SİYAH YALAN – 16. ONARILAMAYAN KALP

Hala 13. bölümün ekmeğini yiyoruz arkadaşlar eski Esma kafası artık nasıl bir şeyse son dört bölüm sadece bir bölüm ediyordu...

İlk kitabın sezon finaline yaklaştık, aklımda 2 serilik bir kitap olacağı düşüncesi var. Hatta seri isimlerini bile belirledim, bakalım neler olacak.

17 EKİM ÇARŞAMBA, 2018

"Sana çok büyük küfürler ederdim, Serhat ama dua et ki daha uyanamamışım yoksa yedi ceddin de küfürlerimden nasibini almıştı."

Serhat arabayı sürerken bu erken saate rağmen esneyememişti bile, aslında bütün gece uyumadığı, hayır, uyuyamadığı için esnemesi gerekirdi ama düşünceler sanırım insani fonksiyonlara engel olabiliyordu.

Yan koltukta oturan Yusuf "Sana diyorum," dedi Serhat'a dönerken.

"İki dakika düşünmeme izin ver," dedi Serhat sadece ve arabayı asıl binanın hemen iki bina kadar gerisinde durdurdu. Sabahın körüydü, hava daha aydınlanmamıştı ama gün Serhat için bir kez daha erkenden başlıyordu.

Hayır, gün Serhat için bir kez daha dünden başlıyordu.

Yusuf kemerini çıkarttığında etrafına bakıyordu. "Sabahtan beri düşündüğünün farkında mısın, Serhat? Pardon. Dün akşamdan beri."

Serhat arabanın motorunu kapattı ve ellerini ısıtmak için birbirine sürterken "Yeterli değil," dedi sakince. "Düzgün düşünemediğim için akışa göre hareket etme kararı aldım, mesela," derken esas binadan bir adam çıktı, işe gitmek için. "Mesela çok doğru bir zamanda buraya varmışız."

Yusuf eğildi ve postallarının bağcıklarını bağlamaya koyuldu. "Hiçbir şeyi bize tam olarak anlatmadığın hâlde nasıl bu kadar işin üstesinden gelebildiğimizi hiçbir zaman anlamayacağım, Serhat."

Serhat, elleri siyah ceketinin ceplerindeyken geriye yaslandı ve karanlık havayı seyre daldı. "Çünkü asıl bildiğimiz zaman basit gibi görünen işler bile zorlaşır çünkü detay biliriz, benim bir şeyi bilip bilmemem bir şeyleri değiştirmez ama az anlatış ile sizler daha rahat hareket ediyorsunuz ve geleceği tahmin edebileceğiniz bir veri elinizde olmadığında her şey tam raylarında ilerleyebiliyor."

Yusuf doğruldu, Serhat'a doğru döndü ama güneşin tam aymadığı havada yeşil gözleri göremedi. "Amacın ne senin?"

"Dördünüzü de yavaş yavaş işin içine dâhil etmek. Dilek'ten başladım, Arda’yı ben otobüs şoförlüğü yaparken öteki otobüsten fark etmiş olmalı ama yeterli değil, şimdi sıra sende, daha sonra yeniden Arda’da ve en son da Ufuk ama dördünüz de illaki benimle olacaksınız ve zaten bir şekilde tanışmanız da gerekiyor. Konuşmasanız bile birbirinize karşı bir göz aşinalığınız olmalı."

"Kuryeci kılığında sen de gidebilirdin ama, Serhat?"

Anlaşılamayan bir noktaya Serhat fazlasıyla derin baktı. "Beni tanıyor."

Yusuf arabanın göğüslük kısmını gösterdi. "Beynimi tam da şuraya bir yere bıraktım."

Serhat gülümsedi, arka koltuğa eğilip kurabiye kutusunu ve bir başka şişeyi alıp kucağına bıraktı.

Yusuf, Serhat'ın kucağındakileri izlerken ki düşünceli halini seyrettiğinde "Kahretmesin ki soramıyorum," dedi isyanla. "Kuryeci tipinde giyinmem ile o kurabiye kutusunu birilerine vereceğimi anlayabiliyorum ama nedenini soramıyorum işte."

Serhat hafif gülümsedi ama kucağındakilere bakmaya da devam etti. "Torpidodan bir not kâğıdı ve kalem çıkartır mısın?"

Yusuf kendisine denileni yaptığında "Şimdi bir sayfa kopar," dedi Serhat, Yusuf ise bir sayfa koparttı. "Şimdi diyeceklerimi yaz," bekledi, "Hayır," büyük nefes verdi, "yazma."

Yusuf kalemi parmakları arasında döndürdü. "Bir karar vermeye ne dersin?"

Serhat direksiyona bakarak düşünmeye devam ederken "Her şey niye bu kadar karmaşık olmak zorunda ki?" dedi ve yüzünü sıvazladı ardından cebinden çıkarttığı telefonundan birini aradı.

"Efendim?"

Serhat yutkundu. "Erkenden uyandığını biliyordum, dayı."

Serhat'ın dayısı mı var diye merak eden Yusuf, Serhat'ın telefonunda yazan isme bakmak için yan taraftan eğildi. Fırat dayım.

"Senin gibi güne erken başlıyoruz işte." Senin gibi uykusuzluktan güne dünden başlıyoruz işte.

Serhat gözlerini kapatırken başını salladı. "Dayı, rica etsem boş bir kâğıda senden istediğim bir şeyi yazıp fotoğrafını çekip bana atabilir misin?"

"Ne yazıp sana atmamı istiyorsun, evlat?"

Serhat, Yusuf'a doğru döndü. "Sensizlik zorsa yarınımı düşünemiyorum." Yusuf tam heyecanla bir şey söyleyecekken Serhat boştaki eliyle Yusuf'un dudaklarını örttü. "Sensizlik zorsa yarınımı düşünemiyorum yazar mısın dayı, kâğıda."

"Seni tanımasam âşık oldu derdim ama maalesef ki tanıyorum ve seni tanıdığım için de nedenini sorgulamayı es geçip istediğini yapacağım çünkü hata yapacağını da düşünmüyorum, evlat."

Serhat, elindeki şişeyi izledi. "Doğru söylüyorsun diyemem dayı ama yine de yanlış bir şey yapmadığıma emin olabilirsin. Sadece sana söylediğim o cümleyi bir kâğıda okunaklı bir şekilde yazıp bana fotoğrafını yollasan yeter."

Görüşürüzlü ve kendine iyi baklı konuşmaların ardından telefon kapandı, iki taraf da birbirleriyle görüşebilirdi ama kendine iyi bak kısmı karşılık olarak evet dense bile uygulamaya biraz zor dökülürdü.

Birkaç dakikanın ardından Fırat Özar kendi el yazısıyla yazdığı kâğıdı çekip Serhat'a attığında, Serhat da telefonunun parlaklığını artırdı ve Yusuf'a verdi telefonunu.

"Koparttığın not kâğıdını telefonumun üzerine koyup yazının aynısını yazar mısın?"

Yusuf denileni yapmaya koyuldu. "Bunu sen de yazabilirdin, neden sen yazmadın?"

Serhat kendisine biraz süre tanıdı, sol eli sargıdaydı. "Yaptığımın yanlış olduğunu düşünmüyorum ama işin içine sağ elimi karıştırmak istemedim sadece."

"Hayır, demek istediğimi anlamadın." Yusuf başını olumsuz anlamda salladı. "Demek istediğim bu yazıyı sen de ben de yazabilirdik, neden dayından rica ettin ki?"

"Çünkü..." Kısa bir kararsızlığın ardından Serhat devam etti. "Çünkü kurabiye kutusunu vereceğin kadın sıfır şüphe ile o kurabiyeleri dayımın yolladığını düşünmeli. Ben bazen haddinden fazla detaycı olabiliyorum mesela insanları yazılarından tanıyabilirim ama bu özellik başkaları için de geçerli mi, orasından emin olmamakla beraber bu yazıyı onun iyi tanıyacağını düşünüyorum."

Yusuf not kâğıdını Serhat'a verdi. "Kafanın içerisindeki organa hakaret olur diye sana kaçıksın da diyemiyorum ki anasını satayım."

Serhat sessiz bir şekilde not kâğıdını kurabiye kutusuna yapıştırdı ve notun en alt kısmına sadece F yazdı. Bu elbette ki anlaşılırdı ama evliliğe saygı babında ya bu kurabiyeler yenmeden çöpe atılırsa ne olurdu?

"Onu da sonra düşünürüz," diye mırıldandı Serhat kendi kendine sonra Yusuf'a verdi kurabiye kutusunu. "Sen kuryesin ve yapman gereken tek şey şu iki bina sonrasındaki apartmana girmek, ikinci kata çıkmak ve direkt merdivenin karşısında kalan dairenin ziline basmak. Yüksek ihtimalle bir kadın açar kapıyı, sen Hasret Taşdelen'e geldi dersin elindeki kutuyu uzatırken, kutuyu kadına teslim edersin sonra da gelirsin." Kaşlarını çattı. "Gülümsemeyi ihmal etme, psikolojik olarak bir sorunun olmadığını kadına hissettirmeye çalış. Otomatikman bu saatte bütün komşularının uyuduğunu ve eşinin de işe gittiğini düşünüp bir rahatlama yaşayabilir kendi içerisinde sonrasında notu yok eder tahminimce, kutuyu da aynı şekilde ve kurabiyeler de illaki yenir. Daha sonra da bu olay hiç yaşanmamış gibi davranır. Ve biraz daha detaylı tahmin yürütecek olursam da kurabiyeyi çocuklarına göstermeden bir yere saklar ve sadece kendisi yer çünkü bu kurabiyeler geceden yoktu, sabahtan birinin getirdiği anlaşılmasın diye kadın dediğim gibi saklar çünkü açıklaması zor bir durum ve bu durum da tam istediğim boyutta çünkü çocuklarının kurabiyeden yememeleri daha iyi olur."

Yusuf dudakları aralık kendi kendine konuşan Serhat'ı dinledi, dudaklarını kapatmadı sonra "Demek ki içinden hep böyle düşünüyor," diye mırıldandı ardından kapıyı açıp kurabiye kutusunu vermek için arabadan indi.

Serhat ise kucağında kalan şişeyi sol eliyle sıktı ve akışına bıraktığı olayları da yönlendirmeye çalıştı zihninde.

Saat 07.00

Ağlayarak uykuya dalmanın insan psikolojisini olumsuz yönde etkilediğine bütün kalbimle emindim ve stresi de arttırdığını düşünüyordum çünkü ben canlı örneğiydim bu durumun.

Hiçbir şekilde bu konuda bir inancım yoktu ama umarım ağlayarak uykuya daldığımın son gecesini yaşamışımdır.

Uyanmıştım ama yatağımdan kalkmak istemiyordum çünkü okula gitmek istemiyordum. Tipim değişmişti, bunu kendi irademle değiştirseydim okula dimdik gidebilirdim ama sınıfa girdiğim anda bana dönecek bütün gözlerin direkt kısa saçlarıma dokunacak olması ve saçlarımın bu hale gelmesinin benim irademle olmaması o kadar büyük bir özgüven eksikliği yaratıyordu ki bende, şu an bu yatakta sonsuza kadar saklanabileceğimi düşünüyordum.

Büyük bir zorbalık yaşıyordum, altında kolaylıkla ezilebileceğim kadar ve nasıl bu durumla baş edebileceğimi de bilmiyordum. Tek bildiğim güne başlamak istemediğimdi ve okula gitmek de istemiyordum. Yatakta kalmak, yorganın altında saklanmak fazlasıyla cazipti ve hiçbir şey yapmak istemiyordum.

Bir kez daha ağlayarak uykuya daldığımdan başım çatlıyordu, parmaklarımla şakak bölgeme baskı uyguladım ve ağrı hafiflemedi bile. Üstelik gözlerim de acıyordu.

Bir yerde gözyaşının cilde iyi geldiğini okumuştum, galiba mermer gibi bir cildim olacaktı.

Kendi kendime sinirden güldüğümde sınıfa girişimi zihnimde oturtmaya çalışıyordum. Gecenin uzun bir kısmı sanki hiç ağlamamışım gibi sınıfa dimdik ve umursamaz bir şekilde girecektim, bakışlar üzerime döndüğünde ise suçlu bir insan seçip gözlerimi o kişiden hiç ayırmayacaktım. Zaten tek yapabildiğim de bu değil miydi çünkü Serhat dışında hiçbir insandan gözlerimi önce ayırdığımı hatırlamıyordum.

Zaman geçti ama ben yataktan bir türlü çıkamadım, sıcak yorgan beni kölesi yaptı, yatağım her zamankinden daha rahat geldi, zihnimde yapacağım bütün hazırlıkları beş dakikaya sığdırabileceğimi düşündüm.

Hâlâ saçlarıma dokunamıyordum.

Yeniden ağlama dürtüsü hissettiğimde kendimi zor tuttum çünkü ağladıkça gözlerim acıyordu ve şişiyordu. Kendimi ağlamamak için motive ettim, sınıfımdakiler beni ağlayarak görseydi mutlu olurlardı diye, onların mutlu olmalarını istemediğim için ağlamamam gerekiyordu.

Yanlış düşünceler içerisinde olmama da az kalsın ağlayacaktım çünkü gözyaşı döktüğüm şey kendimi savunamayışım ve güçsüz kalışımdı, kendimi başkalarına karşı yeterli göremeyişimdi, gözyaşlarım saçlarım için akıyordu.

Doğrudan banyoya gittim ve kendimi zorlayarak buz gibi suyu yüzüme çarptım defalarca sonra odamıza girdiğimde çok hızlı bir şekilde dar, siyah pantolonumu ve mor, bu sefer uzun kollu okul formamı giymiştim, üzerime ise beyaz, kapüşonlu bir ceket geçirdim ve kapüşonu direkt kafama attım.

Saçlarımdaki siyah boya dün kısa kollu okul formama bulaştığından artık okul formam yoktu, annem çakmasın diye de okul formamı çöpe poşete sararak atmıştım.

Kısa bir kahvaltıdan sonra anneme para almak için seslendim, annem ise bana bir cevap vermedi ve onun derin bir uykuda olduğunu düşündüm. Cüzdanından aldığım parayı ise anneme ne kadar aldığıma dair mesaj attım.

Başımın ağrısı geçer diye yatağıma oturup şişemdeki suyun yarısına kadar içtikten sonra mutfakta şişemin kalan kısımlarını doldurdum ve ayakkabımı giydikten sonra kendimi dışarıya attım.

Sakin bir şekilde yürüdüğüm esnada sol tarafımdaki yokuştan bir çocuğun indiğini fark ettim, su satmak için ışıkların oraya gidecek olmalıydı.

Sanki ufak oğlan çocuğu bana bir şey söyleyecekti ama ben önce davranıp "Satıyor musun şu an?" diye sordum. Marketten almak yerine bu çocuktan suyu alacak olmam temiz bir kalbi mutlu ederdi.

Oğlan çocuğu direkt "Evet, abla," dedi. "Satıyoruz."

"Bir şişe alayım o zaman."

Oğlan çocuğu tezgâhını yere bıraktığında sırt çantasını öne getirdi ve fermuarı açtığında "Bu suluklardan da almak ister misin abla?" diye sordu.

Kaşlarımı çattığımda böyle bir şeye ihtiyacımın olduğunu düşünmedim sonra arada bir su şişesi almak yerine su matarasına evdeki arıtmadan su doldurmanın daha uyguna gelebileceğini düşündüm.

"Fiyatını uygun tutarsan alabilirim," dedim ona göz kırpıp takılarak.

Oğlan çocuğu gülümsedi ve yerdeki tezgâha baktı bir süre sonra suyu sanki bana seçerek verdi ardından ben çantanın içerisindeki siyah matarayı aldığımda parayı ödedim fakat fazladan verdim çünkü canı bir şey çekerse alabilsin istemiştim.

Oğlan çocuğu ile yan yana ana caddeye yürüdük.

"Bu saatte mi çalıştırmaya başlatıyorlar sizi?" Kaşlarım çatıktı.

Oğlan çocuğu tereddütte kaldı biraz. "Evet."

"Seni daha önce Ayrancılar'da su satarken görmedim."

Oğlan çocuğu bir cevap vermedi, benim ise elimden ne gelebilir diye düşünüyordum. "Jandarmalar geldiği zaman hep ortadan kayboluyorsunuz ya, bir kez de kaçmamayı denerseniz daha iyi olabilir senin için."

Oğlan çocuğu direkt "Aileme yardımcı oluyorum," diye savunmaya geçti.

Anlayışla ve sıcak bir şekilde gülümsediğimde "Karşıya geçmem gerekiyor," dedim. "Otobüs durağı orada. Görüşürüz ufaklık."

Oğlan çocuğu yürümeye devam ederken bana el salladı ve aşağı yürümeye devam etti.

Otobüs durağına geçtiğimde o tanıdık simaları görmekten bıktığımı hissettim ya da bugün hiçbir şeye tahammülüm olmayacaktı. Yere çömeldim ve ağrıyan başım en kısa sürede geçsin diye biraz daha su içtim çünkü benim baş ağrım bol suyu gördüğünde etkisini bitiriyordu.

Otobüse bindim, oturacak yer yoktu her zamanki gibi, beyaz kulaklıklı kadın yine oradaydı, mavi gözlü ve dimdik duran o genç bir önceki duraktan otobüse binmiş olmalıydı çünkü otobüsün en arka tarafındaydı. Onun haricinde bizim okulun öğrencilerinden çok Cansu'nun lisesindeki öğrenciler vardı üstelik Petrol Ofisinin oradan dönerken o oğlan çocuğunu su satarken görememiştim.

Her zamanki gibi bilindik yollardan geçtik, bir ara dimdik duran mavi gözlü genç ile göz göze geldik, galiba o da her gün bu saatte bu otobüste sürekli denk geldiğimizin farkındaydı. Bir ara kulaklığını takmış o kadın da bana bakmıştı, aslında o kadın herkese ve her şeye bakmaya çalışıyordu ve telefonu da yine elindeydi. Ya bir şeyler yazıyordu ya da biriyle mesajlaşıyordu.

Stresli bir şekilde durakta indim, hava hafif serindi ve grimsiydi sonra gerginliğimi yansıtmamaya çalışarak güvenliği geçtim ve kampüse girdim.

Biz buradan ne zaman gidecektik? Ve buraya gelmemizi sağlayan Gizemli Adam şu an neredeydi ve ne yapıyordu? Biz onunla tanışmış olabilir miydik? Gelecek ayın ilk pazartesisi hangi güne denk geliyordu?

Öyle böyle düşünceler içerisindeyken bir anda kendimi bizim sınıfın olduğu katta buldum ve o kadar gerildim ki eve geri dönmeyi düşündüm bir an sonra korkak olma dedim kendi kendime. Asıl bugün o sınıfa girmezsen en büyük ezik sen olursun.

Derin bir nefes aldım, ceketimin beyaz kapüşonunu başıma geçirdim ve omuzlarımı dik tutarak sınıftan içeri girdim.

Yürürken önüme bakıyordum ama etrafımı yine de seçebiliyordum, saat daha erken olduğundan sınıf dolu değildi lakin ince bir zamandaydık. Bu öyle bir zamandı ki şu an az kişi olsak da birazdan sınıf yoğun bir şekilde dolmaya başlayacaktı.

Çantamı indirip sırama oturduğumda kendimi çok küçülmüş hissediyordum çünkü öğretmen derse girdiği zaman kapüşonu çıkartmak zorunda kalacaktım ve herkes beni görecekti. Herkes Hivda yüzünden kıpkısa saçlarımı görecekti.

Gözlerimi kısa bir an yumdum sonra yine derin bir nefes aldım ardından kapüşonu indirdim. Şu an öyle bir psikolojideydim ki kimse bana bakmıyor olsa bile aslında herkesin bana baktığını düşünüyordum.

Ben bir yarışmaya katılmıştım, birçok insan koltuklarına oturacaktı ve ben sahnede konuşmalar yapacaktım. Bu özgüvenim ile mi? Kendime kısa bir an alayla güldüm. Kesin heyecandan kıpkırmızı olurdum ve kalp çarpıntım konuşmama izin vermezdi. Şu an düşününce bile aşırı gerilip heyecanlanmıştım ve terleyen avuç içlerimi pantolonuma sürttüm.

Güne edebiyat dersiyle başladık ve iki saatlik ders boyunca modum o kadar düşüktü ki ama hoca hiç fark etmemişti ve aslında ya ben bu durumu dış görünüşümle çok iyi bir şekilde gizleyebiliyordum ya da cidden önemsenmediğimden görünmüyordum.

Deren ile hiç konuşmadım ve ben konuşma başlatmasam da onun konuşma başlatmayacağını fark ettim. O umurumda değildi diyemezdim ama ben onu cidden önemseyemiyordum artık. Ve çok boş bir insandı, Hivdaların arkadaş grubuna girebilmek için birçok şey yapıyordu ve benimle de sadece arkadaşsız kalmamak için beraberdi.

Mazlum hocanın dersinde daha bir depresifleştim, hiçbir teneffüs dışarıya çıkmamıştım ve kimsenin yüzüne de bakmıyordum. Ben neden buradaydım? İnsanlar bana bakarken ne düşünüyorlardı? Ve ben neden yanlış sınıfa düşmüştüm? Diğer sınıflar da aynı mıydı? Şahsimce evet çünkü öğrenim hayatım boyunca hiçbir zaman doğru sınıfa düşememiştim. Ve kırılmıştım da çünkü Mazlum Hoca da bu hâlimi gördüğü halde hiçbir şey sormamıştı. Hiçbir hocadan beklemezdim ama Mazlum hocanın beni sorabileceğini düşünmüştüm.

Bir saat boş geçecek bir biyoloji, sonra koskoca bir öğle arası ve ondan sonra da yeniden biyoloji dersi vardı ama eve gitmemize engel olacak iki saatlik kimya dersinden dolayı okulda kalıyorduk.

İnsanlar boş ders diye etrafta dolanıyorlardı, benim bir arkadaşım olsaydı belki ben de etrafta boş boş dolanırdım ama ders çalıştım sadece, yerimden hiç kalkmadım ve arada sınıfa uğrayan insanların gürültüsünü bile duymamazlıktan geldim.

Öğle arasına girmeye beş dakika kala bir anda başıma bir ağrı girdi ama ilk kez böyle bir acı hissetmiştim başımda, sabahtan beri başım ağrıyordu ama bir anda şiddetlenmesini beklemiyordum.

5 dakikanın sonunda öğle arasına girebildik, sınıf ve koridor bir anda gürültüye boğuldu, başım resmen çatladı ve burnumun üzerinde, tam olarak kaşlarım arasındaki boşluğun biraz altında yoğun bir acı hissettim.

Elim anında o bölgeye ulaşıp baskı yaptığında burnumdan akan bir sıvı hissettim sanki, nezle olacağımı düşünebilirdim ama kontrol ettiğimde parmağımın ucunda hafif bir kan lekesi gördüm.

Çantamda peçetenin olup olmadığını hatırlamadığım halde çantamı karıştırıp elime geçen peçeteyle beraber koridora çıktım. Aniden kalktığım için mi bilmiyordum ama gözlerim kararmıştı, duvardan destek alıp biraz bekledim sonra tuvaletin yolunu tuttum.

Burnum şu an kanamıyordu, parmağıma geçen minik bir kandı ama yine de tuvalete gitmem gerekiyordu.

Tuvalet kapısına geldiğimde kolu tuttum ve indirdim ama kapı açılmadı. Kaşlarım çatıldığında kapıyı bir kez daha zorladım ama içeriden yoğun gelen kız sesleri "Bekle,", "Bir dakika,", "Sakin!" diye gürültülü sesler çıkarttılar.

İçeride erkek muhabbeti ve sevgili konuları döndüğünü işittim.

"Hayat, lütfen bir kere bile olsa kızların, erkekleri düşünmediği bir ortama sok beni," diye mırıldandığımda aşağı kata inmek için halsizce ilerledim ama bir anda duraksadım çünkü tam karşımda geniş siyah beyaz çizgili bir kazak belirmişti.

Bana ne olduğunu bilmiyordum ama bakışlarımı yukarıya kaldırdığımda çok yorgun bir şekilde baktım, Serhat'a.

Bana ne olduğunu çözmeye çalışıyormuş gibi baktı, belki de karşıdan bedenimde bir sorun olduğunu anlamak çok kolay bir hâle gelmişti.

Saçlarıma bakmadı, ayak bileğime de ve sadece gözlerimle temasını sürdürdü. Başını yana hafiften eğdiğinde gözlerim boş baksa da ona hafif gülümsedim. "Senin neyin var, Hira?"

Konuşmak istemiştim, sesimi çıkaracak hâli kendimde bulamadım ve ona birazdan bayılacakmışım gibi bakmaya devam ettiğimde sanki burun kemerimin derinliklerinde bir şey koptu, onu hissettim sonra gözlerim bir anda Serhat'ın gövdesine kaydı, çok az şaşı baktığımı hissettiğimde ise dudaklarımın üstünde bir sıvı hissettim.

Bana doğru bir adım attığında refleksle bir adım geri kaydım ve sanki burun kanaması başıma her gün geliyormuş gibi peçeteyi burnuma tuttum.

"Başını düz tut."

Büyük bir nefes verdiğim esnada başımı santimlikle yukarıya kaldırmam etrafımı dönerek görmeme neden oldu, elimle duvara tutunduğumda bana biraz daha yaklaşan Serhat'a başımı olumsuz anlamda salladım.

"Hastaneye gidelim," dedi net bir tonda.

Konuşamadım, sadece kaşlarımı kaldırıp indirebildim ve içeride dedikoduya devam eden kızlara ise sanki onları görüyormuşum gibi yandan bir bakış atıp alt kata indim.

Serhat'a bir cevap verememiştim çünkü şu an konuşamıyordum, ben neden konuşamıyordum? Her an bayılacakmışım gibi hissediyordum musluğun altında burnumu temizlerken. Kandan gelen demir kokusuna bile kayıtsız kalabiliyordum şu an çünkü ellerimdeki his bile gitmiş gibiydi, hâlâ nasıl ayakta kalabildiğime şaşırıyordum.

Kapı açıldı, gelen kişiyi tahmin etmek kolaydı ama o yöne dönmedim ve peçeteyle yüzümü kuruladım.

Şevval tam sağ tarafıma geçti o uzun boyuyla ve kendimi o kadar halsiz hissediyordum ki bedenimi geriye çekememiştim.

"Seni neden hiçbir zaman iyi göremiyorum? Neden sürekli başına bir şeyler geliyor? Neden hep tuvalette karşılaşıyoruz ve şu an neyin var?"

Bir an durdum, gözlerim başımda bir acı hissetmememe rağmen karardı, hayır, aslında etrafı simsiyah gördüm ve kalbim şiddetle attığında etraf yeniden renklendi.

Bedenimde olup bitenleri anlamadığımı belli eden şaşkın bakışlarım Şevval'i buldu. "Peki sen neden sürekli karşıma hep Serhat'tan sonra çıkıyorsun?"

Şevval gökyüzü mavisi gözlerini kısıp gülümsediği esnada gözleri yine belli bir noktaya odaklanamadı ve ben ise sarhoşmuşum gibi hareket edip tuvaleti terk ettim.

Hiçbir zaman okulda uyumamıştım ama şu anki durumum okulda uykuya dalacağımı gösteriyordu.

Sırama ulaşabildiğimde biraz daha su içtim sonra ceketimin kapüşonunu başıma geçirdim ardından dayanamadım ve başımı sıraya gömdüm. Uykuya dalmayacağıma emindim ama yine de gözlerimi yumdum ve dinlenmeye çalıştım.

Bir anda neden böyle olduğunu bilmiyordum. Bir anda burnum kanamıştı, bir anda göz kararması, bir anda baş dönmesi, halsizlik, konuşamama isteği ve ciddi anlamda kısa süreliğine bir körlük yaşamıştım tuvalette. Korkuyordum, ölmekten değil ama yine de nabzım hızlıydı.

Dinlendiğim vakit sakinleşmiştim ama başımı kaldırdığımda yeniden o belirtilere yakalanacağımı anlayabiliyordum.

Öğle arası uzanarak geçti, bir sonraki boş biyoloji dersi de aynı şekilde sonra gürültülerden ve geçen uzun bir aradan sonra kimya dersine gireceğimizi anladım.

Gözlerimi açtım, karanlığı gördüm, biraz bekledim nefeslenerek sonra başımı kaldırdım ve kapüşonu indirdim. Yaklaşık iki saat kadar aynı şekilde durmuştum ama uykuya dalamayacağıma emindim zaten.

Kimse beni sormadı, ben kimseye bakmadım, Elif Hoca içeriye girdiği esnada ise daha yeni kitap ve defter çıkartmıştım.

Kimya en sevdiğim dersti ama şu an öyle bir hâldeydim ki bir an önce okulun bitmesini bekliyordum. İlk ders Elif Hoca yine karakterini belli edecek şekilde işlemişti dersi. Katıydı, mesafeliydi, çalışkan öğrencileri tespit etmeye çalışıyordu ve ben bugün de pısırıktım. Neden acaba?

Teneffüs vakti yine kısa bir körlük yaşadım sanki, kalbim kulağımda attığında neden etrafın aniden karanlık olduğunu sonra da aydınlandığını çözemiyordum. Bana ne oluyordu? Zehirlenmiş miydim acaba ve ne dokunmuş olabilirdi ki? Eve gitmeye korkuyordum bu hâlde, anneme ne söyleyeceğimi bilmiyordum, benimle ilgilenirler miydi öte yandan kendi kendime iyileşmeyi umuyordum.

Biraz daha su içtiğim esnada başım resmen çatladı, sanki kafamın içindeki küçük telcikler kopuyordu.

"Ağlayacağım," diye mırıldandım gerçekten ağlar bir pozisyona geldiğimde ve bir elim dudağımı kapattı.

İkinci ders de aynı şekilde geçti, Elif hocanın gözüne giremiyordum çünkü sorduğu soruların cevaplarını bilsem bile konuşacak gücü de cesareti de kendimde bulamıyordum. Yaptığım tek şey çevremde olup biteni anlasam da hiçbir şeyi göremiyormuşum gibi bakmaktı.

Dersin bittiğini gösteren zil çaldığında sevinirim sanmıştım ama gerilmiştim çünkü bu hâlde eve gidersem ne olurdu bilemiyordum. Aslında en önemli detay bu halde eve ulaşabilecek miydim sorusuydu.

Annem benimle ilgilenir miydi? Beni sorumlu tutar mıydı? Bir anda bedenime ne olmuştu? Hastaneye gitmeli miydim?

İçimdeki şiddetli dürtüyle Müge'yi aradım ve resmen saniyeler içerisinde ne yapacağımı planladım.

"Buyur kuzen?"

Müge'nin sürekli telefonun başında bekliyormuş gibi mesajlara ve aramalara hızlı bir şekilde dönmesine bayılıyordum.

"Okulda mısın?" diye hâlsizce sordum çantamı toparlarken.

"Evet, bir şey mi oldu?"

Üzerine bir kez daha düşünmedim bile. "Size geleceğim."

Bir çığlık koptu ardından "Gel!" diye bağırdı Müge. "Başına benim kadar taş mı düştü, Hira? Ve bu arada annem ve babam geç gelecekler bugün ve ev bize kaldı!"

Müge'nin ani tepkilerine gülerek karşılık vermiştim.

"Beraber zaman geçireceğiz. Aaah! Çok mutluyum!"

"Çığlık atmaz mısın lütfen," dedim ağlarcasına çünkü kulağımdan giren her sese hassaslaşmıştım. "Ne zamana evde olursun, tahmini?" diye sordum onun hâlâ okulda olduğunu bilerek.

"Ah," dediğini işittim. "Kursum vardı bugün." Bekledi. "İki saatlik hem de, ilk derse girerim ikincisine girmem yani zorlarsam bir buçuk saate evde olabilirim." Duraksadı. "Olurum."

Çantam sırtımda ve bir elim alnımda sınıftan çıktığımda "Anahtarlar?" diye sordum.

"Anahtarı bu sefer apartmanın camının dışına koymuş olabilirim." Yine duraksadı. "Yani kesin oraya koydum, koymuşumdur, başka ihtimal yok, anahtarlar orada, yani oradadır, kesin oradadır canım."

"Tamam," dedim sesimi düzgün çıkartmaya çalışarak. "Belli ki hatırlamıyorsun, sizin eve ulaşmayı başarabilirsem yine haberleşiriz."

"Ok."

"Yok yay." Gözlerimi devirdim, gözlerimi devirmem gözlerimi acıtmıştı. "Neyse, tamam. Görüşürüz o zaman."

Telefonu kapattığımda merdivenlerden iniyordum, biraz zaman geçtiği için merdiven inen fazla insan yoktu ama merdiven inen az insan da yoktu.

Koridorun ilerisinde başım döndüğünden sırtımı duvara verdim, sol taraftan dönüldüğünde binanın çıkış kapısına ulaşabilirdim ama önüme bir gölge çöktü.

Giydiği siyah beyaz çizgili kazağından karşımdakinin Serhat olduğunu anlamıştım ama o kadar gücüm yoktu ki yaslandığım duvardan kendimi çekemiyordum.

İçmediğime emindim, hayatımda hiç içmediğim için sarhoşluğun nasıl bir his olduğunu bilmiyordum ama öte yandan şu an sarhoş gibi olduğuma da emindim.

Gözlerimi yorgunlukla kaldırıp neon yeşili gözlerle bakıştığımda Serhat'ın saçlarıma baktığını fark ettim. Konuşmuyordu, karşımdaydı ve sadece etrafımı kapatıyordu.

Kaşlarım çatılı bir hâlde ona dik dik baktığım esnada sol elini, sargıdaki elini bana, hayır saçlarıma doğru uzattı ve ileride bir yerlerde Hivda'yı gördüm.

Gerilerek geri gitmeye çalıştım, arkamın duvar olduğunu algılayamadığım zaman ise "Dur," dedim nefeslenerek sonra şaşkın bir şekilde yine o yöne baktığımda Hivda'yı göremedim.

Serhat da aynı şekilde kaşlarını çattı, gözlerime baktı, düşündü, ben yutkunduğumda elimi kaldırıp saçlarımı koruyacak gücü kendimde bulamayarak etrafa her an yardım isteyecekmişim gibi baktım sonra Serhat yine saçlarıma baktı, hayır, sadece saçlarımdaki bir noktaya kilitlendi.

Kendimi koruyamayacağımı anladığım zamanlarda etrafımdan isteyeceğim yardım bile geri teperdi, nasıl bir kafadaydım bilmiyordum ama tam olarak bunu düşünüyordum.

Biri beni önden itse arkamda beni tutacak kimse olmadığından boşluğa düşerdim; biri beni arkamdan ittirse önümde beni alayla izleyen insanlar beni tutmamak için toplu hâlde geri çekilirlerdi. İşte bu kadar kimsesizdim ben.

"Örümcek," sesiyle irkilmedim ama bakışlarım yoğunlaştı. "Duvarda örümcek vardı ve saçlarına geliyordu."

Kaşlarımı kaldırdığımda "Her neyse," dedim onun gövdesine bakarak. Kendimde değildim, artık kesin bir şekilde anlayabiliyordum. Elim bir yeri gösterdi, galiba arkamı. "Gi-diyorum. Aynen. Gidiyorum."

Döndüğüm esnada o bölgede Hivda'yı yine göremediğimde binadan dışarıya attım kendimi.

Serin hava hiçbir şekilde iyi gelmemişti aksine irkilmiştim, sanki ateşi olan birine soğuk suyla duş aldırmak gibi hissettirmişti.

Okul içinde sarhoş gibi yürümemeye çalıştım, başarabildim mi bilmiyordum ama kampüsten çıkmayı başardığım gibi öze dönmüştüm, sarhoş adımlara.

Üst üste bedenimde zararlar meydana geliyordu: Ayak bileğim, saçlarım, başım, gözlerim ve şimdi ise bütün vücudum.

Gelen ilk otobüse binebilir miydim bilmiyordum ama yürümeye asla mecalim yoktu, o yüzden okulun karşısındaki durakta bekledim ve kaldırıma çöktüm. Durak kalabalık mıydı ona bile dikkat edemiyordum çünkü sürekli gözlerim kararıyordu, başım dönüyordu.

Etrafıma bomboş baktığım esnada çocuk parkının orada zihnimin en karanlık köşelerinden birine ait olan o köpeği gördüm hatta köpekleri ve kalbim sıkıştığında bacaklarımın bile titrediğine şahit oldum korkudan. Sert bir yutkunuşun ardından yine o yöne baktım ama o köpek sürüsünü göremedim.

Rahat bir nefes almak istemiştim ama ya o köpekler arkama geçmişlerdiyse? Öyle bir ürkmüştüm ki şu an kaldırımda küçücük olmuştum, ne kadar ufalırsam o kadar görünmem mantığıyla.

Kollarımı bacaklarıma sardığım vakit zaman kavramını yitirmiştim, duraktaki insanları görmüyordum, kaç tane otobüsün gelip geçtiğini bilmiyordum, saatin kaç olduğuna bakamıyordum.

“Çıldıracağım,” dedim isyan edercesine. “Bu kadar problem bünyeme çok fazla.”

Terden alnıma yapışmış saçlarımı geriye ittiğimde büyük bir nefes alıp doğrudan ilerime bakmıştım ama başımı hiç kaldırmamış olmayı dilerdim.

Yolun karşısındaki duraktaydı, yüzünü siyah maskeyle gizlemişti ama çevredeki hiçbir insan bu tuhaflığa bir tepki vermiyordu.

Delirdiğimi hissettiğimde gözlerimi ovuşturdum ve yeniden karşıya baktım ama bu sefer Gizemli Adam’ı görememiştim.

“Kafayı yedim,” diye inledim çaresizlik içerisinde. “Aklımı oynatacağım.” Nefeslendim. “Gerçi akıl mı kaldı ki?”

Oturduğum yerden hafif ileri geri sallandığım esnada 712’nin geldiğini gördüm ve normal insanlar gibi ayağa kalkmaya çalıştım, tam anlamıyla başarılı olduğum söylenemezdi ama otobüse binebilmeyi başarmıştım en azından.

Oturacak yeri bırak şoför ile yan yana seyahat ediyorduk. Tanıdık simalar seçebiliyordum her zamanki gibi, bizim okulun öğrencileri çoğunluktaydı, diğer liselerden öğrencileri otobüse alamıyorduk, fazla sıkış tepiştik, bir ara midem bulanıyordu, bir ara terler boşaltıyordum ama bir ara Dicle durağında inebilmiştim.

Elimi boynumdan enseme doğru sürttüğüm esnada düğmeye basmıştım ve bana yeşil yandığında ise karşıdan karşıya geçtim, Mügelerin sitesine girmeden önce ise Serhat’ın oturduğu Storia Konakları sitesine bakmıştım ardından o sitenin önünde mavi bir Suv gördüm. 35 SRK…

Beynim her konu için yetersiz kalıyordu artık, düşünebilirdim, ki düşünmeliydim de ama önce bilincimi toparlamam gerekiyordu. İlk önce neden sürekli çevremin bir anda siyahlaşıp sonra kesik kesik renklendiğini çözmeliydim.

Mügelerin binasına girdim, kendimi asansöre attım ama aynadan kendime bakamamıştım. Anahtarları koridor camının dışında bulduğumda ise kapıyı güç bela açabildim, ayakkabımı ne ara çıkarttığımı hiç bilmiyordum ve içeriye adımladığım esnada ise bu sefer gerçekten dengemi sağlayamadım ve yere çakıldım.

Kahkaha atıyordum sadece, delirmişçesine hem de sonra nasıl başardım bilmiyordum ama sırtımdaki çantamdan kurtulduğum gibi kendimi Müge’nin yatağına atmıştım.

Şu an ne olduğunun öyle farkındaydım ki korkudan gözlerimi açamıyordum ama yine de nabzım son hızındayken kısa bir an gözlerimi açıp kapattım: Hiçbir şey görmemiştim.

O kadar gergin, stresli, korku dolu ve titrer bir vaziyetteydim ki asla sağlıklı düşünemiyordum. İçmediğime emindim, sarhoş gibiydim ve gözlerim görmüyordu yani ben sahte alkol mu içmiş oluyordum?

Bulunduğum odada biri sanki çalışma masasına çarptığında gözlerimi açtım bir anda yeniden ama hiçbir şey göremediğim için yorganı başıma kadar çektim. Dişlerimi sıkıyordum ve eve girerken arkamdan kapıyı kapatıp kapatmadığımı hatırlayamıyordum bile.

Belki yanlış duymuşumdur diye korkarak sese odaklanmaya çalıştım ve bu sefer de bir kâğıda bir kalemin sürtülme sesini işittiğimde “Sen misin, Müge?” diye sordum.

Sanırım ağlayacaktım çünkü gerçekten kaldıramıyordum. Koku solumaya çalıştım ama farklı bir koku da yoktu ki odada.

Ben sanırım cidden delirmiştim çünkü şu an ne yaşadığımı o kadar çözemiyordum ki her şey tamamen bir kördüğümdü.

Sakin kal dedim kendi kendime, durakta beklerken dışarıda tuhaf halüsinasyonlar görmüştün, belki şu an da öyle anlardan birindesindir. Sakin kal, Hira çünkü geçecek. Ne zaman ve nasıl bilmiyorum ama şu zamanları atlatacaksın.

Birinin, gerçekten de birinin saçlarıma dokunduğunu hissettiğimde öyle gerildim ki yutkunamadım ve tükürüğüm boğazımda kaldı sonra yatakta doğruldum öksürmeye devam ederken, gözlerim açıktı ama etraf yine kapkaranlıktı.

Çığlık atmak istiyordum, saçlarıma kimsenin dokunmadığını ve sadece his yanılsamalarını hissettiğimi düşünmeliydim, şu anın gerçekliğine inanmamalıydım.

Gözlerim açıkken etrafı görebiliyormuşum gibi davrandım zihnimde Müge’nin odasını ezbere bildiğimden daha sonra yanıldığımı düşündüm, ya da öyle düşünmek istedim ve yorganı kafama kadar çektiğim gibi uyumayı denedim.

İçim çok sıkıntılıydı, fazlasıyla gergindim, kendimi çok kötü hissediyordum ve her ne kadar dış dünyayı göremesem de gayet de gerçekçi kabuslar görebiliyordum. Bir ara kâbus görebildiğime bile sevinebiliyordum çünkü bir şeyleri en azında görebiliyordum.

Zamanın son sürat aktığını hissettiğimde tek kişilik yatağın bir tarafında bir hareketlilik hissettim ve uykumdan uyanır gibi oldum ama bütün gün yaşadığım her şeyi kötü bir rüyaymış gibi hatırladığımdan gözlerimi açmaya korkuyordum.

“Uyandın mı?” diye sordu Müge. Müge mi?

Sevinçle gözlerimi araladığımda Müge’nin yüzünü tam karşımda görmeyi beklemiyordum. Bekle, görebiliyordum. Ellerimle başımı tuttum ama baş ağrısı da kalmamıştı.

“Uyandım da,” dedim sakin bir şaşkınlıkla. Dişlerimi sıkıyordum farkındalıklardan ötürü. “Sen ne zaman geldin ki?”

“Yarım saat önce,” dedi Müge, sırtüstü uzandığında esneyerek gerilme evresine geçti. “Seni uyurken gördüğümde yanına kıvrılıp uzandım ben de.”

Sakince nefeslendim ve bugün neler yaşadığımı idrak etmeye çalıştım. Hiçbir ayrıntıyı çözemiyordum.

“Müge,” dedim bir anda ve zihnimi toparlamaya çalıştım. Çalışma masasına biri çarpmıştı ve biri çalışma masasında kâğıt ve kalemlerle bir şeyler çiziyordu, en azından bu sesleri ayırt edebilmiştim. “Geldiğinde hiç ders çalışmış mıydın?”

Müge siyah gözlerini devirdiği esnada hohlamıştı. “Sence ben okuldan geldiğim gibi ders çalışmaya oturacak kadar inek miyimdir?” Yatakta bana doğru yan döndü. “Ve sen sırt çantanı koridora atacak kadar mı yorgundun ki? Okul çantanı odaya getirdim ben de koridorda yere atılmış gördüğümde.” Ardımdan kapıyı kapatıp kapatmadığımı Müge’ye soramıyordum ama Müge eğer arkamdan kapıyı kapatmamış olsaydım dile getirirdi. “Ve bir de dolapta yemek olması lazım, çok açım ve eğer iki dakika içinde kendine gelip yataktan kalkmazsan kolunu kemirmeye başlarım haberin olsun.”

Sindirmek, idrak etmek artık doğru kelime her neyse bir süre ertelemeyi düşündüğümde yatakta doğruldum ve yorganı ayaklarımla itekledim.

“Mutfağa gidiyorum,” dedi Müge yataktan zıplayarak inerek. “Dolaptaki yemeği ısıtayım da yiyelim, cidden çok açım.” Kapıdan çıkarken bana doğru döndü ama mutfağa doğru ilerlemeyi de ihmal etmiyordu. “Dolabımdan kendine rahat bir şeyler al ve mutfağa gel, Hira.”

“Tamam,” dediğimde yüzüncü kez yutkundum ve komodinin üzerindeki telefonumu gördüğümde buraya geldiğimi anneme haber etmediğimi hatırladım.

Sıkıntıyla telefonu elime aldığımda parmağımı okuttum ve telefonum annemin mesaj sayfasında açıldı doğrudan.

“Şaka mı?” dedim yüzümü buruşturarak. “Ama ben anneme mesaj atmamıştım ki?”