SİYAH YALAN – 7. ÖZENSİZ BULUŞMALAR

Boğulmaya başladığımı hissedene kadar nefesimi tuttuğumu fark etmemiştim. Onlar ve her hareketleri beni her seferinde bir noktaya sürüklüyordu ve ben hiçbir şeyi kontrol edemiyordum.

Benim beynim, benim iradem, benim kararlarım.

Başkalarının beyni, başkalarının iradesi ve başkalarının kararları.

Benim beynimin onların beyninden daha iyi çalıştığını söyleyemezdim ama onların beyninin kötülüğe çalıştığını söyleyebilirdim. Belki benim iradem güçlü değildi ama onların iradeleri de sadece başkalarının emirlerini yerine getirecek kadar kısıtlıydı. Benim kararlarımın her zaman sağ tarafı gösterdiğini söyleyemezdim ama onların kararlarının sol tarafı işaret ettiğini söyleyebilirdim.

İrademizle verdiğimiz kararlar her zaman bizim kararlarımız olmazdı. O adamların gönderdiği mesajı yerine getirebilmek için attığım adım belki benim adımımdı ama bu benim özgür irademle olmazdı.

Sürüklendiğim hemen hemen hiçbir noktaya kendi kararlarımla varamamıştım ama sonuç ne olursa olsun, beynimin irademe sağladığı düşünce, bir başkasına bağımlı olmadığı sürece özgür olabilirdi ve ben onları dinlemeyecektim.

Telefonuma gelen mesajın son iki kelimesini istemli olarak okudum ve sıkıntılı bakışlarım istemsizce beyaz spor arabayı buldu ve beyaz arabanın siyah farlarına baktığımda dudaklarımı sessizce kımıldattım: "Bize katıl."

Mesaj hiç açık değildi ve kelimelerin anlamını anlayamıyordum. Bize katıl derken ne konuda, nasıl ve neden? O kadar erkeğin arasında ne yapacaktım? Benim rolüm neydi ve onlar kimdi? Ailemi bırakacağımı gerçekten düşünmüşler miydi yoksa onlar sadece belirli bir zaman aralığında mı beni yanlarına çağırıyorlardı? Kendi iradem ile onların yanına gitmeyeceğimi biliyordum ama onların yanına gitme kararı alsam bile bunu nasıl sağlayacaktım ki?

Bir anda "Arabama alıcı gözüyle bakmanın nedenini öğrenebilir miyim?" dedi olgun bir erkek sesi ve bir başka erkek sesi de "Ama hayır," diye inlediğinde sol tarafa doğru döndüm ve ilerideki ağaçlıkların arasından biri, diğerini çekiştirip gizledi.

Beyaz arabaya bakarken zihnimin içindeki düşüncelerde boğuluyordum ve bu ses gerçekliğe dönmemi sağlamıştı.

"Beni çekiştirmeyi bırakırsan yürümek için ayaklarımı kullanırım," dedi ilk konuşan, o olgun ve kuru çıkan ses.

Şaşkınlıkla beyaz arabaya baktım ve işaret parmağımla beyaz spor arabayı gösterdiğimde dünü düşünüyordum. Dün, bu arabanın içinde uzaktan seçebildiğim kadarıyla dövmeli ya da yaralı bir erkek kolu görmüştüm ve az önce de biri, o kişiyi ağaçlıkların arasına çekiştirmesine rağmen aynı siyah kol saatine kadar görebilmiştim. Kim olduğunu bilmiyordum ama “Ama hayır,” diyen kişi karşılaşmamıza engel olmuştu ve bunu istemli yapmıştı.

Bu otoparkta daha fazla durmamak adına ileriye doğru yürüdüm ve o dar, eni kısa taşlı yola girmek için dönüş yaptığım sırada birine hafiften çarptım.

"Affedersiniz," diyerek kısa kestim ve o kişiye bakmadan yürümeye devam ettiğim sırada "Affetmezsem peki?" diye sordu arkamdaki kişi.

O kişiye doğru döndüm ve takım elbiseli, gayet ciddi bir tip ile karşılaştım. Mavi takım elbisesinin içinde zayıf bir bedeni olduğunu görüyordum, elli beş yaşlarındaydı ve gözlük takıyordu bu kişi.

"Anlamadım," dedim kısaca.

"Anlamayacak bir şey yok," dedi adam ve işaret parmağıyla gözlüğünü düzeltti ardından elinde tuttuğu siyah çantasını diğer eline aldı.

Gözlerimi fazla hareket ettirmemeye çalışarak adamın görünüşünü inceledim, önemli birine benziyordu.

Hafif gülümsedim. Karşılık olarak ne diyebileceğimi düşündüğümde aklıma hiçbir şey gelmedi ve geriye bir adım atmıştım ki adam ciddiyetini bozdu ve nefesini vererek güldü.

"Bu üniversitenin rektörü ile tanışmamışsın anlaşılan," dedi adam ve biraz daha gülümsediğinde yanakları kırıştı. Tahminimce elli beşlerinde de olsa zayıflığı ve düzgün giyimi bunu gizliyordu. "Ben bu okulun rektörüyüm, misafir liseli," dedi adam ve elini uzattı.

Adamın bana uzatmış olduğu eline, dudaklarım hafif aralıkken bir bakış attım ve yeniden adama döndüm ardından kaşlarımı havaya kaldırdım. "Demek öyle," diye mırıldandığımda adamın elini sıkıp bıraktım.

"Beğendin mi bakalım okulu?" diye sorduğunda adam, etrafı şöyle bir gösterdi.

"Gayet güzel," dediğimde durumumun tuhaflığına şaşırıyordum.

"O zaman bu okula gelebilmek için çok çalışmalısın," dedi rektör ve gülümseyerek sırtını bana döndü ardından ilerisine yürümeye başladı.

"Ama İzmir'in bu üniversitesi hiç bilinmiyor ki. İzmir'de yaşamayan herhangi birine sorsam ancak Ege Üniversitesini ya da Dokuz Eylül Üniversitesini bilir."

"Burayı iyi bir üniversite yapan öğrencileridir, ama saydığın üniversitelerin isimleri, oradaki öğrencileri yükseltir." Rektör'ün arkasına dönmeden bana verdiği cevaba bir an hareketsiz kaldım ve ben zihnimde kuracak cümle düşünürken rektör otoparkın girişine doğru gittiği için çoktan uzaklaşmıştı.

Etrafımı inceleye inceleye yürüdüm ve bizim binaya girmeden önce diğer dört binaya bakmayı da ihmal etmedim. Diğer dört bina ve binanın arkasındaki ağaçlık alanlar, bu beş binanın ortasındaki devasa boşluk. Bu alanların hepsi bu kocaman ve gösterişli yerde kendimi ufak ve süssüz hissetmeme yol açtı.

Binanın içine girdim ve en üst kata kadar çıktım. Daha tuvaletlerin yerlerini bile bilmiyordum ama derse de geç kalmak istemiyordum. Uzun koridorda düz ilerlediğimde kendi sınıfıma yaklaştım ve attığım her adımımda 12-G sınıfının kapısına kendini yaslamış olan Şevval daha da net göründü. Sınıftan içeri girdiğimde Şevval, elleriyle kavradığı telefonuna hızlı ve sürekli bir şekilde parmaklarıyla dokunuyordu ve sanırım birine mesaj atıyordu.

Sınıfa girdim ve çantamı sırama bıraktım ardından derin bir şekilde soluklanarak oturdum. Otobüse binebilmek için resmen semtimizin yarısını turlamıştım ve ayak tabanlarım acıyordu; bacaklarım ise otobüste oturamamaktan ağrıyordu.

"Hayret?" dedi Hivda. "Bugün nazar boncuklu örtünü getirmemişsin, Talha."

Talha, cam kenarının en arkasında daha gelmeyen Cafer ile yan yana oturuyordu. Boynunu, eğdiği telefonundan kaldırdı Talha ve Hivda'ya baktı. "Artık nazar mazar kalmadı, ben de getirmedim."

Hivda, gözlerini kısıp kur yaparmış gibi Talha'ya gülümsedi. Zil çaldığında ise sınıf yavaştan dolmaya başlamıştı. Birkaç dakika sonra Deren de geldi ve çantasını yanıma bıraktığında bana selam vermeden duvar kenarında oturan Begüm'ün yanına gitti, onun yanına oturdu ardından konuşmaya başladılar.

Dal gibi zayıf olan Cafer de sınıfa girdi. Cafer, çantasını tek kolunda taşıdığı sırada sönük gri ceketinde kömür isini andıran bir siyahlık gördüm gibi oldu ardından cam kenarının en arkasına, Talha'nın yanına geçti o da.

Sınıfa yine tam gelinmiş gibiydi ve herkes dün nasıl heyecanlıysa bugün de aynı şekilde heyecanlı duruyorlardı.

İngilizce öğretmenimiz İlknur Hoca sınıfa girdiğinde ayağa kalktım ve sınıfın çoğunluğu öyle bir sohbete dalmıştı ki öğretmenimizin geldiğini çoğu kişi fark etmemişti.

"Kalkın bakayım ayağa!" dedi tiz sesiyle İlknur öğretmenimiz ve Deren gibi başka sıralarda olanlar hemen ayaklandılar ve yerlerine geçtiler.

"Günaydın, çocuklar. Oturun."

Çantamdan İngilizce kitabımı çıkartıp önüme koyduğumda Deren de aynısını yaptı.

"Biraz sırayı sıkıştıralım, Hira," dedi Deren ve masayı tutup kendisine çektiğinde benim masam da bana yaklaşmış oldu ama ben masayı biraz daha kendime çektim ve bu sıkışıklıkta kendimi daha fazla dik duruyormuş gibi hissettim.

"Yaptınız mı bakalım ödevleri!" dediğinde İlknur öğretmenimiz, Deren ile birbirimize baktık ardından Deren bana bakmayı kesip kitabını çabucak açtı ve bir sayfada durduğunda çaktırmadan elini alnına vurdu.

"Ödev mi vardı?" diye Deren'e fısıldadım ve kalemliğimden kalem çıkarttım.

Bana cevap vermek yerine başını hızlıca salladı. Gördüğüm kadarıyla Deren de ödevini yapmamıştı.

Sınıftan "Yaptık hocam," gibi tek tük sesler yükseldiğinde öğretmenimiz çatık kaşlarıyla, "Kimler yaptı! El kaldırsın bakayım!" diyerek tiz sesiyle konuştu.

Sınıfın çoğunluğu, hatta hepsi el kaldırdığında ödevi yapmamış olmama rağmen ben de el kaldırdım ve el kaldırdığımı gören Deren de el kaldırdı.

İlknur öğretmenimizin bacakları inceydi ama üst bedeni kiloluydu. Gözlüğü düşmesin diye boncuklu bir ip geçirmişti gözlüğün kenarlarına. Siyah gibi görünen saçları yüksek ısıda yanmış gibi çok cansızdı ve yüzünün şekli balıklara benziyordu.

Bir elini öndeki masaya yasladı İlknur öğretmenimiz ve diğer eliyle kolye gibi göğsüne düşen gözlüğünü alıp taktı ardından "Tamam o zaman," dedi. "Herkes yaptıysa ödevlere bakmıyorum!" Çok önemli bir sır verecekmiş gibi gözlerini kocaman açtı. "Ama okuyacaksınız! Var mı okumak isteyen?"

Sınıftan kimse el kaldırmadı. "Neden kimse okumak istemiyor!" dedi kaşlarını çatan öğretmenimiz ve karşısında ilkokul çocukları varmış gibi işaret parmağını bizlere doğru salladığında yeniden gözlerini irice açtı. "Biliyorsunuz. Gönüllü yoksa gönülsüz okutuyorum! Var mı arkadaşlarını kurtarmak isteyen gönüllü biri?"

Yine kimse el kaldırmadığında hocamız sınıf defterini eline aldı. "Bence kimse ödevi yapmadı," diye fısıldadı Deren ve öğretmen onu görmesin diye de bana doğru eğilmişti.

"Ben bile böyle bir ödevin varlığından habersizdim," diye fısıldadım Deren'e doğru.

"Mersin," dedi öğretmenimiz sınıf listesine işaret parmağını koyduğunda. "Sen çıktın, Mersin. Oku da arkadaşlarını kurtar."

Erkek öğrenci olan Mersin tam Deren'in arkasında oturuyordu. Birçok kişi Mersin'e doğru döndüğünde ben ve Deren de hafiften döndük ve Mersin'e baktık.

"Hocam," dedi Mersin kız öğrenciler gibi parmaklarıyla oynarken. "Ben okumasam olur mu?"

"Neden?" dediğinde öğretmenimiz, Deren, öğretmenin kendisini duyacak olmasını önemsemeden "Bu öğretmenin sesi niye bu kadar cırtlak?" diyerek kendi kendine mırıldandı.

"Yapmadım, hocam," dedi Mersin ve Mersin'in ses tonu doğuştan olmasa da kadın sesi gibi çıkıyordu.

"O zaman başka bir kurtarıcı seçeceğiz!" dediği gibi öğretmenimiz, Hivda aniden kulaklarını kapattı ve ben, öğretmenimizin ses tonuna karşı, ayıp olmasın diye ani bir harekette bulunmamaya çalıştım.

Hoca, sınıf listesinde parmağını dolaştırdığında içimden o parmağın gösterdiği isim ben olmayayım diye dua ediyordum.

"Bahar," dedi hoca. "Sen çıktın. Hadi oku bakalım!"

Mersin’in arkasında oturan Hivda'nın sesini duydum: "Lan sınıf sessiz, hoca hâlâ anırarak konuşuyor."

Mersin arkasına döndü ve Hivda'ya baktığında yapmacıktan, "Ne kadar ayıp," diye fısıldadı. "Anırmak az kalmadı mı sence?"

Deren'e doğru eğildim. "Birazdan Milli Eğitim Bakanı bizi ters kelepçeyle," dediğim gibi hoca, Bahar'a "Bahar, oku haydi!" dediği gibi Deren "Ananı," dedi ve son anda ağzından çıkacaklara engel oldu ama o sırada birden kulaklarını tutmasını engelleyemedi.

Bahar, duvar kenarının ikinci sırasında yer alıyordu. Bahar, kaşlarını üç kez olumsuz anlamda havaya kaldırıp indirdi ve bu hareketinde de yüzünün mimiklerini oynatmadı.

"Sen de mi yapmadın, Bahar?" dedi hoca ve sınıfta gülüşme sesleri yükseldi.

"Hocam," dedi arkadan bir ses. "Bence siz bilerek yapmayanları seçiyorsunuz."

"Evladım, liste seçiyor," dedi hocamız ve listede parmaklarını dolaştırıp durdurdu ardından gözlerini kısarak yazıyı okudu: "Cafer," dediği gibi öğretmenimiz arka sıralar kahkaha attı.

Hocamız da gülmeye başladığında "Yine mi yapmayanlardan birini seçtim ben?" diye sordu arkalara bakarak ve gülen sınıfı susturdu. "Yapan yok mu çocuklar? Yapmamış olsanız bile doğaçlama gidin en azından."

"Hocam," dedi Cafer arka taraflardan seslenerek. "Çok özür dileyerek ödevimi yapmadığımı belirtmek isterim."

"Şu öğrenci milletine hiç güven olmuyor," diye kendi kendine mırıldandı İlknur öğretmenimiz ve sınıf listesinde parmağını dolaştırdı. Gözlerini kıstı hocamız ve "Talha," dediği gibi yine kahkaha atıldı ve ben de gülümsedim çünkü bugün öğretmenimizin parmakları sihirli gibiydi.

"Neredesin, Talha?" dediğinde hocamız, eş zamanlı sınıfta gözlerini gezdirdi ve Cafer'in yanında oturan Talha elini kaldırarak "Buradayım hocam," diye seslendi.

"Hocam bence listede elinizi tekrardan gezdirin," dedi duvar kenarındaki Begüm hocamıza bakarak.

Öğretmenimiz listeyi masaya bıraktı ve orta sırayla cam kenarının sıraları arasında girdi, tam benim sol tarafımda durduğunda ise kollarını göğsünde bağlı. "Artık ben bilmem!" dedi öğretmenimiz ve yüzümü buruşturmamaya çalıştım. "Yapmış olsan da olmasan da bana cümleyi kuracaksın!"

"Allah bu hocanın sesini kahretmesin," diye fısıldadı Deren ve doğrudan ona döndüğümde "Tam yanımızda hoca, duyar seni," diyerek açıkça dudaklarımı oynatmaya çalıştım. "Sağır o, bağırmazsak duymuyor," dedi Deren dalga geçercesine sırıtarak.

"Hocam, ben de ödevi yapmadım," dedi Talha ve hocamız kaşlarını çattı.

"Beni ilgilendirmez! Okuyacaksınız! Artık seçtiğim okuyacak, o kadar!"

Deren, arkasındaki Mersin'e döndü. "Hocanın tuhaf bir suratı var. Yanakları yanlardan basık, gözleri öne fırlamış, aynı balık suratı gibi."

Tam sol tarafımdaki öğretmenime çaktırmamaya çalışarak yavaş yavaş Deren'e doğru döndüm. "Sizi duymasına salise kaldı."

"Hocam," dedi Talha ve boynunu dikleştirdi, yan gözle orta kümede, en arkada oturan Hivda'ya baktı sonra tekrardan hocaya doğru döndü. "Benim kitabım yok."

"Ne demek kitabım yok, çocuğum? Ödevi yaptınız mı diyorum, yaptım diyorsunuz; okuyun diyorum, okumuyorsunuz; zorluyorum, kitabım yok diyorsunuz!"

"Allah'ım," dedi Deren. "Lütfen, kulaklarımı koru."

"Seçtim seni! Kitabın yoksa da hemen yanındaki Cafer'den al. Okuyacaksın!"

En arkadaki Hivda kahkaha patlattı ve Begüm de gülmemek için elini ağzına götürdü, Cafer ise elleriyle yüzünü kapatıp sırasına gömüldü.

"Kanka, kitabını ver lan bana!" dedi Talha, kısık bir sesle konuşmaya çalışmıştı ama tüm sınıfta onun sesinin yüksek uğultusu duyuldu.

Cafer, ellerini yüzünden çekip doğruldu. "Hocam benim de kitabım yok, çok üzülerek söylüyorum bunu." Cafer'in çantası masasının üstündeydi ve onu yastık gibi kullanıyordu.

"Ne demek yok! Beni sinirlendirmeyin!"

"Hocam, dönem başından beri benim ders kitabım hiç yoktu ki zaten!" dedi Talha savunmaya geçerek.

"Sen ne yaptın o zaman bu kadar hafta!" Hocamız, bu sefer de Cafer'e döndü: "Senin neden yok?"

"Hocam ben," dedi Cafer ve üzülüyormuş gibi yapıp elini kalbine koydu. "Ders kitabımı Talha'ya vermiştim ama ondan geri alamadım."

Talha, iftira dercesine yumruk yaptığı elini ağzına götürdü. "Lan ben de sana çalışma kitabımı verdim, etkinliği yazacaksın diye ertesi gün kitap yok oldu."

"Kanka, onu annem sobada yakmış," diye fısıldadı Cafer ve bu sözleri duyan Talha "Senin kitabının sayfaları da tuvalet peçetesi oldu," dedi intikam almak istermiş gibi.

"Kitap var mı depoda?" dedi öğretmenimiz tam önümde oturan sınıf başkanına, Gurbet'e bakarken.

"Diğer kitapları görmüştüm ama İngilizce kitaplarını hatırlamıyorum, hocam," dedi Gurbet ve kafasını iki yana salladı.

Talha direkt ayağa fırladı. "Hocam ben!" dediğinde koşarak yürüdüğü için takıldı ardından hevesle devam etti. "Ben giderim hocam depoya!"

Talha, hocamızın cevabını beklemeden kapıya kadar yaklaşmıştı ki "Hocam ben de kendi kitabımı kendim almak istiyorum!" diyerek fırladı Cafer ve tam hocamızın yanından geçtiğinde İlknur Hoca sinirli bir şekilde arkasını döndü.

"İki kişi gidemezsiniz, biriniz gidin!"

"Hocam, Cafer gelmesin, ben tek gideyim," dedi Talha ve kapının kolunu tuttu.

Cafer geldi ve Talha'ya arkadan yapıştığında "Hocam, beyninden engelli Talha kitapları tek başına bulamaz, zamandan tasarruf adına ben de gidiyorum," dedi ve "Çabuk gidip gelin, müdüre de görünmeyin haydi," dedi İlknur hocamız onları kovarcasına.

Kapı açıldı ardından Cafer, Begüm'e baş parmağını kaldırıp olumlu anlamda kaçmayı başardık dermiş gibi bir hareket yaptı ve ikisi gittiğinde sınıfta bir sessizlik oluştu.

"Çocuklar, bu etkinliği biriniz okumazsa eğer tüm sınıfın sözlülerini onar puan eksik girerim!"

"İlla bu sınıfı ben kurtaracağım ya," dedi önümdeki Gurbet ve parmağını kaldırdı.

Hocamız, sınıf başkanı olan Gurbet'e başını salladığında "Oku bakayım, Gurbet," dedi ve Gurbet' de "Hocam ben de ödevi yapmadım ama doğaçlama gideceğim," dedi.

İlk dersin bitmesine son bir dakika kala İngilizce hocamız ödevleri bastı ve köşesine çekildi. Deren'in önünde oturan Murat, Gurbet'e doğru eğilip "Sayısalcı olmamıza rağmen hala ödev veriyor," dedi ve hoca, kendisini duymasın diye de eliyle dudaklarını örttü. "Akşam fiziğe çalışacaktım ama yine ödevler verdi kadın."

"Maalesef," dedi Gurbet. "Hem de yarına yetiştireceğiz. İnternetten cevap anahtarına baksak bile bu kadar ödeve en az yarım saatimiz gider."

Eve gittiğim zaman biyolojiye çalışmayı düşünüyordum çünkü uyumadan önce kelime ezberlemek benim daha kolayıma gelirdi ama sanırım bu gidişle bölümümün dersine değil, başka derslere çalışmak zorunda kalacaktım.

İlknur hocamız, öğretmenler masasına oturdu ve ders kitaplarını incelediğinde "Aa, çocuklar!" dedi ve sınıfa baktı. "Hani üniteyi bitirmiştik? Kitaptaki dinlemeleri yapmamışız!"

Teneffüs zili çaldı ve hocamız hemen ayağa kalkıp sınıfın çıkmasına müsaade etmeden "İkinci ders akıllı tahtadan dinlemeleri yapacağız," dediğinde kapıya kadar giden Begüm sınıftan dışarı adım atmasına bir adımlık mesafe bıraktı ve "Hocam, tahtamız çalışmıyor," dedi ardından kapıyı açıp çıktı.

Begüm'ün kapıyı açmasıyla sınıftaki çoğu kişi dışarı çıkmaya başladığında "Akıllı tahta nasıl çalışmaz ya?" diyerek kendi kendine sordu hocamız ardından fişi, prize taktı ve akıllı tahtayı açmayı denedi, akıllı tahta açılmadı.

Hocamız, dudağını ağzının içine aldı ve ellerini beline koyup düşündü. "Bu böyle olmaz," dedi. "Bu dinlemeleri yapmamız lâzım." Sınıfın kapısına doğru yürümeye başladı. "Akıllı tahtası çalışan bir sınıf bulacağım."

Hocanın ardından kapıya baktığım sırada sınıfta kalan tek tük kız ve erkek öğrenciler heyecanla okuldan bahsetmeye başlamışlardı. Onları dinlemek istemedim ve ayağa kalktım ardından sınıfın kapısına doğru yürüyüp koridora çıktım.

Artık lavaboların yerlerini öğrenmem gerekiyordu. Şimdi tam bizim sınıfın kapısının önündeydim, karşımda 12-G şubesi vardı ve sol tarafta, yani koridorun en sonunda, doğalgaz peteklerinin üstünde büyük camlar vardı. Yine sol taraftaki son köşede asansörler bulunuyordu. Sağ tarafa doğru yürüdüm ve merdivenleri es geçip düz yürümeye devam ettim. Buraya ilk geldiğim zamandan beri hep bu merdiveni kullanmıştım ve şimdi diğer köşedeki merdivenlere ulaştığımda aslında lavaboların bu tarafta kaldığını gördüm.

En sol tarafta erkek öğrencilerin lavabosu varken en sağ tarafta ise kız öğrencilerin lavabosu vardı, tam ortada ise bir kapı vardı ve bu kapının içinde okulda çalışan personellerin temizlik ürünleri bulunuyordu.

Sağ tarafa doğru yürüdüğümde kapıyı açtım ve lavaboya girdim. En köşede bir kız aynaya yaklaşmıştı ve rujunu sürüyordu. İçeri girdiğimi gördüğünde "Kapıyı kapatır mısın?" diye sordu ve ben de kapattım. Ardından kız parmağıyla dudaklarının kenarında kalan rujları temizledi.

Tuvalete girmeyeceğim için aynadan kendime baktım ve yapacak bir şey bulamadığım için siyah eşofmanımın ipini açıp tekrardan sıkıca bağladım. O sırada tuvaletten, ruj süren kızın arkadaşı çıktı.

Kız, ellerini yıkayan arkadaşına dudaklarını ileri uzatarak "Bak," dedi. "Dudaklarım olmuş mu yoksa fazla mı?"

Ellerini yıkayan kız, arkadaşının, kendisine doğru uzattığı dudaklarına baktı. "Rengi güzelmiş kanka. Bana da versene, ben de süreyim."

Aynada kendime bakıyormuş gibi görünüp aslında onları izliyordum. Griye yakın tondaki saçlarımı açıp düzeltmeye başladım.

Rujunun kapağını açtı kız ve arkadaşının dudağına sürmeye başladı. "Bence oldu kanka."

Kız da dudaklarına baktı ve aynaya öpücük atıyormuş gibi yaptı. Onları tuhaf tuhaf izlememeye çalıştım ve üstümde siyah ceketimin duruşunu düzelttim bu sefer de. O kızları izlemek için oramı buramı ağırdan düzeltiyordum, düzgünse bile yine de üstünden geçiyordum.

"Çok seksi oldum be," dedi rujun sahibi olan kız ve elbisesinin alt kısmını ağzına alıp azgınca bıraktığında bile yüz hatlarımı korumaya çalıştım.

"Ne yapıyorsun, manyak?" dedi arkadaşı kızmaktan çok karşısındakinin yaptığı hareketi anlamlandırmaya çalışırken. "Sikeceğim şimdi burada seni."

Rujun sahibi olan kız, arkadaşına ateşli ateşli baktı ve "Siksene o zaman," dediğinde birbirlerine güldüler ardından kıyafetinin karın kısmını biraz daha açtı kız ve arkamdan dolanıp lavabodan çıktılar.

"O neydi öyle?" dedim aynada kendime bakarken ve kafamı iki yana salladım. Bu konuşma üslubu arkadaşlığın zorunlu bir ilkesi miydi yoksa aralarındaki samimiyetin bir belirtisi miydi?

Söylediklerimin tersi değil, içimde en çok istediğim şeylerin tersi olurdu genelde ama umarım bu isteğimde bir terslik yaşanırdı da içimden geçenler aynen olduğu gibi gerçek hayatta karşıma çıkardı çünkü gerçekten küfürlere gelemiyordum.

Daha fazla lavaboda tek başıma durmak anlamsız olurdu ve artık kendi katımda tuvaletleri keşfettiğime göre dışarıya çıkabilirdim. Yine koridora çıktım ve hiç kullanmadığım merdivenin oraya geldim ardından balkonu andıran kısımdan aşağıya baktım.

Her katta dönen merdivenlerin ortak noktada buluştuğu ve her kattaki iki merdivenin de aynı yere çıktığı büyük bir boşluk vardı ortada ve bu boşluktan kimse aşağı düşmesin diye birinci kata demir file koymuşlardı.

Dördüncü katta olmama rağmen en alt katı görebiliyordum ve o sırada Cansu'yu gördüm. Sırtında çantasıyla merdivenlere doğru yöneldi. "Umarım dersini almıştır ve yarın evden erken çıkma konusunda benimle tartışmaz."

Kendi kendime mırıldandıklarımı kimse duydu mu diye etrafıma baktım ve kimsenin dikkati altında olmadığımı gördüm. O sırada zil çaldı ve sınıfıma doğru ilerledim.

Sınıftan içeriye girdiğim zaman sınıfta olanların çantalarını topladıklarını gördüm ve yine sınıf değiştireceğimizi anladım.

Çantamı toplamaya başlayacağım zaman sınıfa yeni gelenler "Yine mi sınıf değiştiriyoruz?" gibisinden sorular sordular.

"Evet, 12-G ile yer değiştireceğiz."

"Yine mi o sınıf?"

12-G şubesi bizim sınıfa girmeye başladığı zaman "Ya yine mi ya?" dedi bizim sınıftan olmayan kişiler. Biz nasıl sınıf değiştirmek istemiyorsak onlar da bizimle sınıf değiştirmek istemiyordu.

"Of evet yaaa!" dedi Cafer sesini az önceki kız öğrenci gibi çıkartarak ve 12-G şubesindeki öğrencilerden söylenen kişilere ithafen sürdürdü: "Yine yer değiştiriyoruuuuz ayooool."

Biz de 12-G sınıfına girmeye başladığımızda sınıfa girdim ve cam kenarında olan Şevval'i gördüm. Çantasını sırtına taktığında ben de çantamı sırama bıraktım ve bana baktığını gördüm.

"Bunlar da iyice alıştı bizim sınıfla yer değiştirmeye." Onun mavi gözlerine baktım ve Şevval ne derse desin ona bir cevap vermeyeceğimi biliyordum.

Tam da tahmin ettiğim gibi ona bir cevap verme gereği duymadım ve sırama oturdum.

"Oğlum, eski okulumuz küçüktü ama huzurluydu lan. 12-G artık bize düşman oldu." Sınıfımızdaki kişilerden bu ve bunun gibi sözler duyuyordum.

Yanıma Deren oturduğunda derin bir nefes aldım ve bedenimi Deren'e doğru döndürdüm. Deren ise kaşlarını çatıp bana sırtını döndü ve duvar kenarındaki Begüm'e seslendi ardından konuşmaya başladılar.

Aynı cümle farklı iki kişinin ağzından çıksa bile cümleyi önemli kılan, o cümleyi söyleyen kişilerdi, bunu bir kez daha anlıyordum ve bunun illa konuşma üzerinden örneklendirilmesine gerek yoktu. Mesela yerimde Şevval olsaydı Deren asla Şevval’e sırtını dönemezdi.

İngilizce hocası geldi ve ayağa kalkıp kalkmamamıza dikkat bile etmeden akıllı tahtayı çalıştırdı ve dinlemeleri açtı. Hiçbir şekilde kitaptaki etkinlikleri yaparak İngilizce öğrenebileceğimizi sanmıyordum.

Derse katılmadım ve bazı etkinliklerde parmak kaldırmayan olduğunda hoca yine listeden seçti ama ben hiç çıkmadım. Çok çirkin bir dersin bitmesine yine dakikalar kalmıştı ve hocamız öğrencilere dikkatle baktı ardından "Çocuklar, sizin üzerlerinizde neden okul formalarınız yok?" diye bağırarak sordu.

"Hocam şimdi beden eğitimi dersimiz var," dedi biri ve zil çaldı.

Dersimiz beden eğitimi olduğu için sınıfta kimse kalmadı ve öylece oturmaya devam ettim. Bir iki dakika kımıldamadan sakin sakin oturdum ve ağır ağır nefes alıp verdim. Ne yapacağımı bilmiyordum ama sınıf arkadaşlarım ne oynayacaklarını biliyorlardı.

Telefonumu çıkarttım ve o adamların bana attığı mesajı tekrar gözden geçirdim. Bize katıl.

O siyah poşetlerle taşıdıkları böcekler yüzünden bu üniversitedeydik ve düşüncem, o adam ile bu okulda tanışacağımızı söylemekle kalmıyordu, o adamın bu üniversitede öğrenci olduğunu düşündürtüyordu. Kahverengi arabanın sahibinin o adam olduğunu düşünmemin sebebi ise o araç tarafından takip hissinin otobüste iken içime yerleşmesiydi.

Tam şu anda, oturduğum bu sıradayken bir karar aldım. Kimse benim karşıma geçip benimle tanışmaya çalışmazdı ama burada tanışacağım insanlar olursa eğer, ya da tanışmaya gerek bile yok, sadece şüphelensem bile yeterli, aralarından o Kimliksiz Adamı bulmaya çalışacaktım. Bulmaktan kastım huylardan ve tip bakımından elemekti. O Kimliksiz Adam küfürlü konuşuyordu, uzun boyluydu ve muhtemelen de kısılan sesi düzelmişti. Düz yolda üzerime düşmeyi başarabilecek kadar sakardı ve kendisinin insan sarrafı olduğunu dile getirmişti. Ayrıca bir köpeği vardı.

Tanımadığım bir adamı tanışmadığım kişiler arasından seçmeye çalışmak ve benim beyin tomografisi sonuçları...

Beden eğitimi öğretmenimizin gelip gelmediğini bilmiyordum. Yoklamada yok yazılmamak için sınıftan ayrıldım ve binadan dışarıya çıktım.

Hava soğuk değildi ama siyah ceketimi çıkartacağım kadar sıcak da değildi.

Daha teneffüsteydik ve öğrenciler çifter beşer dolaşıyorlardı. Ayakta tek başına beklediğimi fark ettim ve utancımı belli etmemeye çalışarak arkamdaki banka oturdum. Herkes nasıl arkadaş edinebilirdi ve ben neden hep tek başımaydım?

Rahatsızca oturduğum bankta ellerimi ceplerime koydum ve başımı eğmesem bile ayakkabımın ucuna, yere baktım.

Bu beş binanın tam önünde birer tane bank vardı. Bu banklar öyle bir konumdaydı ki sırtımı geriye götürsem, arkamdaki okuduğumuz binaya sırtım değerdi. Başımı kaldırdım ve karşıma, geriye kalan devasa dört binaya baktım. Sonra büyüklü küçüklü öğrencileri izledim. Üniversiteli öğrenciler ile bizim okulun öğrencileri kaynaşmamıştı ve her bir grup bir diğer gruplardan o kadar bağımsız görünüyordu ki, benim grubum bile yoktu ve bu görüntüyü fazlasıyla bozuyordum.

Dikkatimin kaydığı konuyu kapattığım sırada tam karşı binanın yan tarafındaki ağaçlıklardan birinin yanında beyaz ceketli sarışın adamı gördüm ve o adamın karşısında ise okul sırasındayken beni izleyen siyah pantolonlu ve beyaz tişörtlü adama gözlerim kaydı. Kaşlarımı heyecanla çattığımda oturduğum yerde rahatsızca kımıldandım ve birbirleriyle bakışan iki adamı izlemeye devam ettim.

Siyah pantolonlu adam, sarışın adama bir şeyler anlatıyordu ve durdu, bakışlarını yere eğdi. Sonra siyah pantolonlu adam bedenini bizim tarafa doğru çevirdiğinde kalbim bir an fazla kan pompaladı ve o kanın tüm bedenime fırlatılmasını gerçek anlamda hissettim.

Kımıldamadan oturmaya devam ettiğim sırada siyah pantolonlu adam bizim tarafa doğru bakıyordu ama beni görmemiş gibiydi. Siyah pantolonludan bile daha uzun olan sarışın adam, siyah pantolonlunun omzuna elini koyduğunda siyah pantolonlu beni fark etti ve bu koskocaman mesafeye rağmen gözlerimiz kesişti.

Bakışlarımı, ani hareketine karşı kaçırmamaya çalıştım ve o siyah pantolonlu adam duraksadı ardından göremesem bile kaşlarını çattığını hissettiğim sırada beyaz ceketli sarışın adama doğru döndü.

İkisi de bekledi ve ikisi de durgunca bakıştı. Siyah pantolonlu adam bir adım geri gittiğinde işaret parmağını bir yerlere sallayarak konuşmaya başladı ve aramızdaki bu kocaman mesafeye rağmen konuştuğu konunun çok hararetli olduğunu anlayabiliyordum.

Bizim sınıftan biri beni izleyebilirdi ve nereye baktığımı kimsenin anlamasını istemediğimden önüme döndüm, o sırada Begüm, Hivda ve Deren üçlüsü tam önümden geçtiler ve sol tarafıma doğru kol kola ilerlediler.

Beni aralarına almamalarına kızmıyordum, üzülmemin sebebi hiçbir şey yapmadığım halde bana ters ters bakışlar atmalarıydı.

Neden bir insan, zararı dokunmadığı halde o kişiyi kırmaya yetecek bakışlarını kullanırdı ki? Dokuzuncu sınıftayken sınıfıma karşı ilk izlenimim onları memnun mu etmemişti yoksa haksız yere kişilerin kalbini kıracak bakışları atanlara insan demek ile ilk hatayı yapan aslında ben miydim?

Kendime engel olmaya çalıştım ama daha fazla engel olamadım ve o iki adamın bulunduğu yere baktım. O yere baktığım gibi de kendime engel olamadan ayağa kalktım ve kendimi frenlemek için bedenimi kastım. Korkarak okul binasının içine girmeme gururum izin vermedi ve ayaklarımı yere çiviledi.

Siyah pantolonlu adam, işaret parmağıyla tam on ikiden beni gösteriyordu ve göremesem bile öfke ile kaşlarını çattığını hissedebiliyordum.

Sarışın ve dev gibi bir boyu olan adam ilk önce arkadaşının parmağına baktı, ardından parmağın işaret ettiği yere bedenini çevirdiğinde beni gördü. Onları gördüm ama kımıldamadım ve sessizce inleyerek banka geri oturdum.

Dirseklerimi dizlerime yasladım ve başımı eğip ellerimle alnımı ovuşturdum. Bu sırada çaktırmamaya çalışarak parmaklarımın arasından ileriye baktım ve o sarışın adamın arkasında iki arkadaşı ile buraya doğru yürüdüğünü gördüğümde bir kez daha inledim ve ellerimle alnımı kapatmanın beni yok etmeyeceğinin farkına varıp ellerimi hırsla alnımdan çektim ve dikleştim. İşte şimdi dik duran, ciddi bakışlı o kişiye dönmüştüm. Gururum ise gerginliğimi gizlediğinde tamamlanmıştım.

Neden buraya geliyorlardı? Neden bana doğru yürüyorlardı? Neden? Yine de beynimin uç noktalarında, okul binasının içine doğru sakin adımlarla yürümeye başlarsam o adamlar buraya yetişmeden içeriye girebilirdim gibi bir düşünce geziniyordu.

Oturmaya devam ettim ve tahminimce o iki metrelik sarışın adam ve arkadaşları buraya doğru yaklaşmaya devam ettiler. Tüm bu stresimi sadece içimde yaşıyordum ve dışıma da yansıtmadığımı biliyordum. İçimdeki stresin yanında merak duygusu da vardı. Mesela neden o siyah pantolonlu adam ortadan kaybolmuştu? Yoksa o siyah pantolonlu adam aslında Gizemli Adam mıydı ve bana doğru yürüyen sarışın adam ise kırmızı kravat takan ve Gizemli Adamın sağ kolu gibi olan yakın bir arkadaşı mıydı? O Gizemli Adam'ın sesi düzelmediği için arkadaşını yanıma yolluyor olabilir miydi? Ama olamazdı çünkü kırmızı kravat takan adamın saçları renkli renki bir şeydi ama orijinal olan renk sarı ise o yine kırmızı kravatlı olabilirdi. Fakat bir yandan boyları da uyuşmuyordu ki çünkü kırmızı kravatı kişi Gizemli Adam’dan daha kısaydı. Neden tüm durumlar karmakarışık?

Yanaklarımın içini ısırdığımda üç çift erkek ayakkabısını izledim ve bu üç çift ayakkabı benim doğrultumdan hiç şaşmadı. Son ana kadar onların sadece ayakkabılarını izledim çünkü belki de başka bir yere gideceklerdi ve mesela parmaklarıyla gösterdikleri ben değil de arkamdaki okul olabilirdi.

Doğrultumdan şaşmadılar ve parmaklarıyla gösterdikleri de arkamdaki bina değil, tam olarak bendim çünkü üç çift erkek ayakkabısı tam önümde hareketsiz kaldı ve önümde durduklarını, artık hareket etmeyen ayakkabılarından anladım.

Yanaklarımın içini serbest bıraktım ve zor da olsa şaşırıyormuş gibi kaşlarımı kaldırıp ortada duran sarışın adamın yüzüne, daha doğrusu doğrudan gözlerinin içine baktım.

Rol yapmama gerek kalmamıştı çünkü gördüğüm gözler beni gerçek anlamda şaşkınlığa sürüklediğinde, diğer herkes gibi aynı tepkiyi vermemek için ağır ağır kaşlarımı çattım. Bu etkilenme değildi, sadece gözleri daha önce hiç görmediğim bir biçimde fazlasıyla açık bir elâydı ve öyle ki siyah göz bebeğini görüyordum ve açık elâ rengini gözlerindeki beyaz kornea tabakasından ayıramıyordum. Hava aydınlık olduğu için siyah göz bebeği küçülmüştü ve ben hâlâ onun gözlerinin yapısına, kaşlarımı çatmış olsam bile içten içe şaşırıyordum.

Saçları sarı rengindeydi ve kıvırcığa yakın bir biçimde dalgalıydı. Teni beyazdı ve sakal tıraşını yeni olduğunu, ondan gelen ferahlatıcı losyon kokusundan anlıyordum. Çenesi öyle çıkıktı ki konuşacağı vakit hareket edecek olan çenesi daha da belirginleşecekti ve boyu gerçekten de iki metre olmalıydı.

Onun açık elâ renginden çok siyah göz bebeğine odaklandığım sırada o da benim elâ gözlerime bakıyordu. Sonra bir şey oldu ve onun gözlerine bakarken kalbimde canımı yakacak bir sızı geçti ve tam o vakit çatılan kaşlarım yumuşadığında karşımdaki adam da gülümsemeyi bırakıp dudaklarını düzleştirdi. Aynı anda bakışlarımızın değişmesi ve ilk karşılaşmamızdaki bakışlarımızın zıdda dönüşmesinin sebebi benim kalbimden geçen sızı ise, onun da mı kalbi acınacak bir biçimde bana karşı sızlamıştı?

Bakışlarımı kişilerden kaçırmazdım. Onun upuzun boyu yüzünden oturduğum yerde boynum ağrımaya başladığı için birdenbire ayağa kalktım ve onun gözleri, yukarı doğru hareket eden yüzümü izledi.

Diğer iki adama bakmadım çünkü her grupta bir kişi diğerlerine göre daha dikkat çekerdi. Ben de tam olarak dikkat çeken kişiye bakıyordum. Beyaz ceketli sarışın adam, başını hızlıca sağa sola çevirip arkadaşlarına baktı ve cesaret aldığını hissettiğinde birden bana doğru sağ elini uzattı ve "Merhaba," dedi kalın sesiyle. "Tanışabilir miyiz? Adım, Serdar."

İsminin Serdar olduğunu söyleyen sarışın adam, sıkmadığım eline baktı ve biraz bekledikten sonra "Pekâlâ," dedi ve ellerini beyaz, bol, naylon ceketinin ceplerine koydu.

Ona yumuşak bakmaya çalıştım ama yumuşak bakmamın sebebi karşımdaki kişiye iyi görünmek değildi, tamamen kendi gerginliğimi yok etme çabasıydı. "Peki, Serdar," dedim tereddütle ve onun ismini ilk kez söylediğim bu vakit, adının telaffuzu ağzımdan çok güzel çıktı. "Sen karşına çıkan herkesle öylesine mi tanışırsın?"

Gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı Serdar ve çenesini bir ileri bir geri hızlı hızlı salladığında her iki arkadaşına baktı ardından tekrardan bana doğru döndü. "Aslında daha önce insanlarla nasıl tanışıyorum ben diye kendimi sorgulamamıştım fakat düşündüğümde yanımdaki arkadaşlarımla da öylesine tanışmış olduğumu fark ettim ve şu an kendileriyle gayet de iyi anlaşıyoruz."

Demin onları izlediğim, o uzaktaki ağaçlık alana kısa bir bakış attım ve tekrardan Serdar'a döndüm. "Yani beni orada parmaklarınızla göstermediniz ve öylesine tanışmaya mı geldin, buraya?" Kaşlarımı kaldırdım. "Sebepsiz yere?"

Derhal buradan koşarak kaçıp gitme düşüncem, gururum olmasaydı eğer çoktan gerçekleşmişti. Serdar, o kadar uzundu ki tam şu anda kendimi baskı altında hissediyordum ve rahat rahat kımıldayamıyordum bile. Üstelik içimde hissettiklerimi yüzüme yansıtmamaya çalışmak da bir ayrı zordu.

Serdar, ellerini havada bir şeyler toplarmış gibi salladı. "Hadi baştan başlayalım." Parmağını kendisine dokundurttu. "Ben Serdar. Rica etsem siz de isminizi zikreder misiniz?"

Serdar'ın yanındaki her iki arkadaşına kısa bir bakış atıp istemsizce o ağaçlık alana tekrardan gözlerimi kaydırdım ve yeniden Serdar'a döndüm. "Oradaki..." duraksadım, "oradaki siyah pantolonlu arkadaşın bence ismimi sana zikretmiştir zaten." Kelimeleri bir araya getirmek şu an bana çok zor geliyordu ve sessizce nefes aldım. "İki kişiydiniz ve sizi orada gördüm."

Serdar kafasını olumlu anlamda salladı. "Evet," dedi normal bir şekilde. "Anıl, bana isminin Hira olduğunu söyledi."

"Anıl mı?" dedim daha sonra siyah pantolonlu adamın ismi olduğunu kavradığımda kafamı iki yana salladım. Çabucak okul binasının içine gitmeliydim. "Sanırım okul zilinin çaldığını duydum."

Önüme geçti ve kolunu sıyırıp beyaz, büyük kadranlı saatine baktı. "Aslında tam olarak bir dakika sonra zil çalacak."

Kaçma girişimimi sürdürmedim ve yeniden Serdar'ın gözlerine çekincesizce baktım. Sokakta yürürken tanımadığımız birinin kendisini birden önümüze atıp ‘Hadi tanışalım,’ demesi kadar tuhaf bir durum yaşıyordum.

Serdar, sebepsizce karşıma çıkıp benimle tanışmaya çalıştı, konuşmayı sürdürmeye çalışıyor ve bu da kırmızı kravatlı adam olabileceğini destekliyor. Ama bir yandan da inanılmaz bir boy uyuşmazlığı var ve tanışma faslı onların iletişim mantığına göre çok sade. Üstelik Serdar’ın saçları orijinal sarıydı ve saç boyasının üstünden geçilmiş gibi durmuyordu. Anıl dediği adam ise Kimliksiz Adam olmalıydı aslında ve sesi kısık olduğu için de karşıma çıkmak istememiş olabilirdi.

Her ayın ilk pazartesilerini lânetlememin sebebi olan adamlardan birinin karşımda olabilme düşüncesi yüzümün soğuk bir biçimde ciddi bir hâl almasına yol açtı.

Ona attığım bakışları gördü ve ellerinin avuç içlerini gösterdi. "Yolumuzun tekrardan olumsuzluk yoluna gittiğini gördüğüm için tanışma faslını başa sarmak istiyorum ama bu sefer farklı olsun." Serdar’ın ses tonu çok yumuşaktı ve insanların başına bela olan tiplerden de çok uzak bir görüntüsü vardı. Başını iki yana hafiften salladı, gözlerini kıstı ve eliyle kendini baştan aşağı gösterdi. "İlk izlenimlerden bahsetmek ister misin?"

Sorduğu soru basitti ama bir o kadar da anlamlı olduğu için düşündürtüyordu. "Ciddiyetsizlik," dedim mırıldanarak ama ciddiyetsiz durmuyordu, sadece tanışmamız fazla sıradandı. Buradan gitmek istediğim hâlde bunu başaramadığım geldi aklıma ve yalan kelimelerime bir tanesini daha ekledim: "Yapışkan."

"Hım," gibi bir sesi çıkarttı Serdar ve dudaklarını birbirine bastırdıktan sonra gözleriyle kibarca yolu gösterdi. "Peki," dedi ve anlayışlı ses tonu beni şaşırttı çünkü öyle alıştırılmıştık ki istesek bile bırakılamayacağımızı düşünüyorduk. "Yolunu açmak daha mantıklı geldi şu an."

Onun bu hareketine şaşırdığımı belli etmemeye çalıştım çünkü olması gereken buydu ama yine de ömrümde ikiletmeyen biriyle karşılaşmış olmak, tüm erkekleri aynı kefeye koymamam gerektiğini bir kere daha hatırlattı bana.

Ellerimi sakince arkamda birleştirdim ve gitmek için yarım adım attığım sırada köşede üç çift ayakkabı gördüm: Deren, Begüm ve Hivda.

Attığım o yarım adımı geri çektim ve Serdar'ın gözlerine baktım. Amacım, onlara hava atmak mıydı yoksa Hivdaların beni sevmemelerinin nedenini öğrenmek için bir fırsat mıydı, bilmiyordum ama böyle bir ortam karşıma bir kez çıkardı. "Benim ilk izlenimimden bahsetmedik ama?"

Ciddi suratımı süzdü. Bir anda gitmekten neden vazgeçtiğimi ise sorgulamadı. "Özgün," dedi ve tam olarak gözlerime baktığında böyle bir kelimeyi tek başıma göründüğüm için söylüyor olabileceği geldi aklıma. "Kendin gibi." Elini ağır ağır çenesine yerleştirdi ve gülümsedi. "Aniden gitmekten vazgeçmenin sebebi neydi?"

Ciddiyetle yüzüne baktım. İlk başta ifadesi o kadar değişmemişti ki bu soruyu sormayacağını düşünmüştüm. "Dürüst olmamı ister misin?" diye sordum.

Serdar, yeniden gülümsediğinde Hivdaların tarafına en ufak bir bakış bile atmadım. "Dürüstlüğü hak ettiğimi düşünüyorum şu anlık," dedi Serdar. "Hiçbir baskı altında kalmadan, kendi hür iradenle," dediğinde Serdar, gülüyormuş gibi hahladığında arkasındaki arkadaşlarından biri "Sanki nikah memuru amına koyayım," dedi ve daha da ciddileştim.

Edilen küfürler beni gererdi ve kaçmamak için ayaklarımla ve gururumla savaşıyordum. Serdar, dudaklarını büzdüğünde iki arkadaşı birden kahkaha attı.

Serdar’ın gülmekten karnı ağrımış olmalıydı çünkü elleriyle karnını tutup hafif aşağı eğildi ve boyu hiç kısalmamış olsa bile gözleriyle alttan bana bakarak "Harun," dedi. "On adım geri gidiyorsun ve orada küfrettikten sonra tekrardan buraya geri dönüyorsun." Tekrardan dikleşti ve başını çevirip uyardığı arkadaşına baktı. "Lütfen, ettiğin küfürleri bir hanımefendinin de işittiğini unutma."

Serdar; beyazlar içinde giyinmişti, sarı saçları parlıyordu ve ondan zenginlik kokusu soluyordum. Serdar, tüm bu yapılı bedeninin içinde elit bir ruh taşıyordu ve onun bu kibar düşünce yapısını daha önce hiçbir erkekte görmemiştim.

Biraz daha yüz kaslarımı kasamazsam şaşkınlıktan gözlerim irileşecek ve çenem aşağı düşecek. Biri bana hanımefendi mi dedi?

"Bırak be bu işleri, Serdar," dedi arkadaşı gülmesinin yanında elini de sallayarak.

"İnsanlığımı mı bırakayım?" diye sordu Serdar, ciddiyetsiz bir şekilde gülümseyerek ve bana baktı. "Bu arada sen neden gitmekten vazgeçmiştin?"

Gitmekten vazgeçmeme iki seçenekten biri sebep olmuştu: Hivdaların tarafına bakmadım ve ilk izlenimimi detaylı anlamda da öğrenemedim. Serdar, cevabımı merak ediyormuş gibi bana baktığı sırada hiç düşünmeden yalan söyledim ve samimiyetsiz bir ifadeyle gülümsedim. "Dediğin gibi, zilin çalmasına daha bir dakika vardı."

Tam o sırada bir dakika doldu ve teneffüsün bittiğini gösteren zil çaldı. "Bak," dedim ve bedenimi döndürmeden işaret parmağımla arkamdaki okulu gösterdim. "İşte şimdi o bir dakika da kalmadı."

Yarım adım attığım sırada "Ama dersiniz beden eğitimi," dedi Serdar ve o adımımı yeniden eski konumuna getirdim. "Neden sınıfa gidiyorsun ki?"

Çok hızlı bir şekilde Hivdaların tarafına, daha doğrusu onlara bakıyormuşum gibi görünmemek için ayaklarına doğru baktım ve Begüm'leri göremedim. Daha sonra dudaklarımı aralayıp nefesimi verdiğimde "Biliyor musun?" dedim Serdar'ın cam gibi ışıldayan muazzam gözlerine bakarken. "Sen Serdar değilsin. Sen Japon yapıştırıcısısın."