SİYAH YALAN – 4. UMUT VAR

Dünyada milyarlarca insan vardı ve o her bir insan; seviyordu, seviliyordu ya da öyle şeyler yaşamıştı ki artık hiçbir şey hissetmiyordu.

İnsanlar sevgiyi isteyen varlıklardı. Sevgiyi vermekten önce sevgiyi alma eğilimdelerdi çünkü sevilmenin sevmekten daha karlı bir iş olduğunu düşünürlerdi. Ama işin gerçek boyutu hiçbir zaman bir netliğe oturtulamazdı çünkü davranış aynı olsa da karşımızdaki insanların bize hissettirdikleri hep farklıydı. İki insana verdiğin sevgiden belki de üç farklı sonuç çıkartırdın.

Çevremdeki kişiler tarafından sevilmediğimi biliyordum çünkü sevgiyi almış kişideki değerli hissetme ve özgüven kavramlarına çok uzaktım ama buna rağmen içimde sevgi kırıntıları vardı. Sevmek, sevdiklerimizin başına kötü bir şeyin gelmemesi için çabalamaksa eğer evet, seviyordum. Sevmek, sevdiklerimizin yüzünde hep gülümseme görmek istemekse eğer işte o zaman sevmiyordum çünkü insanların yüzlerindeki tebessümü umursamıyordum. Demek ki yarı yarıya seviyordum ve insanlardan da hâlâ umudum kesilmemişti.

İnsanlar sevdikleri kişileri gördüklerinde bile heyecanlanırlardı, filmlerde ve kitaplarda bunu iyi şekilde de yansıtırlardı ama ben korkudan dolayı heyecanı hissetmiştim, öfkeli olduğumu belli etmesem de sinirliyken de heyecan kırıntıları hissediyordum, utanacağım zaman da ve proje ödevlerimi bir topluluğa anlatırken de nabzım yükseliyordu. Kontrolümü kaybetmememe rağmen bazen paniklediğimde de heyecanı hissediyordum.

O adamın sadece dört adım kadar uzağındaydım ama ilerleyemiyordum çünkü heyecanı hissediyordum. Kalbim hızlı atmıyordu, aklım başımdaydı, nefeslerim kısmen düzenliydi, korkmuyordum, öfke ya da panik hissi yoktu, konuşmalar da yapmıyordum ama yine de heyecanı hissediyordum. Çünkü burada bir bilinmezliğin yarattığı gerginlik vardı.

Onun duyamayacağı bir şekilde içime yavaş ama derin bir nefes çektim. Sırtını görüyordum, başı öne doğru eğikti ve elinde tuttuğu telefonuna bakıyordu hala. Dalgın gibiydi. Dudaklarımın arasından çok sessizce nefesimi verdim ve onun uzun bedenini boydan boya izledim. Geldiğimi nasıl haber vereceğimi düşünüyordum çünkü gerçekten de uğraştırmayacaktım.

Birazdan yapacağım şeyin sorumlusu oydu çünkü onun ayağına çaresiz bırakıldığımdan kolayca geleceğimin farkındaydı. Gururum, başkalarının ayağına kuzu kuzuya gitmeme onay vermedi ve karşımdakinden de korkmadığımı ona kanıtlamamı istedi.

Bir şeyden güç almalıydım, bu hava oldu. Soğuk havayı bir kez daha en derin haliyle içime çektim ve parmak uçlarımda adamın dibine kadar yürüdüm. Aramızda hiç boşluk kalmayacak şekilde arkasında durdum ve tüm cesaretimi toplayıp onu sol omuzundan bir anda itekledim.

Bir iki adım ileri sarsıldı. Yaşadığı şokun etkisini kullanarak o daha bana bakamadan çevik bir hareketle elindeki telefonu kaptığım gibi yolcu koltuğunun yanına kadar koşup durdum. Hızla telefonuna baktığım sırada bunu görmeyi hiç beklemiyordum.

Eğilip düşecek sandığım anda ellerinin avuç içlerini açarak dengesini sağladı ve doğruldu. Sonra bana doğru gelmeye başladığı sırada telefonunda okuduğum yazıyı tekrarladım, onun yüzüne geçirdiği siyah bereye bakarak: "Çin’de panda bakıcılığı yapan insanların aylık maaşı otuz altı bin lira." Sosyal medyadaki bir bilgi sayfasında aynen böyle yazıyordu. “Maaşı çok iyiymiş.” Bana doğru geliyordu. "Çin'e gidip panda bakıcılığı yapmayı mı düşünüyorsun?" dediğimde tam önümde durdu ve iki elimle sıkıca tuttuğum telefonunu çekip aldı.

Nasıl bu kadar normal ve rahat davranabildiğime içten içe şaşırdığımda onun hareketlerini seyrediyordum. Telefonunu kapatıp siyah eşofmanın cebine attı ve elini diğer cebine sokup ufak bir not defteriyle kalem çıkarttığı sırada kafamın, onun omuzlarına ancak gelebildiğini tespit ettim. Benden uzundu ve ben, benden uzun insanlarla karşı karşıya kaldığımda her zamankinden daha gergin ve zayıf hissederdim. Bir adım geriledim.

Not defterinin bir sayfasına kalemiyle yazı yazmaya başladı. O bitirene kadar da sabırla onu bekledim. Okuldan geç çıktığım için öğrenci topluluğu artık kalmamıştı ve okuldan kırk beş adım kadar uzakta olduğumuzdan dikkat çekmiyorduk.

Sadece karşılıklı duruyorduk ve kalemin kâğıda sürtünme sesiyle onu bekliyordum. En sonunda kâğıdı not defterinden koparttı ve çıkan kâğıdın yırtılma sesiyle eş zamanlı kâğıdı bana uzattı. Parmak uçlarımla kâğıdı alıp okumaya başladım.

"Maaşı bayağı iyiymiş ancak Çin zeki bir halk, pandaların nesli tükenme altındayken işi tehlikeye atmak istemeyeceklerinden yabancı birini almazlar aralarına. Ben de olsam herkese güvenmem, sonuçta pandaları zehirlemeyeceğimin bir garantisi yok ve ayrıca ülkemi seviyorum. Canım Türkiyem. Gitmiyorum korkmayın." Okumayı bitirip kâğıdın az ötesine baktığımda düşündüğüm tek şey el yazısının güzelliğiydi.

Kafamı kaldırıp görünmeyen yüzüne baktım. "Konuşmak senin için çok zor olmalı," dediğimde ona kâğıdı uzatıyordum.

Kafasıyla arabayı gösterip yanımdan geçti ve sürücü koltuğuna kadar yürüdüğünde ona doğru döndüm. Arabasının kapısını açtı ve tam oturacakken hareket etmediğimi fark etti. Elleriyle arabasının üst kısmını tuttu ve kafasını sorgularcasına salladı.

Çaresiz olduğumdan, ona zorluk çıkartmadan onunla gideceğimin adı gibi farkındaydı ve o, benimle hiç uğraşmadan istediğini elde ediyordu. Ben ise bu durumu kendime yediremiyordum. Onun beni zorla götürmesi, benim onların yanına kendi ayaklarımla gitmemden daha gurur dolu olurdu ve o zaman da her şey daha da akla uygun olurdu. Yine de yüzümü çok rahatmışım gibi bir şekle soktum. Hislerimi saklama yaptığım en iyi şeyler arasındaydı.

Dik durdum ve ciddiyetimi koruyarak yolcu koltuğuna doğru yürümeye başladım. "Sanırım öne oturacağım, diğer türlü özel şoförümmüş gibi görüneceksin."

Oraya gitmek istemiyordum ama eve geç kaldığım her dakika babamın eve benden önce geldiği düşüncesi geliyordu aklıma. Korkunun bana yerleşmesi için yeterli bir sebepti bu durum. Her şey göz açıp kapayıncaya kadar olmalıydı çünkü boşuna uzatıp durmamın da bir anlamı yoktu.

Eliyle önde oturacağım koltuğu gösterip sürücü koltuğuna oturdu ve kapısını kapattı. Kendimi rahat hissetmek adına arabasının arka kapısını açıp sırtımdaki çantayı düzgün bir şekilde koltuğa yerleştirdim ve kapıyı kapattım.

Ön koltuğun kapısını açtığımda içeri oturdum ve kendimi ateşe attığımı hissetmeyi beklerken aksine tahmin ettiğimden daha rahattım. Yan tarafımda oturan adam, hâlâ benden uzundu ve ben de yanında kısa kaldığımdan kendimi küçük hissediyordum fakat çok abartılacak kadar da hissettirmiyordu.

Oturduğum yerden eğilerek kapıyı kapattım ve ona döndüm. Şu ana kadar beni izlemişti. "Merak etme," dedim ciddi ifademle. Onun yüzüne geçirdiği beresine derinden baktım. "Bir şey çalmadım."

Bana bakmayı kesti ve kemerini taktığında ben de kemerimi taktım. Onunla arama mesafe koyduğumu fark etmiş olmalıydı, bundan dolayı bana doğru eğilmek yerine vitesin gerisinden, arabanın göğüslük kısmına tutundu ve torpidoyu açtı. Normal olarak kolu dizimin altına sürtündüğünde elimi burnuma götürüp nefesimi sıkılganca verdim ve sağ tarafımdaki camdan dışarıya baktım.

Kucağıma beyaz bir bez koydu ve torpidoyu kapatarak anahtarı kontağa yerleştirip çevirdiğinde arabanın motorunu çalıştırmış oldu.

Eğer ailesiz bir çocuk olsaydım bunlar asla üstümde hakimiyet kuramazlardı ve benimle de baş edemezlerdi çünkü üzerimde kendimden başka bir sorumluluğum olmazdı. Şu an ailemin sorumluluğu altındaydım ve belli bir zaman sonra da ailem benim sorumluluğum altında olacaktı ve yüklerden de kurtulamıyordum. Yakınlık derecesi zaafları belirliyordu.

Arabayı sürmek için gözlerimi bağlamamı bekliyordu. Kafamı koltuğa tamamen yaslayıp ona doğru döndüm. Yanağım koltuğun derisine yaslanmıştı. "Gittiğim yerleri hafızama kazıyamayacak kadar geri zekâlıyım deseydim, bu inandırıcı olur muydu?" Gittiğim her yeri aklımda tutabiliyordum, öyle ki unutmamak için o bölgedeki market isimlerini bile ezberlerdim.

Kafasını iki yana salladı ve eliyle gözlerimi gösterdi. "Zaten," dedim ve ellerimle beyaz bezi kavradım. "Seni denemiştim, " dediğimde beyaz bez ile gözlerimi bağladım ve arkadan da düğümledim. Şimdi karanlıktaydım.

Az önce gözlerimi bağlamak için öne gelmiştim, sırtımı dikleştirdim ve tekrardan koltuğa yaslandım, parmaklarımı birbirine doladım ve ellerimi kucağıma koydum, dizlerimi de birbirine değdirdim. Arabanın motoru çalışıyordu fakat hareket etmiyorduk. Yaptığım tek şey sakince oturup arabayı sürmesini beklemekti. Beni izlediğini düşünmek istemiyordum, biraz daha bekledim. Hâlâ arabayı sürmüyordu.

Konuşmak için dudaklarımı araladım fakat hemen sonrasında bundan vazgeçtim ve dudaklarımı birbirine bastırdım. Arabanın içi o kadar sessizdi ki sanki dışarıdaki hiçbir gürültü kulağımıza ulaşmıyordu. Sadece onun ve benim nefes seslerimizi duyduğumda bundan rahatsız oldum ve hiç ses çıkmayacak şekilde nefes almaya başladım. Şimdi sadece onun nefesinin sesi vardı.

Beni izlediğine adım gibi emindim. Hareket etmediğimiz her dakika eve daha da geç kalıyordum ve bunu bile dile getirmedim. Konuşmayı reddediyordum ve sessizliği kucaklıyordum.

Bir süre sonra bir hareketlenme oldu ve vites sesiyle beraber arabayı sürmeye başladı. Nefesimi gülümseyerek verdim. İnanıyordum ki sessizlik büyük bir silahtı, bir söz bazen hiçbir etki etmezdi ama sessizliğin belirsizliği ve bir yandan da netliği bir ağırlık olarak insanın içine oturabilirdi.

Bacaklarımda bir anda sıcak bir şey hissettiğimde elimle bacağımda olan şeyi tuttum. Yumuşak, yünlü ve sıcaktı. Bu onun yüzünü gizlediği kar maskesiydi. Kar maskesini bacağımdan çekmeden tuttum ve yününü sıktım.

Büyük bir aydınlanma yaşadığımda kısa bir an şaşırdım ve aklımı topladığımda ise ellerim hemen gözlerimdeki beze doğru gitti.

Ne yapacağımı fark etmiş olmalıydı ki anında tek eliyle ellerimi tutup kucağıma koydu sonra ona doğru dönüyordum fakat eliyle alnımdan tuttu ve kafamı koltuğa bastırdı. Ve anladım ki neye girişirsem girişeyim, benden daha güçlü olduğu için her türlü galip gelecekti ve ben de onun yüzünü göremeyecektim.

"Gözlerindeki bezi sakın çıkartma." Sesini değiştirip nefesini tutarak konuştu ve hemen ardından boğazını temizledi. Sesi tanıdık değildi veya gerçek sesini bir nebze de olsa incelttiğinden sesini çıkartamadım.

Hiçbir şey demediğimde arabayı inanılmaz yavaş kullandığını fark ettim. Gerçekten de çok yavaş sürüyordu.

“Bilerek yaptın,” dedim yutkunduğumda. “Maskeni bilerek kucağıma attın.”

“Evet,” dedi hırıltıyla ve başını salladığını hissettim. “Sınavımı geçemedin ve hemen gözlerini açmaya çalıştın.”

Bezin altından gözlerimi devirmiştim. “Hain değilim ama birkaç sefer kaçırılsaydın ve her seferinde neden kaçırıldığını anlayamasaydın üstelik polise de gitmene izin vermeselerdi sen de benim gibi olurdun, eminim.”

“Bu durumun için çok üzgünüm ama,” sessizleşti, “biraz aksiyon aradım sanırım. Ortam soğuktu, ben de bunaldım. Sessizliğin karşısında daha da üşüdüm ve tamamen bunaldım.”

“Pardon,” dedim aynı soğuk sesimle. “Seninle havadan sudan konuşmam gerekiyordu sanırım.” İroni yaptığımı anladığına emindim. Onda bir ciddiyetsizlik seziyordum. “Daha daha nasılsın peki? Diğer adamlar nasıl? O yaşlı adamı atlamayalım, onun da keyfi yerinde mi?”

“İçeride kızlar gecesi var, dönen dedikoduyu ve mis gibi kokan baş döndürücü kadın kokularını sen hesap et.”

“Ben daha çok takım elbise, siyah maskeler ve… Her neyse,” bıkkınca nefesimi verdim ve dirseğimi cam tarafına yasladığımda çenemi de elime koydum. Bir bacağım gerginlikle ve ritmini hiç bozmadan hızla sallanıyordu. Onun yeni olduğunu düşünmüştüm ama yeni insan bu kadar ciddiyetsiz olmazdı ayrıca yüzünü gizleyenlerden ve beni kaçırmaya gelenlerden sesini duyuran ilk kişi olmuştu. Kendimi mesafeli tutmayı düşünmüştüm ancak hazır biri benimle konuşuyorken birkaç soru sorma kararı aldım. O da belki de bunu istiyordu.

"Sesinizi neden gizliyorsunuz?" dedim ve bezin örtmüş olduğu kaşlarımı o göremese bile düşünceyle çattım. "Sesini gizlemenin tek nedeni seni tanıyor olmam olabilir." Bu, onu tanıyorum anlamını çıkartmazdı çünkü bakıldığında hayatımda bedenen onlara benzeyen bir erkek yoktu.

"Sesimi tanıyıp tanımaman önemli değil," dedi ve sesini kısarak konuştuğu için boğazını zorladı, öksürdü. "Seninle yüzümde maskem olmadan da tanışacağız ve o zaman sesimi ve yüzümü senden gizlemeyeceğim."

Saçlarımı kaşıdım sonra bacağımdaki yünlü maskeyi tuttum. Bana cevap vermişti. Ve bir şeyler öğrenebilmenin gerginliğini taşıyordum üzerimde. "Yani o zaman tanıştığımızda seni sesinden tanımamam lâzım. Tıpkı bir yabancı gibi tanışacağız ve o kişinin de sen olduğunu bilmeyeceğim, öyle mi?"

"Hm."

Bu adamların benimle muhataplarının ne olabileceğini düşündüm, tek neden bu olamazdı. "Arkadaş canlısı olmamam bir işe yarayacak o halde. Sana şimdiden başarılar çünkü seninle bir arkadaş bile olamayız."

Güldüğünü işittim "Neyse ki insan sarrafıyım da yüzüne baktığımda soğukluğunun ardındaki yumuşaklığı görebiliyorum.” Sağ tarafa direksiyonu kırdı. "Yine de bu yüzümü gizlemeden seninle tanışmayacağımız anlamına gelmiyor." Boğazını zorladığından biraz sustu. "Şu anki şartlarımızın kusuruna bakma ama sen bir de o zamanları gör."

Hakkımda düşündükleri hakkında bir yorum yapmadım ama içimi merak duygusu sarmıştı. Ve nedense şu an korkmuyordum aksine yanımdaki adamdan pozitif enerji ve gizem alıyordum. Arıca diğer adamların aksine benimle konuşuyordu. Belki de ciddiyetsiz üslubu onu sempatik bulmamı sağlamıştı.

“Hayır,” dedim ikinciyi düşünmeden. Ne olursa olsun, neyle karşılaşacağımı bilmiyordum ve onun bu yumuşaklığına inanmamalıydım sonuçta o da o yaşlı adamın adamlarından biriydi. Bazen saflığım tutuyordu ve bu yüzden kendimi insanlara inanırken bulabiliyordum ama güven duygum için bu kesinlikle söz konusu değildi. İnanmak ve güvenmek arasında ince bir çizgi vardı.

“Ya da,” dedim ve onu gafil avlayabileceğimi düşündüm şu an. Bir anda elim gözlerimdeki bezi bulduğundan belki de benden bile hızlı davrandı ve büyük bir refleksle ellerimi tuttu, elimi çekmeye çalıştığımda ise güç uyguladı ve “Tamam,” dedim direnmeyi bıraktığımda. “Bir an fikir değiştirmiştim sadece, yüzüne olan merakım konusunda.”

“Yalanlarını gerçeğin yapmayı bırakman lazım.”

“Sen gerçeğin ne olduğunu biliyor musun ki? Önce konuşmayı öğren, bir öylesin bir böyle.”

"Sadece gözlerini açma." Ellerimi bıraktığında sıcaklığı hala yerli yerindeydi. “Ben de gerektiğinde yalanlara sarılırım ama gerçeklerden de umudumu kesmem. Yalandan umut beslemek kadar saçma bir şey yok ayrıca.”

“Sen ne anlatıyorsun ya?” dedim yüzümü buruşturduğumda. “Bu arabaya kendi ayaklarımla binmem senin beni şu an kaçırdığın gerçeğini değiştirmiyor. Al ve bu gerçekten umut beslemeye devam et.”

“Şunu yapmayı keser misin artık,” dediğinde boğazını zorlayarak konuştuğu için öksürdü. “Ortamı yumuşatmaya çalışıyorum, farkında değil misin? Sadece latife yapıyordum.”

Koltuğa daha da gömüldüm ve çenemi havada tutarak göremediğim önüme bakmaya devam ettim. “Bu konuda o kadar kötüsün ki şaka yaptığın anlaşılmıyor bile.”

“Hala aynı şeyi yapmaya devam ediyorsun.”

Ona bir cevap vermedim. Arabaya bindiğimizden beri sanırım yaklaşık yedi dakika geçmişti. Buna bayağı yavaş sürmesini de eklersek gideceğimiz yere gitmek için bizim okuldan yürüyerek yaklaşık aynı dakika gerekirdi. Gözlerim kapalıydı ama sabahtan beri odaklanabildiğim kadar odaklanmaya çalışmıştım. Birkaç kez sağ sol yapmıştı ama onları artık sayamıyordum.

Gerçekten, neden bu kadar yavaş sürüyordu? Önceki seferlerde gideceğim yere VIP aracında giderdik ve içeride en az on adam olurdu ayrıca otoyoldaymışız gibi hızlı sürerlerdi. Gideceğim yerin değişmiş olduğunu düşünmeye başladığımda diğer adamların ben yanlarında varken öksürmekten bile kaçındıklarını hatırladım.

"Sabah bana not vermiştin ya hani..." Birini konuşuyorken yakaladığımdan uzun süre sessizleşmemem gerektiğini düşünüyordum.

"Ee?"

Sorun çıkartırsam rahatsız edici yöntemler kullanırmışsın. Hiç sorun çıkartmadan seninle gelmemi senden korkmama yorma sakın."

"Yerinde olsaydım ben de eve geç kalmak istemezdim tabii," dediğinde öfkelenmemek için kendimi tuttum, sakinliğimden ödün vermedim. “Allahtan ailem yok yoksa kim hesap verecekti bir saat baba benim biraz illegal işlerim var yemeğe beni beklemeyin diye.” Kahkaha atmıştı, söylediklerinde ciddi olduğunu bile düşünmüyordum.

“Ortamı bu şekilde mi yumuşatmaya çalışıyorsun?” dediğimde başımı olumsuz anlamda sallamıştım.

Biraz sessizleştik. "Okulda arkadaşlarınla aran nasıl?" Ağzını açmadan boğazından öksürdü, sonra boğazını temizledi.

“Seni pek ilgilendirmiyor gibi,” dedim onu terslercesine. Yüzümü mü asmıştım bilmiyordum ve onun neden bunu sorduğunu da anlayamamıştım. Soru sırası bendeydi. "Bugün o adamlar, yani arkadaşların yanında yoktu. Ayrıca çıkış vakti okula bakmak yerine okulun çıkışına sırtını dönmüştün. Bu kadar umursamaz olmanın nedeni ne?"

"O adamlarla arkadaş değilim, içlerinden sadece iki kişiyle arkadaşım ve biri artık bizimle çalışmıyor," dediğinde sesini incelterek konuştuğu için derin bir nefes alıp verdi. Hakkında bir şeyler öğrenirim diye onu dikkatle dinliyordum. Bu sabah kırmızı kravat takmış kişiyle arkadaş olduğunu düşünmüştüm ama diğeri kimdi işte bunu tahmin edemeyecektim sanırım. "Okula arkamı dönmüştüm çünkü gelip gelmemeni sana bırakmıştım ve sen de gelmeyi tercih ettin. Gelmeseydin hiçbir şey olmayacaktı, insanların üzerinde çok baskı kuramıyorum da."

O, anlaşılması zor biri miydi yoksa mizacı mı böyleydi bilmiyordum ama rahattı ve yanında korkmuyordum bile. "Sen yeni misin?" dedim bir anda sesimdeki samimiyeti istemsiz oluşturduğumda.

"Yeni değilim," dedi. "Sadece bu şehirde, İzmir'de değildim. Sikeyim böyle konuşma stilini ama." Boğazını temizledi ve koltuğun hareketlenmesinden onun da rahat bir şekilde sırtını koltuğa yasladığını anladım. Sonra nefesini verdi.

Gözlerimi kapatmak uykumu getiriyordu ama ağrıyan başım mayışmama engeldi. Arabayı nasıl bu kadar yavaş sürebilirdi ki? "Hızlı sürmemenin nedeni ne?"

"Ayağımı korkak alıştırmışım," dedi. "Gaz pedalına yüklenemiyorum, basamıyorum, ayağım gitmiyor, ayağımı hareket ettiremiyorum. Sanırım ayağımı gerçekten hareket ettiremiyorum. Gaz pedalına nasıl basıldığını unuttum."

O kadar şaşkındım ki, kötü biri olmasını beklerdim ama mizacı bu şekildeydi. Artık ona aksi konuşamıyordum bile. "Bence biraz hızlanmalısın."

Vites değiştirme sesi duydum sonra sinyal verip şerit değiştirdi ve hızlandı. İşte şimdi otoyolda sürüyormuş gibi hızlıydı.

"O siyah poşetler neydi?" diye sordum birdenbire. “Sizden biriyle okulun içinde denk geldik, yüzünü kapatmamıştı ve elinde siyah poşet vardı.” Biraz daha onu konuşturmak istiyordum, boğazını biraz daha zorlarsa, olur da eğer yakın bir zamanda tanışırsak sesinin kısılması benim onu tanımamı kolaylaştırabilirdi. "Okulun içine kadar girmiştiniz, önemli şeyler olmalı."

"Seninle benim tanışacağımız yeri belirleyecek birkaç bir şey diyebiliriz aslında." Birdenbire öksürdü ve ağzının içinde yine bir küfür yuvarladığında tekrardan öksürmeye başladı. Benimle konuşurken helyum içmiş gibiydi.

Arabayı park etmeye geçme aşamasına geldiğimizi anlamıştım, motoru kapattı ve anahtarı çıkarttı.

"Neyi bekliyoruz?" dedim, arabadan inmediğimiz için onun bana komut vermesini bekliyordum.

"Biraz daha bekleyelim," dedi ve koltukta kımıldandığını hışırtılardan anladım. "Ben istiy- Böyle konuşma tarzını sikeyim yeminle ya, bu ne be?"

Boğazını temizlediğinde "Çok küfür kullanıyorsun," dedim sanki ekşi bir şey yemişim gibi dudaklarımı gerdiğimde. Kucağımdaki kar maskesini aldı. "Yüzüne takmana gerek yok. Zaten yine gözlerim kapalı olmayacak mı?"

"Daha yüzüme takmayacağım ve ben söyleyene kadar da arabadan inme." Önce kemer çıkartma sesi duydum sonra da kapı açılma ve kapanma sesini. Sabah yaptığım at kuyruğuylaydım hala. Tokamı saçımdan çıkarttığım gibi tekrardan sıkı bir şekilde saçlarımı topladığım sırada benim tarafımdaki kapı açıldı.

Tam arabadan iniyordum ki "İnme," demesiyle sadece bacaklarımı sarkıttım. Arabanın içine girip bana yaklaştığını hissettim. "İşlek bir yerdeyiz," diye fısıldadı. "Nasıl yapalım? Neyse, bir şey olmaz, in hadi." Sonra uzaklaştığında arabadan indim ve o da arkamdan kapıyı kapattı.

Nerede olduğunu göremiyordum ve nereye bakacağımı bile bilemeden gözlerimdeki bezi gösterdim. "Deli gibi görünüyor muyum?"

"Hiç de bile."

Elini sırtıma koyup bana yön verdiğinde hızlıca yürüdüm ve eli boşlukta kaldı. "Konuşarak yön ver bana sadece." İnsanlarla olan tensel temas kotamı çoktan doldurmuştum.

"İyi. İki adım at sonra da kaldırıma çık."

Acaba sokaktaki insanlar ikimizi gördüklerinde ne düşünüyorlardı?

Yürüdüğüm esnada bir ayağını havadaki bacağımın üstüne koyup geri iteklediğinde yürümeyi bıraktım. "Önünde merdiven var, takılıp düşme."

Üç tane ufak merdivenden çıktığımızda değişen betonda düz ilerledik ve "Senin adımlarına göre üç adım sonra merdivenden ineceğiz," dedi. Bu sefer de aşağıya doğru tam on altı merdiven indik.

Nerede olduğumuzu hiç bilmiyordum ama bir apartman ya da kapalı bir alana geldiğimizi azalan ışıktan ve bastığım yerlerden anlıyordum. Şimdi sağ taraftan bir odaya gireceğimizi buraya daha önceden de geldiğim için ezbere biliyordum aslında. Gözlerimi kapatmam çok yazık oluyordu çünkü etrafı zihnimden tanıyordum ama gözlerimle görsem asla tanımazdım.

"Çevren senden çok şey kaçırıyor."

"Ne konuda ne kaçırıyorlar?" Az önce de dediğim gibi sağ taraftan bir odaya girdik. Odanın ortasına kadar yürüdüğümüzü hissettim sonra o, bu odadan dışarı çıktı. Gözlerimi sadece bu odada açabiliyordum ama o söyleyene kadar açmayacaktım.

Ne ile karşılaşacağımı bilmiyordum ve odaya girenler gözlerimi onların komutları dışında açtığımı görürlerse belki de işler benim açımdan hiç iyi olmayacaktı. Henüz bu riski alabilecek cesareti kendimde bulamadım.

"Sandıkları gibi biri değilsin," dediğinde betona attığı adım seslerini duydum ve buraya geldiğini anladım. "Çevrenin kaçırdığı ve farkına varamadıkları şey senin karakterin. Bir şeylerini hiç yargılanma hissiyle boğulmadan anlatabilecek birini hayatlarından uzak tutmak gibi bir hata içerisindeler. Hiçbir zaman kendilerini tam sevebilecek, tam sadık, tam dürüst, tam güvenilir ve hep yanlarında olacak veya her şeylerini en detaylı anlatabilecekleri bir kişiye sahip olamayacaklar. Gerçi bunlar sana bahsettiğim o iki erkek arkadaşımdan birinin sürekli kullandığı cümlelerden ama bu durumu sende görebildim. O insan sarrafıdır, kendisini de hep bu şekilde tanıtır. Seni yakından görebilme ve konuşma fırsatı olsaydı şaşırırdı belki de.” Anlıyordum ama aynı zamanda da ne demeye çalıştığını anlayamıyordum, susmayı tercih ettim. Yere bir şey koymasını beton sesinden anladım. "Sandalye," dedi. "Sandalyeye oturacaksın."

Kafamı salladım ama gözlerim kapalı olduğundan nereye oturacağımı bilemiyordum. “Kırmızı kravatlı olan mı senin arkadaşın?” Kendi etrafımda tam bir tur döndüm ve her şey daha da karmaşıklaştı. Daha onun benim ne tarafımda kaldığını bile bilmiyordum. "Tabii ya," dedim yeni bir şeyin farkına varmışım gibi. "Zaten saçlarımın arkasında da gözlerim vardı benim. Tüh, unutmuşum." Gülümsediğimin farkındaydım. "Bir bekle de hemen sihir yapıp sandalyenin yerini tespit edeyim."

Güldü. Gerçek anlamda, komedi izlermişçesine sesli güldü ve omuzlarımdan tutup beni geriye itekledi. Üç adım geri gittim ve bacağım sandalyeye değdiğinde tereddütsüz oturdum ardından ellerini omuzlarımdan çekti.

Bir keresinde bu sandalyeye oturmamak için tam bir saat direnmiştim ama anlamıştım ki ben ne kadar direnirsem direneyim sonuç olarak öyle ya da böyle zorla buraya oturtulacaktım.

Sırtımı sandalyeye yasladım. "Bana şizoid diyenler vardı bir ara, yani üç cümlenden ikisinde beni övme boşu boşuna çünkü işe yaramıyor."

"Kişilik bozukluğunun olduğunu düşünmüyorum." Yüzünü göremiyordum fakat sesi düşmüştü.

"Yok ki zaten. Sadece böyle söylüyorlardı diyorum. Hem sen o kelimenin anlamını nereden biliyorsun?" Genelde bana böyle hitap edenlerin sayısı çok azdı çünkü çoğu kişi bu kelimenin anlamını bilmiyordu.

"Bana da şizofren derler." Bileklerimi sandalyenin tahta kısmına koydu ve ip olduğunu düşündüğüm şeyle bağlamaya başladı. Yutkunmakla yetindim.

"Senin tabir çok da şaka gibi durmuyor sanki," dediğimde şaşırmamak için kendimi zor tuttum, hatta dudaklarım aralanıp kapandı. Bileklerimi öyle bir bağlamıştı ki elimi havaya kaldırsam ip yere düşecekti. Bu kadar gevşek bağlamasını beklemiyordum.

"Şaka mı değil mi bilmiyorum ama geceleri evimdeki buzdolabının midesinden yiyecekleri çıkartarak ocakta yemek pişirdiğini görüyorum." Önümde diz çökerek yere oturdu. "Şaştı mı beyninin feleği?"

"Sen," dedim onu bir türlü ciddiye alamadığımda. "Küçükken parkta doya doya oynayan sonra eve gittiğinde annenin seni temizleyip şefkatle önüne bir kap yemek koyduğu o şanslı çocuklardan mısın?"

"Yere oturdum diye mi sordun bunu?" dediğinde başımı salladım. Kahkaha attı. "Hepsi arabadayken ailemin olmadığını söylediğim için değil mi? Bu şizofren düşmez böyle sorulara. Sabaha kadar düşün kudur dur kendi kendini ye ama cevap vermeyeceğim. Tanışacağımız vakit anlarsın ailem var mıymış yoksa yok muymuş diye."

"Peki," dedim. "O zaman beni eve sen bırak." Onunla sohbet etmenin yanı sıra gerçek anlamda sesinin kısılmasını da istiyordum.

"İstemeseydin de ben bırakacaktım zaten." Şiddetle öksürdü. "Lanet olmasın böyle konuşmaya da boğazıma da amaçlara da..." Çıkan sesi artık değişmeye başlıyordu ve sesinin çatallı çıkması, sesinin kısılacağına da işaret ediyordu. Çok sormak istediği bir soruyu sormak için son kez boğazını temizledi. "Neden ben bırakayım istedin ki?"

Sesinin kısılması işime gelir diye. "Bilmem. Seninle konuşmak sardı diye sanırım. Bir de diğerleri benimle konuşmuyor biliyor musun?”

"İyi o halde yolda sana evimdeki buzdolabının geceleri bana anlattığı ninnilerden bahsederim."

Ciddi miydi değil miydi anlamıyordum ama gülmüştüm. Ses tonu mizaca yatkın gibiydi. “Bu sırrın benimle güvende,” dedim başımı salladığımda. “Evindeki buzdolabınla konuştuğundan kimseye bahsetmeyeceğim.”

“Bu sır değil ama yine de sen bilirsin.”

Kahkaha atmamak için kendimi zor tutuyordum, şakacı bir kişiliği vardı gerçekten.

“Köpeğimle de konuşuyorum sıkıyorsa bu davranışıma da şizofrenimsi de.”

Ağzından bir bilgi kaçırmıştı, köpeği vardı. Bunu aklıma not ettim.

“Tüh,” dedim derinden gelen bir sesle. “Gelecekte tanışacağım arkadaşımın bir köpeği varmış. Mümkünse tanışmayalım ben köpeklerden korkarım al sen de bu bilgiyi mi diyeyim sırrı mı diyeyim ne yapıyorsan yap.”

Eskiden en sevdiğim hayvanın köpek olduğunu ona söylemeyi düşünmüyordum çünkü bunu diğer adamlar bile bilmiyordu. Köpeklerden korkmam değil, köpeklerden korkmama neden olan asıl neden içimde sakladığım ve kimseye de dile getirmediğim bir sırdı.

Sırları anlatmak birçok şey arasında en tehlikelisiydi çünkü somut düşünürsek eğer kendi elimizle kafamıza sıkması için karşı tarafın eline bir silah veriyorduk ve bu durumda da sırlar anlatılmamalıydı, zaten bazen insan kendi sırrını bile ağzından kaçıracakmış gibi oluyordu ve daha kendimize tam olarak bir güven ortamı sağlayamazken başkalarına nasıl güvenebilirdik ki?

"Evimde bir köpek beslemem çok kötü oldu o zaman." Sesinin gerçekten üzgün çıkması beni şaşırttığında konumuz köpekler olduğu için midem bulanmaya başlamıştı.

Bunlarla ilk karşılaşmamızda beni köpeklerle selamlamışlardı ama ben bu adamlardan önce köpeklerden zaten korkan biriydim. Kendilerini zihnime getirmeye bile korktuğum dört kişi vardı ve olur da bir gün onlarla denk gelseydim tüm öfkeme rağmen korkum öne geçerdi ve intikam da alamazdım.

İlk karşılaşmamızda, daha doğrusu beni selamlamalarından sonra, o yaşlı adam benim bile tanımadığım akrabalarımı bana listelemişti. Ve o zaman anlamıştım ki hiçbir şekilde boş değillerdi, her şeye hakimlerdi.

Yaklaşık bir dakika kadar sessiz kaldık. Muhtemelen kendisiyle konuşmamı bekliyordu ama ben susmakta kararlıydım.

Boğazını temizlediğinde sessizlikten hoşlanmadığını düşünmüştüm. "Bacakların çok hoş duruyor." Bu sözleri yarım saniyeliğine kaşlarımı çatmama neden oldu ama hemen yüzümü eski hâline çevirdim. Bir anda neden böyle bir şey dediğini anlamamıştım ama ses tonundan bir şeyi ölçmeye çalıştığını sezmiştim.

"Sen bana yan gözle baktın," dedim ve başımı biraz yana eğdim. "Doğru mu anladım?"

Önümde diz çökmeyi bırakıp ayağa kalktığını elbisesinin çıkarttığı hışırtılardan anladım ve soruma bir cevap vermedi.

Sırtımı sandalyeye rahat bir şekilde yasladım ve ben de hiçbir şey söylemediğimde bir türlü yere adım atma sesi gelmedi, bu da demek oluyordu ki hâlâ önümde dikiliyordu. "İyi, iyi," dedikten sonra ancak yürümüştü. “Gözlerindeki bezi çıkart artık istersen.”

Gözlerimdeki bezi temkinli bir şekilde çıkarttım. Uzun süredir gözlerimi kapalı tutmak normal oda ışığının bile gözlerimi acıtmasına yetmişti. Yüzümü buruşturup gözlerimin ışığa alışmasını gözlerimi kırpıştırarak bekledim.

O adam kollarımı tamamen bağlamamıştı, ben de ne olur ne olmaz tekrardan kollarımı ipin altından geçirdim.

Etrafımı incelemek yerine sadece yere bakıyordum. Arkamda bulunan kapının önce açılma sesi sonra da kapanma sesi geldi. Muhtemelen o yaşlı adamı çağırmaya gidiyordu.

Sesi artık kulağıma daha kötü, hırıltılı geliyordu ve adım gibi emindim ki sesini değiştirerek konuşmasından sesi artık kısılmıştı. Sesinin kısılması benim açımdan çok iyi bir durumdu. Madem yüzünde maskesi olmadan tanışacaktık, ben de kısılan sesinden o olduğunu anlardım. Tabii tanışmamızı bir şekilde ertelemediği sürece.

Bakışlarımı yerden kaldırıp tam karşımdaki beyaz yazı tahtasına baktım. O yaşlı adam benimle sesli bir şekilde konuşmak yerine söyleyeceklerini bu tahtaya yazardı. Seslerini bana duyurmamalarını bir türlü anlayamıyordum. O adam tanışacağımız için sesini bana duyurmadığını söylemişti ama peki ya diğerleri? Onları gerçek hayatta tanımadığıma emindim çünkü benim çevrem inanılmaz kısıtlıydı. Özellikle o yaşlı adam dışında diğer adamların otuz yaşının altında olduğunu düşünürsek ve benim çevremde hiç erkek olmadığını bildiklerini de hesaba katarsak... Gerçekten de işin içinden çıkamıyordum.

Oflayarak kafamı sol taraftaki duvara çevirdim ve gördüğüm renge şaşırdım. Bir duvarı baştan aşağı koyu mora boyamışlardı. "Yok artık.”

Kafamı mor duvardan çektim ve bu sefer de sağ tarafımdaki duvara baktım. “Şaka mı bu? Turuncu ne alaka?”

Gerçekten tanıştığımızdan beri tüm adamlar kendilerini bana o kadar sert göstermişlerdi ki bu renkteki duvarları onların boyadıklarını düşünemiyordum bile. Sağ tarafımdaki duvar boydan boya turuncuydu.

Buraya beş kez daha gelmiştim ve bu duvarlar hep krem rengindeydi. Neden şimdi mora ve turuncuya boyadıklarını bilmiyordum.

Tekrardan kapının açılma sesi geldiğinde irkilmemeye dikkat ettim ve kafamı yukarıda tutarak beyaz yazı tahtasına baktım. Onların karşısında korkmuş bir kişiliği oynayamazdım çünkü karakterim başıma ne gelirse gelsin buna müsaade göstermiyordu.

Tahmin ettiğim gibi o yaşlı adam gelmişti. Ben çenemi dikleştirdiğimde ve olabilecek en ciddi ifademle durduğumda o adam da yazı tahtasının önünde durdu ve siyah ceketinin ön cebinden siyah tahta kalemini çıkarttı. O gizemli adam dışındaki diğer tüm adamların hepsi siyah takım elbise giyiyordu. Bu yaşlı adam, beyaz gömleğinin üzerine siyah ceket giymişti ve altına da siyah kumaş bir pantolon geçirmişti.

Karşımdaki adamın da yüzünde siyah kar maskesi vardı ama yaşlı olduğunu yine de biliyordum. Boyu benden birkaç santim uzundu ve kalemi tutan ellerinin damarları çıkmıştı. Ve ben burada ne işim olduğunu hiçbir zaman öğrenemiyordum.

Elinde tuttuğu tahta kaleminin kapağını diğer eliyle açtı ve beyaz yazı tahtasına bir şeyler yazmaya başladı: 'Bugün nasılsın?'

Sakin kalmaya çalışıyordum. "İnsanlar konuşarak daha iyi anlaşırmış." Ona nasıl olup olmadığımı söyleyecek değildim.

Tekrardan tahtaya yazmaya başladı: 'Büyüklerinle düzgün konuşmalısın.'

İki kaşımı da hafiften havaya kaldırdım. "Düzgün konuşulunca düzgün konuşulmuyor mu?" Tatlı dil onlara göre küfür sayılıyordu sanırım. Bu tavrıma sinirlenmemişti ama bu yaşlı adam her zaman kontrollü biriydi zaten. Yine de onun istediği biçimde konuşmamayı sürdürecektim.

Yaşlı adam görünmeyen yüzünü tahtaya dönerek tekrardan yazı yazmaya başladı: 'Mora boyanmış duvara dön.'

İkiletmedim ve sakin bir şekilde sol tarafımdaki mor duvara baktım. Ne görmemi bekliyordu bilmiyordum ama bu rengin morun en çirkin hali olduğunu söyleyebilirdim. Siyah, yeşil veya gümüş gibi renkler dururken morun bu tonu bu duvara çok alakasızdı. Yine de duvara bakmaya devam ettim ama pek dikkat çeken bir şey görememiştim. Sorgularcasına maskesinin arkasından beni izleyen adama baktım. Burnundan gülerek tekrardan tahtaya döndü.

'Mor rengiyle ilgili ne biliyorsun?' Onun niyetini bir türlü anlamıyordum. Kaşlarımı kaldırdığımda yaşlı adam tahtaya bakan yüzünü bana çevirdi.

"Bir nevi zenginliği ve varlığı temsil eder bu renk," dedim düz bir sesle sonra düşündüm. "Mor renkli ortamlarda daha yaratıcı çalışılır." Kafasını aşağı yukarı salladı ve yazı tahtasına dönerek yine yazı yazmaya başladı. Pür dikkat yazdıklarını izliyordum.

'Lüks, asalet, saygınlık, itibar. İnan bana, hepsi de beni temsil ediyor. Sadece varlıklı değilim.'

Sırıtmamak için dudaklarımı birbirine kenetledim. Belki parasıyla övünüyordu ancak varlık kısmında bir gizem gizliydi, bu barizdi ama bunu nasıl anlayabilirdim ki?

Yüzünü tahtadan ayırmadan tekrardan yazmaya başladı. 'Kafanı mor duvara çevir ve morun içinde kaybolacak kadar renge odaklan.'

Artık çok sıkılmaya başlamıştım ama ciddiyeti de kaybetmiyordum. Bıkkınlıkla kafamı sol tarafıma çevirdim. O aklı uçuk gizemli adam beni bu ruh hastası yaşlı adamla tek başına bırakmamalıydı. Dönüş yolunda onunla konuşmamaya karar verdiğimde renge bakmayı sürdürdüm.

Biraz dikkatli bakıldığında mor rengi garip bir tesirde bulunurdu, bunu biliyordum ama benimki tamamen can sıkıntısındandı. Sanki bu karanlıktaki mor duvar dönerek bir kuyuya dönüşüyordu ve ben de bu kuyunun içine çekilip kayboluyordum. Mor, her yerimi kaplıyordu ve bir vakum gibi beni içine çekiyordu. Kısa bir an koyu mor rengi bir hapishane görevi gördü ve beni içine çekmekle kalmadı, beni kendi içine hapsetti de. Ama bunlar sadece zihnimdeydi.

Derin bir nefes aldım ve bu mor duvardan gözlerimi ayırıp beni izleyen yaşlı adama döndüm. Yüzüm inanılmaz ketumdu. "Yani şu an ne anlamam gerekiyordu?"

Elinde tuttuğu kalemin kapağını ne ara kapatmıştı, bilmiyordum ama kapalı kapağı tekrar açıp yazı tahtasına yazmaya başladı: 'Koyu mor rengine uzun süre bakarsan bilinç altındaki korkularını açığa çıkartırsın.'

Bunu biliyordum zaten. Birçok intihar vakasında intihar eden kişilerin tüm eşyalarının mor olduğu gözlemlenmişti ve bunu bir yazıda okumuştum. 'Hâlâ köpeklerden korkuyor musun?' Bu yazdıkları iki saniyeliğine bedenimin kasılmasına neden oldu ama hemen kendimi toparladım. Başkasının açığını marifetmiş gibi açıkça anlatması damarıma dokunmuştu.

Zemine atılan başka bir adım sesi duydum. Gelen kişi tam sağ tarafımda durdu ve elini sandalyenin sırt kısmındaki boşluğundan sokup avuç içini sırtıma yerleştirdi. Bir nevi destek olmak istemişti sanırım fakat benim buna ihtiyacım yoktu.

Bedenimi hafif öne kaydırdım ve elini çekmesini bekledim. Elini çektiğinde tekrardan sırtımı sandalyeye rahat bir şekilde yasladım. "Hangi köpeklerden bahsediyoruz?" diye sordum, sesimdeki ima ikisinin de bana odaklanmasını sağladı. "Hayvan olan köpeklerden mi yoksa..." cümlemin devamını getirmeden kaşlarımla karşımdaki yaşlı adamı gösterdim.

Bu sözlerimle yanımdaki adamın bedeni kasıldı ve öyle hızlı görünmeyen kafasını yüzüme çevirdi ki. Ben ise sadece tek kaşım havada ciddi bir şekilde karşımdaki yaşlı adama bakıyordum. Eğer bana cevap verecek olursa hiç usanmadan sonuna kadar ben de ona cevap verirdim.

Yaşlı adam her zamanki gibi öfkelenmemişti ve yanımdaki gizemli adama kafasıyla bir işaret yaptığında yanımdaki adam ikiletmeden arkamdaki kapıdan çıktı.

Önümdeki adam kalemin arkasıyla yazı tahtasına iki kez vurdu ve dikkatimi ona vermem gerektiğini göstermiş oldu. Tüm bıkkınlığımla adama baktım. Buradan ne zaman kurtulacaktım?

Yaşlı adam tahtaya yazı yazacaktı ama şu ana kadar yazdıkları tahtayı doldurduğundan siyah ceketinin koluyla önce tahtayı sildi. Bu hareketiyle zengin olduğuna tekrardan inandım çünkü böyle kaliteli bir takımı rahat bir tavırla kirletebilmişti. İşini bitirdiğinde yine yazı yazmaya başladı. Umarım turuncu duvara bak demezdi.

'Neden üstünde takım elbisen yok?' Anlamadığım için başımı yana eğdiğimde birden sağ tarafımda gizemli adamın diz çökmesiyle aslında sorusunu bana sormadığını anladım ve derin bir nefes verdim.

"Takım elbise çok rahatsız ediyordu." İki elinde tuttuğu tencereyi ayaklarımın tam önüne koydu. Tencerenin yarısı kaynamış suyla doluydu ve tencereden çıkan buharlar yeni kaynatılıp getirildiğini gösteriyordu. “Özellikle o kravat boynumda bir tasma gibiydi.”

Tencereye dalgın sayılabilecek bir bakış attıktan sonra o yaşlı adama baktım. İkisinin de ne yapacaklarını anladığımda sandalyenin kollarının üstündeki kollarıma ağırlığımı yükleyerek kalçamı hafif havaya kaldırdım ve sırtımı sandalyeye daha rahat bir şekilde yaslayıp tekrardan oturdum. Kimse cehenneme gitmek istemezdi, orada ateş vardı, ateş sıcaktı ve yakardı.

Yaşlı adam sırtını bize dönüp tahtaya yazı yazmaya başladı. 'Turuncu duvara dön şimdi'

Bıkkınlıkla sağ tarafımdaki turuncu duvara baktım. Kim bilir bu duvardan ne çıkaracaktı? Turuncu duvara baktığım sırada göz ucuyla sağ tarafımda diz çöken adamı da görüyordum. Üstüne siyah, naylon, spor bir ceket giyen adamın yüzü bana, yüzünün sağ tarafı ise yaşlı adama dönüktü. Aslında duvara bakıyordum ama odaklandığım o adamdı. Sol eliyle ceketini hafif araladığında ceketinin içinde bir litrelik bir su şişesi gördüm. O yaşlı adam bunu görmedi çünkü adamın su şişesini koyduğu kısım sol tarafındaki ceketinin içindeydi. Ayrıca da sağ bacağının diz kısmı havada kalacak şekilde yerde oturduğu için sol tarafı gizleniyordu. Gösterdiği su şişesini sol eliyle ceketinin fermuar kısmını tutarak gizledi.

Yaşlı adama döndüm. "Baktım ve bıktım." Yine yazı yazmaya başladığında bu sefer ilgisizce seyrediyordum onu.

'Seni nereye getirdiğimizle ilgili bir ipucu vereceğim sana.' Bedenini sabit tutup sadece kafasını bana çevirdi. Siyah maskesinin arkasından bana baktıktan sonra yine tahtaya döndü. 'Bir yeri turuncuya boyarsan insanlar oraya gönül rahatlığıyla girerler. Seni getirdiğimiz yere de insanlar gönül rahatlığıyla girip çıkabiliyorlar. Buraya, herkes istediği gibi girebilir ve belki de sen de buraya daha önceden gelmişsindir.'

Biraz düşündüm. Burası bir okul olabilirdi ama bulunduğumuz oda hiçbir şekilde bir sınıfa benzemiyordu. Bir sınıf olamayacak kadar küçüktü ve duvardaki beyaz yazı tahtası ise bir çivi ile monte edilen orta boylu bir yazı tahtasıydı. Bulunduğumuz odada hiç cam yoktu üstelik. Bir devlet dairesi falan da olamazdı zaten. Aklıma da başka herkesin girebildiği bir yer gelmiyordu.

Yaşlı adamın görünmeyen suratı ile boş boş bakıştık. O bir şeyler tahmin edip etmediğimi anlamaya çalışıyordu ben ise hiç açık vermeden gayet sakin bir şekilde onu izliyordum.

Nerede olduğumu bulsam bile karşımdaki adama bunu söylemezdim zaten o da ona söylemeyeceğimi bilecek kadar zekiydi, hem belki kendince ipucu vermesinin nedeni beni buraya tekrardan getirmeyecek olması olabilirdi.

Yaşlı adam konuşmayacağımı anladığında yine tahtaya döndü. Döndüğü gibi gözlerimi devirdim çünkü sürekli uzun uzun yazıp duruyordu. Artık eve gitmek istiyordum.

'Sıra sende.'

Dehşet bir gururum vardı, bundan dolayı sağ tarafımdaki adam hiç tereddüt etmeden ayaklarıma ellerini uzattığında bacaklarımı havaya kaldırdım ve ayaklarımı öne uzattım, eli havada kaldı. Cehenneme mi gidecektim, bir başkası gururumu ezip beni cehenneme atacağına kendi ayaklarımla giderdim, kendi isteğimle sıcağı tadardım, kendi isteğimle de yanardım.

Sağ tarafımdaki adam ellerini kendine çektiğinde ayakkabılarımı birbirine sürterek kendim çıkarttım. Tek düşündüğüm o suyun ayaklarımla buluştuğu anda yüzümün alacağı acıklı şekli kontrol edip edememekti ya da çığlık atıp atmayacağım. Sesimi ve mimiklerimi sabit tutmayı o an kontrol edebilir miydim acaba?

Başımı sandalyeye yaslayıp ileriye baktığım sırada, sanırım beyaz çoraplarımı çıkartmak için sağ tarafımda diz çöken adam, baş ve işaret parmağını çorabımın içinden soktu ve çorabımı çıkartmak yerine ayak bileğimi çimdikledi. Yaşlı adama bakmaya devam ettim, çimdikledi, ona bakmadım, tekrardan çimdikledi.

O su şişesini bana biraz önce göstermesinin nedenini anladığımda, kafama bir ampul yanmasını belki de fark etti ve ayağımı çimdiklemeyi bıraktı. İşin bana düşen kısmı sadece yaşlı adamın bizi izlememesini sağlamaktı ki bunu yapabilirdim.

Bana bakan yaşlı adamı sabahtan beri izliyordum fakat şimdi, ona biraz önceki bakışıma nazaran gerçek anlamda bakıyordum. Bizi izlememesi için sırtını bize dönerek yazı yazması gerekiyordu. Kaşlarımı çatıp yapay bir sinirlilik oturttum yüzüme.

"Kuş beyinli adamlarından biri tüm sınıfın gözü önünde beni aradı," dedim ve beni dikkate alsın diye ciddiyetle kafamı salladım. "Az kalsın sınıf anlıyordu sizi tanıdığımı. Durumu yalanla toparladım." Yere düşünmek adına kısa bir bakış attıktan sonra tekrardan yaşlı adama döndüm. "Beni araması bir emir miydi?"

Bedeni kasılan yaşlı adam sırtını bize dönüp yazı yazmaya başladığında çatılan kaşlarımı düzelttim. Bu yaşta alnımın karışmasını istemiyordum.

Yerde diz çöken adam ceketinin içine sakladığı kapaksız su şişesini tencerenin içine ses çıkartmadan dökmeye başladı. Zaman kaybı olmasın diye şişenin kapağını önceden çıkartmış olması gözümden kaçmamıştı. Soğuk suyu tencerenin içine boşaltıp sıcak suyun soğumasını sağlıyordu. Ona bakmak yerine yaşlı adamın sırtına durgun bir şekilde bakıyordum. Yaşlı adam tam bize dönüyordu ki yerde diz çöken adam hemen şişeyi çekip siyah, naylon ceketinin içine yerleştirdi. Su şişesinin içindeki su daha bitmemişti ve ben bu yaşlı adamı biraz daha oyalamalıydım.

'Seni aradıklarını bilmiyordum.'

Söyleyecek başka bir şey bulabilmek adına etrafta gözlerimi gezdirmeye başladım ve bakışlarımı en son beni izleyen yaşlı adamda durdurdum. "Tüm adamların değil," dedim. "Bir kişi aradı sadece. Kırmızı kravat takandı."

Aynı anda yaşlı adamın yazı tahtasına yazdığı yazıyı okudum. ‘Arayan oysa eğer ben de karışmıyorum.’

Şu ortamda beni savunacak kimsenin olmadığıyla yüzleştiğimde o adamın bunlar için değerli biri olduğunu anlamıştım. Adam, soğuk suyun yarısını da tencereye dökebilsin diye başka bir cümle kurdum: "Benim telefon numaram tüm adamlarında var mı?" Doğru bir konuya değindiğimi düşünüyordum çünkü babam evdeyken beni ararlarsa eğer sanırım son durağım cehennem olurdu. Zaten bu yaşlı adamın adamları da deli dolu, korkusuz ve tuhaf şahıslardı ve çok alakasızca bir anda arayabilirler gibiydi.

Yaşlı adam yazı yazmak için sırtını bize döndüğünde adamın ceketinin içinden çıkarttığı suyu boşalttığını göz ucuyla görüyordum. Zaten çok az su kalmıştı şişenin içinde. Önceden tencerenin yarısı sıcak suyla doluydu ve şimdi sular tencerenin üç parmak aşağısına kadar geliyordu. Boş şişeyi ceketinin içine koydu ve sabahtan beri açık olan ceketinin fermuarını kapattı. Şişe, sol tarafındaki ceketinin içinden çıkıntılı bir iz bırakıyordu ama havadaki sağ dizi sol tarafını gizliyordu.

'Telefon numaran sadece bazı adamlarımda var, güvendiğim adamlarımda.' Yaşlı adam yüzünü bize döndü ve kafasını aşağı indirip tencereye baktı.

Tüm sakinliğim ve durgun bakışlarımla önümdeki adamı izliyordum. Ne kalbim hızlı atıyordu ne de bakışlarımda korku vardı. Onun bir şeyler anlaması zerre umurumda değildi. Merakım, yerde diz çöken adamın neden bana yardım ettiğineydi. Ve ben maalesef ki en ufak iyiliklere bile minnettar kalırdım.

Hangi gün bilmiyordum ama bir gün, on parmağım gibi on tane dostum olacaktı. İnsan bazen nedenden ziyade hislerine inanırdı, benim de böyle değişik bir inancım vardı.

Bakışlarımı önümdeki yaşlı adamdan hiç çekmemiştim. O da kısa bir süre tencereye bakmış, sonrasında ise hiçbir şeyi belli etmeyen yüzümü incelemişti ve incelemeye de devam ediyordu. Bakışlarımı kaçırmak asla bana yakışmazdı. Onun pes edip bana bakmayı bitirmesi gerekiyordu, benim değil. Bu bir meydan okuma değildi; bu, kimin daha inatçı olduğunun seviyesini ölçmekti ve ben galip gelmeliydim. Sonunda bakışlarını kaçıran o oldu ve yine bir öfke belirtisi yoktu.

'Komut verdim?'

Adam sağ dizini havada tutmaya devam ederek öne doğru eğildi ve ayaklarımın önündeki tencerenin kulplarını kavrayıp tencereyi havaya kaldırdı.

"Önce ayakkabılarımı mı uzaklaştırsan?"

Kaldırdığı tencereyi yerine geri koydu ve ayakkabılarımı tek eliyle tutup arkasına aldı. Ben ise o sırada bağlanmayan ellerimden ipi çektim ve çoraplarımı çıkarttım. Islak çoraplarla ayakkabılarımı giyeceksem ne gerek vardı ayakkabılarımı geri plana atmaya?

"Lütfen, biraz çabuk olur musun?" Kafasını salladı ve yine tencerenin plastik kulpundan tutup ayaklarıma ılık suyu döktü.

Acıklı bir çığlık attım ve ayaklarımı aşağı yukarı sallamaya başladım. Sanırım yüzümün aldığı şekil fazla inandırıcı olduğundan adam, yaşlı adama çaktırmadan suyu kontrol etti. Bu hareketi gülmemi getiriyordu ve yapabildiğim tek şey sol kolumla gözlerimi sıkıca kapatıp dudaklarımı gülmemek için birbirine bastırmaktı. Gülmeme engel olamadığımdan kıkırtılarımı acıklı iniltilere dönüştürmeyi başardım ve iki saniye sonra da kolumu çekip hemen gözlerimi açtım. Yüzümü öyle bir buruşturdum ki gerçekten de bir an yanıp yanmadığımın farkına varamadım. Ayaklarımı hissetmeye çalıştım; hayır, yanmamıştım.

Dudaklarımdan acı dolu bir inilti daha döküldüğünde suyu yine çaktırmadan kontrol ettiğini fark ettim. Neden o da benim gibi rolünü düzgün oynamıyordu?

Bana yaptığı iyiliği sabote etmek istemediğimden rol yapmıştım yoksa yandığım falan yoktu. Bir iyilikle gelmişti ve bunu göz ardı etmek istememiştim.

Yüzümü buruşturmayı sürdürüyordum ki yaşlı adam gerçekten de yandığıma inandığından sol tarafımdan geçerek arkamdaki kapıdan dışarı çıktığı gibi yüzümü eski hâline getirdim ve arkamızdaki kapı kapandı. Bacaklarımın üzerindeki çoraplarımı alıp oturduğum yerden aşağı eğildim ve önce ayaklarımı salladım sonra çoraplarımı giymeye başladım. Sanki her şey çok hızlı olup bitmişti.

Yere temas eden sol dizi yerdeki sudan dolayı ıslanmıştı. Rahat bir nefes vererek ayağa kalktı ve arkasındaki ayakkabılarımı eğilerek alıp ayaklarımın tam önüne koydu. Eğildiğim yerden ayaklarıma ayakkabılarımı geçirip ayağa kalktım. Sandalyede o kadar çok uzun süre oturmuştum ki yine bacaklarım uyuşmuştu. Ben genel olarak hep oturuyordum zaten.

Buraya altıncı gelişim olmuştu. Sanki buraya her gelişim bir öncekinden daha hafif geçiyordu ya da bana öyle geliyordu.

Ayakta bekleyen adamın tam karşısına geçip siyah kar maskesine baktım. Bu, bir insanla konuşuyormuş gibi değil de bir robot ile iletişim kuruyormuşum hissi veriyordu.