SİYAH YALAN – 5. YENİ KADER KAPISI

Kapkaranlık bir oda insanı bunaltabilirdi, nefessiz bırakabilirdi, yaşamdan enerjisini kesebilirdi, görünüşünü soldurabilirdi ve yüzünü de düşürebilirdi. Hepsi tek tek gerçekleşti. İlk önce bunaldı, nefessiz kaldığını hissettiği sırada yaşamdan ümidi kesilmedi ama görünüşü soldu ve yüzü düştü.

İçine bunaltıcı havayı çektiği sırada oturduğu sandalyeden ayağa kalktı ve ilerleyip ışığı açtı, oda beyaz ışıkla aydınlandığında geri gitti ve tekrardan sandalyesine oturdu.

Nefes almak yerine daha da daraldı ve hemen elleri yarım boğazlı tişörtünün yakalarına gitti, başını havaya kaldırdığında nefes almaya çalıştı. O sırada koltukta uzanan Mervan, telefona bakmak yerine yan gözle arkadaşını izliyordu.

Mervan, yarısı yeşile boyanmış saçlarına elini daldırdı ve uzandığı yerden doğrulup bacaklarını açarak koltukta oturdu, telefonu koltuğa bıraktı ve sonra da dirseklerini dizlerine yasladı. Nefes almaya çalıştığı için dudakları buruşan ve gözleri kısılan arkadaşının yüzüne baktı ve bu manzaranın imkânsız bir şekilde kendi yüzüne de yansıdığını hissetti. "Takım elbiseni çıkartmışsın?"

"Evet," dedi ve o da sandalyenin başına kafasını yasladı sonra da geçmişini hatırlamak istermiş gibi, daha doğrusu geçmişini tavandan seyretmek istermiş gibi başını yukarı kaldırdı. "Dayanamadım, nefes alamadım ve çıkartmak zorunda kaldım. Boğuluyordum, kravat boğazımı sıktı ve çocukların gözü önünde çıkartmak zorunda kaldım." Başını sandalyeden çekti ve kendisini pür dikkat izleyen adama, Mervan'a tuhaf tuhaf baktı. "Çocuklar komik bir şey yaptığımı düşündüler, bir sorunum olduğunu anlamasınlar diye devamını getirdim. Getirmek zorunda kaldım. Soyundum."

Tüm bu stresli anda karşılık olarak Mervan, ağzında su varmış gibi kendisine engel olamayarak, yarım tükürerek güldü. "Çocukların gözü önünde soyunmak mı? Hiç senlik bir hareket değil," dedi ve arkadaşının gözlerinin içine dikkatle baktı. "Ama senden beklenebilecek bir durum." Arkadaşını baştan aşağı süzdü. "Seni o anda hayal edemiyorum, keşke o an orada olup izleseydim. Ah, kaçırdım." Gözlerini kısarak yarım ağız gülümsedi. "Ciddi ciddi soyunmuşsun ve ben başka bir zaman asla senden göremeyeceğim o komik anı kaçırmışım." Kendi ayakkabılarına yapmacık bir üzüntüyle baktı. "Tüh."

"O an o kadar zor durumda kaldım ki, kendimi çocukların önünde palyaço gibi hissettim." Acınası durumuna komik komik güldü. "Halbuki o an dünyayı karanlık görüyordum."

"Kısacası feleğin şaşmış," dediğinde karşısındakinin dikkatini üstüne çekmek için sağ kolunu havaya kaldırarak parmaklarını şıklatmıştı. "Ne komik, şimdi arkandan nasıl gülüyorlardır ama." Nefesini ağzından saldı. "Biraz sabredebilseydin keşke." Sabır kelimesi... Ağır ağır düştü yüzü ve yarım açık, dalgın gözlerle yere baktı fakat gördüğü yer, yer değildi. "Gerçi insan boğulduğu anda pek de sabırlı kalamıyor ama olsun."

Sandalyede oturan arkadaşı bulundukları odaya kafasını oynatmadan boş bir çabayla gözlerini gezdirdi. Eğer bu odada bir cam olsaydı ayağa kalkardı ve camı kendisinin fiziksel olarak nefes alabilmesi için, Mervan'ın ise ruhen nefes alabilmesi ümidiyle açardı.

"Sen ve çocuklara kötü örnek olmak," dedi Mervan ve gözlerini belli olmayan bir yere sabitleyip başını iki yana salladı. "Hiç mantıklı değil."

"Öyle deme," dedi ve kaşları yorgunluktan dolayı hafiften aşağı kaydı, o sırada gözleri de kapanır gibi oldu. "Boğuldum, anlamıyor musun? Nefessiz kaldım." Kuracağı cümlesi yardım dilenmekten çok uzaktı, sadece o an kendini ifade edebilmeyi istedi. "Ve hala da nefes alamıyorum."

Karşısında oturan Mervan'ın yüzü ciddi bir hâl aldı ve endişeyle ayağa kalkıp karşısındaki tezgâha ilerledi, bardağa su doldurdu ve sandalyede oturan arkadaşına bardağı uzattı.

Bulundukları oda aslında bir mutfaktı, eski mutfak tezgâhının karşısında bir tane üçlü koltuk vardı ve koltuğun beş adım karşısında ise bir sandalye duruyordu. Oda, ışıktan mahrum kalmak istermiş gibi karanlık bir boğuculuğa sahipti, burada cam yoktu fakat tepelerindeki beyaz ışık gözleri yoracak bir biçimde odayı aydınlatıyordu.

"Sen fiziksel olarak nefes alamıyorsun," dedi ve sandalyede oturan, gözleri ona uzattığı bardağı izleyen adama baktı. "Ben de ruhen nefes alamıyorum. Hangisi daha kötü diye sormayacağım sonuçta ikisi de aynı bokun siyahı laciverti."

"İkisi de acı veriyor işte," dedi ve bardağı yarım kapalı gözleriyle izlemeye devam etti. Su istememişti ve kendisine uzatılan su dolu bardağı görene kadar da boğazının kuruduğunun farkında bile değildi. Suyu kendisine uzatan Mervan, kendisine sürekli vicdansız biriyim derdi ve o vicdansız kişi, kendisine bir bardak su uzatmıştı. Elini kaldırıp yanı başındaki su dolu bardağı almak istedi, elini kaldırdı sandı ama eli hâlâ bacağının üstündeydi.

"Sen çok yorulmuşsun," dedi Mervan, sakin ve kısık çıkan sesiyle ve tuttuğu bardağı, ayakta durduğundan üstten baktığı kişinin dudaklarına uzattı.

Bardak ilk önce dudaklarına değdi sonra bardağın içindeki su da dudağına değdiğinde gerçekliğin farkına vardı ve kendine gelerek bardağı gevşek bir şekilde tuttu, suyu kendisi içti; Mervan ise bardağı karşısındakinin gerçekten tuttuğuna inandığında ve elini çektiğinde bardağın yere düşmeyeceğine emin olduktan sonra bardağı tam bıraktı, koltuğa geri oturdu.

İkisi de sessizliği gördüler, sessizliği hissettiler ve en önemlisi de sessizliği duydular çünkü, sanki uzay boşluğundalarmış gibi kulaklarında sessizliğin yarattığı bir boşluk vardı ya da birileri ikisinin de kulaklarına tıkaçları en dibine kadar tıkamıştı.

"Sıkıntıdan bayılayım mı burada?" dedi Mervan, kendisine komik gelen ama arkadaşında onu eğlendirme sorumluluğu yaratan sesiyle. Cümlesini kurduğunda odanın ortasını sanki bayılma yeriymiş gibi göstermişti ama o sırada da arkadaşının sol eliyle tuttuğu bardağa bakıyordu.

Birkaç saniye sonra karşısındaki adamı eğlendirmenin ya da eğlendirmeye çalışmanın sorumluluğunun etkisi silindiğinde ya da zaten böyle bir sorumluluk hissetmenin manasız ve kendisinin böyle konularda yeteneksizliğinden boş bir çaba olduğunu fark ettiğinde "Sen bilirsin," dedi sadece ve yine sessizlik tüm odayı, bedenlerini ve ruhlarını kapladı.

Sıkı sıkıya tuttuğu bardağın soğukluğu yavaş yavaş siliniyordu ve cam bardak, eli sayesinde ısınıyordu. Çok merak ettiği ama bilmesine de pek gerek olmayan bir soru sordu: "Ne yaptınız karakolda?"

"Tipik şeyler," dedi Mervan, kendisi, herkesi önemsiz bulurdu çünkü ona göre en güçlü oydu. "Şimdi burada oturabildiğime göre klişeler yeni kurtarıcım." Ağzından çıkacak olan her bir harfi dalgaya aldı. "Doğum günü şeysi her şeyi çözdü işte."

Bir an arkadaşının ettiği laflara gülecek gibi oldu ve sakin bakan gözlerinin aksine sırıttığında sadece üç beş laf fazladan konuşmak amaçlı, "Birazdan çıkacağım," dedi heyecanı hissederken ama bu his ne bakışlarındaydı ne de sesindeydi. "Saat üç buçukta... Yani birkaç dakika önceden orada olsam iyidir sonuçta dakik bir insan değilim. Birkaç dakika önce de orada olsam ya da tam zamanında da orada olsam iş yine gerçekleşir sonuçta mühim olan geç gitmemek onun dışında pek önemli değil ama ben bu düşük modumda neler saçmalıyorum zaten başım da ağrıyordu ağzımda hiç kapanmıyor hiç heyecandan da değil sadece dilim açılmam amaçlı biraz fazla harf dökmek istedi de ama neyse ya çok oldu susuyorum ama su içme isteği babında değil."

Yüz hatlarını oynatmayıp birkaç saniye karşısında hiç susmadan oynayan dudakları sakin bir şaşkınlıkla izledi ve gülmemek için kendisini sıktı ama dudaklarının titremesini engelleyemeyerek gülümsedi. "Vay canına," dedi Mervan sonra kendine gelmek amaçlı gözlerini sımsıkı kapatıp kafasını hızla iki yana salladı ve silkindi, gerçekliğe döndü. "Her amacın sonucu o amacın kendisinin içindedir ve istekler her zaman seni mutlu edecek bir sonuç vermez." Komik değildi, espri yapmak diğer insanların onda bildiği bir özellikti ama tamamen bir roldü, ciddiyetsiz değildi sadece bu izlenimi sunuyordu tıpkı birkaç saniye sonra tekrardan rol yapmaya başlayacağı gibi ama aslında o, çok derin bir adamdı ve bunu bilenler de çok azdı. Mimiklerini kımıldatmadan gözlerini anlamlandıramadığı bir biçimde irice açtı ve baktı, normalde bu konu onu hiç ilgilendirmiyordu ama yardımı da dokunsun istiyordu çünkü bu bir borç gibiydi. "Ben de geleyim mi ya da diğer adamlar...?"

"Hayır," dedi ve elinde tuttuğu bardağı hemen arkasındaki tezgâha koyamayacak kadar kendini üşengeç hissetti. Beden yorgun olsa bile ruhun canlı olması kişinin yaşam enerjisini pek etkilemezdi ama ruh solacak derecede renksiz bir yorgunlukla kaplandığında bu bedene de yansıyordu.

"Ee, sabahleyin de tek gitmiştin ve eli boş dönmüştün, bir de koşmuştun o kadar. Emin misin? Üç beş adam da mı gelmesin yanına?"

"Hayır, tek gitmek istiyorum."

"Yani diyorsun ki ilk başarısızlığımdan ders almam yine yapamazsam da bugünün işi yarına kalır, ömrümün sonuna kadar da bu döngü devam eder. While döngüsü bebeğim."

"İster gelir ister gelmez," dedi ve kaşları yukarı doğru kavislendi. "Ha bugün gelir ha yarın, pek bir şey fark etmiyor." Sonra gözlerini kapatıp gülerek açık açık itiraf etti: "İnsanların üstünde baskı kuramıyorum, kimsenin stres kaynağı olamam ki ben."

Arkadaşının söylediği tek şey "Sendeki bu vicdan bende olacaktı var ya..." oldu fakat cümlesinin devamını getirmedi. "Neyse," dedi ve ayağa kalktı sonra arkadaşının karşısına geçip omuzlarından tutarak onu çekiştirdi. "Saat buçuğa geliyor, hadi git," dedikten sonra sandalyede oturan arkadaşını kendisine doğru çekerek ayağa kaldırmayı başardı. "Git de üstümü değiştireyim." Ah şu bedenleri robotlaştıran takım elbiseler.

Arkadaşının omuzlarından elini çektiğinde adam, yakasını düzeltirmiş gibi yapıp kendi dengesini sağlamaya çalıştı ve kapıya doğru sarsak adımlarla ilerledi.

Mervan, üstündeki takım elbisenin ceketini çıkartmak için bir hareket yaptığı sırada gözleri yukarıdan aşağıya doğru dikkatle oynadı. "Sen niye böyle dengesizce yürüyorsun?"

Kendini konuşamayacak kadar mecalsiz hissediyordu ama aynı zamanda da öyle ya da böyle arkasındaki kişiyi cevapsız bırakarak ondan kendini soğutmamalıydı. "Kendimde değilim de ondan." Arkasındaki adamı seviyordu çünkü kişiler, küçüklüğünden beri bir arada büyümüş ve bir bağ kurmuş olduklarında, hisler de gerçekse birbirlerinden vazgeçmek kolay olmazdı. "Yorgunum. Beynim, kafatasımı terk etmek istermiş gibi güm güm güm diye zonkluyor, ayaklarım ayakta beklemekten ağrıyor ve... İçtim işte. Bu kadar." Sonra kapıdan çıktı ve gitti.

Arkadaşı gitmişti ama yine de, çıkardığı ceketinden sonra parmağıyla kırmızı kravatını genişletirken, uzandığı koltuktan bağırdı: "Yüzüne soğuk su çarp, soğuk su iyi gelir!"

…

Sanki boyunu aşan karların içinde çırılçıplak dolaşmış gibi kollarını birbirine sararak girdi içeri. "Dondum," dedi şaşkınlıkla, sanki sesi bile üşümüştü. "Buz gibiydi arabanın içi, çok soğuktu çünkü onun sözleri, bakışları ve duruşu soğuk hava üfleyen bir klimadan farksızdı."

"Neler oluyor?" dedi Mervan, meraktan uzak bir sesle. Üstünü değiştirmişti ve duvarın önündeki sandalyede sağ ayak bileğini, sol bacağının dizine yaslamış bir vaziyette geniş geniş oturuyordu. Naylon, turuncu renginde eşofman tarzı spor bir alt ve eşofmanın takımı olan turuncu renginde bol, spor bir ceket giymişti. İçinde siyah, boğazlı bir kazak vardı ve sonuç olarak görüntüsü karizmaydı. Başını arkasındaki duvara yasladığında, kollarını sanki üşüyormuş gibi birbirine saran arkadaşına baktı.

Mervan'ın turuncu saçlarına şaşkınlıkla bakarken "Hira, çok tuhaf bir insana dönüşmüş," dedi ve yorgunluktan bittiği vakit kendini bıraktığı sandalyeye ilerledi. "Arabadayken onun bu üstün değişimini şok içinde izliyordum, biliyor musun?"

"Ne etkileyici," dedi cevap olarak. Sesi, hiçbir duyguyu belli etmiyordu. "Ne etkileyici."

"Araba benim arabamdı ama onun sayesinde arabanın içindeyken ben kendimi sığıntı gibi hissettim," dediğinde sandalyeyi kaldırdı ve kapıya yüzünü döndü. "Sanki o an oturduğum koltuk ve tuttuğum direksiyon bana tamamen yabancıydı."

Arkadaşı tam kapıdan çıkıyordu ki oturduğu sandalyesinden süratle kalktı Mervan ve "Beklesene!" dedi aceleyle.

Tuttuğu sandalyeyi yere koydu ve "Ne oldu?" diye sordu, kendisine doğru gelen arkadaşına bakarken. "Konuşmalarımın devamını istiyorsan eğer bir dahaki gelişimde devamını anlatırım."

Konuşmalarımın devamı kısmını duyduğunda yüzünün tek bir tarafını buruşturdu ve arkadaşının, kolunun altına sıkıştırdığı siyah kar maskesini gösterdi. "Ben hatırlatmasam," dedi ve yolculuğa çıktığında ya Allah dermiş gibi sol elini düz bir şekilde ileri geri birkaç kez salladı. "Yüzün açık gidecektin odaya."

Kolunun altına sıkıştırdığı siyah kar maskesine, kafasını öne eğerek saf saf baktı sonra karşısındaki Mervan'ın yüzüne baktı sonra yine maskesine ve sonra da tekrardan arkadaşına baktı. "Ya bugün benim mallığım tuttu ya da senin bugün zekâlı beynin çok-"

"Sende benimkinden daha çok beyin vardır," dedi ve arkadaşının koluna sıkıştırdığı maskeyi çekip aldı sonra da elleriyle maskeyi kavrayıp genişleterek arkadaşının kafasına geçirdi. "İster göremiyorum de istersen de nefes alamamak ama mecbursun."

Bir şey söylemeden sandalyeyi tuttu ve gidecekken "Beklesene!" dedi Mervan tekrardan.

Yine sandalyeyi yere bıraktı ve yeniden Mervan'a döndü. "Yine ne var?"

"İp almayı unuttun."

"Ne ipi?" dedi bir şey anlamadığından soğuk ve asabice. Ya o bugün hiçbir şey anlayamıyordu ya da karşısındaki Mervan belli etmeden ya da belli ederek beyin şovu yapıyordu.

Mervan, karşısındaki dostunun bu saf aklına hayret etti. "Kötü adamlar sandalyeye oturtacakları kişiyi bağlamaz mı? Ee, sen de bağlayacaksın işte."

"Ohaa," dedi uzatarak ve gözlerini açarken. "Biz ne ara kötü adamlar olduk ve ben yokken siz onu hep bağlıyor muydunuz?"

Mervan mutfak tezgâhına doğru yürürken "Biz siyah takım elbise giydiğimizden beri kötü adamlarız," dedi gülerken ve aldığı dalga cümlesine sadece dışından değil, içinden de güldü. Dolapların arasında bir ip bulduğunda onu eline aldı ve dolabı kapatarak arkadaşına doğru yürüdü. "Sen," dedi. "Bugün burada olduğun için ben buradayım. Yoksa öncekilerde burada değildim ve kimin kime nasıl davrandığı da beni pek ilgilendirmiyor, hatta fazlasıyla ilgilendirmiyor." Gözlerini sol tarafına doğru dolandırdı. "Yani bilemiyorum ama yine de kötü adamlar," dedi bastırarak. "İple bağlarlar."

İpi, hiç içine sinmese de alıp sandalyenin üstüne koydu ve giderken tek bir şey söyledi: "Ailesi, onu olduğundan bambaşka birine dönüştürmüş."

…

Sanki çöl kumlarının içinde kavrulana kadar yüzmüş gibi içeriye sıcak yüz ifadesiyle girdi ve içeri girdiği gibi kendini mutfak tezgâhına yasladı. "Sonunda," dedi. "Şimdi soğuk hava üflemek yerine her konuştuğunda insanı ferahlatan ılık hava estiriyor. Az önce ne güzel sohbetler ettik," dediğinde kollarını göğsünde birleştirip yere baktı. "Espri bile yaptı çünkü ben çok saftım ve gözlerinin bağlı olduğunu unutup ona sandalyeye oturacaksın dedim."

Koltuğa uzanmış olan arkadaşına baktı. Mervan, kafasını, koltuğun başına yaslamıştı ve sol ayağı yere değerken sağ ayağını havaya kaldırıp koltuğun diğer tarafından atmıştı. Bacakları iki yana açılmıştı.

"Kız şu anda odada tek mi?" diye sordu Mervan, iki eliyle tuttuğu telefonundan gözlerini ayırmazken. Ona göre bu dünyadaki en saf kişi bu odadaki arkadaşıydı.

"Hayır," dedi ve bu, anlaması için yeterli bir cevaptı. Gülümsediğinde çenesini tutamadı. "Of Hira ile çok iyi konuşmalar yap-"

"Ama ben sizin konuşmalarınızı duymak istemiyorum."

"Ama devamını gelince anlatacağımı söylemiştim," dedi hevesle.

Telefonla karşı karşıya olan suratını buruşturdu ve deminden beri söyleyemediği cümlesini kurdu. "Ben, senin kısılmış berbat sesinle kulaklarıma işkence etmek zorunda mıyım? Müzik kulağıma ihanet edemem, kusura bakma." Suratı rahatlamışçasına gevşedi. "Oh be, sonunda itiraf edebildim."

Sesini toparlayabilmek adına boğazını temizledi. "Deneme bir iki-" Ağzı açık kaldı. "Yok, sesim gitmiş."

Mervan, telefondan kısa süreliğine gözlerini ayırdı ve arkadaşına yandan bir bakış attı. "İple bağlayabildin mi bari?"

"Hani bizi merak etmiyordun ve sesim kulaklarına işkence yapıyordu?" Sesinde sitem yoktu aksine çoğu şeyi anlatmaya dünden razıydı.

"Ben sizi merak etmiyorum," dedi Mervan ve eş zamanlı kafasını iki yana salladı. "Bu seninle alakalı. Bağlayabildin mi bağlayamadın mu bunu merak ediyorum ve kesin tahminim çıkar."

"Yok," dedi ve elini bir şeyden çok etkilenmiş gibi kalbine bastırdı. "Bağlayamadım, elim gitmedi ve parmaklarım hareket etmedi, sadece kollarının üstüne ipi bıraktım. Ne yapayım, kimseyi strese sokamam ve kimseye gerginlik veremem. Ben de buyum işte."

"Tahminim doğru çıktı," dediğinde yüzü, kurduğu cümleyi onaylıyordu. Mervan, başını soluna çevirdi ve tam arkadaşının gözlerinin içine baktı. "Sendeki bu merhamet bende olacaktı var ya..." dedi ama cümlenin devamı gelmedi. Sonra yine telefonunda dolanmaya başladı. Bir yanı inanılmaz umursamazdı.

Telefondan gözlerini ayırmayan adamın ilgisini üstüne çekmek adına ya da sadece konuşma açıp devamında istediklerini söyleyebilmek için "Sen," dedi. "Ben yokken hep telefonda mıydın?"

"Hayır." Sonra kısa cevap verdiğini düşündü, Mervan. "Basketbol oynadım su içtim, futbol oynadım su içtim, sırıkla atladım su içtim, ata bindim su içtim, uzaya çıktım su içtim, o yüzden nefes nefese kaldım. Bak," Kaşlarını kaldırırken sanki koşmuş gibi yapmacıktan derin derin nefesler alıp verdi. "Bak, ne kadar da yorulmuşum ve terlemişim. Görüyor musun?"

"Sen nasıl benim pürüzlü sesimi duymak istemiyorsan ben de senin beni dalgaya aldığın ses tonunu duymak istemiyorum." Su kelimesini bir şekilde kapatmalıydı. "Düzgün cevaplar vermeyi de denemelisin."

"Tamam," dediğinde başını salladı Mervan ve işaret parmağıyla siyah boğazlı kazağını biraz aralayıp karmakarışık dövmelerinin üstünde parmağını gezdirdi. "Oturdum, telefona baktım, su içtim, telefona baktım, oturdum, su içtim, su içtim, telefona baktım, uzandım, şimdi tekrardan telefona bakıyorum."

Gözlerini devirmekten kendini alamadı. "Saydıkların fiziken yaptıkların." Sabırlıydı ve konuştururdu. "Ruhen ne yaptın?"

"Elinin körünü. Ruhuma ne yapacağım amına koyayım?"

"Söylediklerimi ciddiye alıp adam akıllı cevaplar verirsen bu çok yorucu günü daha kolay bir şekilde ve daha az yorularak atlatırız."

"E peki," dedi Mervan iç çekerek ve gözlerini ardı ardına kırpıştırdı. Ciddi bir konuşmanın habercisi olarak sıra sıra saydıklarına parmaklarını kaldırdı: "Bunaldım, bayıldım, daraldım, sıkıldım ve sıkıntıdan içim dışıma çıktı." Kendi acınası hâline dalga geçti. "Ha bir de su içtim."

"Allah'ım, ona akıl fikir ver. Lütfen, ya Rabbim."

"Âmin." Mervan'ın birdenbire yüzü asıldı ve iç çekti sonra sağ yanağının içini ısırdı. Konuşup konuşmamak arasında gidip geldiğinde gözleri sol tarafına kaydı ve göz göze geldiklerinde de bakışlarını mağlubiyetle kaçırıp uzandığı yerden karşısındaki duvara sessiz bakışıyla baktı. "Böyle şakalı makalı konuşmalar yapmam lazım çünkü başka türlü zihnimi meşgul edemiyorum, şu kafamın içi susmuyor, onun dışında kendimle baş başa kalmak da istemiyorum." Bir yerden konuşmasına başladığını hissettiğinde arkadaşının yüzüne baktı. "İzle beni." Burnundan nefes aldı ve ağzından verdi. "Baksana, nasıl da bunalıma sokan bir hava." Bir kez daha havayı koklamak ister gibi nefes aldı. "İzmir'in üstümde bıraktığı etki; ruhen bir boşluk ve tükenmişlik işte. Mahvolmuşum. Nefes alıyorum ama aynı zamanda da nefes alamıyorum. Ciğerlerimde nefes aldığıma dair serin bir his yok." Hiçbir şey olmamış gibi başını koltuğun yastıklı kısmına yasladı ve telefonuna döndü. "Buradan gitmeyi düşünüyorum çünkü İzmir, artık beni boğuyor." Sesi umursamazdı fakat içi, ağzından dökülen her bir harfe yanmıştı. “Çanakkale’ye kalıcı taşınmayı düşünüyorum.”

Tezgâha yaslanmayı sürdürdü ama yüzünün eğlenceli hâlde kalmasını sürdüremedi ve göğsünde birleştirdiği kollarını birbirine daha da sıkı doladı. "Gidemezsin." Kelimesi, onun cesaretsiz olduğunu vurgulamıyordu aksine buradan gitmemesi için kendisi, başlı başına bir sebepti. Kesinlikle beni bırakıp gidemez diye geçirdi içinden.

Gözlerinin gördüğü telefonunun ekranı değil, kendisiydi. "Giderim."

"Gidemezsin," dedi bir kez daha ve kendisinden de çok emin çıkan sesi tekrarlandı: "Gidemezsin."

"İstersem giderim." Telefonundan girdiği uygulama siyahtı ve kendisini ekrandan görüyordu, telefonunun ekranını kapatsa yine kendisini görürdü bundan dolayı teması beyaz olan bir uygulamaya girdi hemen ve kendini izlemeyi kesti.

Tezgâha yaslanmayı kesti ve dostuna, Mervan'a doğru ağır ağır yürürken "Gidemezsin," dedi bir kez daha. Gözlerini kısmıştı ve dalgın dalgın, ne yapması gerektiğini gayet iyi bildiği bir vaziyette hafiften gülümsüyordu. Bazen saflığı tutabilirdi ama kesinlikle geri zekâlı değildi.

Mervan'ın başını yastık niyetine yasladığı kısmın arkasına geçti ve sağ elini yavaştan, çeyreği kırmızıya boyanmış saçlarına daldırdı. Bu hareketi ile Mervan soluğunu tuttu ve başını oynatmadan ilerisindeki duvara döndü, telefonu tutan eli gevşemişti.

"Saçların kırmızı ama dipleri siyah," dedi ve tüm parmaklarını naif bir şekilde uzanan kişinin saçına daldırdı. "İstediğin kadar boyan, derin hep aynı et parçası kalır, değişmez." Arkadaşı saçlarının uçlarına dokunduğunda Mervan, nefesini içine çekti ve karnını da içine çektiğini arkadaşı, Mervan'a üstten baktığından gördü. "Boğuluyorsan," dedi ve Mervan'ın saçlarını bırakıp turuncu ceketin yakasından tutarak az bir şey omzuna getirdi. "Ferahlamasını da bil. Bu hava nefes alalım diye var." Uzanan kişi sadece ilerisindeki duvara bakıyordu ve kımıldayamıyordu. Donup kalmıştı. Tekrardan saçlarıyla temasa geçtiğinde arkadaşı, koltuğun üst kısmından sağ bacağını sarkıtıyorken, sağ bacağını havaya kaldırdı ve dizini kırarak ayağını, uzandığı koltuğa yasladı. Mervan'a üstten baktığından kulağındaki demir küpeleri ve karmakarışık lacivert-siyah dövmeleri izleyebildi arkadaşı. Mervan'ın cevabının, umduğundan tersi çıkmasın diye en etkileyici bir biçimde onun saçlarını okşadığında sordu: "O senin canını sıkıyor, biliyorum ama peki ya biz?"

Mervan, gözlerini kapattı ve saçlarındaki yumuşak dokunuşları, o eli hissetti. Yenilgi içinde dizini havaya kırdığı yerden ileriye itti ve bacağı da uzandı, diğer ayağı hala soğuk zemine değiyordu. "Gidemezmişim. Herhalde. Bilmiyorum. Anlamıyorsun. Birbirimizin canını sıkıyoruz. Nereye baksam onunla olduğumu görüyorum. İzmir’den nefret etmemi sağladı. Her yerde o ve ben varız. Anlayamıyorum. Anlayacağım ama."

Ellerini onun saçlarından çekti ve arkadaşının başının iki yanına, bir nevi koltuğa, avuç içini yasladı sonra da eğildi ve ona baktı, bu pozisyonda arkadaşının yüzünü tersten görüyordu. "Saçlarını eskisi gibi siyaha boyat çünkü doğal rengi sana daha çok yakışıyor ve doğal olmak, gerçek yüzünü maskelemekten inan ki daha güçtür. Sen korkaklık etmek yerine cesaretini konuşturacak o ışığı kendinde hissetmesen bile o ufak parlaklık sende var ve ne olursa olsun vazgeçmediğin sürece de hiç yok olmaz." Kollarından güç alıp geriye doğru kendini itti ve arkasını dönüp kapıya doğru yürüdü. Şimdi Mervan'ı göremese bile Mervan'ın insanı korkutacak veya başına bela almak istemeyecek pislik görünüşü gözlerinin önündeydi. "Hangi cins, sokakta senin gibi bir tip görse, başına bela almamak için yüzlerce adım geri gider. Hadi turuncu ve kırmızı uyumlu da yeşil ne alaka?"

"Aslında anlamlı değil fakat yine de anlamlı," diye mırıldandı Mervan ama söylediği kişi, onun kısık sesini duymadı.

"Neyse," dedi arkadaşı kapıdan çıkarken, az önceki duygulu ortam dağılmıştı. "Fark ettiğim bir şey varsa o da Hira'nın arkadaşlarının, ona hiç iyi gelmediğidir."

…

"Hira az önce bize ne dedi, tahmin bile edemezsin," diyerek içeri girdi.

"Ben sizi tahmin etmek istemiyorum," dedi Mervan isyan eder gibi.

Bu söz üstüne hemen "Sana köpek dedi," diye konuştu. Mervan, onu hiç duymamış gibi uzandığı yerden kalktı ve telefon ekranına bakmaktan ağrıyan gözlerini ovuşturdu. Sözleri, Mervan'ı hiç etkilemediğinde "Yani hepimize dedi," diye düzeltti. "Sanırım seni kışkırtamadım."

Mervan, cevap olarak koltukta aşağı doğru kayıp kafasını normalde sırtının dayanması gereken yere yaslayarak oturdu ve elini ağzına kapatıp gözlerini de kapatarak esnedi. "Tüm gün hapis hayatı yaşadım, tüm gün bu camsız odadaydım, tüm gün telefona baktım." Mutfak dolabından demir tencereyi alan arkadaşının sırtına baktı ve acınası hâline komiklik yapmak istedi. "Ha bir de su içtim."

Tencereyi tezgâha koyduğunda bu saçma söze omuzları hafif sarsılarak güldü. O sırada Mervan da koltuktan kalkmıştı, yeni uyanmış gibi yorgun yorgun yürüyerek arkadaşının yanına gitti ve mutfak dolabından kırmızı gül desenli bir tencere alıp o kırmızı gül desenli tencereyle demir tencereyi iterek kırmızı tencereyi arkadaşının önüne koydu.

"Bu ne?" dedi kırmızı gül desenli tencereye tuhaf tuhaf bakarken.

İlkokul çocuğuna anlatırmış gibi "İçinde yemek pişirilen kap," diyerek açıkladı Mervan.

"Onu ben de biliyorum." Gözleriyle, kaşlarını kaldırarak deseni gösterdi. "Ne alaka?"

"E kırmızı gül, kadın rengi, güzellik, estetik algısı, ikon." Başını arkadaşına doğru çevirdiğinde gülmemek için dudaklarının kenarlarını tutmak istedi ama yapmadı. "Su içmek."

Dudakları şaşkınlıkla aralıktı, yüzü durgundu ve gözleri, karşısındakinin ciddilik seviyesini ölçmek istermiş gibi bakıyordu. "Sen," dedi şaşkınlıktan durgun bir sesle. "Benimle dalga mı geçiyorsun?"

Evet. "Yoooo."

"Hira tencereyi görünce benimle dalga geçer. Bu ne biçim tencere falan der. Ben bile şu an öyle düşündüysem o hayli hayli düşünür."

"Düşünmez, düşünmez." Demir tencereyi aldı ve ne olur ne olmaz diye ondan uzaklaştırdı.

Kendisinden uzaklaşan tencereyi gözleriyle takip ederken "Hani biz, kötü adamlardık?" diye mırıldandı. "Kötü adamlar ne zamandan beri kırmızı gül desenli tencere kullanır olmuş, kötü adamlık kariyerimize ters değil mi bu?"

Yarım gülümseyerek sol tarafına doğru yürüdü ve buzdolabını açıp içinden soğuk su dolu şişeyi çıkardı. "Biz," dedi Mervan gülerek. "Şu anda siyah takım elbise giymediğimize göre kötü adamlar değiliz ve kötü adam olmayan birinin kötü adamlık kariyeri de olmaz."

"Düşününce," dedi şaşkınlık içinde. "Çok mantıklı." Sonra ocağın üstündeki çaydanlığı aldı ve kaynamış suyu kararsız bir şekilde tencerenin içine boşalttı. "Tencere deseniyle ilgili hâlâ kaygılarım var ama."

"Herkesin kaygıları vardır," diye ciddi ciddi konuştu ama ciddiliği her an patlayacakmış gibiydi, hatta hemen patladı. "Su içerken bile."

"Bir sus ya!" dedi sandalyenin üstüne atılmış siyah, spor ceketini alırken. Ceketi, arkasından döndürdü ve pratik bir şekilde giydi sonra fermuarı yarıya getirdiğinde tezgâha yaslanmış arkadaşının tam karşısında durdu. "Bana şişeyi ver."

"Verir misin dersen neden olmasın?" dedi Mervan gözlerini kıstığında.

Kibar konuşmalar, onun hiç zoruna gitmezdi. "Verir misin, canım arkadaşım?"

Gülümsedi. "Hayır." Bu cevabı hiç beklemiyordu.

Elini uzatıp şişeyi alacakken Mervan, şişeyi havaya kaldırdı; sonra yine denedi, Mervan şişeyi zıt tarafa götürdü; iki eliyle denedi, Mervan iki elini kullanarak uzaklaştırdı; sonra tam şişeyi kapıyordu ki Mervan şişeyi karşısındakinin kolunun altından geçirip havaya attı ve havadaki şişeyi diğer eliyle tuttu. Tek gülen Mervan'ın kendisiydi ama arkadaşı, şişeyi bir türlü kapamıyor diye de hiç sinirli durmuyordu.

"Şişeyi alabilmem için ne istiyorsun?" diye sordu kafasını sorgularcasına iki yana sallarken. "Öpücük falan mı?" Arkadaşının şaşkın gözleri çok kısa bir an kendi dudaklarına kaydında hemen "Öyle öpmek değil!" dedi ve bir adım geri gitti. "Laf olarak öpmek."

"Mal," dedi karşısındakine. Aynı zamanda da kendi elindeki şişeyi karşısındaki adamın ceketinin içine sıkıştırdı. "Biz de biliyoruz öyle öpmek değil." Karşısındakinin tam gözlerinin içine baktı. Ciddiydi. "Midemi bulandırma." Ciddiliği bozuldu ve güldü. "Git de su iç."

"Bayılacağım," dedi eline tencereyi aldığında sonra da gözlerini kapatıp geri geri gitti. "Sayende artık su kelimesinden nefret ediyorum." Odaya arkasını döndü ve gözlerini açtığı sırada koltuğun yaylarından ses geldi. Arkasındaki adamın, yani Mervan'ın şimdi koltuğa yüzükoyun uzanıp yüzünü yastığa gömdüğünü ve kendini bilmemek, kendini hatırlamamak için ve en önemlisi de zihnini meşgul edebilmek adına saçma sapan espriler düşünmeye çalıştığını biliyordu çünkü onu çok iyi tanıyordu.

Kapıdan çıktıktan bir adım sonra durdu. "Konu aile, konu biziz ve konu hislerimiz. Gerçek olan artık bizden geçtiğidir ama onda hala ümit var. Yine de Hira'nın ailesi, ona hiç iyi gelmemiş ve onun ümidi de bizim gibi sönsün istemiyorum. Amaçlarımızın yolu kötü olabilir ama niyetimiz kötü değil."

…

Beyaz bez almak için içeri girdiği sırada sandalyede oturan ve ellisine az kalmış olan adam konuşuyordu: "Hira'nın ayaklarının yanmadığını zaten bildiğimi anlamış mıdır?"

"Yüzün gizliydi hem nereden bilecek ki her şeyin planlı olduğunu?" dediğinde yere dizleriyle oturmuştu ve çekmecelerden beyaz bez arıyordu.

Ellisine birkaç yıl kalmış olmasına rağmen hâlâ dinç olan adam oturduğu sandalyeden kalktığında koltukta oturan Mervan, gözleriyle yürüyen ellilik adamı gösterdi ve çekmeceleri kurcalayan adama döndü. "Bana dedi ki inandırıcılık seviyesi yüksek bir rol yapmış."

"Hı hı," dedi bulduğu bezi eline aldığında sonra ayağa kalktı ve kapıya doğru yürüyen büyüğüne baktı. "Bir an gerçekten onu yaktım sandım bu yüzden soğuttuğum suyu kontrol ettim."

Büyüğü, kapıdan çıkmak üzereyken konuştu: "Kendini ona ısındırmışsın yoksa gururundan çığlık atmazdı. Hira, sevdiklerine ne olursa olsun sadık ama onu hak etmeyenler var işte." Odadan çıkan büyüğü haksız değildi ve onun arkasında olmakla beraber her şeyi yapabilirdi çünkü amaçlar gerçekten çalışılmadan gerçekleşmiyordu.

O da gitmek için elinde sıktığı bezle kapıya doğru yürüdü, o an kendisinden büyük bir insanın az önceki konuşmalarını teyit ediyordu, inanmıştı çünkü yaşça büyük insanlar tecrübeliydi ve yanılmazlardı.

Tam kapıdan çıkıyordu ki birden durdu ve geri geri iki adım attı sonra boğazını temizleyip konuştu: "Sen sabah Hira'yı aramışsın. Sana ceza vermemiz gerektiğini talep etti de kendisi."

Koltukta kendini aşağı kaydırıp bacaklarını iki yana açtı ve gözlerini kapatıp güldü. "İlk önce köpek demişti şimdi de ceza, ha?" Gözlerini açıp başını sola doğru çevirdi ve arkadaşının gözlerinin içine bakarken tuhaf tuhaf gülümsedi.

O, bu gülümsemenin anlamını çok iyi biliyordu bundan dolayı kafasını tedbirli bir şekilde iki yana salladı.

"Çok güzel bir ceza yöntemi biliyorum." Mervan, koltuktan ayağa kalktı. "Yavaş yavaş, hazır geceler de uzamaya başlıyorken çok iyi eylemler yapabil-"

"Siktir git!" dediği gibi koştu ve Mervan'ın üstüne kapıyı kilitledi.

"Kilitlemesene!" Kapıya vurdu. "Bak zaten tüm günüm bu dört duvar arasında geçti." Kapının kolunu indirip kaldırdı o sırada kapıyı kilitleyen adam, kapıyı temkinli bir şekilde izliyordu. "Hareket etmedim hiç bugün ve enerjimi atmam lâzım. Sorsana ona geceyi benimle geçirir miymiş?"

"Sapık ruhlu mal," dedi kapıdan uzaklaşırken. "Hararetini dindirmek istiyorsan eğer," dedi ve laf sokmak istedi. "Git de suyunu iç."

2 Ekim Salı 2018
Şimdiki Zaman

Başıma gelenlerin sorumlusu kader miydi yoksa insanların nedenlerini bile bilmediğim bir biçimde üstümde kötülüklerini serbestçe konuşturabilmeleri miydi, hiç bilmiyordum ya da anlamak istemiyordum çünkü hakikaten üzülebilirdim.

Ellerimin avuç içleriyle gözlerimi kapatmıştım çünkü düşünme yetimi kaybetmişim gibi beynimin çalışmadığını hissediyordum. Gördüklerimin gerçeklik payını sorgularken, gözlerin bu yaşta kör olmuş, her şeyi yanlış görüyorsun diye geçirdim içimden. Ellerimi gözlerimden çekip tekrardan ceketime bakmak istedim ama sanırım korkuyordum ve yapamadım. Şaka gibiydi ama gerçekten de korkuyordum.

"Galiba ağlamak istiyorum." Yavaşça ellerimi gözlerimden çektim ve çekinerek yerdeki ceketime baktım. "Ağzıma yakışsaydı eğer, kesinlikle ama kesinlikle küfrederdim." Yüzüm ağlamaklı bir moda girdi. "Bu ne ya?"

Hitap edeceğim varlığın adını hatırlayamıyordum. "Kahretmesin ki bu bir akrep." Yaratığın adını artık hatırladığıma göre beynim çalışmaya başlamıştı ya da hiç unutmamıştım ve belki de sadece dile getirirsem daha çok korkacağımı düşündüğümden ismini söyleyememiştim.

Biraz önce, az kalsın çıplak elimle o kalın kabuklu akrebe dokunacaktım ama şükürler olsun ki son anda ceketimi yere fırlatmayı başarmıştım. O akrebe tam dokunacağım andaki korkuyu ne ben tarif edebilirdim ne de o hissi açıklayabilirdim. O an fiziken hissettiğim ve aklımda kalan tek şey bedenimin kısa bir süre tiksintiyle titremesiydi.

Yüzümü yine buruşturup tiksinerek kafamı iki yana salladım çünkü gözlerimi dahi kırpmadan izlediğim canlı, çok iğrenç ve ürkütücü bir görüntüye sahipti.

Sarı siyah renkteki korkunç akrebin kafasının yanlarında iki tane sarı kolları vardı ve iki kolunun üstünde de kıskaca benzer sarı renkte iki sivri uzvu bulunuyordu. Kemikli kuyruğu havada daireler çiziyormuş gibi içe doğru kıvrılmıştı ve kuyruğunun ucundaki siyah sivri çizgisi, her an zehrini fışkırtabilirmiş gibi tetikteydi. Onu pür dikkat izlediğim her vakit daha da korkmaya başlamam kesinlikle en normal olanıydı.

Kuyruğu kalın sarı boncuklara, sarı büyük boncuklu tespihlere benziyordu. Kalın, sarı siyah gövdesinin yanlarında bulunan üçer veya dörder tane sivri kolları siyah ceketime battığından akrep, ceketimden kurtulmak için çırpındı ama çırpındıkça sivri uzuvları cekete batıp batıp çıktı.

Ceketimin yünlü iç kısmına denk gelen akrebin, neden daha kolay kurtulabileceği dış kısma denk gelmediğini sorguluyordum ve sanırım hayat, ne kadar şanslı olduğumu yüzüme vurmak istiyordu.

Akrep, sanırım savaştığı ceketimi düşmanı sanmış olacaktı ki kuyruğunu ceketime sapladığı gibi ceketime batırdığı kısım ıslandı. "Ah, lânet olmasın," diye inledim sonra da kendimi bir muhabir gibi hissettim. "Ve iğrenç görünümlü korkunç yaratık pis ve mikrop zehrini ceketimin içine akıtır." Kafamı üzüntüyle iki yana salladım ve başım, ellerimin arasında kaldığında az önceki cümlemde anlatım bozukluğu yaptığımı fark ettim. "O zehirli ceketi bir daha giyeceğimi hiç sanmıyorum."

Orantısız kurduğum cümlelerden sonra işlevini yitirdiğini sandığım beynimde bir erkek sesi yankılandı: "Çantanın fermuarlarını açık bırakma." O ismini dahi bilmediğim adam, dün arabadayken bana aynen böyle söylemişti.

Tüm korkumla gözlerimi kocaman açıp çantamın olduğu tarafa baktım. "Biraz daha zorlarsanız, hazır kimse de yokken..." fısıldadım: "Ağlarım." Çantamın büyük gözünün fermuarı açıktı ve içine bir şey girmiş olabilir diye korkuyordum. Gözlerimi sıkıca kapatıp derin bir nefes aldım ve aldığım nefesi ağzımdan dışarı vererek gözlerimi açtım. Eminim ki birkaç saat sonra evimde mutlu mesut yemek yiyecektim, sonuçta her yaşanan şeyin bir sonu vardı ve er veya geç sona ulaşırdık.

Bulunduğum öğrenci masasının üzerinden inip çantama ulaşacaktım ve çantamı da alıp bu sınıftan direkt gidecektim. Ceketim, bana daha fazla bulaşmadığı sürece akrebin olabilirdi çünkü bana şu anlık yetecek olan tek şey bu okuldan çıkıp derhal eve gitmemdi.

Sol ayağımı aşağı sarkıttığım sırada yerdeki fayansları kontrol ettim. Görmeden bastığım yerde bir böcek ezmek istemezdim.

Sol ayağımı masadan aşağıya sarkıtmaya devam ederken kafamı yukarı kaldırıp tavanı, sınıfın duvarlarını ve yakınımdaki masaları hızlı bir şekilde yokladım çünkü bu akrep bu okuldan çıktıysa emindim ki daha fazlası da vardı. Sağ dizimi de hafifçe kırarak masadan aşağı atladım ve iki ayağımın üzerine düştüm. Sertçe yere basmamdan kaynaklı fayanstan çıkan tok ses eşliğinde bastığım yerleri kontrol ederek masaların etrafından döndüm ve kendi masama yaklaştım. Masama temas etmeden çantamla aramızda santimler kala kalbimin ritimleri, korkudan ya da kendimi aksiyon filmleri izlerken yaşadığım adrenalini tam şu an yaşadığım heyecanla karışık adrenaline benzettiğimden hızlanmaya başladı.

"Hangi akla hizmet o adamın sözlerini ciddiye almam ki?" Söylene söylene çantamın fermuar kısmını iki parmağımın ucuyla tuttum ve çantamı çekinerek aralamaya çalıştım, üstten bakışlarımla çantamın içini görmeye çalışıyordum. Kitaplarımın bulunduğu bölmede şu ana kadar korkutucu bir şeyle karşılaşmamıştım ama sonuç itibariyle o çantayı sırtımda taşıyacaktım ve sırtıma bir böceğin temas etmesini istemiyordum.

"İçinde bir şey yok gibi." Korkum artık yok olduğundan çantanın içine üstten bakmak yerine iki elimi de kullanarak kitaplarımı aralayıp kitapların aralarını hızlıca karıştırdım. Hiçbir şey göremediğimde verdiğim derin nefes eşliğinde çantamın içinden şemsiyemi çıkartıp hızlıca çantanın fermuarını kapattım. Çantamın diğer fermuarları açık değildi ve gün boyu çantamın yanından ayrılmamıştım, bu yüzden diğer bölmeleri kontrol etme gereği duymadım.

Çantamı sırtıma taktığım sırada bedenimi arkamdaki camlara çevirdim. Yağmur yağıyordu ve benim giydiğim mor okul formam kısa kolluydu. Sağ elimdeki şemsiyem ıslanmamı engellerdi ama esen rüzgârdan dolayı üşüyecektim. Saçlarımı açıp omuzlarımın üşümesini biraz da olsa engelleyebilirdim, zaten griye yakın tondaki saçlarım kollarımı kapatırdı.

"Üşümek bana koymaz," dedim gurur dolu bir sesle ve sınıfın kapısına doğru yürümeye başladım. Öte yandan eve ceketsiz gitmem ve bunu annemin fark etmesi hoş olmazdı. Ceketimi çantama koydum diyebilirdim ona ama bu soğuk havada pek inandırıcı olacağını sanmıyordum.

Adımlarımı kapının tam karşısında durdurdum ve bedenimi hafifçe sağ tarafıma çevirip altı adım uzağımdaki siyah ceketime baktım. Ailem olmasa o ceketi kolayca harcayabilirdim ama anneme açıklama yapmak zorunda kalacaktım. Ceketimde bir akrep vardı desem, akrep ve ceket senden daha değerliydi derdi annem bana ve böyle düşünmemin sebebi de kendi annemin huyunu bilmemdi. Annemin sorularını es geçip babama açıklama yaparsam eğer babam bana adım kadar emindim ki kızmazdı fakat bu sefer de babam bana tepki vermeyeceğinden annem babama çıkışabilirdi, ki şu son demlerde pek konuşmuyorlardı ve bu da büyük bir kavganın fitilini ateşlerdi. Her halükârda ben o ceketi eve götürmeliydim. “İşte böyle antin kuntin sebeplerden bile tartışabilecek bir anne ve babaya sahibim ben…”

Annem ve babam kavga etmek için bahane arıyorlardı ve ben kavgalarının nedeni olmak istemiyordum. "Bana bahşedilen şansımın bile hiç şansı yok," diye mırıldandım. İçimden en hafif argo kelimeleri sıralayarak yavaş adımlarla ceketime doğru yürümeye başladım. Ceketimin tam önünde temkinli bir şekilde durduğumda akrebi gördüm ama bu sefer korkumu dizginleyerek kaçmadım ve çığlık da atmadım.

Avucumun içinden bile daha büyük görünen akrep, bir ailenin babası olacak kadar yapılı görünüyordu, ki eğer bu babaysa geriye kalan aile üyeleri de bu okulda olabilirdi. Birkaç saniye daha onu izledim ama akrep kendi ıslaklığının üzerinde hiç hareket etmedi.

"Akrepler kendi zehirleriyle kendilerini zehirleyebiliyorlar mı acaba?" diye mırıldandığımda aklıma yeni bir soru takılmıştı. Henüz yeni bir biyoloji öğretmenimiz olmadığı için diğer sınıflara nazaran birkaç saatlik bir ders açığımız oluşacaktı, bundan dolayı belki yeni gelecek hocamız tahminimce nefes bile almadan ders anlatırdı ama yine de bulduğum bir boşlukta sorumu sorabilirdim.

Akrep, bir kolunu yukarı aşağı hareket ettirdiğinde tam yeni bir nidaya başlayacaktım ki boştaki elimle ağzımı kapatıp bir adım geri gittim ve elimi ağzımdan çekip dua eder gibi tavana baktım. "Emin ol ki bir saat sonra her şey bitmiş olacak ve sen, evinde huzurla yemek yiyor olacaksın." Her şey geçerdi, elbet bu da geçecekti.

Bu işin fazla uzadığının düşüncesi zihnime doluştuğunda karşımdaki canlının benden küçük olduğunu ve kendimi koruduğum sürece akrebin bana zarar veremeyeceğini benimsedim ya da sadece kendimi düşüncelerle avutup öyle olduğunu sandım.

Ben, bir öğrenciydim ve herhangi bir öğrenci, normal bir hayat yaşadığında ceketindeki akrebi kendi halletmeye çalışmak yerine bir öğretmene ya da müdüre bu durumu söyleyip sorunu, içine kapanıklık yapmayarak çözmeye çalışırdı. Normal bir öğrenciydim ve diğer öğrenciler gibi bu sorunumu müdüre iletmem gerekiyordu.

Üç kat aşağı inip bir saat müdür ile konuşup tekrar yukarıya çıkıp sonra da akrebi dışarı atmak için yine aşağı inmek büyük bir zaman kaybıydı. Bundan dolayı şemsiyemin ucunu, daha fazla düşünmeye zaman kalmasın ve her geçen saniyede cesaretimi yitirmeyeyim diye usulca ve biraz da çekinerek ceketimin kol kısmının içine sokmaya çalıştım ve başardım.

Şeffaf papatya desenli şemsiyem, sırf papatya desenli diye benim için kıymetliydi ve herhangi bir kenarı kesinlikle o akreple temasta bulunmamalıydı. Cansu'nun şemsiyesini kaçak göçek yollarla bugün yanıma getirseydim müdüre ihtiyacım kalmadan o akrebi şemsiyeyi kullanarak uzaklaştırabilirdim ama hırsız da değildim işte.

Şemsiyemin kıvrımlı kısmını, parmaklarımı gevşetip sıkarak iyicene kavradım ve golf oynayan insanlar gibi bir pozisyonda olduğumun düşüncesinin absürtlüğünü düşünemeden edemedim.

Şemsiyeyi ellerimi kullanarak havaya kaldırdığımda ceketimdeki akrebin küt diye yere düşmesini umut ederek şemsiyem ceketin kolundan çıkmasın diye de biraz yavaş davranarak ceketimi havaya kaldırdım ve akrep sadece ceketimde asılı kaldı.

Şanssızlığımdan kaynaklı akrebin düşmediğini gördüğümde zaten böyle olacağını tahmin etmişim gibi bıkmış bir suratla gözlerimi devirdim ve geri geri yürüyerek sınıftan çıktım. Olabildiğince yavaş yürümeye çalışıyordum çünkü hızlandığım zaman ceket hareket ediyordu ve bana yaklaşıyordu. Merdivenlere ulaştığımda geri geri yürümeyi kesip usulca yarım derece döndüm ve şemsiyemi, kollarımı ileri uzatarak kendimden uzaklaştırdım ve bu sefer de ceket bacaklarıma çarpmasın diye merdivenleri teker teker inmeye çalıştım.

Okullar, bir sürü öğrencinin nefesini ve sesini barındırırdı ama şimdi, merdivenleri tek tek iniyordum fakat ne öğrenci nefesi ne de öğrenci sesi vardı. Tanımadığım öğrencilerden herhangi birinin ne nefesi ne de sesi bana ucundan bile yardım edemezdi çünkü yere attığım her adımda çıkan ses, kuytu bir mahzenden çıkan ve yankılanan ayak seslerinden farksızdı. Okuldan birkaç dakika geç çıkarak kalabalık öğrenci milletini kaçırmak benim hatamdı.

Merdivenlerden inip en alt kata ulaştığımda, zemine ulaştığımdan okul bahçesinden tek tük öğrenci seslerinin geldiğini duydum ama hiç tiye bile almadan, artık müdürün odasına ulaşabilmek adına sağa döndüm.

Uzun koridorda müdürün odasına ulaşmama belki de yirmi adım kalmıştı ki hemen yan tarafımdaki duvarda gördüğüm canlıyla kalbim tekledi ve yüzümün yandığını hissettim fakat adımlarım duraksamadı aksine yüzüme bile bakmayan biri yürüyüşümü normal bulurdu. Duvarlara tırmanmaya çalışan sürü halindeki hamam böcekleri, kendi zehrinden midir bilmem ıslak tüylü akrebin yanında, aslanın yanında kedi gibiydi. Geçmişte, dün, bu sabah ya da bu akrebi görmeden bir saniye önce bu hamam böceklerini görseydim muhtemelen tepkim, akrebi gördüğüm zamanki tepkim ile aynı olurdu ama kötüyü gördükten sonra kötünün bir alt seviyesi korkutmamıştı. Yine de sakin adımlarıma tezat kısa bir an, o böceklere olan yakınlığım aklımı çıkaracak gibiydi.

Bu okulun hâli, umarım benim aklımda uçuşan tahminlerimden kaynaklı değildir.

Müdürün odasına ulaştığımda biraz gayretle şemsiyemi tek elime aldım ve sanırım kan dolaşımım zorlaştığından buz gibi ellerimle kapının kulpunu tuttum ama kapıyı açmama müdürün sesi engel oldu: "Çoğu veli Eğitim Bakanlığına şikâyette bulunmuş zaten." Müdür sustu ve dinledi. Muhtemelen telefonla konuşuyordu çünkü içeriden ikinci bir ses gelmiyordu.

"Tüm okulu," dedi müdür inanamazmış gibi kaba ve boğazdan konuşurken. "Okulun bahçesini ve ağaçları ilaçlamak iki hafta mı sürer!" Soru sormaktan çok kurduğu cümle tepki gibiydi ya da duyduklarını şaşkın bir şekilde teyit ettiriyordu. Bir günlük işe neden iki hafta diyorlardı ki?

"İlaçlama bittikten sonra tüm ölmüş böcekler toplanacak mı bari?" dedi Salih müdür sanki iki hafta gibi uzun bir süreye değecek bir iş bulmaya çalışıyordu. Sonra çok şey istemiş gibi kendini açıklama gereği duydu. "Çünkü bir öğrencim sırasına oturacakken görmemiş ve böceklerin üstüne oturup onları ezmiş," dedi müdür ve uzun cümleler kurduğundan soluklandı. "Okulun bahçesinde dolaşırken ağaçlarda siyah, küçük yılanlar da vardı. Bizzat kendim şahit oldum. Yani ilaçlarınızı ona göre hazırlayın çünkü bu sıradan bir böcek ilaçlama falan değil. İlaçlama bittikten sonra da bir şekilde toplayın o böcekleri. Bu sefer de karıncalarla sineklerle uğraşmayalım."

Yılan? Anlaşılan muhteşem şansımın kurbanı değildim.

Benim akrebe ceketimden bir bakmaya çalıştım. Zırh gibi kalın kabuğuyla ceketime asılmış, öylece hareketsizdi. Yılana değil de bir akrebe rast gelmek şu andan itibaren şükür sebebimdi çünkü ben jöle gibi zikzaklar çizen hareketli bir yılanla asla baş edemezdim ve o an düşünmek yerine direkt koşarak kaçardım.

Konuşmanın bittiğini düşünüp metal kulp ile daha da soğuyan elimi kulpa bastırıp kapıyı açacaktım ki ahizeden gelen sesin kesilmediğini duydum ve saygımdan kapıyı açamadım.

Etrafta kimsenin olmadığını gördüğümde sabır naklini gözlerimi kapatarak alabilirmişim gibi sessizce oflayarak gözlerimi sıkıca kapattım ardından hemen açtım. Herhangi birinin karşısında gözlerimi kapatamamak gibi bir huyum vardı.

"Onun da iki hafta sürmesi normal tabii." Müdürün alttan almaya çalışan ses tonunun sebebi verdikleri fiyatı uygun bulması ve bu firmayı kaybetmek istememesi olabilirdi öteki türlü aklıma başka bir şey gelmiyordu.

"Tabii, tabii. O kadar ölmüş böceği deliklerinde bulmak zor olur. Evet, sizi anlıyorum." Bu çok tuhaf bir konuşmaydı.

Toplamda dört hafta oluyordu. Müdür, bir ay boyunca evdeyiz açıklamasını yaptığında tüm öğrencilerin Rap konserlerindeki gibi neşeyle zıplayacağı görüntü zihnimde birdenbire oluştu ve gülümsemeden edemedim.

Telefonu kapattığını anladığım o meşhur tık sesini duydum ve vakit nakittir hesabı direkt kapıyı açıp içeri girdim. Artık buz tutan ellerim daha fazla dayanamadığı için şemsiyemin ucundaki ceketimi tam olarak müdürün ayaklarının önüne fırlattım ve tam o esnada arkamdaki kapı kendi ağırlığından yavaş yavaş ve tıkır tıkır sesler çıkartarak kapandı.

Müdür ile aramızda atsam ve tutsa belki de beş adım vardı. Müdür, ayaklarının önündeki ikiye katlanmış ceketime baktı ve ceketimde kaybolan akrebi göremedi. Salih Bey, yerdeki ceketime kafasını eğmiş bakarken "Neden kapıyı çalmadan içeri giriyorsun?" diye sordu ve sonra da bana baktı. Ceketimde aklımı kötü anlamda başımdan alacak bir akrep vardı ve bırak kapıyı çalmayı müdürün telefonla konuşmasını bitirmesini beklemeden direkt içeri dalmalıydım ama yaranamamıştım.

Bu odada iki tane çalışma masası vardı ve masaların üstlerinde birer bilgisayar ile kâğıtlar, daha doğrusu dosyaların ağzından fırlamış kâğıtlar duruyordu. Bana göre sol tarafımda duvara yaslanmış, kapağı camdan olan ve içinde özenle yerleştirilmiş dosyalar bulunduran büyük bir dolap vardı. En sağ tarafta ise, yani müdürün masasının biraz arka tarafında duvara yaslı büyük bir yazıcı vardı.

Şemsiyemin ucunu yere yasladığımda bu bana dayanak oldu. Sonra yine yerdeki ceketime baktım. "Şey, hocam. Ceketimde..." Müdüre baktım. Sindire sindire anlatsam da birdenbire anlatsam da onun ayağının ucundaki akrep ne yok olurdu ne de zararsızlaşırdı. "Ceketimde bir akrep var." Başımı, müdürü korkutmamaya çalışmak için hafiften ve kısmen anlayışla salladım. "Hem de en büyüklerinden."

"Akrep mi?" dedi sakince. Sonra yorgun bakan siyah gözleri canlandığında ayağıyla ceketimi ittirip hızla geri gitti ve sandalyesinin hemen yanında, ayakta durdu. "Gerçi bugün senin gibi fazla öğrenci geldi bu odaya," dediğinde müdür elini siyah sandalyesine yasladı. "Çoğu hamam böceğinden ya da zararsız solucanlardan gelmişti ama akrebi ilk kez şimdi duydum." Eliyle yerdeki ceketimi gösterdi. "Akrep mi var? Gerçekten mi?"

Şu yaşıma kadar fazlasıyla yalan söylemiştim ama bu konuda bir yalan hiç aklıma gelmemişti çünkü ben, kimseye şaka yapacak cesareti kendimde bulmamıştım. Zaten birine ceketimde akrep var diye bir şaka yapsam muhtemelen bedel öderdim ama yine de böcekler ile ilgili şu an uydurduğum yalanlarımı zihnimin kendine has, en karanlık köşelerine not ettikten sonra ellilerinde olan müdürün kırışmış yüzüne baktım.

Üstündeki beyaz gömleği artık biten bir günün sonunda kırışmıştı ve müdürün göbeği yuvarlak bir biçimde sarkıyordu. Siyah saçlarından çok beyaz saçları olan müdürün yaşlılığa yaklaştığı şu vakitte yüzü sakalsızdı ve sanki yeni tıraş olmuş gibi yanakları kızarıktı.

Kafamı aşağı yukarı salladım. "Neden yalan söyleyeyim ki?" diye sordum. "Akrep var tabii." Zihnimin karanlık köşesinin oluşturduğu sanrı gözlerimin önünde canlandı. Küçük bir dükkândan oyuncak bir akrep alıyordum ve o akrebi Cansu'nun yatağına koyuyordum. Gerisi komik bir çığlıktı ve annem odayı bastığında...

"Öğretmenim," dedim, az önceki sanrı korkunç, ama gerçek hayatta yaşayabileceğim bir hâl almıştı. "Geç oluyor ve ceketsiz eve gidemem."

Müdür, sandalyesine yasladığı elini çekti ve omurgasını düzelterek yapabildiği kadar dik durmaya çalıştı. "Şemsiyeni bana ver," dediğinde şemsiyemin çok açıkta olduğunu fark ettim ve ellerimle şemsiyemi arkama aldım. "Okulun bahçesinde hallederiz." Elini, şemsiyemi istermiş gibi ileriye uzattı. "Bu odada akrebi çıkartsak çıplak elle mi bahçeye götüreceğiz, sanki."

Ceketimi bu odaya getirdiğim gibi şemsiyemi kullanabilirdi ama bahçeye çıktığımızda bir dal bulmak yerine şemsiyemi sopa niyetine o akrebe değdireceğine emindim. Benim şeffaf papatya desenli güzel ama kirlenecek olan şemsiyemi evde muslukta yıkayamazdım; yağan yağmur bile bu kiri temizleyemezdi.

"Şey, şemsiye olmaz," dediğimde bana baktı ve yalan söyleme gereği duydum. "Özel birinin hediyesi. O akrebe değmesini istemiyorum." Arkamda, havadaki şemsiyemi ellerimle çantama yapıştırdım, bu daha da dik durmamı sağladı.

"Neyle çıkartacağız bahçeye?" Sopaya benzer bir şeyler bulabilmek adına odaya göz gezdirdiği sırada ben, hafif sağ tarafa doğru iki adım attım. Herhangi biri arkamdaki kapıyı birden açsa kapı bana hiç yavaş olmayacak bir biçimde çarpardı.

Müdür, öylece etrafına baktığı sırada arkamdaki kapı büyük bir gürültüyle açıldı ve içeri ağzı açık bir resim çantası fırlatıldı. Az önce sağ tarafa attığım o iki ufak adım büyük bir sırt kazasını önlemişti.

Kapı açıldığı sırada kendime hâkim olup yerimde sıçramadım ama müdür benim kadar kontrollü davranamadı ve gözleri yerdeki resim çantasından çıkmaya çalışan kırkayağı gördüğünde tekrar korkuyla canlandı. İnanamıyorum ve... Ah, kalbim gümledi.

Ceketimin tam yanındaki resim çantasından çıkmaya çalışan simsiyah bir kırkayak vardı. O kadar çok sarı kolları vardı ki adını nereden aldığı çok belliydi. Siyah rengini sevmeme rağmen bu kötü görünüşlü yaratık beni siyah renginden soğutacak kadar görünüşü zihnime kazındı. Uzunluğu, elimin boyundan bile fazlaydı. Cidden, kırkayak ne alakaydı ve bu da mı zehirliydi?