SİYAH YALAN – 1. ANI

Bir noktadan başlamak demek her zaman ilk noktadan başlamak demek değildi fakat ilerleme sürecinde insanın pes etmemesi o kişiyi her zaman başladığı noktadan daha ileri taşırdı. Bu süreç zarfında kişinin vardığı nokta belki ulaşılmak istenilen konum olmazdı, evet ama zaten hayat sadece istenilen yol ve atılan tek adımdan ibaret değildir. İşte bu yüzden o adım atılmalı, sabit kalınmamalı çünkü gün sonunda, tıpkı önceki günler gibi eline sadece sayıklamaktan başka bir şey geçmeyecek.

Bir noktaya ulaşmak istiyordum ve bu süreç zarfında pes etmeyeceğimin bilincindeydim, sonucunda istediğim konuma varamamış olsam bile en azından denediğim ile kalacaktım ve süreci sevecektim.

Henüz içime yönelik herhangi bir duruma karşı bir adım attığım söylenemezdi. Bekliyordum. Bekletiyordum. Belki de yerimde sayıyordum. Cesaretsizliğimden ötürü elimde sıfır adım vardı. Ben akıllı korkaklardandım.

Yol uzun, yol engebeli ve benim ayakkabımda bir çamur izi bile yok. Günler güneşli, etraf kalabalık ama ben herhangi bir yerin kuru soğuğundan bile çok uzaktayım.

Ben birden çok kişi değilim, ben hep değilim, ben bir kişi bile değilim. Ben hiç kişisiyim. Ben tekim. Ve kendimden özür dilemeliyim. Ama aslında dilememeliyim. Bütün bunların bir anlamı var.

İleride ulaşacağım konumu geciktirmemek adına pes etmeden ilerlemeliydim çünkü gelecekte, geçmişimi hatırladığımda kendimi hiçbir şey bilmeyen bir cahil olarak hatırlamak istemiyordum. Saat beş buçukta uyanmamın karşılığını alamamam demek, tüm emeğimin boşa gitmesi demekti. Ve geçmişimi harcadığım anlamına da gelirdi bu, üstelik geri dönülemeyen bir süreçti; geçmiş. Her şeyi boşa çıkartırsam eğer, hayatı tekrar yaşamak için yeni bir geçmişe sahip olamazdım.

On ikinci sınıfa başlayalı iki hafta olmuştu. Ve ben kendim için tekim demiştim; evde, okulda ve aslında her yerde.

İstesem bile sosyal biri olamıyordum ve buna çevrem kesinlikle müsaade etmiyordu. Sebepsiz yere sevilmeyen biri olmadığıma emindim, ailemin bile geçerli sebeplerinin olduğuna inanıyordum içten içe ama nedenleri bilemiyordum. Çoğu zaman kendimle zaman geçirirdim. Çoğu zaman içe dönüktüm. Belki de on yedi yıldır.

Yatağımın üzerinde ders çalıştığım için uykum tekrardan gelmeye başladığında parmaklarımı alnımda gezdirdim ardından ayağa kalktım. Test kitabımın yanında duran telefonumdan saate baktığımda saatin 08.20'yi gösterdiğini fark ettim, bu da demek oluyordu ki okula yetişebilmem için yarım saatim vardı.

Duvara yaslı olan siyah okul çantamı alıp yatağımın üzerine koydum. Gerekli kitapları çantamın içine yerleştirip fermuarı kapattığımda kendi yatağında uyuyan ikinci kardeşimi, yani Cansu'yu uyandırmak adına onun yatağına doğru ilerledim.

Cansu, yüzükoyun bir pozisyonda kollarını yastığının altında birleştirmişti ve ben onun uyuyormuş gibi yaptığına inanıyordum ama yine de hafifçe sağ elimin parmak uçlarıyla omuzunu dürtüp "Uyan, haydi," diye mırıldandım.

Gözlerimi devirmek ile yetindim sadece. Suratımın, Cansu'dan bıkmışım gibi somurttuğuna emindim.

Biz, abla kardeş rollerinin hakkını veremiyorduk. Bir abla olarak kardeşimden bir saygı göremiyordum hiçbir zaman ve bunda annemin katkısı büyüktü. Bana aptal diyebilirdi veya başka bir kelime de kullanabilirdi, alışkanlıktan olsa gerek artık bu durumda bir sıkıntı görmemeye başlamıştım ve eskisi kadar alınmıyordum hatta hiç etkilenmiyordum. Annemin sevgisini hissetmek için kardeşlerime katlandığım ve kardeşlerimin sevgisini görebilirim diye de herkesi alttan aldığım bütün zamanlarıma yazıktı.

Bir şeyin farkındaydım ve o da eskisi kadar uğraşmadığımdı. Önceden ailemden iyi duyguları, sevgiyi hissedebilirim diye çabalardım ama nafileydi, her geçen gün daha da içime dönmüştüm ve dışarıya karşı aciz bir insan olmamın ana kaynağı da onlardı, ailemdi.

Cansu'ya bir cevap vermek yerine yatağımın üzerinden aldığım telefonumu şarja taktım ve komodinin üzerine koydum. Gereksiz kurulan cümlelere cevap vermemek gibi bir huyum vardı ve artık eskisinden daha az konuşuyordum çünkü anlamıştım; konuşmam hiçbir şeye fayda etmiyordu.

Aptal kelimesine çok takıldığımı düşünmeye başlıyordum sanırım, ona verilebilecek mantıklı bir cevap aradım içten içe ama kendimle çelişmemek adına susmayı tercih ettim bir kez daha. Ve anladım ki gerçekten de çok değişmiştim, küçük Hira olsaydı çoktan bağırıp çağırmıştı bile.

Ben tektim, ben güçlüydüm ama sessizliğim de en büyük güçsüzlüğümdü.

Ruhsal olarak zayıf bir insan değildim fakat ara ara gördüğüm imgelerden zihnimin içerisine dalardım, nadiren de olsa en olmadık anlarda aklıma değişik anılarım gelebiliyordu.

Dikdörtgen bir odaya sahiptik. Cam kenarında benim yatağım vardı ve duvar kenarında ise Cansu'nun yatağı yer etmişti. Cansu üşümesin diye annem cam kenarındaki yatağı bana vermişti ve işime gelmişti bu durum, geceleri soluyamadığım serin havayı gözlerimle seyrederdim. Bu sayede, evde boğuldum her an içimi serinletmeye çalıştığım zamanları yaratmıştım.

İki yatağın ortasında komodin vardı ve komodinin hemen önünde, yani yataklarımızın arasındaki yer yatağında üçüncü kardeşim Ebru yatıyordu. Çalışma masası bu odaya sığmayacağından yoktu, bu yüzden de yataklarımızda ders çalışırdık.

Ruhumu daralmış gibi hissettiğimde odanın kapısını kilitledim ve yer yatağında yatan Ebru'ya baktım. Uyuyup uyumadığına bakmam gerekiyordu çünkü başkalarının yanında giyinemiyordum.

Dolabımın kapağını açtım ve kıyafetlerime baktım. Az ve öz giysilere sahiptim, çok kıyafet alışverişi yapamadığımızdan temiz ve giyilebilir stabil giysiler almaya odaklanmıştım her fırsatta. Okul üniformamı elime aldığımda nefesimi vererek gülmüştüm ve elim de burnumun kemerine baskı yapmıştı eş zamanlı. Değişik bir anı hatırlamıştım, birinci sınıfa gidiyordum o zamanlar ve bu anımın iyi mi yoksa kötü mü hatırlanması gerektiğini bir türlü kestirememiştim bu yaşıma kadar.

3 EKİM ÇARŞAMBA, 2007
11 YIL ÖNCE
AYDIN/NAZİLLİ

Henüz ilkokul öğrencisi olan bir çocuğun koşuşturmalarını okul bahçesinin ardından izleyen biri kendi küçüklüğüne dönerdi, özenirdi, ne güzel oyun oynuyorlar diye düşünürdü ama benim için durum böyle değildi. Ben çocuktum, altıncı yaşlarımın sonlarındaydım. Ve bu ebelemece oyununda herkesin gözleri bana karşı kör kesilmişti.

Çocuktum. Çocuklar zihinlerini kötü düşüncelerle dolduramayacak kadar masum olurlardı ve bu ebelemece oyununun ortasında, kimse beni kovalamadığı halde aptalca gülümseyebiliyordum. Yaş ilerledikçe, ben çocukluktan çıktıkça beni oyunlarına almadıkları her an, beni görmedikleri her an ve dışlandığım her an yüzümdeki bu safımsı gülümsemeyi elimde bir silgi varmışçasına yavaş yavaş silecektim.

Bilmiyordum ve anlayamıyordum neden beni görmediklerini çünkü gerçekten de kirli düşünemeyecek bir yaştaydım ama aynı zamanda da gurursuzdum. Sanki onlarla oynuyormuşum gibi boş boş etraflarında koşturabilecek kadar iyi niyetliydim.

Bana karşı sürekli kör insanların arasında koşturmaktan oluşan ve alnımda biriken ter sanki besin kaynağımdı. Oluşacak saçma sapan gururumu sulayacaktı bu ıslaklık, sessizleşmelerimi içeriğindeki acımasız farkındalıklarımla yetiştirecekti. Ve ben de küçüklüğüme dair sürekli bir özlem içerisinde olacaktım.

Arkadaşlarımdan biri benim yakınımdaki başka bir arkadaşımı ebelediğinde ben de artık oyuna dahil olmak istiyordum. Sabahtan beri boş boş koşmaktan yorulmuştum ve son gücümü de kullanarak yeniden koşmaya başladığımda, benim yakınımdaki ebeye elimi uzattım. "Beni ebele, beni!"

Oğlan çocuğu bana doğru koşup tam beni ebeleyecekti derken yanımdan geçip gittiğinde hayal kırıklığına uğramıştım. Omuzlarım sanki her şeyimi kaybetmişim gibi aşağı doğru çökerken kolay pes eden bir insan olmadığım için biraz daha çabalamak istedim.

Önümdeki bir arkadaş, ebe olan arkadaşımdan kaçtığında, ben de onu takip ederek koştum. Şimdi arkamdaki ebe, beni de kovalıyormuş gibi görünüyordu.

Ebe, beni ebelesin diye aniden durduğumda beni görmezden gelerek bir kez daha yanımdan geçip gitti ve daha uzağındaki başka bir arkadaşını ebeledi.

Çabam boşaydı, olmuyordu, görülmüyordum, beni istemiyorlardı.

Aralarından hüzünle sıyrıldım ve sulu gözlerle onları uzaktan seyrettim. Hepsi beni görmezden geliyordu ve sanki ben oyunda yokmuşum gibi davranıyorlardı.

Neden benimle oynamıyorlardı?

Gözlerim dolu bir şekilde sırtımı onlara döndüm ve okulun içine doğru koşmaya başladım.

Okul binasının içine girdiğim zaman, biri beni kolumdan tutup sertçe kendisine çektiğinde bir bedene çarptım. Kafamı kaldırdığımda ilk gördüğüm, benden hemen hemen iki yaş büyük gibi görünen bir erkek çocuğunun büyük yeşil gözleri oldu. Yeni yemek yemiş gibi görünen yeşil gözlü çocuğun dudaklarının kenarları yağlı boyozla kaplanmışken, dudakları ve bıyık kısmı da ayrana bulanmıştı.

Hala kolumu tuttuğundan, kolumu ondan kurtarıp iki adım geri gittim ve "Bana neden bilerek çarptın?" diye sordum.

İlk önce saçlarıma baktığında gözlerini kıstı, sonra yüzüme baktı ve bir şey düşünüyormuş gibi bir yüz şekline girdi. İlkokul çağındaki birine göre malumatlı bir görüntüsü vardı.

Soruma bir cevap vermek yerine tipimi incelemişti. "Görünüşünün pis olmasını umursamadığın çok açık. Ama unutma ki kendinde neyi umursamıyorsan başkaları da sende o şeyi umursamaz.” Ya ezberden konuşuyordu ya da kafası ilkokul çağındaki birine göre bir hayli ilerideydi çünkü hiçbir şey anlamamıştım.

“Üstün başın o kadar berbat görünüyor ki anlatamam," dediğinde üzerime doğru yürümeye başladı. O üzerime yürüdükçe ben korkarak geri gidiyordum ama ani bir hareketle kolumu tuttuğunda beni kendisine çekmişti. Ondan korkarak kurtulmaya çalıştım fakat olmuyordu çünkü henüz kaçıncı sınıf olduğunu tam kestiremediğim bu oğlanın gücüne karşı bir kürdan kadar kırılgandım.

Annem, kırmızı tişört ve şort etekten oluşan formalarımı bir buçuk haftadır yıkamamıştı ve bu çocuk bana söylediklerinde haklıydı. Yeşil gözleri olan oğlan, tişörtümün eteklerinden tutup kafasını aşağı eğdi ve yağlı elleriyle dudağının kenarlarını üzerime silmeye başladığında ellerimle kafasından ittirmeye çalıştım.

"Ne yapıyorsun? İğrençsin gerçekten. Çekilsene!" Neye uğradığımı anlayamadığımda sessizce ağlamaya başlamıştım bile ve kimse ağladığımı yüzüme bakmadıkça bilemezdi çünkü ben hep yavaş ağlardım. "Bıraksana beni,” dediğimde iyice ağlıyordum. “Pisliğin tekisin.”

Bir yandan ellerimle kafasından itekliyor diğer yandan da tekme atmaya çalışıyordum. Bir anda ellerini üzerime silmeyi bıraktığında kolumu hala seninle işimiz bitmedi dercesine sıkı tutuyordu. Kaçmaya yeltendiğimde bileğimi daha da sıktı ve kaçmamı daha da güçleştirdi. Bu yaşta bu güç ya takdir edilesiydi ya da ben fazla zayıf ve güçsüzdüm.

Sadece birkaç saniye, ani hareketlerimin sonlanmasına ve sakinleşmeme yetmişti; artık korkmuyordum ve kaçmaya da yeltenmiyordum.

Hareketsizliğimden sanırım, artık kaçmaya yeltenmeyeceğimi düşünmüş olmalıydı bu yüzden koluma yaptığı baskıyı azalttığında gözlerim onun öteki koluna kaymıştı. Koluna şeffaf bir poşet asmıştı ve poşetin içinde yarısı yenmiş bir boyoz duruyordu. Kolumu bırakıp yarım boyozu poşetinden çıkarttığında artık hiç korkmuyordum, hatta ağlamıyordum bile. İçtenlikle gülümsediğimde o yarım boyozu bana vereceğini sanıyordum çünkü okulda hiçbir şey yemiyordum ve arkadaşlarımdan birinin bir şeylerini benimle paylaşmaya yönelik bir girişimine şahit olacağımı sanmıştım.

Annem, okulda yemem için bana hiçbir şey hazırlamıyordu ama Uraz öğretmenim bana yemek alırdı. Okulun ilk haftası hiçbir şey yememiştim ve bu süreçte öğretmenimizin bir gözlem içerisinde olduğunu düşünmüştüm, öteki haftanın yarısını da aç geçirmiştim ama bundan sonraki süreçte okulda Uraz öğretmenimin bana aldığı şeyleri yerdim.

Oğlan çocuğu bileğimi tutup tekrardan beni sertçe kendine çektiğinde bu sefer direnmediğim için daha kolay yapmıştı. Bana vereceğini düşündüğüm boyoza odaklandığım esnada o, bileğimi bıraktığı gibi saçlarıma yapıştı. Ben daha ne olduğunu bile anlayamamışken elindeki yağlı boyozu saçlarıma sürmeye ve poşetin içindeki kırıntıları da saçlarıma dökmeye başlamıştı bile. Bu sefer daha fazla ağlayıp ondan kurtulmaya çalışıyordum. Etrafımda gezdirdiğim gözlerim kalitesiz bir videonun içinde yerinde sayıklayan öğrenciler görüyordu. Yardım etmeyen insanlar mı görüyordum? Ben de yardım etmeyen taraf olurdum elbet.

Hep öyle bakarlardı zaten. Araya girecek olanlar da genelde dayak yiyeceğini bilenler olurdu. Bizi izleyen meraklı gözler, gerçekten de komik görünüyorlardı.

"Neler oluyor burada?" Bayan bir öğretmenin sesinin geldiği yöne doğru bakışlarımı çevirdiğimde, gayet şık giyimli bir öğretmen ile karşılaşmıştım. Önce bana, kimseye çaktırmamaya çalışarak küçümseyici bakışlarını göndermişti daha sonra da bana bulaşan çocuğa gurur dolu bakışlarını çıkartmıştı. Gülümseyerek ve yavaş adımlarla bize yaklaşmaya başladığında tam yanımızda durdu ama hiçbir şey yapmadan olaylara seyirci kalmayı tercih etti.

Onun da gözleri komik görünüyordu. Tıpkı diğerlerinin ki gibi.

Neden bana yardım etmediğini biliyordum. Kendisinin bana yaptığı ötekileştirmeyi Uraz öğretmenimin bana yapmaması birinci sebepken; ikinci sebep üstümün başımın yağlanmasından kaynaklı bana dokunmak istememesiydi.

"Öğ- Öğretmenim,” Sessiz ağladığımı biliyordum ve şu an telaffuzlarıma dikkat edebilecek bir durumda değildim. “Bir şey yapın. Alın bu çocuğu, lütfen."

Süslü ve havalı kadın öğretmen yardım etmeye çalıştıkça aynı zamanda da geri durdu çünkü eli ne zaman yağlı üzerime dokunsa kendisini hep geri plana itti.

Çırpınıp durdum ve yardım istemeyi de kestim, sessizleştiğimde artık sadece bu işkencenin bitmesini bekliyordum. Gurur kavramının içime ufaktan işlendiğini hissedebiliyordum.

"Hop! Hop! Hop!" Uraz öğretmenimin, yani sınıf öğretmenimin kendinden emin sesini duyduğumda çabalamayı tamamen bırakmıştım çünkü öğretmenime güveniyordum ve eninde sonunda beni, bu çocuktan kurtaracağına emindim. Sanırım kafama poşet geçirilmişti. “Neler oluyor burada?”

Bize müdahale etmeyen süslü öğretmenin yüz şekli, Uraz öğretmenimin sesini duyduğunda fena yakalanmış gibi bir hâle girdi.

Yeşil gözleri fazla belirgin olan oğlan çocuğu, Uraz öğretmenimin sesini duyduğunda saçlarımı bıraktı ve bir saniyeliğine elimi, belli belirsiz tutup bıraktı. Elimi tutup bırakmak mı?

"Şimal, otobüs bileti mi bekliyorsun?" Uraz öğretmenimin ses tonu ciddiyetsiz bir ciddiyet barındırıyordu. "Saf saf yüzüme bakma ve oğlanı al."

Yeşil gözlü çocuk artık bana bir şey yapmıyordu. Şimal öğretmen, yanımda bekleyen çocuğu almak için bize yaklaştığında çocuk, yine elimi varla yok arası tutup bıraktı ve birdenbire ona baktım. Gözlerimiz kesiştiğinde yanımıza gelen Şimal öğretmenden uzaklaşmak adına yeşil gözlü oğlan çocuğu bir adım geri gitti ve ben, gözlerini kaçıran ilk kişi oldum.

Uraz öğretmenim, merdivenlerden inip yanımıza geldiğinde beni hemen kucağına aldı ve ben de kollarımı öğretmenimin boynuna doladım.

"Neden müdahale etmedin, Şimal?" diye sordu Uraz öğretmenim ve sanırım Şimal öğretmenin bana dokunurken iğreneceğini kestirebildiğinden neden ayırmadın diye de sormamıştı. "En azından bana seslenseydin ya. Bahçeye tesadüfen inecektim."

Öğretmenimin kucağından o yeşil gözlü çocuğa bakmaya çalıştım ve Şimal öğretmenin o çocuğu zorla dışarı çıkartmaya çalıştığını gördüm. Çocuk, öğretmenden kurtulup tam bizim karşımızda durduğunda gözlerimi, tuhaf bir şekilde pişmanlık kaplamış olan yeşil gözlerine diktim.

Gözlerini kısıp ilk önce dikkatle saçlarıma baktı. Sonra gözlerini heyecanla açtı. "Seni tanıdım," diye mutlu bir şekilde şakıyarak konuştuğunda, ne demek istediğini anlamamıştım. Yüzündeki çocuksu gülümsemesiyle heyecanla etrafına baktı, yerinde duramayacak kadar çok mutlu olmuş gibiydi. Tekrardan bana döndü. "İnsanların yaşadıkları olaylar anındaki yüz şekilleri beni meraklandırır, dikkatimi çeker ve senin de tepkini merak etmiştim. Beni affeder misin?"

Bizim gibi okul forması yoktu yani bizim okulda okumuyordu ama üniformasını giymemeyi de tercih etmiş olabilirdi, bilemiyordum. Şu an konuşmamayı tercih ediyordum.

Okulun bahçesinden içeriye koşarak bir başka oğlan çocuğu girdiğinde direkt oraya kitlenmiştik. “Bu artık kaçıncı vukuatın abicim, yine ne yaptın?” Gözleri açık ela olan bu genç, yeşil gözlü çocuğun yanına geçti ve onun elini tuttu direkt, yaşı bize kıyasla büyük duruyordu. Yaşının on veya on bir civarında olduğunu söyleyebilirdim.

Gözleri yeşil olan oğlan, "Hiçbir şey yapmadım," dedi sesindeki durgunlukla, eş zamanlı kafasını olumsuz anlamda sallamıştı. Sözlerine tezat görüntüsünde hiçbir masumluk yoktu.

"Kardeşim adına özür dilerim," dedi abisi, kardeşine inanmadığını belli ederek. "Onunla baş etmek biraz zordur," boğazını temizledi, "affedersiniz."

Ben hala af üzerine konuşmama konusunda ısrarcıydım.

Bakışlarımı yeşil gözlü çocuğa doğru çevirdiğimde ona, Uraz öğretmenimin kucağında olduğumdan üstten bakıyordum. "O boyozu bana verebilirdin," diye ona isyan ettiğimde, ellerimle saçlarımı kaşıdım. Parmaklarım, kırıntılarla ve yağlarla dolmuştu. "En azından ben yiyebilirdim. Boş boş saçlarıma sürüp ziyan ettin!"

Kaşlarımı çatarak söylediğim cümleler sayesinde Uraz öğretmenim ve gözleri yeşil olan oğlan gülümsemişlerdi. Yeşil gözlü oğlan, gülümsemesini soldurmadan abisinin kolunu tutup onu çekiştirerek zorla okul binasının içinden dışarı çıkarttı. Gitmişlerdi.

"Şimal, dersin bitmişti ve eve gidiyordun, öyle değil mi?" diye İngilizce öğretmenine soru sorduğunda Uraz öğretmenim, Şimal öğretmen kafasını olumlu anlamda salladı. "Bana bir iyilik yap ve benim sınıfıma gir, öğrencilerin başında dur. Son ders saatindeyiz zaten, bir saat sonra da evine gidebilirsin. Hira ile biraz işimiz var."

Şimal öğretmeni koridorda bırakıp merdivenlere yöneldiğimizde birinci kattan sağa döndük ve öğretmen erkekler tuvaletine girdik. Öğretmenim, beni kucağından indirmeden tüm kapıları kontrol etti ve içeride kimsenin olmadığını anlayınca da tuvaletin kapısını kapatıp beni yere indirdi.

Ellerimi mahcup bir şekilde önümde birleştirdiğimde ve boynumu eğdiğimde, "Boyun çok kısa," diyen öğretmenim, tuvaletin fayansının pisliğini umursamadan aynı boyda olalım diye önümde diz çöktü. "Annen baban da o kadar kısa insanlar değiller halbuki."

Öğretmenimin bu sözleriyle omurgamı dikleştirdim ve boynumu geriye doğru yatırıp "Ben normalim ki," dedim ve gözlerimi irice açtım. “Öğretmenim siz fazla uzunsunuz."

“Hayır, seni iyi beslemiyorlar.” Ayağa kalktığında cebinden telefonunu çıkarttı. “Anneni arayalım.”

Ses etmiyordum ama annemin beni almaya gelecek olmasının düşüncesine gerilmiştim. Hiçbir suçum olmadığı halde başımın belaya girmiş olmasının sorumluluğunu bana yüklerdi ve bunun sonuçları çok kötü olurdu.

Anlayamıyordum ama Uraz öğretmenim kulağındaki telefonunu indirdi, kaşları havalanmıştı. Sonrasında telefonunu sahiplenircesine iki eliyle tuttu ve mesajlaşmaya başladı.

Onun simsiyah gür saçları vardı üstelik gözleri de kömür tanesi gibi inanılmaz koyu ve büyüktü. İnce uçlu bir kalemle çizilmiş gibi duran çıkık, belirgin çenesi vardı ve yüzünde hiç sakalı yoktu. Uzun ve yapılı bir bedene sahipti, yeterince genç ve dinçti. Beyaz tenliydi, siyah bir tişört ve siyah kumaş bir pantolon giymişti.

Uraz öğretmenim öyle bir mesajlaşıyordu ki aynı anda iki kişiyle konuştuğunu düşünebilirdim daha sonra kolundaki saate baktı ve hemen ardından da fayansa döndü ve bir şeyler düşündü.

"Bilemedim ki," diye mırıldandı kendi kendine sonra derin bir nefes verdi. Ya birileri bir şeyler dayatıyordu ona ya da o bir şeyleri yapmaya zorunlu gibiydi ama başrol olduğu da çok açıktı.

Yirmi iki yaşındaki öğretmenimin asıl mesleği biyoloji öğretmenliğiymiş ve bizim okulda öğretmen eksikliği olduğundan dolayı burada, geçici bir süreliğine görev yapmak için, özel izin istemişti, dediğine göre daha doğrusu hatırladığım kadarıyla. Böyle bir şeyin mümkün olup olmadığını bilmiyordum.

"Bende bilmiyorum, öğretmenim ama eve gitmeye korkuyorum. Annem benim," dediğimde, elimle kendimi boydan boya gösterdim. Henüz açık konuşabiliyordum. "Bu hâlimi görürse çok kızar."

Cümlemi bitirmiştim ama o sözüme küçük bir ekleme yaptı: "Ve,” bekledi, “döver mi?"

Dudaklarımdaki gülümseme yavaş yavaş silindiğinde bakışlarımı kaçırıp omzumu silkmiştim.

"Farkındayım küçük kız," dediğinde eş zamanlı titreyen telefonunu çıkartmıştı, bir şeyler okudu. "Her şey içime siniyor ama çok ufak, görüntüsü rahatsız edici bir nokta var. Bu ney bilmiyorum ama iyi niyetin yanında hiç güzel durmuyor," diye mırıldandığında düşünüyormuş gibi gözlerini yerlerde hızlıca dolandırdı, sonra tekrardan bana baktı. Telefonunu arka cebine atmıştı. "Hadi saçlarının çaresine bakalım."

"Olur."

"Tamam, Hira," dediğinde bu sefer önümde eğilmeden ellerini saçlarıma daldırdı ve saçlarımı acıtmadan silkelemeye çalıştı. Fakat boyoz kırıntıları o kadar yağlıydı ki resmen hiçbiri dökülmüyordu.

"Bu böyle olmayacak, Hira," dedi ve ani bir durgunluk yüzünü kaplarken ağır ağır yere baktı, sonra yine ani bir ruh değişimine girip gülümsedi ve ben, bunların hiçbirine bir anlam veremedim. "En iyisi sen gidip sınıftan eşyalarını topla, ben seni sınıfın kapısının önünde bekleyeceğim,"

"Siz neden gelmiyorsunuz?" Tüm öğrenciler son derste olduğundan koridor bomboştu ve adım seslerimiz, boş koridorda yankılanıyordu.

Bizim sınıfın kapısının önünde durduğumuzda, "Çünkü öğrenciler ikimizi birlikte görürlerse okuldan beraber çıktığımızı anlarlar," dedi. "Anlarlarsa velilerine söylerler ve veliler kendi aralarında konuşursa senin annen, okuldan çıktığımızı öğrenir." Bekledi ama sonrasını daha çok kendi kendine mırıldandı, yüksek ihtimalle yaşımın küçük oluşu onu yanımdayken iç düşüncelerini dıştan söyleyebilme rahatlığıyla donatıyordu. “Bahaneye bak, bu konu üzerine bütün heyeti ikna ettim şu an.”

Başımı olumlu anlamda salladığımda tam kapıyı çalacaktım ki "Gerek yok, direkt gir," diyen komutuyla sınıftan içeri girdim.

Şimal öğretmen, beni gördüğünde tekrardan oturduğu masasından önüne döndü. Hepsi olmasa da iğrenç hâlime yüzünü buruşturan öğrenciler vardı.

"Iyy, şunun tipine bak."

"Şşt sessiz ol, bizim de başımıza gelebilirdi."

"Bizim başımıza gelseydi annemiz bizi tertemiz yapardı."

"Neden, onun annesi yok mu?"

"Hayır, var."

"O zaman neden kimse onu temizlemeyecekmiş gibi konuştun?"

"E çünkü Hira hep öyle zaten."

Sanki tüm suç benimmiş gibi konuşmalarından nefret etsem de umursamamaya çalışarak sıramdan okul çantamı aldım ve sıraların arasından geçerek kapıya doğru yöneldim.

Tam kapıdan çıkıyordum ki duvar kenarında oturan iki kızdan birinin bana olan bakışlarını gördüğümde aniden durdum. Kocaman mavi gözleri ve upuzun sarı saçları olan kız, elleriyle dudaklarını çevreleyip, sadece benim görebileceğim bir şekilde, "Pislik, pislik, pislik, iğrenç şey, pislik..." diyordu art arda.

Çatık kaşlarımı düzeltme gereği duymadan elimde tuttuğum çantamı yere bıraktım ve çantamın yanındaki gözden su şişesini çıkarttım. Bir söz vardır ya hani, kimin gücü kime yeterse diye. Benim gücüm o yeşil gözlü oğlana yetmemişti ama bu mavi gözlü kıza yeterdi. Kimse bana pislik dememeliydi.

Sinsi sinsi kıza yaklaşıp eğildim ve karnımı masaya yasladım. Kız kendisini geriye çektiğinde ona alttan bakıyordum.

"Gözlerimin içine baksana sen," dedim çünkü gözlerime odaklanırsa eğer şu anda şişenin kapağını açmaya çalıştığımı göremezdi.

"Nerede kaldı bu kız?" kapıdan öğretmenimin sesini işitmiştim.

Şişenin kapağını açtıktan sonra kapağı yere attım ve sol elimde su şişesini tutmaya devam ettiğimde aniden kızın saçlarına yapıştım ve kafasını sıraya yasladığım gibi suyu dökmeye başladım. Şişedeki suyu öyle bir döküyordum ki başında ıslanmadık yeri kalmamıştı.

"Aaaay!" kulak tırmalayıcı bir çığlığın ardından tüm sınıfın şoka girmiş bir halde sessizleştiklerini görebiliyordum.

"Şimdi senin de saçın başın dağıldı, bak. Sakın bana suyu boşa ziyan ettin deme çünkü buharlaşıp yağmur olur."

Açık kapıdan Uraz öğretmenimi gördüğünü düşündüğüm Şimal öğretmen "Uraz hocam, yetişin! Bu kız yine rahat durmuyor!" diye panikle sesini yükseltti. Oturduğu sandalyesinden bile kalkmamıştı, bize müdahale etmiyordu üstelik beni suçluyordu ama ben bunu sebepsiz yere yapmamıştım.

Aklımı kurcalayan meselelerden biri de Uraz öğretmenimin şu an ne yapmakta olduğumu bildiği halde neden müdahalede bulunmak yerine kapının dışında beklediğiydi. Kızın çığlığını duymuştu ve içeriye girmek için Şimal öğretmenin seslenmesini beklemesi çok tuhaftı. Uraz öğretmenim gözümde o kadar iyi bir insandı ki onun hiçbir hareketinde kötü niyet aranmamalıydı, elbette bir bildiği vardır denilip geçilirdi.

"Hira, böyle mi anlaşmıştık?" Söylene söylene sınıfa giren öğretmenim beni belimden tutarak çekmeye çalıştı ama ben, kızın tişörtünün yakalarından tutarak direnmeye çalıştım. Neden bu kadar asabiydim, bilmiyordum ama emin olduğum bir şey vardı ki o yeşil gözlü oğlanın beni ezmesini kendime yedirememiştim ve tüm hırsımı bir kurbandan çıkartmaya çalışıyordum.

Öğretmenim kızın yakasını, benim parmaklarımı gevşetmeye çalışarak çekmeye çalıştığında yumruğumu daha da sıktım. Öğretmenim, bu işi kibarca yapamayacağını anladığında biraz daha güç uyguladı ve artık elim boştaydı. Kızı benden kurtardıktan sonra beni bel boşluğumdan yumuşak bir hareketle tutarak havaya kaldırdı ama ben ellerimle yumruk atıyordum ve ayaklarımla ise boşluğa tekmeler savuruyordum. Hıncımı çıkartmam gerekiyordu.

"Hira, dur! Hira! İşleri zorlaştırıyorsun şu- Siktir!"

Öğretmenim, benim sırtım ona dönük bir şekilde beni tuttuğu için ve ben havaya tekmeler attığım için ayakkabımın topuğu öğretmenimin kasığına çok sert bir şekilde isabet ettiğinde bir anda havada kaskatı kesilmiştim. Buna rağmen yere düşmemiştim, daha sıkı tuttu öğretmenim ve hızlı bir şekilde beni yere bıraktı.

Uraz öğretmenim, dizlerini zeminle temas ettirdiğinde ellerinin avuç içlerini yerle buluşturmuştu. Ben, onun karşı çaprazındayken yere eğdiği kafasını kaldırıp yüzüme baktığında, yüzünü acı içinde buruşturdu. Kocaman siyah gözleri, bu güç senden mi geldi dercesine bakıyordu. Başını iki yana sallayarak tekrardan bakışlarını yere indirdiğinde, "Bununla etti iki," dedi kendi kendisiyle konuşuyormuş gibi ve ben, bu cümlesinden hiçbir şey anlamadım. Sonra yine bana baktı ve sadece benim duyabileceğim bir şekilde mırıldandı: "Ötekiler senin aksine büyüdükçe güçleniyorlar. İşin yaş ben söyleyeyim.”

"Urazcığım, iyi misin?" Şimal hoca, Uraz öğretmenimin yanına doğru hızlı adımlarla gidip önünde diz çöktü. Uraz öğretmenim, Şimal öğretmene bakışlarını çevirdiğinde daha da yüzünü buruşturdu. "Urazcığım, bu kız," dediğinde eliyle beni gösterdi. "Şey yani," dediğinde bakışlarını karşısındaki adamın sadece yüzünde tutmaya çalışıyordu. "Nasıl hissediyorsun?"

Kafamı sonradan toplayabilmiştim, sınıf kahkaha atıyordu.

Karşısındaki adam acıdan çenesini seğirirken, sen ciddi misin dercesine karşısındaki kadına baktı. "Siktir," diye kısık bir sesle başladı cümlesine. "-cım mı?" dedi bastırarak. "Bana sahiplenme eki mi kullandın sen?" Kafasını iki yana salladı. "Bunu bir daha sakın kullanma." Boynunu öne eğdiğinde aklına bir şey gelmiş gibi hemen kafasını kaldırdı. "Hem sen ne yapabilirsin ki?" Bu cümlesinden hemen sonra tuhaf bir şekilde nefesini vererek sırıttı. Kaşlarını çattığında aklına biri gelmiş gibiydi. “Yerimde Mervan olmalıydı şu an.”

"Etrafımızda 27 ufak çocuk var," dedi, Şimal öğretmen. "Ne yapacağımızı anlayamadım?" O kadar kısık bir sesle söylemişti ki onların yanında olmama rağmen çok zor duymuştum.

"Ve bir kez daha, siktir." Uraz öğretmenim gözlerini kapattığında dudaklarını da yalamıştı. "Ben zaten tescilli bir şekilde kafayı sıyırmış biriyim, tescil üstüne tescil eklemek için bu şekilde sınanmaya devam mı edeceğim?" Gözlerini açtı. Karşısındaki kadına bakıyordu. "Diyecek hiçbir şey bulamıyorum şu an." Öğretmenim bunları söylerken zorlandığı için canının yanması vicdan azabı çekmemi sağlıyordu. "Zaten kullandığım sadece bir küfür kalıbı var,” duraksadı, “Şimal, şu an ne diyeceğimi gerçekten de bilemiyorum. Üzgünüm."

Bu ikisi kısık sesle konuşmayı bırakmalılardı. Onların hemen yanındaydım ama yine de çok zor duyuyordum.

"Öğretmenim," diye mahcup bir sesle mırıldandım. "Çok özür dilerim. Yanlışlıkla oldu."

Bunları söylediğim an Şimal öğretmen çatık kaşlarıyla bakışlarını bana çevirdi ve sonra tekrardan Uraz öğretmenime baktı. "Bak Urazcığım, bu kızla özel olarak ilgilenmen belli ki yetersiz geliyor."

Öğretmenim, Şimal öğretmenden bu sözleri duyduğunda ellerini ve kafasını havaya kaldırıp sabır dilendi. "Başlarım böyle olaya ama," dediğinde, Şimal öğretmene baktı. "Müdahalede bulunduğun hiçbir şey yok ve bu durumda benim müdahalelerime bir laf söyleyecek konumda değilsin." Bu ses tonundan acısının hafiflediğini anladığımda rahatlamıştım. Bakışlarını bu kez de bana çevirip "Çok geç olmadan arkadaşından özür dile, Hira," dediği gibi karşısındaki kadına geri döndü. "Çok kırıcı konuşmadım, değil mi?"

Şimal öğretmen başını olumsuz anlamda salladığında Uraz öğretmenim de nefeslenerek ayağa kalkmıştı. Yutkunduğunda beni işaret etti. “Biz gidiyoruz ve sen de sınıftaki öğrencilerin beyninden demin yaşanan her şeyi siliyorsun.”

Uraz öğretmenim başıyla beni çağırdı ama ben milim kımıldamadığımda karşıma geçmişti. "Gelmiyor musun?" dediğinde ben, saçlarını ve elbisesini ıslattığım kızdan gözlerimi ayırmıyordum. Uraz öğretmenim, yüzümü dikkatlice incelediğinde benim düşüncelerimi anlıyormuşçasına mırıltılar çıkarttı. "Korkmana gerek yok. Üstü başı kurur birazdan ama bizim gitmemiz lâzım yoksa geç kalacağız, Hira."

Öğretmenimin iyi niyetine üzülmüştüm çünkü içimden geçenler asla bu değildi. Aksine ben, intikamımı nasıl devam ettireceğimi, bu yaptıklarımın yeterli olup olmadığını, eğer yeterli değilse başka neler yapabileceğimi düşünüyordum.

"Kahretmesin, bu bakışların ardında neler gizli?" Kıza hep sinsice bakmıştım fakat öğretmenim daha yeni çözümlüyor gibiydi.

Sarışın kız çocuğunun sırasına kafasını gömdüğünü ve sessizce gözlerini yumduğunu belki de ağladığını görebilirdik ama bunlar benim umurumda değildi. İlk olarak onlar sürekli benimle dalga geçerlerdi ikincisi ben zorbalığa uğramıştım ve kendimi savunmasız hissetmiştim üçüncüsü bir duruma karşı kendimi hazır bu kadar güçlü hissediyorken geri durmamalıydım. Bütün hıncımı bu kızdan çıkartmalıydım.

Uraz öğretmenimin bakışlarını üzerimden çekmediğini fark ettiğimde başımı kaldırarak ona dönmüştüm ve bu şekilde üstün, emrivaki bir bakış görmeyi beklemediğimden korkmuştum, yerimden kımıldamadım ve bakışlarımı önüme indirdim. Sarışın kıza tekrardan dönüp bakamadım bile.

"Öğretmenim, Hira'ya ne ceza vereceksiniz?"

“Uraz öğretmenimiz ceza vermez ki, ödev verir.”

"Saf arkadaşım benim, iki tane ceza verecek çünkü şu ana kadar Hira iki olay çıkardı."

"Asıl sen safsın be! Bence üç olay çıkardı. Şimal öğretmenle Uraz öğretmeni birbirine düşürdü."

"Peki biz, Hira'ya verilen cezaları görebilecek miyiz?"

“Biz de ödev alacak mıyız?”

Başımı kaldıramıyordum ama yan gözle sınıfa döndüm ve mırıldandım: “Umarım cehennemde şeytanlarla ebelemece oynarsınız.”

Uraz öğretmenim kaşları çatık bir halde kendisine bir süre tanıdı, değişik bir yüz ifadesine sahipti. İkonik bir olaya şahit olmaktan ziyade ikonik bir olayın içerisindeymiş gibi tuhaftı ifadesi. “Keşke Mervan düştüğüm bu durumu görebilseydi. Gırgır tutardık en azından psikolojimiz sağlam kalırdı.”

Uraz öğretmenim iki saniye içerisinde kafasını toparladı ve “Etrafı toparlaman konusunda sana güveniyorum, Şimal,” dedi gözleri ıslattığım kıza bir iki saniyeliğine kayarken ardından da elimi tuttu ve “Şamata burada bitmiştir,” dediğinde kapıya doğru yönlendirdi beni.

Mecburen kapıya doğru bedenimi çevirdim ve yürümeye devam ederken kafamı ıslanan kıza döndürmeyi de ihmal etmedim, ona bakıyordum ama kendimle konuşur gibiydim. "Umarım üstüne döktüğüm su buharlaşır ve üzerine tekrardan yağmur olarak iner. Ve umarım şemsiyeni de evde unutursun. Ve bir döngü içerisinde sürekli sırılsıklam olursun. Hem su temizdir, benim gibi kirli olmazsın hiç.”

Uraz öğretmenim beni direkt kapı dışarı ettiğinde koşmaya başlamıştım.

"Hira, yavaş koş!" diye bağırdığını duymuştum ama durmamıştım. “Çantanı almayı bile aklına getiremedin mi?” En son cümlesini kendine fısıltı şeklinde söylemişti fakat yine de sesi bana ulaşmıştı. "Trajediler eğlendirir ve trajediler delirtir."

Koşarak okulun bahçesine çıktığımda okulun bahçe duvarında, yerde bağdaş kurmuş ve ellerini de yanaklarında birleştirmiş, az önce başıma bela olan çocuğu ve yanında da aynı şekilde oturan ve onun adına benden özür dileyen kişiyi gördüm. Yeşil gözlü olanı sanki benim geldiğimi anlamış gibi bakışlarını yerden kaldırıp bana çevirdiğinde ben de hızlıca arkama dönüp Uraz öğretmenimin gelmesini bekleyecektim fakat başımı çevirdiğim gibi öğretmenimin zaten geldiğini fark etmiştim. Genç olduğu için bana kolaylıkla yetişmişti. Öğretmenim, kafasıyla okulun dışını gösterdiğinde o tarafa doğru koşuyordum ki yeşil gözlü oğlan aniden önüme geçti ve ben de ona çok sert bir şekilde çarpıp geriye sendeledim.

"Az önce senden özür dilemiştim ama affedip affetmemeni de umursamıyorum," dedi bana çarpan çocuk. "Kendimi de iyi tanırım, karşıma çıkarsan kendime engel olmam, bunu da bilmiş ol."

"Az önce kızın ne kadar benzediğinden bahsediyordun, şimdi bu kaba tavırların da ne?" Elâ gözlü oğlan, karşımdaki çocuğa bu sözleri söylerken aynı zamanda yanımıza gelmek için koşuyordu. Tam yanımda durduğunda kardeşine baktı. Kardeşi ise ona çatık kaşlarıyla bakıyordu. Sinirlenmiş miydi, peki neye?

Karşımdaki çocuk daha fazla kaşlarını çattığında "Sence de çok konuşmadın mı?" dedi asi sesiyle. "Orada sana söylediklerim orada kaldı. Her yerde hatırlatmana gerek yok." Bunları dedikten sonra arkasını dönerek çekip gitti.

Yanımdaki elâ gözlü oğlan karşıma geçerken "Ben bile onu anlayamıyorum,” dedi. Çok değişik bir karakteri vardır ve çok fazla dengesizdir. Az önce bana senin hakkı-" Karşımdaki çocuk bunları söylediği anda arkasındaki yeşil gözlü oğlan aniden durdu ve hızla geri gelerek karşımdaki çocuğun ağzını eliyle kapattı. Bu yüzden cümlesi yarım kalmıştı.

"Elimi ağzından çekeceğim ama," dedi ve duraksadı. Sonra tuhaf bir gülüşle abisine baktı ve tehlikeyle nefesini verdi. "Seni az önce tehdit ettim. Biliyorsun, bu benim için çok kolay." Bunları o kadar ruhsuz ve kendinden emin bir şekilde söylemişti ki abisinin korkarak açılan gözleri kardeşinden korktuğunu gösteriyordu. Abisi başını salladığında elini abisinin ağzından çekti. "Beni takip et, abi," dediği gibi tekrardan arkasını dönüp yürümeye başladı ve abisi de mecbur olarak onu takip etti.

Yaşlarını bu tarz hareketlerine şahit olduktan sonra tam kestiremiyordum ama hiç çocuk gibi değildiler.

"Konuşmalarından bir şey anladınız mı?" diye öğretmenime sordum.

"Anlamadım," dedi fakat bir şeylere inanamamıştım. Hep sessiz kalmıştı.

Yeşil gözlü oğlan yürümeye devam ettiği sırada kafasını çevirip gülerek Uraz öğretmenime göz kırptı. Kafamı Uraz öğretmenime çevirdiğimde onun da gülümseyip göz kırparak karşılık verdiğini gördüm. Yeşil gözlü çocuktan gurur duyuyormuş gibi bir hâli vardı. Kafasını belli olmayacak şekilde aşağı yukarı salladığında benim, onu izlediğimi fark etti ve yüz ifadesini ağırca değiştirip gülümsemesini yok etti.

"Öğretmenim, onu tanıyor musunuz?" Büyük bir merakla sorduğum soruma cevap olarak kafasını iki yanına salladı. Korkmuş gibi bir ifadesi yoktu, bu bambaşka bir şeydi.

"Bunu da nereden çıkardın?" Eliyle ileriyi gösterdi. "Çocuk işte, göz kırptı ve ben de karşılık verdim," dediğinde başımı aşağı yukarı salladım. "Bilirsin, çocukların kalbini kıramam."

Sol bileğindeki siyah renk spor saatine baktı. "Elimi tut da gidelim artık. Çok bir zamanımız kalmadı." Sağ elini bana doğru uzattı öğretmenim ve ben de elini tuttum. Belki genç bir öğretmen oluşundandır, bilmiyordum ama elini tutarken bir kardeş sıcaklığı hissediyordum.

Okulun bahçesinden çıktığımızda, biraz ileride, öğretmenlerin arabalarını park ettiği açık otoparka gelmiştik. Gülümsemesi hiç yüzünden düşmüyordu. Siyah arabasının tam önünde durduğumuzda arka kapıyı açmıştı ki "Öğretmenim, öne binebilir miyim?" diye hevesle sordum.

Gülümsemesi daha da arttığında arka kapıyı kapatıp yolcu koltuğunun kapısını açtı. Ben koltuğa oturduğumda öğretmenim de eğilerek kemerimi takmıştı ardından elindeki çantamı önden arka koltuğa uzanarak koydu. Kapıyı kapatıp arabanın etrafından dönerek sürücü koltuğuna oturduğunda arabayı çalıştırmadan önce "Benim evime gidiyoruz," dedi bana. "Orada senin üstünü başını temizleyip okula geri geliriz. Ucu ucuna da olsa yetişeceğimizi düşünüyorum, zil çaldığında diğer öğrenciler gibi sen de binadan çıkarsın ve annen de bir şey anlamaz."

"Saçlarımı nasıl temizleyebiliriz ki, öğretmenim?"

Bana baktı. "Haklısın," dedi rahat bir tavırla ve sırtını koltuğa yasladı. Şimdi ise siyah gözleri doğrudan karşısına bakıyordu. Sonra aklına bir şey gelmiş gibi arka cebinden telefonunu çıkarttı. “Bu neyin çabası gerçekten de bilmiyorum.”

Bir şeyler okuyordu ve bir şeyler yazıyordu sanırım. "Sadece saçlarını yıkasak annen saçlarındaki erkek şampuanının kokusunu anlar çünkü evimde kadın şampuanı yok, doğal olarak tabii." Parmaklarını kömür karası siyah saçlarına geçirdiğinde yüzü mermer gibi bembeyazdı. "O zaman seninle önce markete gideriz ve sizin evde kullandığınız şampuanı bana gösterirsin." Bana kısa bir bakış attı ve önüne döndüğünde kendi kendine mırıldandı. "Şu zamana kadar yaptığım fedakârlıklardan istediğim tek karşılık kıymetimin bilinmesi olurdu ve özel olarak ilgilendiğim biri bu yaşta beni sevebilir fakat her zamanki gibi yine gelecekte hatırlanmayacağım ya da hep olduğu gibi yine gelecekte, ikinci plana itileceğim." Biraz duraksadı. "Bu hiç değişmez." Elindeki telefonu salladı. Ona, telefonuna bir insanmış muamelesi yapıyordu, bakışlarıyla da bunu kanıtladı. “Sen de unutulacaksın.”

Arabayı çalıştırdığında bende arabanın içini incelemeye başlamıştım. İkimizin arasında kafası yuvarlak, üstünde beşe kadar sayılar ve en sonunda da r yazan, öğretmenimin arada sallayarak ileri geri götürdüğü bir nesne vardı. Tek elimle onu tuttum. "Öğretmenim, bu ne?"

Kafasını bana çevirmeden "O vites," dedi. "Onunla fazla haşır neşir olma, gerçi debriyaja basmadığım sürece de biraz zor değiştirirsin."

Vites dediği şeyi bırakıp kafamı sol eliyle tuttuğu yuvarlak nesneye çevirdim. Yuvarlak şeyi sağa çevirince araba sağa gidiyordu, sola çevirince sol tarafa dönüyorduk. Bu nesnenin ne işe yaradığını anladığımda sormadım. Bu sefer de bakışlarımı bacaklarına çevirdiğimde bacaklarını oynattığını gördüm. Aşağısını babamın arabasından biliyordum, pedallar vardı ama yine de merak etmiştim ve yana eğilerek bakmaya çalıştım.

Ne olduğunu anlamamıştım, öğretmenim bir anda öyle sert bir fren yapmıştı ki araba takla atacak sanmıştım.

Hemen kendimi geri çektiğimde öğretmenimin yüz ifadesinde bir korku sezmiştim. İlerisine bakıyordu, yolda insan yoktu fakat yutkunuşunda, karşısında biri varmış da o kişiyi ezmekten son anda kurtulmuş gibi bir ifade vardı. Yutkunup kendine geldiğinde topu bana attı. “Seccadeye yandan varırmış gibi aniden düştün, bayıldın sandım, Hira.”

Koltuğa iyice yaslandığımda ellerimi kucağımda birleştirmiştim. Neler olduğunu anlamamıştım. “Ayaklarınızla bastığınız şeyleri merak etmiştim sadece.” Arkadan korna sesleri işitmeye başladığımızda öğretmenim kafasını arkaya çevirdi, baktı ve sonra önüne döndüğünde arabayı hareket ettirdi. Kafasını bir şeye yönelik anladım dercesine sallamıştı.

"Hira, babanın arabası var mı?"

"Evet, var. Neden?"

"Şoför koltuğunda oturan kişilerin dikkatini dağıtmamalısın.” Gözlerini yoldan ayırmamıştı. “Bu arada babanla aran nasıl, iletişiminiz iyi mi? Onunla rahat bir şekilde konuşabiliyor musun?”

"Babamdan çekiniyorum."

"Benden çekinmiyorsun o halde. Gerçi zaten bildiğimiz bir durum bu. İyi, güzel. Aferin.” Telefonundan bir şeye odaklandı sonra göz ucu bana baktığında geri yola döndü. “Peki ben ailenden biri olsaydım bana nasıl seslenirdin?”

"Bana ne için aferin dediğinizi anlamadım," dedim ellerim önümdeyken. "Hem öğretmenime Uraz demek çok garibime gider, Uraz Sartay demek de tuhafıma gider.”

“Öğretmenin değil, Hira. Okul yok. Ev var. Aile. Kendi evini düşün.”

“Uraz abi derdim sanırım." Bu sözlerimin üzerine siyah gözlerindeki sevince şahit olmuştum, eli telefonuna gidecekti fakat vazgeçti.

Bir müddet yola odaklandığında kaşlarını çattı ve ileride yine birini görmüş gibi aniden fren yaptığında elimle öne tutunmuştum. Öğretmenim yutkundu ve kaşlarını inanılmaz derecede çok çattığında hala ilerisine bakıyordu ama önde hiç insan yoktu.

“Öğretmenim, birini mi görüyorsunuz?”

Nefeslendiğinde eliyle alnına vurmuştu ve arkadan korna sesleri nüksettiğinde aceleyle aracı çalıştırdı.

Geçmişten beri bana söylenilenlerin kölesi olmuştum ve nankörlük de etmek istemiyordum ama artık ben karar vermeliydim. "Öncelikle şunu söylemeliyim ki ehliyetim kasaptan değil. Sanırım gidişatın uyumuna kaptırdım kendimi."

Ben onu anlamıyordum. "Uraz abi, benim en son kaç tane okumayı sökme ve yazma ödevi cezam vardı acaba?"

Yutkunduğunda tekrardan ilerisine dikkat kesildi ve bu sefer o kadar sert fren yaptı ki kemer takmamıza rağmen, ben ve o öne doğru savrulduk. Kendisine şok payı vermeden hemen sırtını koltuğa yaslayıp ellerini de yüzüne kapattı. Korkmuştum ve yola bakıyordum ama önümüzde kimse yoktu.

Bu hâlleri acaba gerçekten de bilmediği hitaplara manevi yönden alışamaması mıydı? Yoksa halüsinasyon mu görüyordu?

"Geri zekâlı adam, bu kaçıncı frenin lan? Senin yüzünden bu kadar takip mesafesi bırakmak zorunda mıyım ben?"

Arkamızdaki arabanın sahibi arabasından çıkmıştı ve bize doğru yürüyordu. Uraz öğretmenimin elleri yüzünde öylece beklerken adam, tam da Uraz öğretmenimin kapısının önünde durup arabanın kapısına vurmaya başladı.