SİYAH YALAN – 10. MUKADDERATIN BİRLEŞTİRDİKLERİ

Çok minnoş bir bölüm, okurken evinizde gibi hissedeceğinize eminim. Ben en çok Serhat'ın evinin balkonundaki masada, Mügelerin evinde ve Asude teyzenin evinin salonundaki insanların arasında kendimi evimde gibi hissediyorum. Bakalım siz neler hissedeceksiniz...

Keyifli okumalar:)

10 EKİM ÇARŞAMBA, 2018

İnsan bazen neye nereden başlaması gerektiğini bilemiyordu ama Serhat Aymaz bilinmeyeni bilmek zorundaydı. Konuşulmayanı duymak, görülemeyecek şeyleri izlemek, kurulan planlardan önce sonuca ulaşmak ve iyiliğe başlanmadan önce kötü niyeti tespit edebilmek. Kötü biri miydi, cevabını biliyordu ve iyiliğin bilindiği kadar kötülüğün de bilinmesi gerektiğini düşünürdü.

Elinde tuttuğu bıçağındaki kırmızı domates suyunun, iş hayatındayken insan etine batırdığı bıçağındaki kandan hiçbir farkı yoktu.

İş hayatı onu kötü yapabilirdi de yapmayabilirdi de ama önüne, kendi kanından bir adam öyle bir yol çizmişti ki şimdi o iş hayatını unutabilmesi an meselesiydi ama Serhat Aymaz o yolları bozmayı da bilmek zorundaydı.

Boyu yeterince uzundu, gözleri doğradığı domateslerden ayrıldı ve mutfak dolabının ince metal kulpuna baktı, yeşil bir göz gördü ve bu onu ürkütme sınırına getirdiğinde en arka odadan bir ses geldi. Bıçağı bıraktı, yeniden metal kulpta kendi gözlerini gördü ama sanki bu yeşil göz bir şeytanın gözünü andırıyordu. En arkadaki kilitli odadan ses yükselmeye devam etti, başka bir evrende olsaydı kötü adamların kendilerinden utanmalarına yol açardı çünkü asıl kötülüğü kötü adamlar bile yapamamışlardı veya daha Serhat ile tanışmamışlardı.

"Kes şu sesini!" diye bağırdı bir anda Serhat en arka odaya doğru mutfakta dönerek ama gördüğü tek şey bir duvardı. Yine de sesi koridordan en arka odaya ulaşmış olmalıydı. Kriz geçirmeye yakın bastırılmış bir ağlama sesi duydu Serhat sonra ufak balkondaki köpeğinin korktuğunu değil de huzursuzlandığını hissetti. "Delireceğim," diye mırıldandı sadece.

Domatesleri salatanın içine koydu, pişen yemeğin tadına baktı sonra ocağın altını kapattı ve elini yıkadı. Musluktan akan su sağ elinde hiçbir sorun teşkil etmiyordu ama sol eli suya değdiği anda yüzü kasıldı çünkü sol eli her zaman yaralıydı, hiçbir zaman iyileşmiyordu çünkü hiçbir zaman iyileşmesine izin vermiyordu.

Su tazyikli olmadığı halde tahriş olmuş sol elinin derisi kalkıyor gibiydi. "Sikeyim böyle işi," dedi Serhat dişlerinin arasından sonra çeşmeyi kapatıp kanlı sargıyı çöpe attı. Yeni bir sargı veyahut öncesinde bir krem sürebilirdi ama eziyet her zaman en iyisiydi onun için, bundan ötürü sadece peçeteyi birkaç kat sardı. Sonra parmaklarını oynatmaya çalıştı, canının yandığını hissettiğinde gözlerini kapattı ve parmaklarının hareketini sürdürdü.

Mutfaktan çıkıyordu ki yemek masasının üzerindeki telefonunun ışığı yandı sonra geri dönüp telefonu eline aldı.

Şevval: Eliz'i almak için yola çıktım, sen evine vardın mı Serhat?

Serhat, Şevval'e sağ eliyle yazmaya çalıştı.

Tüm günlerim o kadar dolu ki. Anıl'ı misafirlikte tek başına bıraktım sonra eve vardığımda da yemekleri hazırladım, şu anda sadece siz eksiksiniz.

Şevval: Bir saate oradayız. İnsan gibi giyin, doğum günü sonuçta bu.

Serhat sırıttı ve telefonu masaya geri bıraktığında mırıltıyla karışık ıslık çalarak sol elinin parmağını oynatmaya devam etti. Acıyı sadece elinde değil, kalbinde de hissetmeye çalıştı ve koridorda ilerleyip o en arka kapının önünde durdu. İçeriden ağlama sesi geliyordu ama bütünüyle değildi çünkü ağlayan kişinin ağzı bağlıydı.

Serhat birkaç saniye kapıyı izledi sonra kapının üzerindeki anahtarı gördü, kendisi kilitlemişti sonra bir anda yere çömeldi ve sırtını da kapıya yasladı. Dizlerini kendisine çektiğinde başını kapıya yasladı ardından gözlerini kapatıp içerideki sesi mayhoşlukla dinledi.

Bir ağlama sesi. Sebep olan kendi kanından bir adam. Sonuçları Serhat'ın zararına. Gerçek kötünün ipleri elinde tuttuğu ve izleyenlerin de kuklayı kötü sanmasıydı bu olay. Kukla kötü olamazdı çünkü kuklaya hareketi veren de iradeyi veren de ve konuşturan da ipi ellerinde tutan o kişiydi.

Elindeki peçeteye bulaşan kan, -Anıl her zaman bu sargı işini iyi yapardı ama Serhat sadece eline bir şeyleri dolamakla yetinirdi- başının ağrısı, gözlerinin kan çanağına dönmesi, diğerlerinden fışkıran kanlar, arka fondaki ağlama sesi...

Tüm bunların üstüne "Bugün ilacımı içmedim," dedi Serhat kendi kendine. "Canım cehenneme."

Bir an o ağlama sesi tüm öfkesini harladı ama Serhat görünüşte öfkesini yansıtmazdı. Her şey içindeydi ve dışı da taşla özenle örülüp içini kimse görmesin diye kapalıydı. Ellerini sıktı, bu ağlama sesine tahammülü kalmamıştı.

Yavaşça ayağa kalktı Serhat, sakince kapıya döndü yüzünü ve her şeyi planladığında kapıya tekme attı ve istemli öfkeli çıkarttığı ses tonuyla "Kapa o çeneni!" diye bağırdı. Kilitli kapının ardından ağlama sesi kesilmişti ama Serhat öfkeli bile değildi, sadece o kişiye acıyordu ve olması gerektiği gibi davranıyordu.

Sakin sakin yürüdü ve mutfağa girdi sonrasında dolabın en arkasından ilacı aldı, köpeği için kilerdeki yaş mamayı da alıp yeniden yürüdü. Koridordan geçtiği sırada yürümeye devam ederken ilacı öylesine kilitli kapının önüne attı ve başka ufak bir odaya girdi. Bu ufak oda minik bir balkona ev sahipliği yapıyordu. Serhat ufak balkona girdiğinde köpeğini gördü, köpeği bu evde en çok bu ufak balkonda zaman geçiriyordu çünkü dışarıyı seyrediyordu. Onun haricinde minik balkon cam kaplamaydı, mamayı kaba boşalttı Serhat ve sesi duyan siyah köpeği asillikle Serhat'a dolanmaya çalıştı.

"Huzur veren tek şeysin, Zifir." Köpeğini sevdi, öptü sonra köpeği yemeye geçtiğinde ayağa kalktı.

Köpeği ona Hira'yı hatırlattığında yine koridora ilerledi. Düşünmek zordu, planları yorucuydu, icraat cesaret istiyordu ve sonuçları ise belki de ürkünç olacaktı ama yapmak zorundaydı çünkü kötülük de bir yere kadardı.

O kilitli kapının önünde durdu, vicdanını hissetti sonra bu sefer de ağlamamaya direnişin o sesi yerdeki ilacı almasını sağladı. Avucundaki ilacı sıktığında anahtarı yavaşça çevirdi ardından "Hepsi senin yüzünden, baba," dedi Serhat ve kapıyı açtı, kendisini toparladı. "Vicdansızlıksa senin yüzünden, bencillikse de senin yüzünden ve kötülüğüm de senin yüzünden. Bıraktığın tek miras zarar oldu."

...

Sıkıntıyla yatak odasına geçtiğinde Şevval'in ona söylediği mesajı anımsadı: Düzgün giyin. Psikolojik olarak iyi olmayabilirdi ama giyim tarzının kötü olduğunu düşünmüyordu, sadece fazla karışıktı. Kazak üstüne gömlek onun da üzerine ceket en sonunda mont; eşofman ve spor ayakkabılar. Tüm tarzı bol ve karışık giyiminden ibaretti.

İlk önce rahat olsun diye siyah bir şort giymeyi planladı sonra vazgeçti çünkü Şevval'in bahsettiği düzgün kalıbına uymuyordu ve beyaz, uzun bir çorap, bol ve gri bir eşofman, siyah bir kazak ve üzerine de bordo bir oduncu gömleği geçirdi. Yapamıyordu, birbirinden alakasız ve karışık kombinler her zaman tercihiydi ki bu tarz giyiniş ona yakışıyordu da. Aynadan baktığında saçlarının da giyinişi gibi dağınık olduğunu gördü ama düzeltmedi bile aksine eliyle daha fazla dağıttı, gözlerinin altı mordu içi ise kırmızı, yeşil gözleri fersizdi sonra çeşit çeşit yara izleri bedeninin açıkta kalan kısımlarında görünüyordu.

Hiçbir şekilde umursamadı ve koridordan geçerken artık sesin hiç gelmediğini duydu. Buna sevinmiyordu elbette ama olması gereken buydu. Bazı insanların varlığı olmasaydı Serhat hem iyiliği hem de kötülüğü bu kadar iyi bilemezdi veyahut bu ikisini de kendi üzerinde bu kadar iyi yaşatamazdı.

Mutfağa geçti sonra mutfaktaki diğer kapıyı açıp büyük balkona adımladı, buradaki yemek masasını düzeltti. Dört kişilik bir masaydı bu ama sadece üç sandalye vardı. Savaş'ın gelmesini istemiyordu ve o gelse bile dördüncü sandalyeyi onun için çıkartmazdı.

Her şeyin bir anısı vardı, Serhat bu anıları da unutmamak zorundaydı ve dördüncü sandalye bile bir anlam ifade ediyordu. Dördüncü sandalye, dört harf bir isim ve anlamı, değeri...

Bu masada gülüşmüşlerdi, bu masada Savaş ile kavga etmiş sonra yine bu masada barışmışlardı, bu masada hayaller kurulmuştu ama o zamanlarda bile gerçekleşme payının olmadığının ikisi de en katı şekilde farkındaydı, itiraf yine bu masaya aitti, yalana da şahitlik etmişti bu masa ve en kötüsü de bu masanın doğru dürüst dürüstlük ile tanışmamış olmasıydı. Yalanlar bir masaya bile anlam yükleyebilirdi ve bir masa insana söylediği bütün yalanları hatırlatabilirdi. Mukadderat kişileri bu masada birleştirmeyi severdi.

Balkonun demirlerine ellerini dayayıp yüksekten aşağılara baktı. Storia Konaklarında, bir sitenin en üst katında oturuyordu Serhat. Aşağılara baktığı esnada Şevval'in arabasını park edilmiş bir hâlde gördü, arabanın içerisinde değillerdi ve birazdan zile basarlardı.

Serhat gülümseyerek dış kapıya ilerledi ve sol gözünü kapatıp sağ gözünü deliğe yerleştirdi, şimdilik sadece karşı dairenin kapısı görünüyordu. Tanıdık gülüşme seslerini duydu, delikten ikisini de gördü ve Şevval zile basacağı esnada Serhat önce davranıp kapıyı açtı.

Bir anlık kapının açılmasıyla Şevval irkilip geri gitti ama Eliz hiç korkmadan "Serhat," dedi genişçe gülümseyerek sonra kollarını açtı ve Şevval'in yanından geçip ayakkabılarını seri bir şekilde çıkartarak Serhat'a sarıldı.

Serhat da gülümseyip Eliz'in zayıf bedenini sardığında "Özlemişim," dedi Serhat nefes alarak ve Eliz sımsıkı sarıldığından Serhat geriye adımladı.

"Bu hikâyede dışlanan kim oluyormuş oynat bakalım ama," dedi Şevval kaşlarını çatarak sonra ayakkabısını çıkartıp içeriye girdi ve dış kapıyı kapattı. Öfkeyle onlara doğru yürüdü, yanlarında durduğunda ikisine de sinirli bir ifadeyle baktı ve Eliz ise başını Serhat'a yaslamıştı, sırıtarak Şevval'i izliyordu.

Şevval bir anda ciddi yüz ifadesini bozduğunda birdenbire zıpladı ve aynı anda hem Serhat'ı hem de Eliz'i gülerek sardı.

Serhat yapmacıktan geri geri gitti. "Şevval, seni kaldıracak adamın iki metre yüz elli kilo olması lazım."

Şevval geri çekildi ve Serhat'ın omzuna yumruk attı. "Senin elli kilon on santimin eksik diye altmış kilo kaldıramıyor musun, öküz herif?"

Eliz de Serhat'tan ayrıldığında "Seyret o zaman," dedi Serhat sonra bir anda Eliz'i kucağına kaldırdığında Eliz çığlık attı.

Serhat kucağındaki Eliz'i mutfağa götürdüğünde Eliz savrulan saçlarını düzeltmeye çalışırken Şevval'in yüz ifadesini gördü ve kibar bir şekilde kahkaha attı.

Şevval de arkadan güldüğünü belli etmemeye çalışıyordu. "Eliz taş çatlasa elli kilodur manyak herif."

Serhat mutfağın ortasına geldiğinde Eliz'i tam tur seri bir şekilde döndürüp bir anda yere bıraktı ve geri çekildi. Eliz ise hâlâ dönüyormuş gibi olduğundan ellerini başına gülerek koydu ve sendelemeden sabit kalmaya çalıştı.

Mutfak kapısına yaslanan Şevval'i süzdü Serhat. "Seni kaldırırsam bel fıtığından yarım yıl yataklara düşerim." İtina ile Şevval'in takındığı yapay öfkeyi seyretti. Şevval pembe, bol bir kot pantolon ve üzerine de mini, tam kalıp düğmeli bir hırka geçirmişti ve aslında hırkası kalın ve sert kumaşlı kısa kazaklara benziyordu. Sarı saçları at kuyruğuydu ve hiç makyaj yapmamıştı, dudağındaki koyu pembelik ise doğaldı.

Sonra Eliz'i süzdü Serhat. Eliz ayak bileğine kadar gelen beyaz bir çorap giymişti, altına siyah, kısa balon eteklerden geçirmişti ve üzerine de bordo bir gömlek giyinmişti. Gömleğini ise eteğinin içine yerleştirdiği hâlde karın kısmında hiçbir çıkıntı yoktu ve ince bacakları gün yüzündeydi.

Daha sonra kendi üzerine baktı ve iki kadının süslü haline yakından uzaktan hiç alakasının olmadığını gördü.

"Ben sana düzgün giyin dememiş miydim?" Ezbere bildiği dolaptan beyaz şarap çıkarttı Şevval ve alayla Serhat'ı iğnelemeye çalıştı. "Sabah yeni uyanıp aciliyetten bakkala zorla götürülen banyo terliği gibi görünüyorsun."

"Hayır," dedi Eliz ve Şevval'e baktıktan sonra sırıtan Serhat'a döndü. "Bu karmaşıklık başkasında olsaydı hiç kimseye Serhat'a yakıştığı kadar yakışmazdı."

"Görüyor musun Şevval?" dedi Serhat. "Eliz'i taşıdığıma hiç pişman olmayacağımı ve seni taşısaydım da fıtık olacağımı biliyordum." Yemek tabaklarını çıkarttı ve ocağın başına geçti. "Hem zaten evin içerisinde değil miyiz? Süslenip de kime gösterdin sanki disko topu parıltısı?"

"Erkekler ne anlar ki zaten." Şevval başını iki yana sallayıp tepsiye dizdiği bardaklara beyaz şaraptan koymaya başladı.

Eliz siyah gibi görünen ama koyu kızıl, ince saçlarını geriye götürüp kibar bir sesle "Bugün ikiniz de bana hizmet ediyorsunuz," dedi ve büyük balkona adımladı. "Ben de sadece oturuyorum ve yiyorum."

"Yemekleri güzel yaptın mı bari Serhat?" Şevval tepsiyi eline aldı ve balkona götürdü.

Serhat "Tabii canım, içine sevgimi kattım hatta o kadar çok kattım ki yanlışlıkla zehirlenebilirsiniz," dedi sonra menemeni mutfağa geri giren Şevval'in ellerine tutuşturdu.

Şevval sırıtarak elindeki iki tabakla yeniden balkona ilerlediğinde Serhat öteki menemen tabağını ve büyük kaba koyduğu pilavı eline alarak balkona geçti.

Eliz sırtını balkonun boşluğuna dönmüştü ve telefonuna bakıyordu.

"O kahve gözler bizi de görecek mi?" dedi Serhat, ellerindekileri masaya bıraktı ve bir anda Eliz'in elindeki telefonu çekip aldı.

"Hey," dedi Eliz. Elini uzattı ve "Savaş'a mesaj atıyordum," dedi sakinlikle.

"Boş ver o ibneyi," dedi Serhat sonra aklına gelen fikirle sırıttı ve Eliz'in yanındaki sandalyeye kuruldu. Geriye kalan işleri Şevval üstlenmişti.

"Ya da" dedi Serhat duraksayarak sonra Eliz'in parlak makyajından bir şey anlamadı ve Eliz'in telefonunu kurcaladı. Rehberine girdi.

"Ahlaksız olduğunu biliyordum ama özel hayata karşı bir sınırının olmadığını daha yeni görüyorum, ya da daha yeni görüyormuş gibi davranıyorum." Eliz her şeye rağmen sakin ve kibar konuşuyordu, diksiyonu çok düzgündü ve Serhat'a bakmak yerine ellerini kucağında birleştirip masaya çekinceyle baktı.

Serhat sonunda aradığını bulduğunda arama tuşuna bastı sonra da hoparlöre verdi. Savaş, Eliz'in aradığını düşünüp telefonu çok hızlı bir şekilde açacaktı ve Serhat bundan emindi.

Serhat telefonun ekranını Eliz'e gösterdi, Eliz okuduğunda dudakları aralandı ve telefonu almaya çalıştı ama Serhat telefonu geri götürdüğü esnada "Efendim?" sesi duyuldu ahizeden.

Serhat ve Eliz kıs kıs güldüğünde Serhat Eliz'e parmağını kendi dudaklarına götürerek sus işareti yaptı, Eliz ise elini alnına vurmuştu ve olacakları bekliyordu.

"Cevap vermeyecek misin, Eliz?" Savaş'ın sesi kalın ve stabildi. "Alo? Orada mısın?"

Serhat telefonu yemek masasının üzerine koyup telefona eğildi. "Uyusun da büyüsün, Savaş. Seve sike yürüsün, Savaş."

"Eliz, sen küfür mü..." Savaş bir duraksama yaşadı. "Bir dakika, ne?"

Eliz ellerini dudaklarına bastırdığında Serhat da kahkaha atmamak için çenesini sıktı. "Savaş gitmiş bostana-"

"Sikeyim seni Serhat," dedi Savaş. "Ninninin doğrusunu unuttum lan."

Şevval de Serhat'ın ve Eliz'in karşısına oturup sırtını duvara yasladığında "Çocuk musunuz siz?" dedi gülerek.

"Savaş," dedi Serhat biraz daha telefona eğilip ve baygın bakışları karşısındaki Şevval'i buldu.

"Serhat," dedi Savaş umursamadan. "Eliz nerede?"

"Sana ne?" dedi Şevval ve yemeğine başladı. "Bu arada pilavında tuz eksik, Serhat."

"Savaş ile uğraşmayın," dedi Eliz pasif bir şekilde.

Serhat hiç umursamadı. "Savaş, Bambi mi İstikbal mi?"

"Özürlü müsün, Serhat?" Savaş'ın sesi masadakilere komikti ama Savaş düz ve ağır bir tonda konuşuyordu. "Saçma sapan sorularını es geç ve Eliz'e ver telefonu."

"Lütfen bana kızma." Serhat yapmacıktan üzülüyormuş gibi yaptı. "Sadece hangi yatakta istersin diye merak etmiştim."

Şevval'in bir anda boğazında yemeği kaldığında gözleri su aradı, ağzını kapattı ve bulamadığında beyaz şarabı su niyetine içti.

Eliz şaşkınlıktan eliyle ağzını kapatıp "Savaş-" diyordu ki Serhat eliyle Eliz'i susturdu.

Savaş'ın nefesini verdiğini işittiler. "Sana şu anda o kadar çok şey söyleyebilirim ki, Serhat ama sana ne dersem diyeyim yetersiz kalacağım. Gerçekten, mal mısın?"

"Ciddileştiğini seziyorum o halde sorunu tüm ciddiyetimle yanıtlayayım." Serhat boğazını temizledi. "Mahalle yanarken altı harfli saçlarını taramaya devam etmiş Savaş da otuz birine."

Telefon bir anda Serhat'ın yüzüne kapandığında Şevval gülmekten kızarmıştı, Eliz gerginlikten dudaklarını dişliyordu ve Serhat da masada yan dönüp kahkaha atıyordu.

"Ay, karnım." Şevval nefeslenmeye çalıştı. "Siz niye böylesiniz ya, ne zaman büyüyeceksiniz?" Serhat'a baktı. "Kırk yaşına gelmişsin hâlâ Savaş'la uğraşıyorsun."

Serhat şarabı içmeye çalıştı, gülüşünü durduramadığından içemedi ve o esnada da Eliz'in masadaki telefonu çaldı.

Şevval uzanıp aramayı yanıtladığında "Hey," dedi Savaş ama kimse ona gülmekten cevap veremedi.

Serhat, Savaş'ın yüz ifadesini hayal etmeye çalıştığında ağzından bir küfür yuvarladı.

"Hem güldüğünüzü hem de küfrettiğinizi duyuyorum ve sorum tüm ciddiyetimle; gerçekten, sorunlu musunuz?" Savaş bu soruyu alaylı ama ciddi bir sesle sormuştu.

Eliz bile kahkaha atıyordu ve "Biz neye ve niye gülüyoruz bu kadar ya?" dedi isyanla.

"Savaş," dedi Serhat ve zorlukla yutkundu. "Telefon rehberimde ibne, hafızamda da çingene diye kalmışsın da ona gülüyordum."

Savaş'ın kolay öfkelendiğini biliyorlardı. "Sen de benim aklımda pezevenk bir puşt diye kalmışsın, Serhat. Bak, ben de gülüyorum." Telefondan yapay bir gülme sesi duyuldu.

"Savaş bu gece biraz fazla kaşınıyor gibi ama Serhat onu seve sike kaşır." Serhat telefonu uzaklaştırdı ve pilavdan bir kaşık aldı, yemeklerin görüntüsü olurdu ama tat açısından iyi tutturamıyordu.

"Komiksin diyeceğim de değilsin işte, Serhat. Anla artık." Yine telefonu masadakilerin yüzüne kapattı Savaş.

"Dakikalar içerisinde aramazsa ben de Serhat değilim."

Serhat'ın karşı dairesinde oturan kadın balkona çıkmıştı ve çatık kaşlarla Serhatların balkonuna doğru yaklaştı, arada iki metrelik boşluk olmasaydı kadın yürümeye devam ederdi. Balkonların sadece uç kısımları karşılıklıydı onun haricinde Serhat'ın arkası başka apartmanlara bakıyordu, yüksekte oldukları için ise gökyüzü görünüyordu ama hava kararmıştı, koyu bulutlar ortama hakimdi.

Kadın sinirli bir ifadeyle balkonundan eşya alıyormuş gibi yapıp Serhatların masasına göz gezdirdi sonra balkon kapısını çarparak içeriye girdi.

"Az kalsın ayran içiyoruz, abla, diye açıklama yapacaktım," dedi Şevval şaşkın ve durgun bir ifadeyle.

"Hiç sorma," dedi Serhat kaşlarını kaldırıp indirerek. "Kadın tam bir kaçık ve kafayı bana takmış. Eve ne zaman girdiğimi ne içtiğimi ve ne yaptığımı saniyesinde öğrenmek zorundaymış gibi davranıyor üstelik küçük kızlarını sevmeme de izin vermiyor."

"Her evde bir aile yaşamak zorunda sanki, tek ve bekar yaşayanı fuhuş çetesi sandıkları için hep-"

Eliz'in telefonu yeniden çaldığında Şevval Serhat'a haklı çıktın işareti yaptı; Eliz ise menemene bandırdığı ekmeği ağzına atıp aramayı yanıtladı ama Eliz ağzında bir şey varken konuşmazdı.

"Bana saydırmanızı kabul ediyorum ve karşılığında da yanınıza geliyorum, onaylıyor musunuz?"

"Bunu onaylayanın kredi kartı limiti dolsun." Serhat telefonu kendisine yaklaştırdı. "İstemiyorum seni evimde."

"Bakıyorum da ciddileşmişsin, Serhat."

"Ama bir tanem, sevişelim dedim, kabul etmedin. Kabul et diye sana yatak markasını seç dedim naz yaptın, başım ağrıyor dedin. Bundan ciddileşmiş olabilir miyim acaba?"

"Dalga geçmeyi bırakır mısın? Babamın yanındayım ve buradan midem bulanıyor. Yanınıza gelmek istiyorum."

Serhat, Eliz'e baktı. Eliz ise özgürlüğün yarısındaydı, önüne döndü ve düşündü. Karar vermesi zordu çünkü evet derse ayaklarının üzerinde duramazdı, hayır derse de nankörlük etmiş olurdu. Serhat Eliz'in karar veremeyişini değil, kararını söyleyemeyişini gördü ve "İstemiyorum seni evimde," dedi net bir sesle.

"Eliz'e sor o zaman, o benim yanınıza gelmemi isterdi."

Şevval ağzına götürdüğü kaşığını kımıldatamadı, Serhat bakışlarını başka yöne çevirdi ve Eliz ise kalbinde yer edinen nankörlük hissiyle baş başa kaldı. Ötekinin yalanı bir başkasının istemediği gerçekleri oluyordu.

Serhat yüzünü Eliz'in tarafına döndüğünde Eliz'in gözlerinin çok az dolduğunu fark etti. Eliz minnet duyardı, Savaş'ı seviyordu ama onun yanında bir iradesinin olmadığının da farkındaydı.

"Yüzüme kapat, Savaş. Bu son söyleyişim." Eliz'e bakarak konuşuyordu. "İstemiyorum seni burada. Tekrar ararsan engellerim, evime gelirsen de kapıyı sana açmam, zile sonsuza kadar basacakmış gibi bassan da zilimin sesini kısarım. O derece."

"Kiminle konuşuyorsun, Savaş?" Ahizeden Savaş'ın babası Haydar'ın sesi geldiğinde istemsiz Eliz oturduğu yerde gergin bir şekilde dikleşti, Şevval ise yutkundu ve yemek yemeyi bıraktı ama Serhat hiçbir tepki vermemişti çünkü Haydar'a vereceği son tepki Haydar'ın bu dünyada gördüğü son şey olsun istiyordu.

"Serhat ile konuşuyordum, baba." Savaş da Serhat da Eliz'i Haydar'dan gizli tutuyordu ve Haydar da Eliz'i malikanede çalışan diğer kadınlar gibi biliyordu.

Eliz daha fazla dayanamadı ve sandalyeden bir hışım kalkıp balkondan çıktı. Yarım özgürlüğü vardı, iradesi Savaş'taydı ve yapması gerekenleri de Haydar belirliyordu. Her şeye fazla yarımdı ve tamamlandığı da hiç olmamıştı.

Şevval Eliz'e ağlamıyordu ama gözleri kızarmıştı. Bu sefer de masada peçete aradı ama bulamayınca anın hissettirdikleriyle "Su arıyorum, suyun yok," dedi Serhat'a ama kısıktı sesi çünkü telefon hâlâ açıktı. "Peçete arıyorum o da yok. Nasıl bu kadar eksik hazırlarsın her şeyi?"

Serhat sadece sabit gözlerle Şevval'i izledi, hiçbir zaman yirmi dört saati bütünüyle iyi geçmiyordu. On dakika gülmüşlerdi ve şimdi de bunun sancısını çekmeliydiler yoksa mutsuzluğa ant içmiş kısır döngüleri bozulurdu.

Şevval hüzünle ayağa kalktı ve bir anne gibi Eliz'in yanına gitti. Serhat ise kollarını karnına dolamıştı ve masanın üzerine eğilmişti. Şu anda sindiremediği bütün olayları Haydar'a zorla yedirtecekti ve Haydar da zorla sindirecekti, gerekirse hazımsızlık yaşayacaktı ama ettiği her şeyi bulacaktı.

Savaş da Haydar da Eliz'in öfkelenemeyişinin hâli de aklına Hira'yı getirdi, bu konuda ne hissedeceğini bilememişti Serhat ama ne yapacağını ve ne yaptırtacağını iyi biliyordu. Sadece doğru zamanın gelmesi lâzımdı.

"Ne yapıyor Serhat? İyi mi?" Haydar, Serhat'ı seviyordu ve sevmesini bile Serhat geçmişten beri sürdürdüğü planlarıyla sağlamıştı.

"Kendisi yemek yiyor."

"Haydar amca," diye seslendi telefona Serhat ve alnını da masaya yasladı, gözlerini yumdu. Ses tonunu öyle bir ayarlamıştı ki sanki Haydar'ın öz oğluydu. "Savaş'a o kadar gel ve benimle yemek ye dedim ama oğlun benim yemeklerimi beğenmiyormuş."

Haydar'ın Serhat'a beğeniyle güldüğünü işittiler. Savaş ise belli etmese bile sinirlenmişti çünkü yaranamadığı babası yine Serhat'a düşüyordu.

Serhat yeterince yalakalık yaptığını düşündüğü an "Ama Savaş da, benim babamın evinde işlerim var, gelemem dedi ya o an oğlunun sana olan düşkünlüğünü bir kere daha anladım, Haydar amca," dedi, hem milyonuncu kez daha Haydar'ın gözüne girmişti hem de Savaş'ın kalbini kırmadan yapmaya çalışmıştı bunu.

"Bir ara bize yemeğe gel, Serhat. Uzun zamandır yüzünü görmuyorum." Haydar'ın yaşlı sesine eşlik eden yüzünde tek bir düz kısım kalmamış derisiydi. Serhat bu görüntüyü düşündüğünde yüzünü buruşturdu ve alnını masadan ayırdı.

"En kısa zamanda," dedi Serhat nefesini vererek.

"Lütfen en kısa zamanda gel," dedi Savaş yalvaran bir imayla.

"Yorgun olduğun vakitlerde de uğra, evlat. Buradakiler rahatlatır seni."

Haydar'ın ses tonuna ve cümlesinin içeriğine karşın Serhat'ın midesi bulandı ve eli karnına doğru gitti ama buna rağmen sesini normal çıkarttı. Savaş bazen benim burada midem bulanıyor derdi Serhat'a ve Serhat da hep normali zaten midenin bulanması derdi. Asıl miden bulanmasaydı bu terslikte bir iş oldurdu ve biz de aynı Haydar gibi olurduk. Siyah ve kötü.

Bir iki görüşürüz kelimesinden sonra telefon kapandı, Serhat nefesini verdi ve olağan bir ifadeyle karşısındaki duvara baktı. Ne yapacağını da biliyordu ne düşünmesi gerektiğini de ve kimlere ipin ucunu dokundurtacağını da.

Hoşnutsuz bir ifadeyle ayağa kalktı Serhat, yine her şey bozulmuş gibiydi. Sadece eğlenmek isteseler bile sürekli bir engele takılıyorlardı, düşmüyorlardı ama bu tökezlemeler anı mutlu geçirmelerine engel oluyordu veya hep yarım hislerle baş etmeleri gerekiyordu.

Yatak odasına gitti Serhat, çekmeceden çakmak aldı ve geri mutfağa gittiğinde Eliz’in ve Şevval'in yeniden balkona gittiklerini fark etti. İkisi de balkonda konuşuyordu.

Buzdolabını açtı Serhat, içerisinde hiçbir şey yok sayılırdı. Bugün aldığı pastayı çıkarttı ve mutfak tezgâhına koydu, kutusunu çıkarttı ardından paketin içerisinden sadece üç mum çıkarttı. Eline bir mum aldı, öteki eline de çakmağı ve çakmağı yakmak için parmağını sürttü, bilerek sol eliyle çakmağı ateşlemeye çalışıyordu çünkü parmağında da yara vardı, böyle daha kolay canı acırdı.

Sonra vicdanen rahatsız hissetti çünkü bu pasta tamamen iyi niyetleydi, Serhat ise kötülüğünün cezasını pastanın mumları üzerinden kesmeye çalışıyordu ve bu onu rahatsız etti. Kafasını iki yana salladı ve kendine geldiğinde parmağını gereksiz çakmağa sürtmeyi kesti ve aceleyle mumları ateşlendirdi.

Serhat pastayı elinin üstüne aldı, dengeyle tutmaya çalıştığındaysa telefonunun kamerasını açtı ve video kaydına aldı.

Yürüdü, balkonun girişinde kadraja Eliz ve Şevval birbirlerine sarılarak otururken girdi sonra Eliz'i göğsüne yaslayan Şevval fark ettiğinde gülerek geri çekildi ve Eliz de Şevval'in baktığı yöne döndü, gülümseyerek içeriye giren Serhat ile karşılaştı daha sonra da kamerayla.

"İyi ki doğdun, Eliz." Aynı anda söylediler, bu güçlü bir bağrışma değildi ama sakin ve hisli bir tondaydı harfler.

"Ya," dedi Eliz gözleri dolarak ve kendisine gelen Serhat'a atıldı, Serhat ise "Ops," gibi bir ses çıkartarak pastayı masaya koydu ve Eliz'e karşılık verdi.

"Az kalsın pastasızdık," dedi Şevval ve Eliz'i kendisine çekti, yeniden sıkıca sarıldı.

"Mutluluktan konuşamıyorum." Eliz sakince sandalyeye geri oturdu. Bu sefer Serhat Şevval'in önceki yerine geçmişti ve Eliz ve Şevval de yan yanaydılar. "Dün size zorla doğum günümü dayattığımı düşünmüştüm."

Şevval ve Serhat yüz ifadelerini milim bozmadılar, Eliz'in doğum gününü geç hatırladıklarını da hatta imkân olmasa hiç hatırlamayacaklarını düşünmeyi es geçtiler.

"Biz Savaş'a öncelik vermek istedik," diye yalana bulanmış ekmek misali açıklamada bulundu Şevval. "İlk günün şerefini Savaş tatsın istedik, sonuçta bu onun hakkıydı ve siz hep berabersiniz sonuçta."

Eliz gülümseyerek Serhat'a döndü. "Dün bize uğradığında Savaş'ın doğum günümden haberi yoktu diye düşünmüştüm ama gece yarısı dışarıdan eve geri geldi ve bir anda doğum günümü kutladı, Serhat, biliyor musun?" Eliz'in sesi heyecan doluydu. "Hatta bana hediye bile almıştı. Gerçekten, doğum günleri sizinle vakit geçirmek için sadece bir bahane oluyor benim için. İkinizi de çok seviyorum."

Serhat, Eliz'e burukça gülümsememeye, tam gülümsemeye çalıştı. Dün Serhat Eliz'in doğum günü olduğunu Savaş'a gecenin bir yarısı o bakkalda söylemişti ve Savaş da bundan sonra Eliz'in doğum gününü kutlamış olmalıydı üstelik Eliz bu bilgiyi hiçbir zaman bilemeyecekti. Gerçekleri söylemeyi Serhat'ın dürüstlüğü kaldıramazdı çünkü Eliz fazla naifti, onun kalbi essahları duyduğunda belli etmese bile kırılırdı. Hatırlanmamak, zorla hatırlanmak ve hiçbir zaman küçüklüklerinden beri bir arada olsalar bile hâlâ çözülemeyen ve soğuk olmayan ama yine de buz olan buzların varlığının geçemez olması.

"Yeter bu kadar duygusallık." Serhat, pastayı Eliz'in önüne itti. "Dilek tut ve bir tanesini üfle, haydi."

Eliz eli kalbinde pastaya baktığında gülüşünde bir duraksama yaşandı, pastaya resmedilmiş kargalar vardı ve bu kargalar gökyüzünde uçuyorlardı. "Önceden hiç yoktu ama şu anki yarım özgürlüğüme bir mum üflüyorum," dedi Eliz nefesini verip kısık bir sesle. Sanki kimsenin onu duymasını istemiyordu. "İleride de tamamen bağımsız olmayı diliyorum." Bir mumun ateşi verilen nefes ile son buldu.

Pastayı Şevval önüne çekti, uçan kargalar ise onda bir şey uyandırmadı çünkü o özgürlüğüne kavuşmuştu, bu ise bir yılına mal olmuştu. "Olmayan ailemden kurtuluşuma gelsin bu sönüş," dedi Şevval mırıltıyla ve mumu üfledi, mumun ateşi söndü. Şevval'in gözleri pastaya baksa bile sanki başka bir görseli görüyordu. "O da aynen bu şekilde bir anda sönmüştü."

Şevval pastayı Serhat'ın önüne itti. Serhat pastadaki görseli itinayla böyle hazırlamıştı ve istediği de Eliz'e çağrışımlarda bulunmaktı. Bir nevi istediği de olmuştu çünkü Eliz özgürlüğünden bahsetmişti. "Var olan ailemden vazgeçemeyişim sönmediği için kendi canımı yakmama ve onları bir an olsun sevmekten vazgeçemeyişime," dedi Serhat, yutkundu ve mumu üflemek yerine sol eliyle ateşi tutup söndürdü sonra da dalgın bir şekilde pastaya bakmaya devam etti.

Serhat'ın yine farkını ortaya koyuşuna ama en çok da can acıtan hareketine iki kadın şaşırmadı ve karşılık olarak da Serhat onlara gülümsedi.

"Kaçıksın." Şevval Serhat'ın eline baktı. "Çok acıdı mı bari?" Sonra duraksadı. "Ve Serdar senin bu sözlerini duysaydı hayal kırıklığına uğrardı." Şevval'in kaşları çatıldı ve eliyle gözlerini ovuşturdu. "Adamın sabit ama hüzünlü bakışları gözlerimde canlandı şu an."

Serhat abisini, Serdar'ı düşünmedi ve kaşlarını kaldırdığında "Mum alevi acıtmaz ki," dedi sakince ve o esnada arka odadan bir kırılma sesi geldi.

"Al işte, babamın eylemlerinin sonuçları bir dur ya daha yeni seni terk edemeyişime söndürdüm mumu," diye mırıldandı Serhat elini alnına götürüp yüzünü kapatarak. "Bir bu eksikti, en azından tam on dakika dolsaydı."

"O ses de neydi?" dedi Eliz, Serhat'a ithafen.

"Ben de duydum." Şevval ayaklanır gibi oldu.

"Gereksiz bir ses," dedi Serhat rahat bir tonda ve bakışları yorgunlukla baygınlaşmıştı.

"Ben senin bu mıymıntı ses tonunu ve serseri bakışlarını iyi tanıyorum, Serhat," dedi Şevval ciddiyetle ve temkinle.

O sırada bir öncekine nazaran daha şiddetli bir kırılma sesi duyuldu ve Şevval bir anda ayağa kalkıp sandalyesini geriye itekledi, Eliz ise çatık kaşlarla Serhat'a dönmüştü.

Şevval yürüyüp balkon çıkışına ilerlediğinde Eliz de ayaklandı ve Şevval'i takip etti sonra da Serhat oflayarak sırtını sandalyeye yasladı ve "Gitmeyin," dedi tok bir sesle.

Dinlemediler, Serhat hiçbir duygu belirtisi göstermeden ayağa kalktı ve hızlı adımlarla mutfağa girdi. Şevval mutfak kapısına yaklaşmıştı ki Serhat çevik bir hareketle kolunu uzattı ve kapıyı kapattı ardından Şevval'in yanından sıyrılıp sırtını kapıya yasladı.

"Size gitmeyin demiştim." Serhat nefes aldı, yutkundu ve Eliz ile Şevval'e baktı. İkisi de gergindi. "Balkona geri dönmenizi istiyorum."

Arka odadaki kişi ilacın etkisindeydi hâlâ ama ara ara uyanıyordu, şu an da öyle anlardan birindeydi sanırım. Ve arka odadaki kişi evde başkalarının olduğunu fark etmiş olmalıydı, bundan dolayı ürkünç sesler çıkartmaya çalıştı ama bu sesler çok çelimsiz birinin çıkartacağı ses desibelindeydi çünkü güçlükle hareket ediyordu.

Şevval'in gözleri kulaklarına gelen ses ile açıldı ve dehşetle Serhat'ın neon yeşili gözlerine baktı. "Sen eve birini kilitlemişsin." Serhat'ın gözlerinin hâlâ olağan olmasına ve belirtili bir duygudan çok sakin bakmasına şaşırdı Şevval daha sonra da çatık kaşlarla gelen sesi dinledi. "Ve kelepçelemişsin de. O kişi kelepçeyi yatağın demirine vurarak ses çıkartmaya çalışıyor."

"Ne olmuş yani?" dedi Serhat ciddiyetle. "Onun yerinde olan ve akıl sağlını henüz kaybetmemiş bir kişinin yapması gereken hadiseyi gerçekleştiriyor olmasından dolayı onu tebrik mi edelim?"

"Şu an saçmalıyorsun, Serhat?" Eliz, Serhat'ın karşısına geçti. "Kimi kilitledin bilmiyorum ama bu yaptığın çok yanlış. Sen misin Haydar'ın kötülüğünü sindiremeyen o kişi?"

"Odaya gitmenize izin vermeyeceğim." Dudaklarını birbirine bastırdı Serhat ve ilerisine, balkon kapısına baktı. "Beni Haydar ile kıyaslama, elmayla armudu aynı tabaktalar diye toplama işlemine tabi tutamazsın."

Şevval bir elini kulağına bastırıp "Durduramazsın," dedi net bir sesle ve Serhat'ın karşısına dikildi. Bu sesler, bu kilitlenişler ona kendisini hatırlatmıştı. "Önümden çekil ve bana odanın anahtarlarını ver, o kişiye ilaç verdiğin gelen yarım yamalak seslerden bile anlaşılıyor, bir zarar veremez."

Serhat hâlâ sabırlıydı. Sabır bir iksirdi ve Serhat da bunu içmişti. Sakin gözleri önündeki Şevval'in buz mavisi gözlerini buldu. Bir şey söylemesine gerek yoktu; düz, kımıltısız ve haddinden fazla sakinlikle bakan bu yeşil gözler bir insanın ağzından daha iyi laf yapardı ve o gözlerin başka yöne dönmemesi, sadece odağına odaklanması bile karşısındaki kişinin iradesini kırmasına yeterdi.

Şevval yutkunarak bakışlarını kaçırıp Eliz'e baktı ardından Eliz bir adım geri gitti ve "Hani," dedi Serhat'a, tüm bu olanlara rağmen kelimeleri düzgün telaffuz edişini ve sakin konuşmayı bırakmamıştı. "Hani sen şiddete karşıydın, hani-"

Serhat, Eliz'in sözlerine karşın kaşlarını öyle bir kaldırdı ki böyle bir cümleyi ağzından çıkartmadığına, ağzından çıkartmış olsa bile, inandırırdı.

"Ben hiçbir zaman şiddete karşı olmadım," dedi Serhat ve dudaklarını diliyle ıslattı, Şevval'e baktığı bakışlarının aynısını kopyalamıştı ve Eliz'in yüzüne yapıştırmıştı. "Karşı olduğum şey yanlış kişiye yapılan şiddetlerdir." İkisinin de ikna olmadığını gördü Serhat, derin bir nefes aldı ardından daha açık konuşmaya karar verdi. "Odadaki o kişi şiddeti hak ediyor ama," duraksadı ve artık seslerin gelmediğini işitti. İlaç yeniden etkisini göstermişti. "O kişiye yanlış bir şey yapmadım." Eliz bakışlarını başka yöne çektiğinde Şevval'e döndü. "Gönlün rahatlayacaksa eğer." Şevval'i ve Şevval'in o kişiye yardım etme eğilimini anlıyordu. Yine de Eliz de Şevval de geri adım atmamıştı. "Kalbinizi şu ana kadar kırdığımı hiç hatırlamıyorum ama kırmamı istiyorsunuz herhâlde, ki bunu istesem de yapmam sadece önünüze iki seçenek sunarım." Gözleri balkon kapısını işaret etti. "Ya devam ederiz ya da yapacak başka bir şey olmadığından gidersiniz."

İkisi de düşünceyle Serhat'a bakıyordu. Açıklama yeterli değildi ama öte yandan ikisi de kapıdan çıkıp gidecek olmalarının Serhat'ı belli etmese bile üzeceğini biliyordu.

Şevval gitmek için ileri bir adım attığında Serhat kendisini kapıya daha fazla yasladı, gitmesinler diye ve üzüldü, bir kez daha çünkü yalnız olmaktan korktu Serhat, yine ve yeniden. Sonra Eliz üzülerek bakışlarını kaçırdığında geri geri adımladı ve "Serhat," dedi, ezbere bildiği mutfak dolabına yöneldi. "Senin psikolojik sorunlarının olduğunu biliyordum ama sadece kendine zararının olduğunu düşünmüştüm." Dolabı açtı, Serhat; Eliz'in ne yapmaya çalıştığını anlamıştı. Eliz eline ilaçlardan birini aldı ve "İçmemişsin," dedi Serhat'a dönüp. "Doktorun sana verdiği ilaçlara dokunmamışsın bile."

Şevval yutkunarak Serhat'a baktı. Hâline, yüzüne, yarısı görünen sol eline ve yüz yıldır uyumamış gibi duran gözlerinin içine. Serhat o an ötekileştirilmeyi hissetmişti ama bunu hissetmeyi ve kendisine zarar vermeyi bile kendi iradesiyle seçmişti.

"İçerideki kadın mı yoksa erkek mi?" Serhat dümdüz durmaya devam etti. "Boş versenize," dedi Şevval karşılık olarak ve dik bir duruşla balkona geçti. "O pastayı sömürmeden hiçbir yere gitmezdim zaten."

Serhat, Eliz'in de balkona geçmesini bekledi. Eliz yutkundu, çenesini sıktı ardından ilacı bıraktı ve kafasını sallayarak balkona geçti.

Serhat ellerini de sırtını da kapıdan çekmedi ve gözlerini kapattı, derin bir nefes verdi burnundan. Kendisini bir makine gibi hissediyordu, ikisi de neden o kişiyi odaya kilitlediğini sormadan müdahale etmeye çalışmıştı. Kaşlarını çattı ve gözlerini açtı, korkunç olabilirdi, hasta da olabilirdi ama hiçbiri zihninin önünde bir engel oluşturamazdı. Serhat ne yaptığını, ne yapmadığını, neyi yapmaktan sakındığını da gayet iyi bilirdi.

Sırtını yavaşça kapıdan ayırdı Serhat, insan kaderine razı oluyordu işte. Birazdan Eliz ve Şevval buradan gittiğinde yine başa saracaktı her şey, yine sadece kendi nefesinin sesini duyacaktı ve gelen her bir tıkırtıda kaşları çatılacaktı. Serhat elini saçlarına daldırıp ensesine kadar götürdü sonra yüz şeklini özenle değiştirdi ve balkona geçti. Kader hiçbir şey olmamış gibi davrananları sevmezdi çünkü attığımız her adım bir öncekini veya bir sonrakini etkilerdi, yaşadığımız her olay birbirlerine zincirle bağlıydı. Hiçbiri ayrı düşünülemezdi.

Kader Serhat'ı sevmedi çünkü Serhat gülümseyerek masaya oturdu. Kader Eliz'i ve Şevval'i de sevmedi çünkü içlerinde zincirler bir bütün olsa da dışlarına sanki zincirler birbirinden ayrılmış hatta sadece bazı noktaları kopmuş ve yetmemiş çeşitli yerleri kırılmış gibi yansıtıyorlardı.

Eliz pastayı gergin bir şekilde kestiğine ilk Şevval'e verdi tabağı, ikincisini kendisine aldığında "Bana kesme," dedi Serhat ardından nedenini de eline aldığı çatalı pastaya batırdığında gösterdi. "Canım şu anda kibar olmak istemiyor." Tabağa koymak yerine pastadan yemeye devam etti.

Eliz Serhat'ın bu hâline kıkırdadığında "Yamyamsın," dedi Şevval gözlerini devirerek. Biri ruju bozulmasın diye ağzını tam açarak yiyordu diğeri masada peçete yok diye çatalına karıncanın yiyeceği boyutta alıyordu pastadan öteki tarafta ise Serhat doğrudan pastanın üzerinde yiyordu.

Aklına gelen düşünceyle "Neden Savaş'ı burada istemediğimi sorgulamadınız," dedi Serhat hiç şaşırmayarak.

"Hep kavga ettiğiniz için olabilir mi?" diye sordu Şevval olağan bir sesle.

Serhat hiçbir zaman anlamalarını beklemiyordu. "Şevval," dedi Serhat ve düşündü. "Elizlere gittiğin zaman Hira'dan hatta onun isminden bile bahsetme, olur mu?"

Şevval başıyla onayladı ardından Serhat'ın bile bilmediği, henüz farkına varmadığı bir noktayı düşündü.

Eliz kaşlarını çattı. "Hira? O kim?"

"Sadece," dedi Serhat ve pastanın ağzında bıraktığı o güzel tada odaklandı. "Savaş o ismi duymamalı, aşinalığı bile olmamalı." Sırf şu dört harfli isimden dolayı Savaş'ı burada istememişti. İstese kızlara telefondan da mesaj atardı ama yüz yüze her zaman daha iyiydi. "Anlaşıldı mı? Şu siktiğimin Haydar’ından bıktım artık."

10 Ekim Çarşamba, 2018