SİYAH YALAN – 9. YALANIN SABRI

İvettt arkadaşlar 35 bin kelimelik bir bölüm ile ben ve karakterlerim karşınızdayız.

Benim 712 günlüklerim, tuhaf tuhaf anılarım... bölüm içinde ne ararsanız var.

Bu arada bu bölüm ful bu şekildeyiz: Yine mi Serhat? Serhat yine mi sen? Oha yine karşımıza çıktı ne yapmaya çalışıyor bu ahahahah

neyseee ben sahnenin arkasına çekiliyorum,
Keyifffffle okuyun!!

17 EKİM ÇARŞAMBA, 2007
11 YIL ÖNCE
AYDIN, NAZİLLİ

Bazı insanlar, öldükten sonra başka bir insanın bedeninde dünyaya gelecek olan insanların varlığına inanırlardı. Bu belki uçuk bir şeydi belki de her ne kadar kanıtlanamasa bile var olan bir şeydi, iki türlüsüne de kesin bir şekilde inanamazdık ama bazen, bazı anlar, bazı ortamlar ve bazı simalar bilinçaltının bir köşesinde tanıdık gelirdi.

Uraz öğretmenimi daha öncesinde rüyamda görmüş gibiydim çünkü öğretmenimi sınıfta gördüğüm ilk an zihnimin derinlerinde bir rüya sahnesi canlanmıştı. Rüyamda ağlıyordum, ikindi vaktiydi, elimde tuttuğum her neyse inanılmaz sahiplenmiştim çünkü tek kalmaktan korkuyordum sonra bir sürü ses işitmiştim. Değişik simalar vardı.

“Bence hepimiz büyük boy hamburgerlerden yemeliyiz.” Uraz öğretmenim elindeki menüyü kapattığında yanında oturan sınıf arkadaşıma ardından da bana bakmıştı. İkimiz de ses etmeden başımızı salladığımızda garson da siparişi almak için masamıza gelmişti.

Neydi bu tanıdıklık? Bu ortam neden zihnimin bir köşesinden fırlamış gibiydi? Bu masalar, bu zemin, bu ışıklandırma, bütün bunların hepsi neden karanlığın içinde sönmeyen cılız bir mumla zihnimin içerisinde parlıyordu ki?

Üç kişiydik fakat garson masaya dört tepsi yerleştirdiğinde sağ tarafıma bir kadın geçmişti elindeki içeceklerle. İnanılmaz çekiniyordum öyle ki oturduğum sandalyede ne karşımdaki Uraz öğretmenime ne de yanıma oturan kadına bakabiliyordum doğru dürüst. Uraz öğretmenimin yanına oturan, bizim sınıfta olan oğlana kayıyordu gözlerim arada çünkü bir tek ona bakarken rahattım.

Bir müddet sonra çekincem azaldığında yemeklerimizi yemeye başlamıştık, minik ellerim hamburgeri doğru dürüst tutamıyordu ve sınıf arkadaşım ise en dağınık haliyle ve sıfır çekinceyle yemeğini yemeye başlamıştı bile.

Uraz öğretmenim, sınıf arkadaşımın ağzına, ketçaba buladığı kızartmayı attığında yanımda oturan bakımlı ve nazik kadın ise hamburgerimi yememe hiç çekincesiz yardım etmeye başlamıştı. Ben sadece ağzımı açmaya, ısırmaya ve çiğnemeye odaklanmıştım artık.

“Birkaç gündür Mehmet’i iyice zenginleştirdin, Uraz.” Kahkaha sesleri yükseldiğinde Uraz öğretmenim başını sallamıştı.

“Mehmet Bey Baba hazretleri kaç gündür etrafta görünmüyor ama? Kasasını görseydi keşke.” Bir öncekinden daha keyifle attılar kahkahalarını.

“Adana’da o şu an. Birkaç işi varmış.” Yanımdaki kadın ağzıma mayoneze buladığı kızartmadan attığında aslında ikisinde de merhamet ve sevgi vardı. Bu en net hissedilenlerden biriydi.

“Baylar bayanlar,” dedi Uraz öğretmenim hem yanında oturan oğlana hem de bana bakarak. “Beğendiniz mi bakalım yemekleri?”

Sınıf arkadaşım nefes bile almadan içeceğini içtiğinde eş zamanlı başını sallamıştı. Yanımdaki kadın merhametle saçlarımı sevdiğinde ben de başımı sallamıştım.

“Şu tipe bak, Uraz.” Saçlarımı sevmeye devam etti kadın. “Ne kadar da masum, oyyy, yerim seni ben. Şirin şey seni.”

“Sen onu bir de sınıftayken gör,” diye mırıldandı Uraz öğretmenim ve o da sınıf arkadaşımın saçlarını karıştırdı.

Uraz öğretmenim birkaç gün üst üste belli harflerin okumasının sınavını yapmıştı sınıfta ve isimleri not etmişti. Ben üçüncü gün en iyi okuyan seçilmiştim ama Uraz öğretmenim bu sınav günlerinin sonunda en iyi okuyanı ve en kötü okuyanı not etmiş aslında ve ödül olarak da bugün bizi yemeğe getirmişti.

“Sınıfın durumu nasıl?” diye sordu kadın. Onda tanımlayamadığım bir sıcaklık vardı, kadın çok samimiydi.

“Mine çok çalışkan,” dedi önce öğretmenim.

“İki gün önce getirdiğin öğrencin,” dedi kadın hatırlamış gibi. “Hatırladım, ona menüyü göstermiştim, belli başlı harfleri hemen çıkartabiliyordu.”

“Bu beyefendi de,” dedi öğretmenim, yanındaki oğlana kendi içmediği içeceğini verirken. “Hala harfleri öğrenememiş bir bey. Bu gidişle birkaç seneye sanayiye işe girer, değil mi?”

Umutsuz bir başlangıç, bu belli. Ama iyi niyetli biri bu umutsuzluğun bir parçasını kopartabildiğinde kopan parçanın yerine umudun yeşermesini sağlayabilir. Sonra bu umut hızla büyür, yeterince büyüdüğünde ise yabani bir ot gibi bütün umutsuz durumların besin kaynağını keser.

9 EKİM SALI 2018

Neden kelimesinden nefret ederdim çünkü bu kelime insanı her geçen saniye daha da kemirirdi ve geriye posamız ve kuruntularımız kalırdı, saçlarımız beyazlardı. Neden? Çünkü kafaya takardık. Neden? Çünkü hayatımızda önemli bir değişikliğe neden olabilirdi ve atacağımız adımlara kader ile müdahalede bulunabilirdi. Kısacası neden kelimesi sonuçlanamadığı anlarda tamamen bir kuruntudan ibaretti, insanı strese sokardı.

Teneffüs zili çaldığında yanımda oturan Deren bana soru sormasın diye başımı pencere yönüne çevirdim ama pencerenin ötesindeki o binaya bakamadım. Sıkıntıyla beklediğim vakit sağ tarafımdaki Deren'in bana yaklaşmaya çalıştığını gördüm ve belli belirsiz çenemdeki elimle yanağımı gizledim. Onunla, daha doğrusu kimse ile konuşmak istemediğimi anladığında sınıftan çıktı ve yine her zamanki gibi koca sınıfta tek başıma kaldım ama sanki ilk kez tek başıma kalmak hoşuma gitmişti çünkü sakin kafa ile düşünebilecektim.

Neden? Camın ötesini izleyecek cesareti kendimde bulamadım ve gözlerimi ağır ağır öğretmenler masasına yönlendirdim. Kaşlarım çatıldığında ayağa kalktım ve öğretmenler masasına yürüdüm, düşünceyle parmağım masanın üzerinde gezindi ve en sonunda, birdenbire masanın üstüne oturdum. Çatık kaşlarla kendi öğrenci masamı izlediğimde mesafeye bakıyordum ve bu mesafeyle doğru orantılı olarak da istatistikleri hesaplamaya çalışıyordum. Böyle bir konumdayken masamda kâğıdıma yazdıklarım okunabilir miydi?

Orta kümedeki üçüncü sırada, cam kenarına bakan kısımda oturuyordum ve şu anki konumumda masam tam karşı çaprazımdaydı. Serhat denen adamın yazdıklarımı okuması çok çok güçtü ve bu durumda da neye dayanarak kâğıdımı almıştı? Neden? Bunu bilebilmem için Serhat denen adamın kâğıdımı neden alıp kaçtığını öğrenmem gerekiyordu.

Öğretmenler masasından atlayarak indim ve cam kenarındaki soğuk peteğe yaslandım, dışarıyı izledim ama karşı binaya bir türlü bakamıyordum. Geçmişimden bir kesiti yazarken o kadar derin hislere boğulmuştum ki o an sınıfın düzenine odaklanmamıştım; sınıfa yabancı bir bedenin geldiğini biliyordum ama o kişiyi, Serhat'ı hiç umursamamıştım. Neden? Ortada hiçbir sebep yokken neden gelmişti? Büyücü müydü ki geleceği görüp yazılar yazacağımı anlamıştı ve bu nedenle de gelmişti?

Sinirlerim bozulduğu için kendi kendime, dikkat çekmeyecek bir biçimde güldüm ve stresten terleyen avuç içlerimi pantolonuma sildim. Kâğıdıma yazdıklarımı elbette ki okuyacaktı ve eğer o Serhat denen adam kötü biriyse de sınıftaki arkadaşlarıma kadar yayardı, alay konusu olurdum. Zaten o yazıları yazarken gözlerim kararmıştı ve o an kimin bana bakıp bakmadığına da bakmamıştım ama şu ana kadar geçen zaman içinde sınıftaki erkeklerin değil de daha çok kızların dikkatini çekmiştim. Serhat, kağıdımı sınıf kapısı ile koridordaki orta bir alanda almıştı, Şevval ve koridordaki birkaç kişi görmüştü üstelik bizim sınıftaki bir on kız daha görmüştü bizi. İşte bunların merakları yüzünden benimle konuşmaya çalışanlar vardı ama bu sefer de ben onlarla konuşmamak için elimden geleni yapıyordum.

İyi ki bir ilk yaparak olayın devamını getirmemiştim ve yazdıklarımı her zamanki yerde sonlandırmıştım.

Derin bir nefes aldım ve cesaretimi toparladığımda karşımızdaki apartmana bakabildim, ki Serhat kâğıdımı aldığından beri utancımdan karşı apartmana bakamıyordum. Öğle molasında ve diğer tüm teneffüslerde kendi kendimi cesaretlendirmeye çalışıp yapabilirsin diyordum, karşındaki eğitim binasına gittikten sonra Serhat'ı bir şekilde bulursun ve kâğıdını da temiz bir şekilde ondan alırsın.

Karşı binanın kafeteryasına gittikten sonra o masada, kalabalık bir erkek grubunun ortasında kaldığım vakit oraya bir daha hiç gitmeyeceğimin kararını almıştım ama telefonumu unuttuğum için gitmek zorunda kalmıştım, tesadüfe bak ki kâğıdımı almam için yine gitmem gerekiyordu.

Bir adım gerilediğim zaman gördüğüm insan bedeniyle eski yerime geri döndüm ve camdan bakmaya devam ettim. Bu Serkan'dı. Koyu mavi gözlü olandı ve aralarında kas bakımından da en iri kişiydi. O kafeteryadayken sol tarafımda oturmuştu. Bakış açımda olan bir binanın arka tarafındaki ağaçlık alandaydı ve elleri ceplerindeydi, tuhaf bir şekilde önüne bakıyordu ve tek başına yürüyordu.

Bahçede olan herkes çifter ya da beşerliydi ve takılıyorlardı ama Serkan sanki tek başına, kendi kendine bahçede yürüyüşüyle beni anımsattı. Tek fark ben bahçelerde tek başıma yürümemek için sınıftan hiç ayrılmazdım çünkü tek olmak bana, diğer gözlerin üzerimde olduğunu hissettiriyordu ve utanıyordum.

Bende bulunmayan tek başına yürüyebilme cesaretini Serkan nasıl bulmuştu? Tek olmak ona hiç zor gelmiyor muydu?

Stresten midir yoksa çok düşünmekten mi hiç bilmiyordum ve anlamak da istemiyordum, sadece adımlarım beni koridora kadar götürdü ve sınıftan ayrıldığımda bir ferahlama geldiğini hissettim. Nereye gideceğimi bilmiyordum, sadece düz bir şekilde yürüyordum ve o sırada da müdürün yaptığı anonsla adımlarımı yavaşlattım.

"Tüm öğrencilerin dikkatine. Merhum biyoloji öğretmenimiz Suat Seyfioğlu'nun defnedildiği mezarlığa bugün, okul çıkışı toplu bir şekilde gidilecektir. Gelmek isteyen öğrencilerimizin okul çıkışında bahçede toplanmaları arz olunur."

Salih Müdür cümlesini birkaç kez farklı şekilde tekrarladığında tek düşündüğüm toplu olarak oraya gitmeyeceğimdi çünkü dayanamazdım ve yine çünkü herkesin içinde ağlamaya cesaretim yoktu. Adım kadar emindim ve o sahnede duyusal anlar yaşanacaktı; duygusallığımı tek başıma, rahat bir şekilde yaşamak istiyordum ve boş kaldığım bir vakit o mezarlığa tek başıma gidecektim.

Adımlarım kızlar tuvaletinin önünde durdurdu beni ve hazır gelmişken de içeriye girdim. Bir iki adım attıktan sonra lavabonun önünde durdum ve kendime baktım. Karşımdaki ayna lavabo boyunca bölünmeden ilerliyordu.

Basit bir şekilde yorgun görünüyordum. Gözlerimin altında hiçbir sorun yoktu ama elâ gözlerim baygın bakıyordu, grimsi saçlarım ise yavaş yavaş, günün sonu olduğu için dağılmaya başlamıştı.

Tuhaf bir şekilde arkamdaki tuvaletlerin hepsi doluydu ama benim olduğum kısımda hiç insan yoktu. Zaman geçti, kımıldamadan aynaya baktım; kapıdan içeri kimse girmedi ama ortadaki tuvaletlerden biri açıldı ve içerisinden Şevval çıktı.

Şevval çıktığı için önüme döndüm ve elimi musluğun altına koydum, elimi yıkıyormuş gibi yaptığım sırada ise sensör çalıştı ve kurtarıcım olarak da musluk suyunu akıttı.

O kadar boş yer olmasına rağmen Şevval tam solumdaki lavaboya geçti, ilk önce yüzünü gerdi ve işe saçlarını yeniden toplamakla başladı.

Yutkunduğumda elime sabun sıktım ve öylesine köpürtmeye başladım. Şevval ile konuşmak istiyordum ama nasıl başlayacağımı bilmediğim gibi de konuşmaya başlayacağım zaman kelimeleri doğru telaffuz edemeyeceğimi, sesimin ikide bir takılacağını hissediyordum. Hem konuşacağım konudan hem de Şevval'in 1.75'lik boyu karşısında kendimi ufak hissetmemden ötürüydü bu.

Elimi köpürttüğüm zaman diliminde Şevval'i düşünüyordum. Bir keresinde yine camdan dışarıyı seyrettiğimde Şevval'in Serhat'a sarıldığını görmüştüm yani Şevval, Serhat'ı tanıyordu. Hem zaten koridordayken Serhat kâğıdımı aldığı zaman Şevval bir şeyler anlamış gibi gülmüştü de. Şevval ile konuşamamamın bir diğer nedeni de Serhat'ın kâğıdımı okuduktan sonra Şevval'e de göstermiş olabileceğiydi. Benimle alay ederlerdi.

Çenemi sıktım ve gururum Şevval'den yarım adım kadar uzaklaşmama sebep oldu, lavabomu değiştirmedim aksine hafif uzanarak elimi duruladım. O sırada ise Şevval sanki göğe uzanırcasına ellerini saçlarına atmıştı, geriniyormuş gibi de saçlarını at kuyruğu yapıyordu.

"Seninle konuşmak istiyorum," dedim birdenbire ve ses tonum istediğim mesafede çıkmıştı fakat tek sorun konuşurken Şevval'in yüzüne bakmamış olmamdı.

"Bir dakika hayatım."

Kaşlarımı tuhaf bir biçimde çatıp Şevval'e baktım, karşısına, doğrudan aynaya dik bir şekilde bakıp saçlarını toplamaya devam ediyordu ama sonra bir şey fark ettim ve ben de aynaya baktım; benim göremediğim tarafındaki kulağında kulaklık vardı ve o cümlesini de telefonda konuştuğu kişiye söylediğini anladım.

Gözlerim kısık bir şekilde beklediğim sırada sapsarı saçlarını tepeden sıkı bir at kuyruğu yapmıştı ve yüzü açılmıştı, alnı genişlemişti ve gerilmişti de. Bana döndü ve buz mavisi gözlerini gözlerimle buluşturdu, bakışlarında bir bilmişlik ve kurnazlık vardı. "Bana bir şey mi söyleyecektin?"

Başımı sallayıp "Evet," dediğim sırada "O zaman beklemen geriyor," dedi ve bana sunduğu bahane yüzümü ekşitti. "Çünkü ellerimi yıkıyorum."

Beni bilerek bekletiyordu. "Ne yapmaya çalıştığını anlıyorum," dedim düz bir sesle. "O adam," dedim ve derin bir nefes aldım çünkü kâğıdım benim mahremimdi, kimsenin bilmesini istemediğim hâlde konusunu kendi ağzımla açmak zoruma gidiyordu. "Benim kâğıdımı aldı ve sen de güldün. Güldüğüne göre bir şeyler biliyorsundur. Ne istiyorsunuz?"

Sırıttı ve "Telefonu üzerime kapatır mısın, hayatım?" dedi Şevval kulaklığına. Ellerini yıkadığı için başı öne eğikti ve çenesini öne çıkarttığında bana tıpkı koridordaki gibi güldü. O an bana bildiklerini anlatmayı geçtim, bilmediklerini bile anlatmazdı. Tek yaptığı şey sezgileriyle sırıtmaktı.

Sonra planlanmış gibi tuvaletlerdeki bütün kızlar aynı anda çıktılar ve yarısı Şevval'in ötesindeki lavaboya geçtiğinde diğer yarısı ise arkama dolmuştu. Sol omzumu kendime doğru çekip çatık kaşlarla kızlara baktım ardından dudaklarımı kenetleyip doğrudan bana bakan Şevval'e döndüm.

Şevval ise gökyüzü mavisi gözlerini, beni yeni kavrıyormuş gibi açmıştı ve kaşlarını da kaldırmıştı. "Hira?" dedi Şevval ve kalabalık çevresini bir bahane olarak süzdü. "Sanki sen bana bir şey söylemek istiyordun?"

Hâlâ bilerek yapıyordu çünkü biliyordu, bu kız topluluğunda Şevval'e kendi konumdan bahsedemezdim ki o zaten bu konuda bana hiçbir bilgi vermemek için planlı ilerliyordu. Kabulleniş içinde derin bir nefes aldım ve onlara arkamı döndüm, yürümeye başladığımda ise omuzlarımı dikleştirdim ve kızlar tuvaletinden dışarı çıktım.

Hazırlanmam gereken bir üniversite sınavım vardı ve birkaç ay sonra bu okuldaki herkesten kurtulacaktım. Ortaokuldayken ismi Suna Özyılmaz olan Türkçe öğretmenim "Tüm dertlerinizi sınıfa girdiğiniz anda dışarıda bırakıyorsunuz ve bu öğrenci masalarına oturduğunuz andan itibaren de tek odak noktanız dersler oluyor, olmalı." diye bir nasihat vermişti ve Suna öğretmenimin sözleriyle böyle bir anımda gülümsedim. Sınıfıma attığım adım ile beraber de tüm sorunlarımı kapının dışarısında bıraktım.

Birkaç dakika sonra Edebiyat dersi başlamıştı bile. Edebiyat dersini seviyordum fakat öğretmenimizin anlatışı, daha doğrusu anlatamayışı yüzünden insan bıkma noktasına geliyordu. Kitapları ve içeriğini ezberletmek yerine neden okutmuyorlardı ki? Ya da edebi akımların özelliklerini maddeler hâlinde ezberlemek yerine eserleri okusaydık ve eserlere göre de akımların özelliklerini tahmin etmeye çalışsaydık daha kalıcı olmaz mıydı? Çünkü emindim, benim ezberim sınava kadardı ve sınavdan sonra da yine sıfır bilgi ile etrafta dolaşırdım.

Yine çalınan kâğıdımı hatırladım ve yine kendimi cesaretlendirmeye çalıştım. Son teneffüs zili çaldığında ise karnıma kramplar girmeye başlamıştı ve gerilmiştim. Ayağa kalktım ve zorla yürüdüm, istemeye istemeye koridora çıktım ve merdivenlerden indim. Tedirginliğim sadece içimdeydi ve dış görünüşüm her zamanki gibi durgundu.

Bahçeye çıktığımda karşı binaya bakamıyordum ve istikametim de yine karşı binaydı. Tozlu zemini hiç bu kadar detaylı incelememiştim.

Yutkundum ve çenemi öne çıkardım, karşı binaya baka baka, dik bir şekilde yürümeye devam ettim. Sonra yine tek bir bedenin bana baktığını gördüm ve yürümeye devam ettiğim sırada gözlerim ağaçlık kısmı buldu. Serkan yine tekti ve yine tek başına dolanıyordu, elleri ceplerindeydi fakat mavi gözleri beni çekincesizce ve aynı zamanda da düşünceli gözlerle izliyordu. Bakışlarımı kimseden kaçırmadığım için ona bakmayı sürdürdüm ama Serkan hemen önüne döndü ve yine yalnız başına yürümeye devam etti.

Bunu nasıl yapıyordu? Tek başına yürümek hiç zor değil miydi?

Adımım takıldı ve ayakkabım merdivene çarptığında karşı binaya vardığımı fark ettim. Geri dönmemek için hiç düşünmeden adımlamaya devam ettim. İçeri girerken bile yüz ifademi soğuk tutmaya çalışıyordum.

Sadece birkaç adım atmıştım ki ileride, koridorun tam ortasında Serdar'ı gördüm ve çekinceli adımlarımı belli etmemeye çalışarak ona doğru yürümeye devam ettim. Serdar beni fark ettiğinde yanında konuştuğu bir adamdan vedalaşarak uzaklaştı ve bana gülümseyerek yaklaştı.

Neden? Beni tanımıyordu ve gerçek anlamda da tanışmıyorduk ama neden bana gülümsüyordu ki? Neden birdenbire karşıma çıkmıştı ve tanışalım mı demişti? Ya da yine bu binanın kafeteryasındayken neden aniden etrafımdaki masalara dört tane tanımadığım adam oturmuştu. Neden? Ne bilmiyordum ve neyi anlayamıyordum? Aslında biliyordum ve anlamadığım ise sebeplerdi. Neden yapıyorsunuz bunu diye bağırmak istiyordum.

Serdar tam karşıma geçtiğinde yürümeyi kestim hatta yere baktığımda belli etmeden şaşırdım çünkü 1.90'dan fazla olan boyuna rağmen Serdar'ın karşısında kendimi, Şevval’e kıyasla daha az küçük hissetmiştim. Yine de aldanmamayı seçtim ve bir adım geri gidip Serdar'a baktım.

Dehşet açık renkte olan elâ gözleri doğrudan bana içten bir şekilde bakıyordu. Aslında Serdar iyi bir adama benziyordu ve bunu sadece anlayışlı bakan bakışlarından çıkarmıyordum; boydan boya beyaz giyinmişti ve onu yakışıklı ve temiz karakter meleklerine de benzetiyordum.

"Sana bir şey sormam lâzım," dedim ve nefes alıp çenemi dikleştirdim, doğrudan Serdar'ın gözlerinin içine bakıyordum. İçimde bir yerlerde utanç da vardı çünkü Serhat kötü biri olabilirdi ve dalga geçmek maksadıyla yazdıklarımı Serdar'a okutmuş olabilirdi. Yine de utancı bir kenara bıraktım ve ona bakmaktan ağrıyan boynumu da es geçtim. "Gözleri yeşil olan bir adam vardı ya hani, kafeteryada tam karşımda oturmuştu..." Böyle ağzımın içinde gevelemeye başlamamın sebebi aynı şekilde Serdar'ın da sıfır kımıltıyla bana bakması mıydı?

Serdar yutkundu ve bana gülümsedi. "O harika yeşil gözlerden bahsediyorsun galiba." Başını salladı ve yaklaşmak adına üzerime az bir şey eğildiğinde yüzümü daha da soğuk tuttum. "Okulun nirvanası benim yeşil gözleriyle tanınan biricik kardeşimdir. O yüzden isim kullanmak yerine gözlerini tarif ediyorsun, öyle değil mi?"

Donmuş bir ifade ile Serdar'a baktım. "Ne demek istediğini anlayamadım." Bir nevi anlamıştım ama dile getirememiştim.

"İlk önce bahsettiğin kişi benim kardeşim ve ismi de Serhat. Koyu mavi gözleri olan da benim kardeşim ve onun ismi de Serkan. Anlıyorum, üçümüzün de ismi aynı hece ile başlıyor ve karıştırıyorsan da bundandır. Sırası ile Serdar, Serhat ve Serkan. Ben en büyükleriyim." Kaşlarını havaya kaldırdı ve gözlerini açtı. "Benim de gözlerimin rengi akıyla aynı denecek kadar açık bir renk ve üçümüzün isimlerini karıştırmamak için renk ismi kodlayabilirsin." Beyaza yakın elâ, neon yeşili, okyanus mavisi. Serdar hızını alamadı ve donuk yüz şeklime rağmen başka bir konuya bodoslama geçiş yaptı. "Üçümüzün de kardeş olması ve aynı üniversitede okuyor olmamız şaşılası bir tesadüf diye düşünüyorsundur, eminim."

"Serdar," dedim ve Serdar'ın da beni oyalamaya çalışmasına inanmak istemedim. "Sizin akrabalığınızı, bağınızı ya da kimin nasıl tesadüfler yaşadığını merak etmiyorum." Derin bir nefes aldım ve kollarımı göğsümde kavuşturduğumda çok hafif gülümsedim. "Serhat'ı bulmam gerekiyor."

Serdar da kollarını göğsünde bağladı ve dişini dudağına geçirdiğinde açık bir ima ile gülümsedi. "Bahsettiğin kişiyi tanımam için gözlerinin rengini tarif etmen lazım."

Benimle oyun oynadığını kalbim onaylamıyordu ama aklım tam tersiydi. "Yeşil."

Bana göz kırptı ve gözlerimin içine sorgularcasına baktı. "Nasıl bir yeşil peki? Tarif etmende çekinecek hiçbir durum yok, hayatım. İçinden geldiği gibi betimleyebilirsin."

Dudaklarım şaşkınlıkla aralık bir biçimde Serdar'a bakarken birden arka taraftan bize doğru yürüyen Anıl'ı gördüm. Yüzü asıktı ve kaşları da çatıktı.

Arkamda bu binanın çıkış kapısı vardı, önümde Serdar ve Serdar'ın arkasından bize doğru seri adımlarla gelen Anıl. Kızlar tuvaletinde Şevval'i yüzüstü bırakıp gittiğim gibi buradan da hiçbir şey söylemeden çekip gitmek istiyordum ama olacakları da merak ediyordum. Mesela Anıl neden buraya geliyordu?

"Daha çok başlardayız ve şimdiden Serhat'ı sormaya başladığına inanamıyorum," diye kendi kendine mırıldandı Anıl ve Serdar'ın yan tarafında durdu. "Senin burada ne işin var? Yerinde olsaydım buraya fazla gelmezdim ki ayağım çok alışmasın," dedi bana sert bir sesle Anıl ve daha sonra da kahve gözlerini Serdar'a döndürdü. "Ve sen de neden Serhat'ı kıza betimletmeye çalışıyorsun?"

Serdar bıyık altından gülmeye devam ederken artık yüz şeklimin nasıl olduğunu bile anlayamayacak kadar aklım bulanmıştı. Fakat yine de göz ucuyla bazı üniversitelilerin bize baktığını görebiliyordum. Galiba karşımdaki iki adam zor ulaşılan kişilerdi ve kem gözlerin bakışları altında kıskanıldığımı hissettim.

Bir kız bize yaklaşıp özellikle de Serdar'a bakarak "Selam," dedi cilveli bir sesle ve yürümeye devam etti. Serdar ise kızın gitmesini bekledi ve kız gittikten sonra da yüzünü buruşturdu. Serdar, ona baktığımı anladığında şahit olduklarımıza, şaşılası bir biçimde gülümsedik.

Aklımı başıma topladığımda ciddi bir şekilde bizi izleyen Anıl'a döndüm. "Serhat'ı nerede bulabilirim? O hangi sınıfta okuyor?"

"Cehennemin dibinde okuyor," dedi Anıl hemen.

Kısa bir an yine şaşırdım ve yüzümü geriye götürdüm.

"Anıl," dedi Serdar uyarıcı bir tonda ve az önceki andan beri Serdar'ı ciddi gördüğüm tek andı. "Fazla kabasın."

Anıl gözlerini devirdi ve "Ne yapmamı bekliyorsun?" diye sordu. "Senin gibi insanları kırmamak için hep güler yüzlü mü olmalıydım? Deminki kıza seni tanımıyorum diyebilirdin mesela."

Bu sefer Serdar gözlerini devirdi ve bana baktı. "Sen bakma bu Anıl'a. Kimlikte onun ismini yanlış yazmışlar. Gerçek ismi Barbar-ı Anil-i Mağara Kekosu'dur."

Düşündüm. Kalbim inanmasa bile aklım rol yapıyorlar dedi bana. Seni oyalıyorlar ve Serhat'ın yerini kesinlikle söylemeyecekler.

Karşımdaki Anıl, parkta bir kız ile öpüşen o çocuktan çok farklıydı ve görünüş olarak da fazla olgun görünüyordu.

Anıl, kolunu Serdar'ın omzuna yasladı ve parmağını kendi dudağına doğru havalı bir şekilde uzattı. "Serdar," dedi Anıl ve delici bakışlarıyla bana baktı. Hayır, bu bakışlara rağmen hâlâ nefeslerim düzenliydi. "Neden Serhat'ı ve özellikle de Serhat'ın gözlerini Hira'ya betimletmeye çalışıyorsun? Bunu seninle konuşmuştuk."

Anıl bu sözlerini bana bakarak söylüyordu ve yaptığı imalar da çok açıktı. Sırtımı onlara dönüp gitmeme çok az kalmıştı.

"Kendimi betimlettireyim o zaman, " dedi Serdar ama şimdiki hâli, beni az önce karşıladığı hâlinden çok uzaktı. Ciddiydi ve ağır bir duruşu vardı. Neden onların karakterlerini tam olarak çözemiyordum? Çünkü güldükten hemen sonra, saniyesinde kötü adamların bakışları çehrelerine yerleşiyordu. Serdar, Anıl'a bakarak sırıttı ama gözleri bir kez olun bana dokunmadı. "Serhat'tan çok beni tercih edersin gibime geliyor."

Anıl sabit gözlerle beni inceledi, izledi ve ne düşündüğünü anlayamadım daha sonra ise gülümsedi ve Serdar'a baktı. "Aslında sen gayet de harika olursun ama maalesef ki senin gibisini kimseye layık görmüyorum, sana açık açık beni aldatman gerektiğini söylerdim herhalde." Anıl, güldü ve elini Serdar'ın omzundan çekip sırıttı. "Ben ne saçmalıyorum ya? Kadın olsaydım ilk sana gelirdim hatta beni kabul etmek zorunda kal diye de çeşitli entrikalar planlardım."

Yine karakterlerini değiştiriyorlardı ve işte bundan dolayı onları çözemiyordum çünkü buraya gelen ciddi Anıl ile şimdiki Anıl hiç aynı kişi gibi değildi.

İkisine de baygın bir şekilde baktım ve soruma itina ile cevap vermemelerine nazaran da umudu kestim. Anıl ve Serdar karşılıklı konuşmaya dalmışlardı. Birkaç saniye boş boş onları izledim ama ikisinin dikkatini de üzerime çekemediğimde arkamı onlara döndüm, yürümeye başladım. Yürümeye başladığım anda ise ikisinin konuşmaları noktalanmıştı.

"Gerçekten de Serhat nerede?" diye sordu Serdar ve belki de rolleri ortaya çıkmasın diyeydi bu soru.

Durdum ve arkamı dönüp son kez onlara ciddi bir ifadeyle baktım. Onlara baktığımı Anıl gördü ve derin bir nefes aldıktan sonra da "Bilmem ki," dedi sırf ona baktığımı fark ettiği için ve bence yalan söylüyordu. Beynim aynen böyle düşünüyordu hatta bu binadan tam olarak ayrıldığımda ise Serhat'ın nerede olduğunu birbirlerine söyleyeceklerine emindim.

Yeniden önüme döndüm ve yürümeye başladım. Konuşmaların ortasında kişileri yüzüstü bırakıp ileriye yürümeye başlamak çok hoşum gitmeye başlamıştı ama beni bu duruma alıştıran onlardı. Şevval de Serhat'ın yerini bana söylemekten kaçınmıştı ve bu da demek oluyordu ki hepsi de iş birliği içerisindeydi ve bir plan kuruyorlardı ama neden?

Merdivenlerden indiğim sırada Serkan birden karşımda beliriverdi ve ona çarpmamak için kendimi fazlasıyla frenledim ardından ona baktım. En soğuk bakan Serkan'dı. Yüz şekli de aynen buz gibiydi, ki gözleri bile buzun karanlıktaki hâlini andırıyordu ve insanın içini ürpertiyordu.

"Ne oldu?" diye sordum ama bana hiç cevap vermedi ve insanı korkutan seri katil bakışlarıyla bana bakmaya devam etti. Daha sonra ise yanımdan geçip gitti.

"Neden?" diye sordum kendi kendime bir kez daha ve yürümeye başladım. "Beni tanıyormuş gibi birden karşıma çıktılar ve benimle tanışmaya çalıştılar, sorularımı cevaplamıyorlar ama ima ile konuşmaktan da çekinmiyorlar."

Eve gittiğim gibi kendime bir liste tutacaktım ve Serdar'ın, Anıl'ın, Serhat'ın ve Serkan'ın özelliklerini yazıp o Gizemli Adam'ın özellikleri ile kıyaslayacaktım. Aralarından biri o Maskeli Adam olmalıydı çünkü aklıma başka hiçbir sebep gelmiyordu. Benimle sebepsiz yere tanışmaya çalışmaları zaten çok saçma olurdu.

Son derse de girdim ve çekilmez bir kırk dakika yaşadım. Sayısalcıydım ve edebiyat ben mezun olana kadar bir işime yaramazdı, sadece okul notlarımı düşürmemek için çalışıyordum. Dersin bitmesine iki dakika kala öğretmenimiz ders anlatmayı bıraktı ve toparlanmaya başladık.

"Hocam, siz de mezarlığa bizimle gelecek misiniz?" diye sordu uykusundan uyanan Cafer.

Öğretmenimiz hüznünü gizleme gereği duymadı. "Elbette ki geleceğim, yedi yıldır aynı okulda beraber görev yapmıştık." Daha zil çalmadan çantalarını sırtlarına takıp ayaklanan sınıfa baktı. "Hepiniz gelecek misiniz?"

Ben gitmeyeceğim demedim çünkü cevaplamayı çok gereksiz gördüm ama sınıftan da hep evet sesleri yükseldi.

Bu bir fırsattı. Muhtemelen okuldan çoğu kişi mezarlığa gitmek için bahçede toplanacaktı ve otobüsler dolu bir şekilde gelmeyecekti, az kişi olacaktı ve ben bu dört hafta boyunca eve geç gitmemek için bu semtin duraklarını öğrenmeliydim.

Saat geldiğinde zil çaldı, çantamı sırtıma taktım ve merdivenlerden inmeye başladım. Daha sonra ise telefonum titredi.

2. Kardeşim Cansu: Bende mezarlıka gitçem

Gülümsedim çünkü bu daha bir harikaydı. Bana ayak bağı olacak kimse de yoktu ve rahat rahat durakları öğrenebilirdim.

Bahçeye çıktığımda belli bir köşede öğrencilerin toplandığını gördüm ve gülümsemeden edemedim çünkü çok kalabalıktı. İçlerinden muhakkak ki benim bindiğim otobüse binenler vardı.

O çok sevdiğim dar yolda yürümeye başladım. Ara ara kâğıdımı hatırlıyordum ama artık çok takmıyordum ve Serhat'a güvenmesem bile akışına bırakmayı tercih ettim. Sanki kâğıdımı her hatırladığımda Serhat o kâğıda dokunuyordu ya da kâğıdı düşünüyordu. Bu tuhaf durumu ilginç bir şekilde kalpten hissediyordum ve içimde artık bir korku yoktu çünkü hiçbir şeyin açığa çıkmayacağına büyük bir rahatlıkla emindim fakat bu büyük rahatlığın nereden geldiğini de bilmiyordum.

Telefonum elimdeyken ara ara saate bakıyordum. Karşıdan karşıya geçtim ve normalde beklediğim durağa geldim. Tam da tahmin ettiğim gibi bulunduğum durakta da karşı durakta da toplasam en fazla beş kişi vardı çünkü birçok öğrenci mezarlığa gidecekti.

Otobüslerin bizim durağa geldiği yönde yürümeye başladım, İzban'ın geçtiği rayların üzerinden geçtim ve karşımda bir önceki durağı gördüm. Bu günlük bu durakta beklersem otobüse binebilirdim muhtemelen ama bu beni sadece bugün için kurtarırdı. Daha ilerisini de öğrenmem gerekiyordu.

Bu durakta bir durak cebi bile yoktu ve bu durak tabelası çölün ortasına dikilmiş bir dala benziyordu. Düz yürümeye devam ettim, çok yorgundum ama hız kesmedim çünkü durakları öğreneceğim diye otobüsü kaçırmak da istemiyordum.

Birkaç dakika daha yürüdüm ve ikinci durağın da yerini öğrendim. Daha ileriye gidemezdim artık çünkü ilerisi üç yol ağzına açılıyordu. Etrafımda aynı otobüse bindiğim ve peşlerine takılacağım öğrenciler de yoktu zaten.

Sabırla ve açlıkla bekledim. Bazen bütün harçlığımı bazen de gün sonunda arta kalan harçlığımı gizli bölmeme koyardım. Yine farklı numaralarda otobüsler geçmeye başlamıştı. Yarım saniye sonra dalgınlığıma geldi ve benim bindiğim otobüsün hangi yoldan geldiğini göremedim, elimi uzattım.

Otobüs sinyal verdi ve durduğunda çok rahattım çünkü içerisi gördüğüm kadarıyla dolu değildi. 712’ye bindim ve kartımı okuttum ardından yüzüm düştü çünkü otobüs sadece kalabalık değildi, onun dışında oturacak yer de yoktu.

Diğer otobüsler benim bindiğim otobüs kadar dolu değillerdi hatta 719 bomboş gidip geliyordu.

Ayakta kalmıştım ve orta kapının karşısındaki boşluğa geçtim, demiri tuttuğumda ise bedenim doğrudan dışarıya dönüktü. Bizim okulun durağını çoktan geçmiştik ve içeride bizim okuldan beş altı öğrenci ancak vardı. Otobüsün arka taraflarına ise Endüstri Meslek Lisesi hakimdi. Zaten o lisenin yüzde seksen dokuzunu erkekler oluşturuyordu.

Cumhuriyet Meslek Lisesinden çok fazla öğrenci bindi hatta otobüs yine tıklım tıklım oldu. Birkaç durak daha geçtik, çarşıya çıktık ve bu sefer de Piri Reis Meslek Lisesinin öğrencileri binmeye başladılar. Şoför arkaya ilerleyin diye bağırdı hatta ilerlemeyenler olduğu zaman da arabayı sürmeden öylece bekledi. En sonunda altmış beş yaş üstü bir vatandaş ilerleyin, işimiz gücümüz var diye bağırınca bazıları otobüsün arkasına ilerlemeye başladılar. Ancak aksi bir kadın el alemin içine mi girelim diye bağırdı, ufak çaplı bir tartışma yaşandı; otobüs kapısını zorlayacak bir doluluk yaşadık ve en çok da meslek lisesi öğrencileri beni cama yapıştırdılar. Orta kümede o kadar sıkışmıştım ki sırtımdaki çantamı bile oynatamıyordum.

Kipa'nın önündeki durağa geldiğimizde şoför arka kapıyı açtı ve bir kadının bebek arabasını içeri sokmaya çalıştığını gördüm. Birkaç aksi kadın laf etti fakat Endüstri Meslekte okuyan bir başka erkek öğrenci ise bebek arabasını üstünde taşıma pahasına da olsa içeri çekmeye çalıştı. Orta kümedeydim ve normalde buraya o bebek arabasının bağlanması gerekiyordu. Beni cama sıkıştıran insanlar güç bela köşelere gitmeye çalıştılar ve kadın bebek arabasını bana doğru sürdü. Ben de bu orta yerden çıkmak için ilerlemeye çalıştığımda kadın "Orada kalabilirsin," dedi ve bebek arabasını tam önümü kapatacak şekilde yerleştirdi. Şimdi ise benim durağım geldiği zaman nasıl bu yerden çıkacağımı, nasıl düğmeye kadar uzanacağımı düşünüyordum.

Ve otobüslerle yeni yeni tanıştığım için şu şeyi yeni fark ediyordum: Otobüsün arka kısımları ön kısımlara göre daha rahattı. Arka taraf da kalabalıktı ama en azından nefes alınabilirdi. Benim durduğum yerde nefes alamıyordum ve bebek arabasından dolayı ayaklarımı bile oynatamıyordum.

Bu kalabalık Toki'ye kadar sürdü. Toki’nin içindeki durakta ise bir on kişi falan indi diyebilirdim. Toki'nin çıkışında da genç kesimlerden dört kişi indi fakat hala bu bebek arabalı kadın inmemişti ve diğer taraftaki insanlar rahata kavuşurken ben hâlâ sıkış tepiştim. Benden sonra otobüse binenler oturmuşlardı bile. Bu sana ders olsun, otobüse bindiğin zaman istikametin hep arka taraflar olsun.

Birkaç dakika sonra otoyolda gitmeye devam ettik ve bizim semtin çarşısına girmek için şoför petrol ofisinin oradan sağa döndü. Son üç durak kalmıştı inmeme ama hâlâ bu bebek arabalı kadın önümden ayrılmamıştı ve otobüste tek rahatsız seyahat eden bendim sanırım çünkü otobüs artık o kadar da kalabalık değildi.

Hareketlenip ilerlemeye çalıştığımda kadın durumu fark etti ve bebek arabasını kendisine doğru çekmeye çalıştı. Ayağım bebek arabasının tekerleğine takıldığı sırada şoför İnci durağında durmak için tam da benim şansıma bir fren yaptı ve öne savruldum, o sırada ise tam düşüyordum ki son anda demiri tutabildim.

Utançla yürümeye devam ettim ve yüzümü buruşturduğumda orta kapının önündeki demiri tuttum. Utandığımı belli etmemek için etrafıma bakmadım fakat az bir süre sonra öylesine, sıradan yerlere bakıyormuşum gibi otobüsün arkasını taradım. Bir iki erkek öğrenci bana bakıyordu ama hiç bozuntuya vermeden, sanki az önce yere kapaklanacak olan kişi ben değilmişim gibi dik bir şekilde geri önüme döndüm. Bir yerlere tutunmadan hareket etme ve duraklara yaklaştığın zaman ilerlemeye çalışma bir daha.

Düğmeye bastım, otobüsü bu sefer yavaş sürdü şoför çünkü bazı araçlar yanlış yerlere park etmişti ve durağa geldiğimizde ise indim, şansa bak ki o bebek arabalı kadın da tam benim durağımda indi ve biri o kadına arabayı indirmek için yardım etti. Bizim semtin en işlek durağıydı benim indiğim durak çünkü kişiler çoğunlukla bu durakta inerdi ve otobüste bir sürü oturacak yer kalırdı.

Otobüsün içindeyken bebek arabasının kısmı bana ters olduğu için bir türlü bebeği görememiştim ama şimdi görebiliyordum. İki buçuk yaşlarında görünen tombik bir erkek çocuğuydu bu.

Yorgunlukla yürümeye başladım. Sonunda çarşıdan çıkıp bizim sokağa girebilmiştim. Sakin sakin ilerlediğim sırada boynuma, tam olarak şah damarıma bir şey fırlatıldı.

Etrafıma baktım, kimse yoktu. Kalbim teklediğinde omzuma çarpıp yere düşen kâğıdı eğilerek aldım ve tedirginliğimi düşük düzeyde tutmaya çalışarak okudum.

* S.D.R.İ.B.A.K.A.S.T.B.Y.R.B.K.İ. :( *

"Bu da ne demek?" diye mırıldandım nefes alışım hızlanırken. Elimdeki kâğıdı sıktım ve kaşlarım çatık bir şekilde yürümeye başladım. Muhakkak ki o adamlar tarafından izleniyordum ve gerildiğimi görmelerini de istemiyordum. Dik bir şekilde seri adımlarla yürümeye devam ettim ve apartmandan içeri girdim.

Merdivenleri çıkmaya başladığımda ise nabzımın normale döndüğünü hissediyordum fakat gördüğüm şey ile kalbim bir öncekinden daha şiddetli attı. Hızlı adımlarla ilerledim ve bizim evin kapısının önündeki kâğıdı avuçladım. Bu öncekinden daha korkulu hissettirmişti çünkü bu kâğıdı bizim evden birinin ya da bir komşunun görme ihtimali vardı.

Yüzüme kanın fazla gittiğini hissettiğim sırada etrafı kokladım, erkek parfümü kokusu alamadım ama bu kâğıdı yeni bıraktıklarına da emindim. Bu apartmanın içini dolaşacak gücüm yoktu, hem belki de bu kâğıdı buraya bırakan adam çoktan gitmişti. Derin bir nefes alıp kapıyı anahtarımla açtım.

Dış kapıyı kapattığım gibi odama geçtim ve kapıyı da kilitledim, çantamı duvarın dibine attım sonra ise ikinci kâğıdı okudum:

“Demek bize katılmak istemiyorsun:( "

“Her şey senin rahata kavuşabilmen için ama sen bizim zor kullanmamızı istiyorsun ve bunu da dediklerimizi yapmamandan anlıyoruz.”

“Babanla mı tehdit etmeliyiz? ;>( "

Sonra bana geçen attıkları mesajın aynısını gördüm.

“Seni hak etmeyen aileni terk et ve bize katıl. :)"

Histerikle gülüp kâğıdı avucumun içinde sıktım. Evet, beni tehdit edebilirlerdi ama beni tehditleriyle de yönlendiremezlerdi çünkü ben Hira'ydım. Çünkü ben de planlar kurabilirdim.

O adamları polise vermenin bir yolunu bulmalıydım ve bunu benim yerime bir başkası yapmalıydı çünkü babamı tehlikeye atamazdım. Babam her gün sıradan bir şekilde işe gidip geliyordu fakat o adamları tanıdığım ilk gün bana bir şey izletmişlerdi ve söylemişlerdi. Babamın hayatını bana bağladıkları için polise gidemiyordum ama bunu benim yerime bir başkası yaparsa işte o zaman bir sorun olmazdı çünkü her ne yapacaksam bir şekilde o adamların bir haberi olmadan yapacaktım.

O adamların bana verdikleri kâğıtları siyah bir poşette biriktiriyordum. Bu iki kâğıdı da sakladığım siyah poşetin içine koydum. Daha sonra çantamdan bir defter çıkarttım ve acilen şunları alt alta yazdım:

Serhat:
Anıl:
Serkan:
Serdar:

Şimdilik o Beyaz Spor ayakkabılı Adam'ın kim olduğunu bulabilmek için özellikleri yazmadım çünkü annem bu kız odada bir saat ne yapıyor diye şüphelensin istemedim. Üzerimi değiştirdim ve altıma pembe bir pijama giydikten sonra üstüme siyah, dar bir body geçirdim. Saçlarımı sıkı bir topuz yapmaya çalıştığımda ise banyoya doğru yürüyordum. Yaklaşık yedi dakika sonra banyodan çıktım ve Serenad romanımı çantamdan alıp mutfağa geçtim.

Annem tezgâhın önündeydi ve işlerle meşguldü. Yemek masasının köşesine oturdum, sol omzumu duvara yasladım ve romanımda kaldığım sayfayı açtım. O sırada ise annem yemek masasına birkaç patates koydu ve içi su dolu bir kap da koyduğunda sandalyeye oturdu.

"Patates mi soyacaksın?" diye rahat bir şekilde sordum çünkü annem ile arama girebilecek bir kardeşim yoktu şu an evde.

"İki dakikada soyayım şunları da bir kızartma yapayım."

Annemin patatesleri soyuşunu izlediğim sırada "Ebru nerede?" diye sordum ve annemin grimsi saçlarına ilişti gözlerim. Şu an normal bir andaydık. Annem evin içerisinde eşarp takmazdı ve şu anda benim ile aynı renk olan saçlarını görüyordum. "Ebru'nun da mı kursları başlamış?"

"Hmm... Ebru kursa kaldı." Cansu zaten mezarlığa gidecekti.

Annem ile aramızda mesafe vardı fakat kardeşlerim şu an burada olsaydı tüm bunlara rağmen annem ile aramız bu kadar rahat ve doğal da olmazdı.

"Daha bizim okulun kursları başlamadı," diye mırıldandığım sırada annemin telefonu çaldı ve konuşmamı sonlandırdım. Annem ilk önce masadaki telefonuna baktı daha sonra ise ıslak ellerini eteğine kısa bir şekilde sildikten sonra aramayı yanıtladı.

Kitabımı okuyormuş gibi yaptığım sırada aslında kulağım annemdeydi. Kitabın iç dünyasına dalamamıştım ve şu an tamamen dışa odaklıydım.

Arayan annemin ikinci kız kardeşiydi, benim de Asude teyzemdi. Müge'nin annesini, yani en küçük teyzem olan Akşın teyzemi daha çok seviyordum ve bir türlü, tam manasıyla Asude teyzeme ısınamıyordum. Annem zaten üç kardeşti ve en büyükleriydi, hiç dayım da yoktu.

Annemler ilk önce havadan sudan konuştular, birkaç dakika sonra kocalarını birbirlerine kötülediler hatta bazı yerlerde gülmemek için zor tuttum kendimi, bazı kısımlarda ise utandım çünkü konuşmaları öyle derinleşmişti ki ne dediklerini hiç ölçmeden söylüyorlardı. Babamın yerine utandığımı, hatta tüm erkeklerin adına utandığımı söyleyebilirdim sonra düşündüm: Hayatımda biri olsaydı aramızdaki sorunları üçüncü bir kişiye mi anlatırdım yoksa o sorunları bizzat karşımdakiyle mi konuşup halletmeye çalışırdım?

Öylece kocalarına saydırmaya devam ettiler, cidden bazı konularda çok haklıydılar ama bazılarında da abartıyorlardı. Konuştukları konunun en ince ayrıntısına kadar konuşmayı sürdürdüler ve sonra da bu konu hakkında konuşacak bir şey kalmadığında bir süre sustular sonra ise Asude teyzem "En büyük haberi söylemeyi az kalsın unutuyordum!" diye bağırdı.

"Ne oldu?" diye sordu annem, patatesleri ince uzun doğramaya başlamıştı.

"Ahmet amcamızın oğlu, babamız öldüğünden beri bizlere hiç uğramamıştı ama bugün beni aradı ve yarın bize yemeğe geleceğini söyledi."

Annemin yüz ifadesi dondu, hatta ilk önce tatlı bir telaşa kapılmıştı ama sonrasında ise dehşetle hareketsiz kaldı, patatesi soymayı kesti. "Neden sana yemeğe geliyor?" diye sordu annem ve derin bir nefes aldı. "Ben en büyüğünüzüm. Yıllar sonra sana değil bana gelmesi gerekirdi."

"Neden bize yemeğe gelecek ben de hiç bilmiyorum abla. Hatta söyledim, Hasret'e gitmen daha mantıklı çünkü rahmetli babamızın en büyük çocuğu o dedim ama o ilk önce duraksadı sonra ise bir şeyler geveledi yani." Ben hâlâ Asude teyzemi sinsi buluyordum.

Annem, pür dikkat teyzemi dinliyordu. Annemi derinlemesine düşünceli gördüğüm nadir anlardandı, sanki bir şeye karar vermeye çalışıyordu. "Asude," dedi annem ve kaşlarını çattı, düşündü, ellerindeki patatesleri ise unutmuş gibiydi. "Amcamın oğlu size yarın kesin geliyor, değil mi?"

"Evet," dedi teyzem olağan sesiyle.

Annem ise nefes aldı ve "O zaman yarın bizi de yemeğe, evine çağırıyorsun," dedi dan diye.

"Anlamadım," dedi Asude teyzem.

"Şimdi ben kocama yarın amcamın oğlunu görmeye Asudelere gidelim desem kalabalık oluyor der ve oraya getirmez bizi. Normalde bile zar zor izin veriyor salak kocam ama neyse. Doğru vakit geldiği zaman sana mesaj atacağım, ben sana mesaj attığım gibi beni arayacaksın ve evinize, yemeğe çağıracaksınız bizi. Yarın biz size geleceğimiz zaman, amcamın oğlunun da orada olduğunu bilmeyeceğiz."

Sırıtıyordum çünkü iki kız kardeşin yapmaya çalıştığı planlara şahit oluyordum.

"Tamam," dedi teyzem. "Sen bana mesaj attığın gibi seni arayacağım, enişte izin vermezse de ısrarcı olurum. Ama abla, sen neden bu kadar çok gelmek istiyorsun?"

Annem bocaladı ama belki de bu duraksamasını anlamamayayım diye patatesleri soymaya devam etti. Yine de gözümden kaçmamıştı. "Aradan kaç yıl geçmiş, insan kuzenini merak ediyor. Gerçi o bizi merak etmiyor ama olsun."

Annemler biraz daha konuştular, planlarını tamamladılar ve telefon kapandı. Ben ise o sırada kitabımı sakin bir şekilde kapattım ve özenle köşeye koyup ellerimi birleştirdim, anneme baktım.

Soru soracaktım fakat annem telefonunu bana verdi ve "Asude'ye mesaj yaz benim yerime ama daha yollama," dedi, telefonlardan fazla anlamıyordu. Gözlerinde ihtiyarların, evladım, şu numarayı bana bulabilir misin bakışından vardı. "Mesajı öyle bırak ve bana ver, ben zamanı geldiğinde direkt gönder tuşuna basayım."

Telefonu aldım, mesajlar kısmına girip Asude Kardeşim'in üzerine bastım ve anneme döndüm. "Ne yazacağım?"

"Beni şimdi arayabilirsin de."

Asude, şimdi beni ara.

"Gönder tuşuna basman yeterli," dedim ve telefonu anneme uzattım. Annem telefonu aldı ve ekrana baktı daha sonra ise yemek masasının köşesine koydu.

Yutkundum ve "Amcanın oğlunun, yani kuzeninin ismi ne?" diye uysal bir şekilde sordum.

Öyle bir "Fırat," dedi ki sanki uzun zaman sonra ilk kez dile getiriyordu.

"Demek erkek kuzeninizin ismi Fırat," diye mırıldandım ve gülümsedim. "Peki bu adam kaç yaşında, genç mi, evli mi, kaç çocuğu var, mesleği ne, nerede oturuyor..."

Hangi kelimem annemi sinirlendirdi ve hangi cümlem anneme dokundu, bilmiyordum fakat "Sus," dedi bana kızarak. Sonra donmuş suratıma baktı ve fazla tepki verdiğini gördü, toparlamaya çalıştı. "Yarın gidebilirsek göreceksin zaten."

Kaşlarımı havaya kaldırıp sorduğum soruları gözden geçirdim, sonra ulaşacağım cevaplara canım sıkılmasın diye de boş ver dedim, annen zaten sana hep aksi davranıyor ve şaşırmana da gerek yok.

Annem patatesleri kızartmaya başladığında Serenad romanının dünyasına sonunda girebilmiştim. Ne kadar süredir masada oturduğumu bilmiyordum fakat kitapta bayağı ilerlemiştim hatta beni romanın dünyasından dan diye koparan da dış kapının sesi oldu. Biri zile basıyordu.

"Kapıya baksana kızım." Annem kızartma yapmayı bitirmişti ve cacık için salatalıkları rendeliyordu.

Kitaptan zorlukla gözlerimi ayırdım, ayağa kalktım ve dış kapıya kadar yürüdüm. Kapıyı açtığım gibi Ebru kendisini içeri attı ve bizim odaya girdi. Çelik kapıyı kapatıp tekrardan mutfağa yöneliyordum ama sonra düşündüm ve doğru zamanın şu an olabileceğini fark ettim. Babam ve Cansu eve daha gelmemişlerdi, Ebru ise elinde kıyafetlerle banyoya girmişti yani banyo yapacaktı. Annemin ise mutfakta daha işi vardı.

Hızlı adımlarla odamıza girdim ve kapıyı sessiz bir biçimde kilitledim. Daha sonra ise isimleri yazdığım defterimi ve kalemimi alıp cam kenarındaki yatağıma oturdum.

İsimlerin en üstüne bunu da ekledim: Kimliği Belirsiz Şahıs.

Daha sonra gözlerimi kıstım ve düşünmeye çalıştım, bildiklerimi ve gördüklerimi ise yazdığım ismin yanına not etmeye başladım.

Uzaktan gür ve siyah saçlı olduğunu görmüştüm ama yakından koyu kumral da olabilir. Boyu uzundu ve yapılıydı. Küfretmekten çekinmeyen biri. Zeki, amaçları kötü ama tuhaf bir biçimde sempatik ve sakar. Sesi kısılmıştı ama çoktan düzelmiştir. Sır olmayan sırrımı ona anlatmıştım ve ağzından evinde köpek beslediğini kaçırmıştı. Spor giyinmeyi tercih ediyor. El yazısı güzel.

Dış kapı anahtarla açıldığı gibi aceleyle defteri kapattım ve gizledim. Odamızın kapısının kilidini ses çıkarmamaya çalışarak açtım ve koridorun uç noktalarında babamla karşılaştık.

"Hoş geldin, baba."

Babam güldü ve "Hayırdır, okul için para mı istiyorsun?" diye sorduktan sonra üstünü değiştirmek için odasına girdi.

Yüzümü tuhaf bir şekilde buruşturdum ve "Yo," dedim babamın odasına ses gidecek şekilde. Hoş geldin kelimesi farklı bir boyut kazanmıştı sanırım. "Öylesine söylemiştim."

Tamamen iyi niyetle söylenen iki kelimenin yanlış anlaşılmasının nedeni neydi, bu kadar mı ailecek anormalleşmiştik, iyi sözleri kötü algılamamızı sağlayacak kadar mı düşmüştük?

Mutfağa girdiğim sırada Ebru da banyodan çıkmıştı, en son ıslak siyah saçlarını gördüğümde yeniden sandalyeye oturdum fakat bu sefer babamın sandalyesine oturmamıştım. Sözlü olarak hiç ben bu sandalyede oturacağım dememiştik birbirimize ama herkes öyle bir ayarlamıştı ki kimse sevmediği kişiyle yakın oturmuyordu. Demin oturduğum yerde babam otururdu, hemen yan çaprazına ise ben geçerdim. Annem babamdan uzak olarak tam karşısına geçerdi. Cansu ise beni sevmediği için aramıza Ebru otururdu.

Sandalyeden ters döndüm ve kendisini düşünceyle tezgâha yaslamış olan anneme baktım. "İşin biraz zor," diye fısıldadım anneme, babam duymasın diye. "Babam ile, yani birbirinizle konuşmuyorsunuz ve nasıl teyzemlere gitmek için izin alacaksın ki?" Babama kurduğum cümlem babam tarafından ters algılanınca teyzemlere gitmek için izin isteme konusunun biraz zor geçeceğini fark etmiştim.

Annem bana dudaklarını sus diye büzdü, kaşları da eş zamanlı havaya kalkmıştı çünkü Ebru içeri girmişti.

"Sekizinci sınıf olmak hiç güzel değil, anne!" diye isyan etti Ebru ve yan tarafımdaki sandalyeye geçti. "Sınavlar çok zor."

Ebru nedense gözümde bir bebek gibiydi. Sanırım en büyük çocuk olduğumdan dolayıydı.

"Sen fizik dersini bilir misin?" diye sordum Ebru'ya. "Bence Türkçe, sosyal bilgiler ve fen bilgisi derslerinin elini ayağını öp çünkü ortaokulun derslerini lisede özleyeceksin."

"LGS'den geçeyim de gerisi gelir."

Ebru'nun sözlerine karşılık iç çektim ve "TYT ve AYT'den geçeyim de gerisi gelir," diye mırıldandım, o sırada ise babam içeri girdi, sandalyesine oturdu.