SİYAH YALAN – 12. BİR YUVANIN İÇİ VE DIŞI

Selamlarr, bu bölüm Serhat'ın Hira ile iddiaya girmesi ve iddia sonucunda Serhat'ın isteği beni bitirdi yaaa hani öyle böyle green flag bir istek okumamışızdır...

Keyifli okumalar bacikolarım :)

12 EKİM CUMA, 2018

Anıl Özar’ın bakış açısıyla…

30 Ağustos Perşembe sabahı kendimi bir ormana atmıştım ve haykırmıştım; kuşlara, böceklere, hayvanlara, ağaçlara, bulutlara, havaya, güneşe… O an orada olan her şeye ve o mavi dosyayı tüm hıncıma rağmen yırtamamıştım. Yaptığım tek şey mavi dosyadaki o fotoğrafı en ince ayrıntısına kadar zihnime kazımak olmuştu.

Yirmi iki yıllık eksikliğimin nedeni, bir daha hiç unutamayacağım türden zihnime çizdiğim ve o fotoğrafta gördüğüm garip elâ gözlerdi. Tam elâ değildi ama elâydı işte, vesikalıktı ve dümdüz bakmıştı kadraja.

Bu iki şıklı bir eksiklikti, ya o elâ gözlerin eksikliği yüzünden biz bir türlü tam olarak bir aile olamıyorduk ya da o elâ gözlerin varlığı yüzünden biz tam olarak bir aile olamıyorduk.

Olumlu bir sonuç için bizim evimizde, gözlerinin varlığını ya da eksikliğini kabul eder miydi ya da ben onun gözlerinin varlığını ister miydim veyahut o, onun gözlerinin varlığını istediğimi kabul eder miydi?

31 Ağustos Cuma gecesi Serhat'ı da ikna ederek bir bara gittim, hıncımı çıkartmak ve Serhat'a da bu kördüğümü anlatmak için ama Serhat o gece o bara gelmedi fakat şu an izlediğim görüntüyle onun o bara geldiğini fakat yanıma uğramadığını görmüştüm. İddiayı kazanmıştı.

Videoyu dün, yani perşembe günü o otobüsten, 712’den indikten sonra gösterecekti bana ama bir işi çıktığından acilen beni terk etmişti ve videoyu izlemek bugüne kaymıştı.

Serhat'ı o bara çağırırken yanımızda Serkan da vardı, belki o da bizimle gelir diye yanında bu plandan bahsetmiştim, yine de gelmeyeceğini düşünmüştüm ama şaşılası bir şekilde kamera kayıtlarında Serkan'ın da o barda olduğunu görüyordum. Karanlık ve kırmızı ışıklı bir köşede yüzünü tuhaf bir kitapla gizlemişti. Hakkımda bir şeyler sezdiğini ve yanlış herhangi bir durumda müdahalede bulunmak için oraya geldiğini biliyordum, Serkan ile çok konuşmazdık ama yine de ruhlarımız birbirine yakındı, Serhat konusunda.

Serhat bana o barda sadece kendisini gösterdi ve videoyu derhal durdurdu çünkü bir şeyler anlamamı istemedi. Birinden saklanıyor gibiydi, birini yakalamaya çalışıyor gibiydi ya da bir şeyleri gözlemliyordu ama çıkaramamıştım.

"İddiayı kazandın, Serhat. Ne istiyorsun benden?"

"Benden beklemediğin bir şekilde basit ve sakin bir istek. Gariban bir üniversite öğrencisi en fazla bu kadar bir şey isteyebilir."

30 Ağustos akşamı, Serhat'ın beni ektiğini düşünerek değil, akılsızca kalbimin isteği üzerine sarhoş olana kadar içmiştim ve babamın bana kızması için kendi evime değil, onların, ailemin evine gitmiştim. Kör olmuştum sanki, anahtarı yuvasına bir türlü sokamıyordum ve çıkarttığım seslerden beni fark ederler sanmıştım ama kapıyı bile güç bela kendim açmıştım.

Karanlık koridora girdiğimde düşmemek için duvara tek elimle tutunmuştum ve anahtarı da galiba cebime atmıştım. Karanlık koridoru loş ışığa sokacak tek ışık, kapısı kapalı yarı cam salon kapısından geliyordu.

Annemin bağıran sesini duymuştum: "Yakandaki rozetlerin bize ne faydası oldu, ha?" Annemle babamın kavga ettiklerini anladığımda o alkollü hâlimle sırtımı duvara yaslamayı başarmıştım ve yere oturmuştum; karanlığa, soğuk koridora ve üşümüştüm de. "Aksine, rozetlerin arttıkça bizden uzaklaştın, Fırat."

"Benimle bağırarak konuşma," demişti babam, demişti Fırat ve sesinin tınısı alçak ve baskılayıcıydı.

Kavga etmeyi bırakıp bana odaklanırlar belki diye ayakkabımın topuğunu yere vurmuştum ritimle, ses çıkartarak sonra sarhoşluktan olsa gerek ayakkabılarımı içeri girerken çıkartmadığımı fark etmiştim, halıyı pisletiyordum.

"Neden bağırarak konuşmayayım ki seninle!?"

Kapalı salon kapısını bulmuştu gözlerim, salonun beyaz ışığı kapının camından buraya hafif yansıyordu.

"Aa, doğru," demişti annem, demişti Duygu yine aynı öfkeli ses tonuyla. "Sen benim kocamsın, değil mi?" Bir şey kırılmıştı, ikisinin de ayakta olduğunu biliyordum. "O zaman kocam gibi davran Fırat. Dokun bana, hadi!"

Gülmüştüm, kendime acıyarak ama o gürültüde yine duyulmamıştım. Ellerimi gözlerimin önüne getirdiğimde kaç parmağımı açtığımı bilmiyordum. İki? Dört? On yedi? Gerçekliği kavrayamadığım gibi annemin ve babamın kavgalarının da gerçek olmamasını isterdim.

"Saçmalıyorsun, Duygu. Geç otur şöyle koltuğa. Yine sarhoş olmuşsun sen."

"İşte böyle temas et bana."

"Sen nasıl bir kadınsın ya," demişti babam, demişti Fırat ve annemin omuzlarından ellerini iğrenerek çektiğini düşünmüştüm, ya da çok yüksek ve güçlü bir duyguyla bire bir hissetmiştim.

"Evli bir kadın!" diye bağırmıştı annem ve oturtulduğu koltuktan kalktığını çıkan sesten anlamıştım. "Biz kaç kez seviştik seninle yirmi iki, yirmi üç ya da bilmem kaç senelik evliliğimizde? Söylesene Fırat. Susma."

Galiba sadece beni dünyaya getirmek için ama o an ben bile kendimden iğrenmiştim. Alkolden ya da başka bir sebepten, midem bulanıyordu.

"Senin aklın şu an yerinde değil," dedi babam bağırmadan ama acayip öfkeli bir sesle. "Su içerek mi sakinleşiyorsun, kahveyle kendine mi geliyorsun, kusuyor musun bilmiyorum ama sakinleş ve sonra geç karşıma."

Annem bir kahkaha patlatmıştı ama o kadar ürkünçtü ki o kişi annem olmasaydı bir akıl hastanesinden kaçtığını düşünürdüm. "Yan komşumuz hamileymiş, nasıl kutluyorlardı bir görsen, millet birbirini-"

"Siktirtme şimdi bana milleti!" diye bir anda gürlemişti babam ve dışarıda yağan yağmurun bile sesi kesilmişti sanki.

"Sana milleti sik diyen mi var!"

Nefesimi verdiğimde yüzümü buruşturmuştum, iğrenç bir kavgaydı.

"Sev bizi, sev!" Annem bir çığlık atmıştı, kulağımı kapatmak istediğimde elimi yanlış yere koymuştum, galiba saçıma dokunmuştum. "Anıl bile kahvaltıdayken seni babası olarak göremediğini, hissedemediğini söyledi!"

Kavga konusu bir anda bana yöneltildiğinde şaşırarak kapıya bakmıştım, ne zaman demiştim ki bunu ya da söyleyebilmiş miydim hislerimi dışıma vurabilmeyi başararak?

"Ben hangi babalık görevimi yapmadım ki!?"

"Paran çok olunca baba olmuyorsun, Fırat!"

"Mesleğimi bildiğin hâlde düğü-" Babam bir anda sustu ama hissetmiştim, cevabını tam verseydi belki de neden tamamen bütün bir aile olamadığımızı anlayacaktım. "Mesleğimi biliyordun, evlenmeseydin benimle o zaman. Ben sana âşık değildim."

"Ben sana âşıktım ama!" Annem ağlayarak büfeyi açmıştı, büfede sert cisimler vardı.

"Paran çok olunca baba olmuyorsun dedin, koca da olmazmış ya benden. Bunu bilerek yapıştın yakama. Kendinle çelişiyorsun, Duygu."

"Kendimle çelişmiyorum!" diye bağırmıştı annem ve babamın imlemesinden kafasına bir şey atıldığını anlamıştım, başına her ne çarptıysa küt diye ses gelmişti. "Özür dilerim, hayatım," demişti annem titreyen bir sesle ve babama yaklaşmaya çalışmıştı tahminimce, hatta sırf bundan babama herhangi bir şey atmıştı belki de. Babamın kanayan alnını temizlerken ona dokunurdu böylece.

Babamın yine bu evde uyumayacağını bildiğimden doğrulmaya çalışmıştım, artık beni fark etmelerine gerek yoktu. Ayağa kalmış mıydım bilmiyordum ama kapıyı bile açabilmiştim. Çelik kapının açılış sesi bile onların kavgalarının gürültüsünü bastıramamıştı.

Gerçek bir aile olmalarını, olmamızı isterdim. Bana karışmalarını isterdim, akşam geçe kalma demelerini ve bana sahip çıkmalarını, beni baskılayarak üzerime titreselerdi, alkol içtiğimde bana kızsalardı mesela ya da yemek yedin mi diye bana hatırlatmalarda bulunsalardı.

Kapıdan ayrıldığımda ardımdan kapıyı kapattığımı hatırlayamıyordum, hem üşüyordum hem de terliyordum, trabzanlara düşmemek için tutunuyordum, yan tarafımızda bir dairenin kapısı açılıyordu.

"Üst kattakiler yine kavga ediyorlar galiba. Polisi arasak adam zaten Emniyet Müdürü." Kadın merdivenlerden inmeye çalışan beni fark etmişti ve tiksinerek geri gitmişti, korkarak kapıyı kapatacaktı. "Ne biçim bir aile bunlar ya? Hepsi alkolik."

Yuvamıza, daha doğrusu evimize bizi tanımayan biri baktığında ve az bucak incelediğinde evet der, baba işe gidiyor, anne sıcak yemekler yapıyor ve oğulları da okuluna gidip geliyor ama bir yuvanın, daha doğrusu bizim evin dışından görüntüsüyle içinden görüntüsü bir olabilir miydi?

Biçimsiz bir aileyiz, teyze.

Annemi de babamı da seviyordum ama bazen onlara o kadar katlanamıyordum ki ikisini de temelli terk etme düşüncesi zihnimde yer ediniyordu. Ama yine de nefret ettiğin bazı insanlardan ayrılamıyorsun çünkü onlarla ömür boyu süregelecek olan bir kan bağın var.

O gece Serhat'ın evinde uyumuştum. Serhat sol tarafımda sırtüstü uzanırken telefonuna bakıyordu ve ben ise onun beni ektiğini düşündüğümden onunla konuşmuyordum, yüzüstü uzanmıştım ve galiba yastıktan dolayı nefes alamıyordum.

Sol tarafımda bir hareketlenme oldu, Serhat hareket ettiğinden yatak çökmüştü kısa bir an. "Annenin tavırlarına rağmen baban harika bir adam, Anıl." Yüzümü görmediğinden omzumdan dürttü, ben bile uyuyup uyumadığımı bilmiyordum. Sadece kımıldamak istemiyordum çünkü yatak çok rahattı ve hareket etmeye çok üşeniyordum. "Olaylara kendi pencerenden bakmayı bıraktığında hatta annenin gözlerinden de olaylara bakmayı kestiğinde ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksın. Fırat Özar ideal bir baba tipi ama sen bunu bilemezsin çünkü daha kötü bir baba görmemişsin."

Serhat'ın yuvasını dışarıdan görmüştüm, kalabalık bir aileye sahipti ama kendimden biliyordum ve bir yuvanın içini bilmeden dışından gördüklerimizle bir kanaate varamazdık.

"Nereden biliyorsun?" dedim güçlükle, galiba dudağım da yastığa yapıştığından zorla geveliyordum. "Fırat sana güzel babalık yaptığı için bu sözlerin." Cümlemin ardından derin bir nefes verdiğini işittim Serhat'ın sıkıntıyla ve bezmiş bir halde üstelik sırtını bana döndüğüne emindim ama yine de uykuya dalamadığını biliyordum. Onun aksine ben çok rahat uyuyacaktım. "Beni bi' salın artık."

"Haklı olduğunu düşünmüyorum ama sizin yuvanızı içeriden bir göz olarak da izlemedim. Yine de Fırat'ı tanıyorum ve sizin yuvanıza dışarıdan birçok kez şahit de oldum." Serhat yine uykuya dalamadığından bu sefer yine yüzüstü döndü. "Haksızsın."

Bütün her şeyi akışına bırakmayı tercih etmiştim ama akış bile üzerime üzerime geliyordu çünkü yedi aydır beraber olduğum kadının beni aldattığını öğrenmiştim. Kadınlarla olan iletişimimde temiz hareket eden bir adam değildim ama ona farklı davranmak istemiştim, olmamıştı.

1 Ekim Pazartesi, 2018'de onunla son kez görüşüp bu işi bitirmek için bir piknik alanında görüşmeye karar vermiştik, beni aldattığını öğrendiğimi bilmiyordu daha.

Banka oturacaktık, karşıdan bana doğru geliyordu, üzerimde ise Serhat'tan çaldığım fosforlu yeşil bir ceket vardı. Göz alıyordu ama kaliteliydi ve duruşu düzgündü.

Yan yana banka oturduğumuzda kolumu omzuna atmıştım ve bana sarılmıştı. Bir şey hissetmiyordum, zaten ona aşık olmamıştım sadece sevmiştim, kırgın bile değildim ama öfkeliydim. Çünkü onunlayken kendimi dışarıya o kadar kapatmıştım ki sadece düzgün yürüyen bir ilişki istemiştim ancak arkamdan iş çevirmişti. Ben gözlerimi sadece onu görecek şekilde ayarlarken o benim duygularımla alay etmişti.

Saçlarını okşadım, saçlarından öptüm ve yüzü bile kızarmadığı hâlde utanıyormuş gibi yaptı, parmaklarıyla oynadı ama hepsi roldü, onun gerçek yüzünü gördükten sonra artık daha iyi anlayabilmiştim.

Onun isteği üzerine biz bu yedi ay boyunca beraber olmamıştık, irademle oynanmıştı resmen ve iradesi güçlü bir adam değildim bu konuda ama o istemiyor diye hiçbir şekilde bu konuyu diretmemiştim. Bir elimle çenesini tuttuğumda rolden başını eğmek istedi ama yine de kaldırdım ve onu öpmek istediğimi söyledim. Reddetti, herhalde bana acıdığından çünkü onu daha dün başka biriyle öpüşürken görmüştüm, yüksek ihtimal midemin kaldıramayacağını düşünmüştü ya da onu hak etmediğimi.

Arkadaşlarıma ve aileme, her ne kadar babamın beni sevmediğini düşünsem de ve annemin de babama yakın olabilmek için beni kullandığını bilsem de, ölümüne bağlıydım ama hayatıma aldığım kadına, ne yaşarsak yaşayalım bir yakınlık hissedemezdim. Belki beni gerçekten seven birini bulamadığımdan belki de ben gerçekten birini sevemediğimden ama iki türlü de içimde bir üzüntü yaşanmazdı. Önceden nasıl yaşıyorsam yine aynı şekilde hayatımı yaşamaya devam ederdim.

Yine de öptüm onu, ikna etmem uzun sürmüştü ve şimdi de daha önce hiç öpüşmemiş gibi davranıyordu; bu duruma gülmek istiyordum, kahkaha atmak ve bağırıp çağırmak ama ben ne olursa olsun kadınlara saygımı bozmama taraftarıydım, ne olursa olsun çünkü annemi hatırlıyordum. Ne yaşanırsa yaşansın hepsi birer anne adayıydı, en nihayetinde ama ben hiçbir zaman baba olmak istemiyordum.

Ellerini omuzlarıma koyacağı esnada ondan tiksindim, daha doğrusu ellerinden çünkü fotoğrafta görmüştüm o elleri. Aslında ondan midem bulanmıyordu, sadece o elleriyle bana dokunmasını istememiştim ve ellerini tutup arkasında birleştirmiştim, ondan uzaklaştığımda ise nazik bir şekilde bileklerini ovuşturmuştu ama sıkmadığıma emindim. Belki de farkında olmadan bileklerini sıkmıştım.

Rol yapışına şaşırdım, utanmadığı hâlde benden utanıyormuş gibi yapmasına hayret ettim, daha önce hiç öpüşmemiş gibi davranmasını aklım almadı ve o bir anda bana döndüğünde belki de refleks olarak yüz ifademi yumuşatmıştım ama bana sarılmaya kalktığında o öfkeli suratıma geri döndüm, bana sarılmasını engelledim ve ayağa kalktım.

Bir insan başka bir insanın gözlerinin içine baka baka yalan söyleyebilirdi, bir insan başka bir insanı salak yerine koyabilirdi ama bütün bunlara rağmen bir insan bir insanı daha nereye kadar kandırmaya devam edebilirdi ki?

Bir şey anlamadı, bir şey anlamıyormuş gibi yaptı, kırıldı, kırılıyormuş gibi yaptı, hayal kırıklığına uğradı, öyle düşünmemi sağladı, tokat attı, beni aldattığını öğrendiğim hâlde onu öpmeme laf etti ve benim de geçmişimin kirli olduğunu yüzüme haykırdı.

"Ben kimsenin geçmişine bakmam ve bunu kir olarak da görmem, sonuçta doğru kişiyi bulmaya çalışıyoruz ama sen aynı anda bilmem kaç kişinin -pardon, üç kişinin- doğru olduğuna karar vermeye çalışıyorsun. Ve bu yaptığın diğer iki kişiye saygısızlık, onlara da ve bana da."

Onunla daha detaylı ve daha ağır da konuşabilirdim. Kendi yuvasına içeriden şahit olmama hiç izin vermemişti ve onun yuvasını hep dışarıdan görmüştüm, bir ailesi vardı ve ön yargılı bir insan olup bir yuvanın dıştan analizine bütün düşüncelerimi inşa edecek olsaydım onun ailesinin kızını ancak bu seviyede yetiştirebildiğini düşünürdüm.

O beni terk etmedi, ben onu terk ettim ve hırsına yenilemediğinden piknik alanını ilk terk eden o oldu ama buradan ayrılmadan önce okulun orada bir şey görmüş gibiydi çünkü yüzünü kapatarak gitmişti. Başkalarından utanmak yerine kendi yaptıklarından utansaydı belki daha gerçekçi ve daha farklı olabilirdi.

Yavaş yavaş okulun oraya döndüm ama gördüğüm tek şey belli belirsiz bir karaltının duvarın ötesinden yere çömelmesiydi. Onun dışında okulun bahçesi boştu ama yine de gözlerimi oradan çekmemiştim. Duvardan biraz daha uzaklaşmış hâlde bir kız ayağa kalktı ve görüş alanıma girdi, sakince izlemeye devam ettim.

Onu bu mesafeden tanıyamazdım, onun yüzünü çıkartamazdım ama saçlarının renginden kim olduğunu anlamıştım ve kadere hayret etmiştim. Daha öncelerden karşıma çıksaydı onu saçlarının renginden unutmazdım ve onun hakkında tam bir şey öğrenmişken birden karşıma çıkmıştı. Tek kelimeyle enteresandı.

Küllü kumral diyordu saçlarının rengine ama internetten bakmıştım ve tam olarak o renkten değildi, gözlerine elâ diyordu ama gözleri de tam olarak elâ sayılmazdı.

Hira, kızın gittiği yolu gösterdi işaret parmağıyla, bu hareketten yine yanlış anlaşıldığımı biliyordum çünkü ben Anıl'dım, çünkü ben kadınları hep kullanırdım ve sonrasında terk ederdim ama uzaktan bir izleyici olsaydım belki de kendim hakkında düşüneceklerim, başkalarının benim hakkımdaki düşüncelerinden pek de farklı olmazdı.

Kader bu ya, ona biz şekil verirdik. Ve yine kader bu ya, farkına vardığımızda sanki daha öncesinden hiç karşılaşmıyormuşuz gibi kişileri hep karşımıza çıkartırdı. Sanki önceleri aynı yerde hiç yaşamamıştık ve onu öğrendiğimden beri hep karşılaşasımız tutmuştu.

Hira, okuduğum üniversitenin okul bahçesinde pazartesi günü sıradaydı ve bu mesafeden onu yine saçlarının renginden tanımıştım sonrasında onu kendime benzetmiştim ve ilk kez yakınlık duymuştum ona ama bu uzun sürecek bir his değildi. Sadece benziyorduk.

Serhat, Serdar, Serkan ve Savaş dışında hiçbir hemcinsimle anlaşamazdım ve o okul sırasında Hira'nın da kendi hemcinsleriyle iyi anlaşamadığını fark etmiştim, bakışlarımı ondan çekmemem bundandı ve zeki oluşunu da Serhat'a benzetmiştim. Bu mesafeden onu izlediğimi fark etmişti hatta test etmek için hiç beklemediğim bir anda sağa sola kaymıştı, başımı onun gittiği yöne doğru ansızın götürmüştüm. Güzel ve çevik bir hareketti.

Başka bir yönden daha Serhat'a benzediğini düşünmüştüm çünkü Hira'nın o kızlara dümdüz ve sabit baktığına şahit olmuştum, tıpkı Serhat gibi doğrudan insanların gözlerinin içine, bakışlarını kaçırmadan bakıyordu.

Hira'nın yuvasına daha dışarıdan bile şahit olamamıştım.

10 Ekim Çarşamba sabahı Serhat ile otoparkta kavga ettik, zaten beş konuşsak üçü kavga cümlesiydi. Serdar bıkmış bir hâlde bizi izlemişti, genelde bizi hep Serdar ayırırdı çünkü en büyüğümüz olarak bunu bir sorumluluk olarak görüyordu. Serkan ise yaslandığı duvarda telefonuna bakıyordu ama ara ara bize değen gözleri çok aleladeydi, bu duruma çok alışmıştı.

Hira'yı arabanın arkasında gördüğümde Serhat'ın bilerek benimle kavga ettiğini anlamıştım; beni, Hira'ya kötü biriymişim gibi göstermeye çalışmıştı ama ne kadar başarılı olduğuna bakamadan öfkeyle orayı terk etmiştim.

Yine de dayanamadım ve orada birbirimizden öfkeyle ayrılmış olsak bile Serhat'ın sol elini boş revirde sargıya aldım, bu yaraları kendine nasıl yaptığını bilmiyordum ve sormuyordum da, zaten zaman geçtikçe Serhat daha da garip bir hâl alıyordu.

Ben Serhat'a vurabilirdim, Serhat'ın da bana gücü yeterdi ama Serhat yakınlarına hiç vurmazdı. Defalarca ansızın ona yumruk atmıştım ve bir karşılık alamamıştım, yüzündeki dayak izlerinin sebebi ben değildim elbette ama artık başkaları tarafından dayak yediğini ve kendini koruyacak kadar gücü kuvveti yerinde olduğu halde hiçbir türlü kendisini savunmadığının nedenini düşünüyordum.

"Hira'nın varlığına dayanamadığımı düşündün ve ona kötü şeyler yapabileceğimin ihtimaline karşı mı beni ona kötü göstermeye çalıştın, Serhat?"

"Çünkü Anıl, Hira'nın varlığını bir tehdit olarak görmeye başlamıştın."

"Onun varlığına dayanamıyorum değil, sonuçlara dayanamıyorum nihayetinde o kötü biri gibi durmuyor." Derin bir nefes almıştım. "Bana açıklama yap."

"Seni telefonda konuşurken duymuştum ve onu sevmediğini zaten biliyordum." Serhat'ın kafasının içini anlamak benim için bu dünyadaki en zor şeylerden biriydi. Serhat en yakınına bile, sırf kendisine doğru geliyor diye bir sürü planlar kurup hiç fark ettirmeden o kişiyi parmağında oynatabilecek kadar kurnazdı, öyle ki o ciddi kavgada Hira'yı görmeseydim ne yapmaya çalıştığını hiçbir zaman anlayamazdım.

"Yani," demiştim gazlı bezi eline dolarken. "Amaç?"

"Anıl, kurduğun cümlelerin gidişatı hiç iyi değildi ve ufak bir oyun oynadım." Koyu ama parlak yeşil gözleri dümdüz sardığım eline bakıyordu dalgın ama dikkatli kelimelerinin karışımı bir şekilde ve o an anlamıştım ki Serhat'ın zihni bambaşka bir şeyi düşünürken ağzı bambaşka bir konu hakkında konuşabilirdi. "İnkâr etsen bile yine de Hira'nın senin hakkındaki düşüncelerinin kötü olmasını istemedin. İçinde Hira'ya karşı bir yakınlık olmasaydı Hira'nın senin hakkında ne düşünüp ne düşünmediğini de umursamazdın. İleri gittiğim için özür dilerim ama bunun farkına var istedim diye söyledim o sözleri. Üzgünüm, gerçekten."

11 Ekim Perşembe günü Hira'nın ders saatine göre onların beden eğitiminin birinci dersindeydik, arkadaşları oyun oynarken oyuna katılmayan Hira bankta yazı yazıyordu, uzak bir köşede ise ben ve Serhat vardık. Yere oturmuştuk ve konuşuyorduk.

Serhat "Fazla sessiz," dediğinde doğrudan Hira'yı izliyordu ve bakışları çok ürkünçtü, dümdüzdü ve hiçbir ayrıntıyı es geçmek istemiyor gibiydi. Biraz da dalgındı ama Serhat çoğu zaman baygın da bakardı.

"Sınav senesi," dedim tekdüzelikle. "Normaldir."

"Onun sınıfını bir yokladım ve sınıf arkadaşlarının beş para etmez olduklarının kanısına vardım."

Serhat'ın, Hira'nın sınıfına gitmiş olmasını hiç yadırgamadım çünkü Serhat her an her şeyi çok kısa bir zamanda gerçekleştirebilirdi ama onun sınıfına ne amaçla gitmiş olduğunu bilmiyordum.

"Gayet normal," dedim çünkü zaten arkadaşlık bile bir çıkar ilişkisiydi.

"Sence ne yazıyor?" diye mırıldandı Serhat, aşağı indirdiği kaşlarıyla Hira'yı ve not defterini seyre dalmıştı.

"Dersleriyle ilgilidir herhalde."

Deminden beri ilgisiz alakasız verdiğim cevaplarla Serhat, bu umursamaz hâlimi gözler önüne sermekten çekinmedi. "O kadar umursamazsın ki Anıl," dedi Serhat baskılı bir sesle. "Onu tanımıyorsun ve-"

Serhat'ın sözünü kestiğimde "Ve senin o muhteşem beynin siktiğimin iki gününde tüm karakter analizini yaptı hatta şu mesafeden ne yazdığını da okuyabilecek kadar geliştirdin kendini. Şahane bir adamsın," dedim bir anda yükselerek.

Serhat gözlerini devirirken "Boş versene, Anıl," diye mırıldandı benim aksime sakin bir sesle. "Sen hiçbir şeyi hak etmiyorsun, bu kafanla çok bile yaşamışsın."

"Ve sen de o kafanla hiç yaşayamıyorsun," dediğimde yerden ayağa kalktım ve arkamı silkeledim.

Serhat yerde oturmaya devam ederken kollarını bacaklarının etrafına doladı ve Hira'nın üzerinden bakışlarını kestiğinde yere baktı düşüncelere dalarak. Sözlerimin doğruluğunu düşündüğüne emindim. Serhat hep sakindi, hep bir şeyler düşünüyordu, hep tetikteydi, hep zekiydi.

Bir anlık kararla Hira'nın yanına gideceğim esnada "Yerde daha fazla oturmaya devam etme," dedim ve ilerledim. Sırtım ona dönüktü. Aramızda ne yaşanırsa yaşansın Serhat’a olan sevgim azalmıyordu çünkü onun kanı gerçekten de sıcaktı. "İleride çocuğun olmaz, bak."

"Olmasın zaten."

8 Ekim Pazartesi günü kahverengi arabamla öylesine dolaşırken 712 otobüsünün içinde Hira'nın olduğunu fark etmiştim ve otobüsü çarşının içerisine kadar takip etmiştim amaçsızca. Daha sonra ise indiği durağın bir market önü olduğunu görmüştüm ve arabamı o marketin karşı kaldırımına park etmiştim. Boş boş ve uzun bir süre arabanın içerisinde oturmuştum daha sonra Serhat'ı ve yanındaki sarı saçlı Şevval'i beraber marketin içine girerken görmüştüm.

Benim için büyük bir süreydi bu arabanın içinde geçirdiğim ve düşündüğüm vakitler yoldan geçen arabaları ve insanları izlemek. Sonrasında, bir anda tanıdık olan o saç rengi gözlerimin önünde belirdi ve Hira'nın arabamın önünde, kaldırıma oturduğunu gördüm ama o beni fark etmemişti. Başımı sol omzuma eğdiğimde Hira'yı izlemeye devam etmiştim.

Tam olarak iki arabanın arasına oturmuştu, sonra annem üzülmesin diye gazı kökleyip kökleyemeyeceğimi düşünmüştüm ama sonra kendimden utanmıştım.

Hira'nın sabit gözlerle nereye baktığını merak ettiğimden başımı biraz öne getirmiştim ve Serhat'ın arabasına baktığını fark etmiştim ama biliyordum, daha tanışmamışlardı ve buna rağmen dikkatleri birbirini çekiyordu.

Hira, Serhat'ın arabasına öyle dalmıştı ki ne onu izlediğimi fark etmişti ne de yanındaki benim arabama dikkat etmişti. Bu; Serhat’ı, Anıl’a tercih etmekti.

Şevval çıktı marketten ama bu sefer yanında Serhat yoktu hatta marketten çıktığında Serhat'ın arabasının içerisine bakmıştı. Demek içerideyken alışverişlerini ayrı ayrı yapmışlardı. Sonrasında Şevval tam olarak Hira'nın önünden geçti, birbirlerine hiç de iç açıcı bakmadılar ve nedenini bilmediğim bir şekilde ben de Şevval'i turşu yemişim gibi bir ifadeyle izlemiştim, Şevval beni fark etmişti ve karşılıklı kaşlarımızı çatmıştık ama bu durumu Hira'ya hiç belli etmemişti bizden uzaklaştığı esnada.

Şevval çok güçlü bir kadın gibi duruyordu, sırf şu izlenimden bile ailesinin onu böyle dimdik yetiştirdiğini düşünebilirdim ama bunu yapmayacaktım, böyle düşünmeyecektim çünkü bu yine bir yuvayı dışarıdan seyredip bir kanıya varmak olurdu.

Yaşlı bir kadın geldi, onu tanımıyordum ama uzaktan akrabamız olabileceğini düşündüm sonuçta biz Hira ile akrabaydık.

Muhtemelen Hira'nın nenesi olan kadın Hira'nın ellerine poşetleri tutuşturduğu esnada market kasasının önünde bekleyen Serhat'ı cama rağmen gördüm; Serhat, Hira ve nenesine kısa ama dikkatli bir bakış attı. Gözlerimi devirmiştim çünkü dikkatleri birbirini çekiyordu.

Hira; nenesi, Serhat'ın olduğu markete girerken biriyle mesajlaşıyordu ve her kim ile mesajlaşıyorsa hâlinden memnun görünüyordu. Sonra Serhat marketten çıktı, poşetin içerisinde hazır yemeklerden ve hiç eksik edemediği değil, etmediği alkol şişelerini gördüm. Elbette ki arabamı fark etti, çok dikkatli bir adamdı hatta bazen bakmadığı yerlerdeki ayrıntılara bile dikkat kesiliyordu ve bu beni hayrete düşürüyordu. Sonra arabamın önünde olan ve mesajlaşan Hira'ya kısa bir bakış attığında yine gözlerimi devirdim, bu hâlimi Serhat gördü mü görmedi mi bilmiyordum ama dikkatlerinin birbirlerini çektiklerini biliyordum.

Serhat arabasını sürdüğü esnada Hira, Serhat'ın arabasının gittiğini fark etti ve öne çıktı, Serhat giderken ön camını açmıştı ve muhtemelen Hira, Serhat'ın sol kolunu görmüştü ama buna bir tepki vermediğinde şaşıracağım bir başka şeye tepki vermişti. Arabanın plakasına. Neden plakaya şaşırmıştı bilmiyordum ama hayretini garip ve meraklı bir ifadeyle izlemiştim.

Kim bir arabayı uzun uzun seyre dalıp sonrasında bir anda plakasına şaşırırdı diye sormuyordum çünkü özellikle bizim hayatımızda kader ya da tesadüf takdir ettiğim bir şekilde çok güzel ve aynı zamanda da çok kötü işlenmişti. Yine de anlıyordum, plaka detayından bile ve ikisinin dikkatleri birbirini çekiyordu ve yine anlıyordum ki ikisinin bir geleceği olacaktı, illaki tanışacaklardı hatta annem ve Hira bile tanışacaktı.

Hira ve nenesi evin yolunu tuttuklarında arabamı çalıştırmıştım ve ilerlediğimde Hira ansızın arkasına dönüp arabama dikkat kesilmişti. O benim yüzümü görememişti ama ben onun ifadesini aynadan fark edebilmiştim. Hep sonralardan fark edilmiyordum ama şu an sonralardan fark edilmiştim, rahatsız olmamıştım sonuçta şansımın seviyesinin bilincindeydim, her konuda ve özellikle sevilememe konusunda.

12 EKİM CUMA, 2018

Bazen hayatın sıradanlığına şaşardım çünkü yaşayan herkes uyurdu, uyanırdı, yemek yerdi, lavaboya giderdi, yorulurdu, yeniden uyurdu, nefes alırdı. Bu ve bunun gibi eylemlerin yaşayan herkes için ortak olması, derinine düşündüğüm zamanlarda bir anlığına bende hayret uyandırırdı.

Sabah erkenden uyandığımda herkes ile ortak olarak yaptım bu eylemleri ve bu sefer düzgün bir kahvaltı yapmıştım. Kısa kollu mor okul formamı ve siyah bol pantolonumu giydikten sonra yıkanmış olan akrepli siyah ceketimi de giyindim ve annemden biraz para alıp evden çıkmıştım Cansu'yu hiç beklemeden ama elbette ki annemden kafama göre para almıyordum, hep sorardım.

Üzerimdeki siyah ceketimde, yıkanmış olmasına rağmen hâlâ akrep yumurtası olduğunu düşünüyordum ve ceketin üzerimdeki varlığını her hatırladığımda hafif titreyerek gerinip kendimden tiksiniyordum.

Durağa giderken telefonuma numarasını dün kaydettiğim Kübra’yı arıyordum. Telefonumu kulağıma götürdüğümde aradığınız numara kullanılmamaktadır sesiyle karşılaştım ve kaşlarım gerilirken aval aval telefona baktım.

"Dün otobüsteyken birbirimizi arayabilmiştik ama." Sonra akşam saatlerinde Kübra'ya mesaj gönderdiğimi hatırladım ve WhatsApp'a girdim ama yarın otobüse beraber binelim diye attığım mesajın hâlâ tek çizgi olduğunu gördüm. "Bu da ne demek?"

Bundan sonra otobüse beraber binelim teklifini yapan Kübra'ydı ama şimdi ona ulaşmamı sağlayacak tek etmen olan telefon numarası iptal mi edilmişti?

Marketin önündeki durağa geçtim, önceden durak bizim eve biraz daha yakındı, kahvehanenin önündeydi ama inşaat çalışması olduğundan yirmi adım kadar ileri taşınmıştı durak.

Hiçbir zaman duraktaki insanlara dikkat etmezdim ama her gün aynı insanları gördüğümü düşünüyordum. Mavi gözlü, uzun ve sarışın bir genç vardı mesela. Temiz giyimliydi ve dimdik duruyordu.

Otobüs geldiğinde binebildim ama oturamadım ve bu sefer otobüsün en arkasına geçtim, mavi gözlü genç de kendini otobüsün motorunun olduğu kısımdan dolayı koltuk olmayan büyük kare şeklindeki yere yaslamıştı. Ben ise tersten oturanların tam karşısındaki demiri tutuyordum, mavi gözlü gencin kendisi arkamda kalıyordu.

Yine erken binmiştim ve yine otobüsün çoğunu oluşturan fabrika işçileri ve Cumhuriyet Meslek Lisesindeki öğrencilerdi. Hep gördüğüm bir kadın da tam karşımda tersten oturuyordu. Ya üniversite öğrencisiydi ya da bir kıyafet mağazasında işe gidiyordu, yine kulaklıkları takılıydı ve camdan dışarıyı seyrediyordu. Bu kadın diğer herkesten farklı olarak insanları inceliyordu, tıpkı benim gibi ve bir şeylerden ilham aldığını düşündüm.

Otobüsten indiğimde okula doğru yürüyordum, ekim ayını yarılamış sayılırdık ve hava öteki günlere nazaran biraz daha kararmıştı ama İzmir havasıydı işte, öğlene yine haziran ayındaymışız gibi hava sıcak ve apaydınlık olurdu.

Güvenliği geçtikten sonra otoparktan girmiştim ama gözlerime aşina hiçbir araba bulamamıştım.

Sınıfa girdiğimde bir iki çantanın varlığıyla sınıfa günün ilk adımını atanın ben olmadığımı anlamıştım. Kendi sırama geçtim ve ders çalıştım çünkü üniversite sınavına daha çok varmış gibi görünse de aslında zaman sudan bile hızlıydı.

Üniversitenin bir binasında üniversite sınavına hazırlanıyordum.

Sınıf yine zamanla doldu, gürültü başladığındaysa ders çalışmayı bıraktım ve haftanın son günü olması beni sevindirdi çünkü iki gün rahat takılmak istiyordum. Yataktan hiç çıkmayarak ve sadece tavanı izleyerek dinlenmek ve kafa dinlemek.

Cafer ilk günler üniversitenin heyecanından olsa gerek erken gelmişti ama şimdi derse on dakika geç kalmıştı ve yine üzerinde, ceketinin altında okul formasının bir köşesinde bir karaltı görmüştüm.

Edebiyat dersine girdik, yine ilk saatlere sayısal derslerden konulması gerekirken boş zihnimizle edebiyata başlayacaktık. Sema hocamız geldi, kendisinde anne sıcaklığı olduğunu düşünüyordum ama sayısal ve üstüne üstlük on ikinci sınıf olmamıza rağmen iki saat boyunca sadece edebiyat anlatıyordu ve bu yetmiyormuş gibi uzun uzun yazdırıyordu da.

İkinci dersin bitimine beş dakika kala hocamız bizi serbest bırakmıştı, sanki beş dakika çokmuş gibi sonra hocamız telefonuyla ilgilendiği bir esnada "Çocuklar," dedi birden. "Yarasalar neden baş aşağı dururlar veya baş aşağı uyurlar?"

"Daha önce hiç böyle bir şeye dikkat etmemiştim," diye mırıldandı Deren.

Arkadan fırlama bir ses yükseldi: "Hocam görüntü gözlerine ters düştüğü için düz görmek amacıyla ters duruyor olabilirler mi?"

Garip gülüşme sesleri eşliğinde hocamız da güldü ve "Ufak oğlum mesaj atmış da bana bu soruyu sormuş," dedi telefonunu kaldırıp göstererek. "Google'a kim soracak bir saat? Belki bilirsiniz diye sormuştum."

Öğle arasına kadar sıramda oturarak zaman geçirdim, Deren ile fazla konuşmadık ve yine, öylesine derin düşündüğüm bir anda diğer bütün insanlar gibi nefes aldığımı ve oturduğumu düşündüm.

Öğle arasına girdiğimizde biraz hava almak istediğimden sınıftan ayrılmıştım ve dışarı çıkacağım esnada dışarıdan içeriye giren ve Şevval'in sınıfından olan Ömer'i gördüm.

Ömer, üzerimdeki cekete kirpiklerini birbirine yaklaştırarak baktı. "Hani ceket arkadaşınındı?"

Yürümeye devam ederken sırıttım sadece ve hiç çekincesiz dilimi zehirledim, hiçbir şeyle uğraşmak istemiyordum bugün. "Çok beğendiğim için aynısından aldım."

Dışarı adımladığımda derince nefeslendim ve tahmin ettiğim gibi hava öğlen olduğundan yine sıcaktı ama üzerimdeki ceketi çıkartmamıştım çünkü zaten formam kısa kolluydu.

Kocaman bahçede yemek yiyenler ve üniversite öğrencilerinin takıldıkları alanlar vardı ama çok daha kalabalık bir yer gördüğümde gözlerimi kısıp oraya odaklandım.

Meraklı bir insan değildim ama adımlarım benden bağımsız o yöne ilerliyordu. Karşı binanın arkasına kadar gitmiştim ve bazı insanların telin ardında durup bir şeyi izlediklerini bazılarının ise telden içeri girdiklerini gördüm.

Herkes grupça takılırken benim tek yürümem zoruma giderdi ama burada herkes bağımsız gibiydi ve kalabalığın arasına karışabileceğimi düşündüm. O kalabalıkta herkes gibi kayboldum.

Boş bulduğum bir tel aralığına yerleştiğimde telin ardının bir basketbol sahası olduğunu gördüm, açık bir alandı burası ve oturanların yanında ayakta izleyenler de vardı bu maçı.

Gözlerim ilk önce Serhat'ı bulduğunda şaşkınlık gözlerime yerleşti ve sanki basketbol sahasını daha yeni görmüşüm gibi aydınlandım. Serhat gözlerini öne çıkartan yeşil bir tişört ve siyah bir şort giymişti, terlediğinden dalgalı saçları alnına yapışmıştı. İstemsiz gülümsediğimde başımı omzuma kadar indirip kollarımı da göğsümde bağlamıştım.

Sonra gözlerim Anıl'ı buldu; kahverengi, sıfır kol bir tişört giymişti gözleriyle aynı renk olan ve siyah bir şort giydiğini görüyordum altına.

Gözlerim anında sahadaki en uzun kişiye çarptığında aydınlandığımı hissettim, gözlerim Serdar'ın parlaklığıyla kamaşmıştı resmen. Beyaz tişört, naylon beyaz bir şort, beyaz spor ayakkabılar, sarı saç, fazlasıyla açık ela gözler ve açık ten rengiyle fazla göz alıcıydı.

Gölge bir tarafta Serkan'ı gördüm ve yine gözleriyle uyumlu koyu mavi bir tişört giymiş olduğunu fark ettim, şortu ise lacivertti ve esmer teniyle fazlasıyla karanlık tarafları temsil ediyordu.

Bence dördü de önceden anlaşmıştı ve bilerek göz renkleriyle uyumlu tişörtler giymişti.

Sahada başka erkek oyuncular da vardı ama onları tanımadığım için dikkatimi fazla çekmemişlerdi.

Arkamda kalabalık sesler duydum sonra "Beni yalnız bırakın iki dakika," diyen tanıdık ve kibar bir kız sesi işitmem ile sağ tarafımda resmen bir güneş doğdu.

Şevval bir anda sağıma geçtiğinde ve tepemizdeki güneş her yeri apaydınlık ettiğinden sarı saçları bir an gözüme çok ışıltılı geldi, çıplak beyaz kolları bile o an pasparlaktı. Okul forması giymediği için pembe, sıfır kol bir crop giymişti ve altında da gri eşofmanı vardı, sarı ve dalgalı saçlarını omuzlarından aşağı salmıştı.

Şevval'i izlememe rağmen bana bakmadı ve aşağımızdaki maça açık mavi gözlerini odakladı. "Ne yapıyorsun, keyfin yerinde mi?"

Bana bakmadığı için ben de maçı izlemeye yeniden koyuldum. "Gördüğün gibi," dedim umursamaz bir sesle ve hafif sola doğru kaydım, 1.75'lik boyu bana fazla ağırdı.

Şevval "Hangi takımı tutuyorsun peki?" derken tele tutundu.

"Kimlerin hangi takımda olduklarını anlayacak kadar izlemedim daha."

Şevval başını ağırca aşağı yukarı salladı ve bir müddet sessizce basketbol maçını seyrettik. Serhat top eline değdi an sol tarafa götürüp basket atmaya çalışıyordu ama Anıl, Serdar ve Serkan topu sağ tarafa götürmeye çalışıyordu.

"Kimin hangi takımda olduğunu anlayabildiysen eğer kimin taraftarı olmak isterdin?"

İçimdeki dürtüyle Serhat'ın olduğu takımı dile getirecektim sonra ikisinin sevgili olabileceği ihtimali aklıma geldi ve "Anıl'ın takımını tutuyorum," dedim sabit bir sesle sonra elimi salladım. "Ya da hangi takım hak ediyorsa o takım kazansın."

"Biliyor musun?" diye sordu Şevval kıstığı açık mavi gözleriyle basketbol topunu seyrederken. "Bu eğitimcilerin önceden planladığı bir maç değildi, öylesine oynamaya başladılar ve izleyenleri de bir anda arttı."

Enteresan dercesine dudaklarımı büzdüm sadece. Şevval ile konuşacak kadar kendimi güçlü hissedemiyordum. Bir kere uzun boylu olduğundan bana tepeden bakıyordu, hakimiyet kurabiliyordu ve bizim tarafımıza bakılsa ilk dikkati Şevval çekerdi. Üstelik ben neden geçen yıldan beri 1.70'tim, niye bir yıldır hiç boy atamıyordum?

Maçı biraz daha Şevval ile yan yana seyrettik, gerçekten de güzel oynuyorlardı ve insan acayip heyecanlanıyordu. Bir ara Serdar upuzun boyuyla topu basket potasına atıyordu fakat Serhat top daha deliğe giremeden potanın altından eliyle kurtarmıştı.

Bir hakem vardı, maçın sayısını söylüyordu ve Serhat'ın olduğu takım öndeydi. O an aklıma bir şey takılmıştı, Serhat neden kardeşlerinin ve Anıl'ın takımında oynamıyordu?

Bir müddet Şevval ile hiç konuşmadık ama sonra birdenbire "Ne düşünüyorsun?" diye sordu Şevval. "Aklında herhangi bir şey var mı?"

Ne gibi diye sormak istedim ama vazgeçtim ve "Hiçbir şey düşünmüyorum," diye yanıtladım onu. Onunla konuşmak istemiyordum değildi, şu an benim için sanırım tepemizdeki güneşin de etkisinden dolayı konuşmak çok zordu ve terlediğimi hissediyordum.

"Sen Serdar'ın, Serhat'ın ve Serkan'ın kardeş olduklarını biliyor musun?"

Gizli saklı sıkkınca nefesimi verdiğimde başımı olumlu anlamda salladım.

Şevval sanırım Serdar'ı izliyordu. "En büyükleri o, sonra Serhat ve sonra da Serkan," derken Şevval sarı saçlarını tek tarafında birleştirmişti.

Şevval'in bilgilendirmesiyle bu sefer biraz derin düşünmüştüm çünkü aslında hepsi de büyük gösteriyordu ama Serhat ikisinden de görünüş olarak daha ileri gibiydi ama Serdar'ın en büyük olması Serhat'ın yaşını tahmini yirmi yedi yapmazdı ama öte yandan Serdar'ın yirmi sekizin üstünde olma ihtimali var mıydı?

Düşünceler içerisinde kaşlarım çatılıyken "Sence hangisi üvey?" diye sordu Şevval dan diye ve çatık olan kaşlarım havaya kalktı o an hatta dudaklarım aralanmasın diye kendimi sıkmıştım.

Şevval'in bunları bilmesini, Serhat ile sevgili olduklarından olağan karşıladığım esnada o an cidden hangisinin üvey olduğunu düşünmeye çalışıyordum. Üçünden biri kesin olarak üvey kardeş ise bu kim olabilirdi ki?

Ben yüzeysel bir mülahaza içerisindeyken Anıl ve Serhat basketbol topunu birbirinden almaya çalıştı ama Anıl kurnazca hile yaptı ve o sert topu birdenbire Serhat'ın kasığına isabet ettirdi ardından sanki çok komik bir şey yapmış gibi kendini geriye atıp kahkaha attı.

Şevval ile acıyı hissetmiyorduk elbette ama sanki top suratımıza isabet etmiş gibi yüzümüz gerilmişti. Serhat direğe tutundu ve kimseden çekinmeden elini kasığına bastırdığında yüzüm biraz daha gerilmişti çünkü Serhat'ın şu an canının yandığını düşünüyordum ama o başını eğmişti ve belki de acıyla sırıtıyordu.

Serdar ilk etapta endişeyle Serhat'ın yanına gitti, Anıl eğlendi ve Serkan hiçbir tepki göstermedi.

Birkaç dakika geçti, yeniden oynamaya başlamışlardı ama daha yedinci dakikaya ulaşamadan Anıl bu sefer de sert basketbol topunu Serhat'ın suratına atmıştı.

Serhat yeşil tişörtünü alnına kadar çekti ve eğilip bekledi, Anıl yine kahkaha attı, bu sefer Serdar endişelenmedi ve konuşmayı hiç sevmeyen Serkan bile bıyık altından güldü.

Serhat'ın takımındakilerden itiraz sesleri yükseldiğinde Serhat yeşil tişörtünü yüzünden çekti ve itiraza gerek yok gibi bir el hareketi yaptı takımına karşı sonra karşı takımdaki kardeşlerine ve Anıl'a öfkeyle bakacağını düşünmüştüm ama sıradan bir şekilde baktı, hiç gülmeden ve kabullenişin gözlerde somutlaşmış hâliyle.

Elimi yüzüme götürmek istiyordum ama Şevval'in varlığıyla bunu yapmamıştım fakat Şevval'in de yüz ifadesi benimkinden farksızdı. O topun her darbesini bedenimizde hissediyorduk sanki.

Bu sefer Şevval ile aynı anda verdik tepkiyi. Şevval tellere hırsla tutundu ve bense elimle çeneme dokundum çünkü bu sefer basketbol topu Serhat'ın çenesine gelmişti ama Anıl değil, aralarında en irisi olan Serkan yapmıştı bunu hem de çok sert bir şekilde.

Serhat bu sefer de çenesini ileri geri götürürken gözlerini kapatmıştı ve yine itirazlara engel oldu, izleyenlerden azınlığı eğlenip gülüyordu, geriye kalanların hemen hemen yarısı nötrdü ve diğer yarısı ise ben ve Şevval gibiydi. Yüzlerimiz gergindi ve bu oyunun hiç de hakkaniyetle oynandığını düşünmüyorduk, eğlenmiyorduk da ve yapılanlardan rahatsızdık.

"Serhat'ın üvey olduğunu düşünmeye başladım," diye mırıldandım sahayı izlemeye devam ederken. Aslında mantıklıydı da çünkü Serhat üveyse eğer yaş görüntüsü açısından aralarındaki uyumsuzluk bir netliğe kavuşabilirdi.

Şevval bana hiç dönmedi ve sadece omuz silkti. Şimdi bu evet mi yoksa hayır mı anlamına geliyordu?

Maç bir hocanın koordinatöründe gerçekleşmediğindendi tüm bunlar ama Serhat kendine geldiğinde öyle hırslı oynadı ki aynı şiddetle yakınlarına o top ile vurmamış olabilirdi ama bu da güçlü bir cevaptı.

Serhat neden Anıllara aynı şekilde şiddetle karşılık vermiyor diye sormak istedim Şevval'e ama çenemi kapalı tuttum.

Serhat'ın zaten sol eli yaralıydı, yüzü bir şekilde bir olaya karıştığını gösteriyordu ve gözlerinin kızarıklığından uyuyamadığı belliydi. Bu durumda Anılların yaptığı çok gaddarcaydı ama hakkaniyet yerini buldu ve maç Serhat'ın ve takım arkadaşlarının hırsıyla kazanıldı. Serhatların takımını tutmuştum, Serhatların takımı kazanmıştı ve bu bir ilk sayılırdı çünkü yarışma programlarında kimi tutsam genellikle ilk önce o eleniyordu ama şimdi karşımda, yanımda ya da başka bir yerde Serhat hep kazanırdı.

"Görüşürüz," dedi Şevval şaşıracağım türden yumuşak bir yüz ifadesiyle ve yanımdan ayrıldığında ben de geri binamıza girmiştim, sabırla öğle arasının bitmesini bekliyordum.

Yine bir ders bitimi sonrası sınıfta tek başıma kaldım, cam kenarına geçtim ve yine Serkan'ı bahçede tek dolaşırken gördüm. Garipti, tek başınaydı, düşünceliydi, fazla sessizdi.

Yine içimden gelen bir dürtüyle Serkan'ın yanında yürümek istedim ve sınıftan ayrıldığım gibi tanıdık bir erkek sesi duydum yakınlarımda. Karşılıklı iki kişi bir itiraz içerisinde gibiydiler.

"Hayır," dedi o kişi ve yakınlaştığımdan daha net gelen o sesle bu kişinin Serhat olduğunu anladım. "Senin Pamukkale ile ilgili yanlış bilgilerin var, essahlar senin sözlerinde değil."

Sanırım dejavu yaşayacaktım, Serkan'ın yanına gidip bahçede sessizce yan yana yürümek için ayrılmıştım sınıftan ve yine Serhat tarafından alıkoyulacaktım. Aptal değildim, anlıyordum. Bizim binamıza girmiş olması ve yanına öylesine bir arkadaş alıp konuşması tahminlerimi destekler nitelikteydi. Serhat gerçekten kurnazdı ve bazen kafamın içindeki beynimi zorlamazsam ne yapmaya çalıştığını anlayamazdım, hatta illaki kaçırdığım noktalar olmuştur.

Önceden kestirdiğim gibi Serhat binanın ortasındaki boşluğun demirlerinde arkadaşıyla karşılıklı dururken benimle göz göze geldi ve istemesem bile gözlerimi kaçırıp elimden geldiğince normal yürümeye çalışarak yolumu yürümeye devam ettim.

"Kanka sen boşuna fizik okuyorsun, ben söyleyeyim sana."