Sınıfıma çıktığımda yine tek başımaydım ve yine dışarıyı seyrettim. Teneffüs bittiğinden bahçede liselilerden sadece bizim sınıf vardı. Oyun oynayacaklardı ve ben yine uzaktan izleyecektim.

Kendime yediremediğimde sırama geçtim ve bu sefer de matematikten üç beş soru çözdüm sonrasında, belki de soru çözdüğümden artık lise için son yılı okuduğumun farkına vardım. Bitiyordu. Hiçbir şekilde lise hayatının tadını çıkartamadan ve çıkartmama hep müdahale eden kişilerden bir dört yılım daha çöp olacaktı.

Kitabı yine de sakinlikle kapattım, bir gün değişir miydim hiç bilmiyordum. Sertçe kitabı kapattığım, insanlara bağırdığım, sakin kalamadığım, küfrettiğim, sabrımın bir şelale gibi şiddetle aktığı zamanları görmek istemiyordum çünkü.

Çantamdan ufak not defterimi ve tükenmez siyah kalemimi aldığım gibi yeniden sınıftan ayrıldım. Adımlarım yeri bile inletmiyordu işte.

Kendimi yeniden dışarı attığımda okuduğumuz binanın tam önünde bir bank vardı, gözlerim oraya keskince değdiğinde o banka oturdum. Sırtımı binaya veriyormuşum gibi bir konumdu burası.

Not defterimin boş bir sayfasını açtım ve tükenmez kalemimin kapağını açıp kapağı kalemin arkasına yerleştirdim ve derin bir nefes aldım, yeteneksizce yazdım: "Ben dik durmaktan ve hiçbir şey olmamış gibi insanların yüzüne bakmaktan çok yoruldum." Devam ettirsem mi diye kararsız kalmıştım ve bu bir anda kâğıdımın çalınma hissine sebebiyet verdiğindendi. Not defterini kucağımda sımsıkı tuttum, etrafım ders saati olduğundan boştu.

"Soğuk suratımla hiçbir işe yaramıyormuşum gibi görünüp kendi ailemi bir arada tutmak için zincir rolü üstlenmekten çok usandım." Ailem, kardeşlerim ve dün olanlar aklıma geldi. Özgürlüğümün olmayışını düşündüm not defterini sıkarken. "En büyük çocuk olarak doğup kardeşler arasında her şeyi yanlış tercihler yaparak tecrübe etmekten bıktım ve kardeşlerimin de benim tecrübelerime bakarak o hatayı yapmamaları canımı sıkıyor artık çünkü ben, bir deneme tahtası olmaktan da çok yoruldum." Derin bir nefes ve yaşıtlarım tarafından kale alınmayışımın hatırlanması. "Yüz şeklim hep asık durduğu için, kişilerin, hiçbir sözlerini önemsemediğim kanılarına varmaları ve beni ezip geçmeleri artık beni çok üzüyor."

Başımı kaldırıp sağ ileriye baktım, karşı binanın yan tarafında kalan köşede voleybol oynanması için büyük bir file koymuşlardı ve bizim sınıftakiler orada voleybol oynuyorlardı. Üzüldüm, oynayamadığım için. Dedim ki kendi kendime, yanlarına gitmeyi dene. Ben de sizinle oynayabilir miyim? Hayır. Direkt filede boş bulduğum herhangi bir yere geçsem herkesin içinde kovarlar mıydı beni? Olmuyordu, gidemiyordum. Yeniden defterime dönmeden önce bu sefer de soluma baktım hislerimle ve ileride, yere oturmuş olan Serhat'ı ve Anıl'ı gördüm, bu tarafa bakmıyorlardı ya da ben o tarafa baktığımdan bu tarafa bakmayı kesmişlerdi. Yere, buz gibi betona öylece oturmuşlardı, bildiğimiz okul bahçesinin o soğuk zeminine.

"Sınıf arkadaşlarımın beni dışlamalarından doğan asosyal kız modeli oldum ki böyle olmadığım hâlde beni oyunlarına dahil etmemeleri çok kırıcı. Bu beni çok yalnız hissettiriyor, halbuki ben ne asosyalim ne de duygusuz. Ben nasıl bu kadar yanlış anlaşıldığımı bile bilemeyecek kadar saf düşünceliyim. Gerçekten, neden ilkokuldan beri bulunduğum sınıflarla iyi geçinemiyordum, benimle iyi geçinemiyorlar? Neden?"

Yeniden uzağımdaki Anıl'a ve Serhat'a döndüm, bir şey konuşuyorlardı birbirlerinin yüzlerine bakmadan.

"Yüzlerce arkadaşım olmasına gerek yok, gerçekten tek bir iki tanesine bile razıyım. Mesela tek bir dostum olsun ve o kişi, Şevval gibi gerçek bir dost olsun. Onu tanımıyorum tam anlamıyla ama dobra oluşu ve cesaretiyle iyi bir dost olurdu herhalde." Kız kardeşlerimi düşündüm, bence üvey kardeştik aramızdaki görünmez mesafelere bakınca. "Mesela tek bir kardeşim olsaydı ve o da yüz güldürmeyi başarabilen Serdar olsaydı." Düşününce, gerçekten de bir abi fena olmazdı. "Çevrem bu kadar kötü niyetli insanlar ile dolacağına sadece her bir sıfattan birer tane iyi yakınım olsaydı ya."

Hiçbir zaman böyle bir şeyin gerçekleşmeyeceğini hatırladığımda gözlerimin içinin alev topu gibi yandığını hissettim.

Dudaklarımı birbirine bastırırken Anıl ayağa kalkmıştı ve yürüyordu.

"On sekizine girmene şunun şurasında ne kalmış ki, Hira? Bitiyor artık, oyun oynayamayacaksın, gençliğin yarımı geçtim fazlasıyla eksik olacak, salıncağa binemeyeceksin çünkü yadırganacaksın ileriki yaşlarda, hatta yaşın ilerledikçe doğru dürüst koşamayacaksın bile, ebelemece oynayamayacaksın, belki cüssen büyüyecek ve saklambaca da veda edeceksin sanki çok sahip olabilmişsin gibi. Geçmişin eksikti, gençliğin de eksik kalıyor ve geleceğinin de pek bir değişiklik göstereceğini sanmıyorum."

Bir anda ayağa kalktım ve binaya koşar adım geri girdiğimde sanki arkamdan da biri geliyordu. Not kâğıdımın sayfasını koparttım ve lavaboya daha ulaşamadan yırttım, hırsla yırtmak isterdim ama şu sakinliğimin kaynağı hiç tükenmiyordu.

"Bir dakika, Hira?"

Arkama dönüp bakabilirdim ama öyle büyük bir gururum vardı ki ağlamasam bile kızardığımın da görülmesini istemiyordum.

İki elimle kapıyı itip kızlar tuvaletine girdim ve boş bulduğum bir kabine kendimi attığımda şaşılası bir şekilde adım sesleri kesilmemişti.

Aceleyle kalemi ve not defterimi bacaklarımın arasına sıkıştırıp koparttığım sayfayı daha da ufak parçalara böldüm ve suda yumuşatıp un ufak hâle getirdikten sonra tuvaletin içine attım ama sifonu çekmedim çünkü peşimden gelen kişi yazdıklarımı yok ettiğimi anlardı.

"Gittin mi?" diye seslendim çünkü kızlar tuvaletine girmesine ihtimal vermiyordum.

Kapının kapanma ve kilit sesi geldiğinde "Hayır," dedi Anıl ve diğer kabinleri tek tek kontrol etti. Kendisi bulunduğu konumun farkında mıydı yoksa ben bakar kör bir şekilde erkekler tuvaletine mi girmiştim? "Şu an lavaboda sadece ikimiz varız." Ona çok büyük bir başarı ya seni alkışlıyorum Anıl, demek istediğimde görüş alanıma ayakkabıları girdi. "Çıkacak mısın oradan?"

Ağlamış suratım ve kızardığına emin olduğum gözlerimle karşısına çıkacağımı sanmıyorum demek isterdim ama sadece yüzüm sıcaklamıştı. En normal hâlime dönmem on saniye bile sürmezdi aslında.

Kendime bir çeki düzen verdiğimde ellerimle saçlarımı geri ittim ve sesimin düzgün çıkmasına özen gösterdim: "Kızlar tuvaletine girdiğini müdüre söyleyeceğim, Anıl."

Bir ayağını komikliğine sertçe yere vurduğunda duvara sinmek isterdim ama çocukça eğlendiğimi hissediyordum.

"Ben de seni zorla erkekler tuvaletine sokacağım ve sonra da hep beraber müdüre gideceğiz. Sen benim kızlar tuvaletine girdiğimi; ben de senin erkekler tuvaletine girdiğini söyleyeceğim. Nasıl fikir?"

"Beni o tuvalete zorla soktuğunu söylerim, bu nasıl fikir?" dedim bacaklarım arasındaki not defterimi ve kalemimi alırken.

"Hmm," diye bir ses çıkartıp düşündü. "Ben de senin beni kızlar tuvaletine zorla soktuğunu söylerim. Bu nasıl fikir?"

"Seni bu tuvalete zorla sokamayacağımı müdür zaten bilir ama," dedim direterek.

"Benim de seni zorla erkekler tuvaletine sokamayacağımı müdür zaten bilir." Senaryo sözlerimizi karşılıklı değiştiriyorduk ve gülümsüyordum, sahi, o niye gelmişti buraya ama sorsam bile cevaplamazdı.

"Bir şey söyleyeyim mi?"

Göremeyecek olsa bile başımı salladım. "Evet."

"Şu hâlimiz bana eski bir anımı hatırlattı. Ortaokuldayken kızların eşyalarını alıp kaçardım, kovalarlardı beni ve erkekler tuvaletine girdiğimde kapıdan onlara hep hareket yapardım içeriye giremezler diye. Güvenli bölge gibi bir yermiş harbi şu lavabolar karşı cinsler için biz küçükken."

"Ne yani," dedim hafif alayla. "Büyümüşsün diye öyle her yere girebileceğini mi zannediyorsun?"

Bir gülme sesi duyduğumda "Neyse, ben gideyim artık," dedi Anıl. "Ortaokuldaki gibi farklı sınıflardaki kızlar dedikodu için aynı anda lavabo izni alırlar falan." Kilit sesi açıldı ve kapının açılmasını da kulağıma ulaşan gıcırtıdan anladım. "Hiç uğraşamam şimdi."

Kabinden çıktığımda Anıl çoktan gitmişti, şöyle bir aynadan baktım kendime ve bir kusur bulamadığımda yeniden sınıfa döndüm ve matematik testi çözmeye devam ettim. İlk beden eğitimi dersi bitmişti ve teneffüsün de bitmesine az kalmıştı. Bir yedi soru kadar yeniden çözdüm ama süreyi idareli kullanamadığımı fark etmiştim. Erken fark et hatalarını ki düzeltebileceğin zamanın olsun.

Yedi soru az olabilirdi ama matematik sorusu çözmeyi sevmediğimden baymıştım iyice. Midem yandığında aç karnımla su içtim sonra dayanamayacağımı fark ettiğimde cüzdanımdan yeteri kadar para çıkartıp aşağı indim.

Zeytinli ve patatesli poğaçalara bayılırdım ama boyoz sevmezdim, İzmir bombası güzeldi ve midye aşığıydım. Çiğdemi ise sadece sevdiklerimin yanındayken yemeyi seviyordum.

Zeytinli poğaça aldım bir tane ve boş bulduğum bir yere geçip yedim, zaten ufak olduğundan çabuk bitmişti. Kantin aynasından kendime çeki düzen verdiğimde koridor kısmına çıkmak yerine kantinin camından verandaya çıktım ardından bu açıdan bizim sınıftaki voleybol oynayan kişilerin daha net görüldüklerini fark ettim.

Geçmişin eksik, gençliğin yok ve muhtemelen geleceğin de böyle olacak. En azından ileride anlatacak bir şeylerin olsun. Ben lisedeyken voleybol oynayan sınıf arkadaşlarımı izlerdim.

Yine bahçeye çıktım ve yine o hep oturduğum binanın tam önündeki banka geçtim. Erkeklerden voleybol oynayan kalmamıştı ama kızların sayısı aynı duruyordu.

"Sence aşk denen şey insanların üremelerini sağlayan ucuz bir his mi?"

Bir anda yanıma kurulan karaltıyla bankta yana kaydım ve yanıma gelen kişiye baktım. Serhat. Yerimde başka biri olsaydı ona mantıklı cevaplar vermeye çalışırdı ama ben anlıyordum, Serkan'ın kitabını Serkan ile aynı anda okuduğumuzu görmüştü ve okuduğumuz bölümde böyle bir düşünce de geçiyordu.

Bakışlarımı önüme geri çevirdiğimde göz kaçırması yaptığımı saymıyordum çünkü tam gözlerine bakmamıştım. "Yani," dedim sadece ve başını memnuniyetle salladı. Neden ileri görüşlülüğüme ve bana edilen cümlelerden ne denilmek istediğini anlamama şaşırmıyordu?

Ona az önce göz ucuyla bakmıştım ve başkasına tuhaf ama bana mükemmel ötesi görünen giyim tarzıyla karşılaşmıştım. Beyaz ayakkabı, siyah çorap, gri eşofman ve cidden eşofmanın üzerine beyaz renkli, sönük gri dikey çizgileri olan bir gömlek giymişti. Eşofmanın üzerine bol bir gömlek giyen ilk insan olarak Serhat'ı görmüştüm. Yetmemişti ve beyaz gömleğinin açık üst düğmelerinden gördüğüm kadarıyla siyah ince bir kazak vardı içinde, bu da yetmemişti ve siyah bir mont da giymişti. Koyu neon yeşili gözlerinden ve dağınık kopkoyu kumral saçlarından bahsetmiyordum bile. Sol eli hâlâ sargıdaydı ama bol tarzı güzel örtmüştü.

Hiçbir şekilde bir arada göremeyeceğim o kombin parçaları Serhat'ın üzerinde mükemmel ötesi durmuştu ama şu an yüz şeklim öyle bir ifadedeydi ki sanki Serhat ailemden birini öldürmüştü ve ben de öyle çatık kaşlarla ileriye, voleybol oynayanlara bakıyordum işte.

"Oturacak başka yer mi yoktu?" diye sordum ona bakmadan aksi bir sesle.

"Vardı." Dürüstlük?

"Neden geldin yanıma o zaman?"