SİYAH YALAN – 8. GÜNLÜK RUTİNLER (PART-1)

Bu bölümü çok severim, normalde bu bölümü ayın 28'inde atacaktım ama dayanamadım, ikinci partı ayın 28'inde atarım artık. (28 Mart Cumartesi 2026)

Bu, lise zamanlarımda kulaklığımı takıp evimizin koridorunda yüzlerce tur atarken hayal ettiğim bir bölümdür. Ana karakterimizin rutin diye nitelendirdiği aksiyon dolu bir bölüm. Şimdiden keyifli okumalar.

9 EKİM SALI 2018

Geçmişte yaşanılanlar er veya geç geleceğe taşınırdı ve onlarla yüzleşirdik. Bazen bu karşılaşmayı biz yapardık; bazen ise başkaları yapılan yanlışları görürdü ve onları gün yüzüne çıkartırdı.

Geleceğe taşınan şey, geçmişten gelen bir nesne olabilirdi veya şimdiki zamanda yapılmış olan ve geçmişi simgeleyip de geleceğe ışık tutacak olan küçük bir kâğıt parçasının varlığı bile yeterliydi.

Kâğıt somuttu ve şimdiki zamanı temsil ediyordu, kâğıdın içinde yazılanların sonucu gelecek olacaktı ve yazıların anlamı ise geçmişin acısıydı.

Yeşil gözlerini öne çıkartan yeşil şişme montuna elini daldırdı Serhat ve o kâğıdı, dalgın olmaktan ziyade düşünceli bir ifade ile sıktı. Okuldan çıkıp otoparka doğru ilerliyordu ve attığı her adımı, geçmişin gerçeğine bir fener daha yakmak istermiş gibi aydınlıktı, ya da belki de sadece yakınlaştırmak ile yetinecekti.

Kader ne kadar güldürürse o kadar ağlatırdı. Avcunda sıktığı kâğıt zamanında ağlatmıştı ama şimdi yine aynı kâğıt bir fırsat oluşturabilirdi ve intikam, üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin, her zaman alınabilirdi.

Kaderin bir başka özelliği de farklı kişilere, aynı duyguları hissettirmese bile aynı olayları yaşattırabilmesiydi. Nefes alan herkes 28 Ekim 2014'u yaşamıştı, çoğu kişi ortaokulunu okumuştu ve tiyatro salonuna gidenler ise milyonda bir değildi. Bunun için bilgilerin teyit ettirilmesi gerekiyordu ama zaten avcundaki küçücük kâğıdın ağırlığı bile şüphe etmeksizin bir kanıt olarak düşünülebiliyordu.

Geçmişi de kader yaşatmıştı, şimdi de kader bir şeyleri gün yüzüne çıkartmaya çalışıyordu ve irademizin varlığında yine kader, gelecekte olacaklardan sorumlu olacaktı.

Elini ceketinin cebinden çıkartmadığı için terli hissetti ama yine de eli, ceketinin cebinde kalmaya devam etti. Beyaz, siyah farlı üstten basık sportif arabasına yaklaştı, şoför kapısının önünde durdu, cebinden arabanın anahtarını çıkarttı ve bir müddet öylece bekledi, etrafı seyre daldı sonrasında nefeslenerek şoför koltuğuna yerleşti.

Kapısını kapattığına arka cebinden telefonunu çıkarttı ve arabanın göğüslük kısmına fırlatırcasına attı, yeniden derin bir nefes verdiğinde ise terli ellerini siyah kot pantolonuna sürttü daha sonra dizlerine tutunduğunda başı öne eğik bir hâlde biraz bekledi.

Yeniden nefes aldı ve verdi. Yorgundu ama dinlenemezdi; uykusuzdu ama istese bile uykuya dalamazdı.

Dinlenemeyecekti ama konfor sağlayabilmek adına kendisini koltuğa iyice yapıştırdı, kemerini taktı ve sanki her kımıldanışında daha da yorulacakmış gibi büyük bir sakinlikle arabayı geri geri sürdü sonra dönüşünü gerçekleştirdi ve okuldan ayrıldı. Dışarıdan izleyen biri onun hareket etmeden nasıl arabayı kullandığına şaşırırdı ama o, minimum hareket ile arabayı ağır ama tempolu bir biçimde sürmeye devam etti.

İş yerine gidiyordu ve birkaç dakika sonra çift yönlü yola girmişti bile.

O sınıfa girmişti ve dikkatle seyretmişti kâğıda sürtünen kalemi. Elbette ki o uzaklıktan ne yazıldığını okuyamamıştı ama gözleri anahtar kelimeleri fark etmişti. 28 Ekim tarihini hatırlamıştı, bu tarihte bir olayın Çanakkale’de bir tiyatro salonunda gerçekleştiğini biliyordu. "Ortaokul, Çanakkale, tiyatro salonu ve 28 Ekim,” diye mırıldandı Serhat kendi kendine. “Sanırım okuduğu ortaokulun adını öğrenmem gerekecek.”

Hira'nın ortaokuldaki öğretmeni, kendisi ile aynı isme sahipti. Sanki kader kişileri tanıştırmadan önce önbilgileri sezdiriyordu ve yaşanılacak olayları ufak ufak, özenle serpiştiriyordu aralarına sonrasında zamanı geldiğinde kader her şeyi ortaya koyacaktı.

Okulun bahçesinde yürürken kâğıdı okumuştu ve Hira Taşdelen'in, aklındaki isim olma olasılığı yüzde doksan beşti ama yine de yüzde beşlik bir kısmı da göz ardı edemezdi çünkü başkanı ile yapacağı konuşmasının gidişatının planı bu durumun kesinliğine bağlıydı.

Zihnini yokladı, arkadaşı Savaş’ın kendisine anlattıklarını düşündü fakat dostunun verdiği ortaokul ismi zihnine bir türlü gelmedi. Aklına güveniyordu ve bunu unutmuş olamazdı, muhtemelen arkadaşı gereksiz bir bilgi olarak gördüğü için ortaokulun ismine değinmemişti.

Çift yönlü yolun her iki yanı da ormanlık alandı. Yeşil şişme montunun cebini, gözlerini yoldan ayırmadan kontrol etti, kâğıt düşmemişti ve hâlâ cebindeydi. Ne olur ne olmaz diyerekten ve gözlerini de yoldan ayırmadan sağ elini direksiyondan çekti ve cebinin fermuarını kapattı.

Gideceği yer önemli bir alan olduğu için sürekli aynaları kontrol ediyordu. Sorun çıkartacak herhangi bir etmen olsaydı algılardı ama çift yönlü yolda zaten tek tük arabalar geçiyordu.

Serhat’ın tüm bu düşünceleri, haksızlıklara gelememesinden dolayı kafasında bu kadar ses çıkartıyordu. Kafasının içinde yankılanan düşüncelerle henüz kesinlik kazanmamış bir durumun planını yapmayı başarmıştı. "Çiğdem ile bir araştırma yapmam lazım, daha sonra Savaş’ın ağzından laf almam gerekiyor." Bu kâğıdı insani bir biçimde almamıştı Hira’dan ama yine de bu kötü izlenimini yumuşatabilirdi.

Çift yönlü dar yolun manzarasını sabit gözlerle seyretti. Hangi ağaca baksa, arabası hareket halinde olduğu için ağaçlar anında silinip geride kalıyordu. Her iki yandaki ormanlık alanların yeşil görüntüsü, ona, nefret ettiği gözlerini hatırlattı ama o yeşilliklerin, kendi gözlerinden daha canlı olduğunu biliyordu.

İleride, hemen sağ tarafında kalacak olan dar, toprak bir yol vardı. Oraya girmek için hızını azalttığında direksiyonu sağa döndürdü, arkasından gelen ise olmadı. Yol taşlı ve kuru topraklı olduğu için tekerleklerden hışırtılar geliyordu. Hızını iyice azalttı ve arabasını durdurdu. Müsait bir yere park etmişti ve bu yolu genelde kişiler kullanmazdı çünkü pek bilinmiyordu.

Arabadan inmek yerine öylece bekledi ve dikiz aynasını tekrardan kontrol etti. Kimsenin peşinde olmadığını biliyordu ve aracın aynalarını sürekli kontrol etmek, arabadan inip de işbaşına geçmemek için bir bahaneydi çünkü saniye de olsa oturuyordu, yorgunluğu geçmeyecek olsa da ancak bu şekilde dinlenmeye fırsatı vardı.

Kemerini çıkarttığında aynayı önüne doğru indirdi ve görünüşüne baktı. Gözlerinin içi her zamankinden daha az kırmızıydı ama gün sonunda bu gözlerde beyazlığın kalmayacağını biliyordu ve alışık olduğu da zaten ne zaman aynaya baksa, gözlerinin kan çanağına dönmüş olmasıydı. Yeşilin ve kırmızının karışımı ortaya korkulası bir göz görüntüsü çıkartıyordu ve bazen bu serseri görüntüsünden utanırdı çünkü iyi bir aile çocuğu gibi görünmüyordu. Gözlerini bile kırpmadan kendini izlediği sırada parmaklarını koyu kumral saçlarına geçirdi ve olabildiğince dağıttı saçlarını.

Derin bir nefes alıp arabasından indi ve sol tarafında kalan ağaçlıkların arasına girdi, ormanda yürümeye başladı. Sık ağaçlar, çalılıklar, dikenler... Hiçbiri onun için bir engel değildi çünkü küçüklüğünden beri hep engebeli yollardaydı. Ne zaman kendini herhangi bir ormanda bulsa aklına Mervan ile Balçova’nın ormanlarında geçirdikleri zamanlar gelirdi.

Askeriye kışlasını kuşatan demir tellerle arasında elli adım kala durdu ve cebinden telefonunu çıkarttı. O sırada etrafında birilerinin olup olmadığını kontrol ediyordu.

"Efendim?" dediğinde telefondaki ses, Serhat, gözlerini etrafından ayırmadan telefonuna cevap verdi: "Çiğdem, takip edildim mi?" Takip edilmediğine adı kadar emindi fakat işi riske atamazdı ve bundan dolayı da baygın bakan yeşil gözleri, en uzağı bile görebilmek adına kısılmıştı.

"Hayır, canım. Takip edilmedin," dediğinde Çiğdem, Serhat bir cevap vermeden telefonu kapattı ve siyah, kalın kot kumaşlı pantolonunun cebine telefonunu koydu. Son bir kez etrafında dönerek çevresine baktı ardından demir tellere doğru yürümeye başladı. Ağaçlarda gizli kameralar vardı ve Arda, bu kameraları öyle iyi kamufle etmişti ki, bu kameralar fark edilmiyordu bile.

Demir tellerin tam önünde durdu. İçeriye kimsenin girmemesi için tellerin belli mesafedeki aralarında tabelalar vardı. Tellerden Akım Geçmektedir. Dikkat Köpek Var. Yabani Hayvan Çıkabilir. Tellerin Ardına Girmek Yasaktır. Gerçekten de tellerin arasına eklenmiş demir görünümlü kablolardan elektrik geçiyordu ama bunların hepsi gizlilik ve güvenlik içindi.

Serhat, yeniden telefonunu çıkarttı ve Yusuf'u aradı. Normalde kameralardan Serhat'ın geldiğini anlıyorlardı ama salak arkadaşları itina ile onunla uğraşıyordu.

"Ne var?" dedi telefondaki Yusuf, ciddiyetsiz bir sesle.

"Bir Allah'ın günü de ben geldiğim gibi kessen şu elektriği, Yusuf." Serhat, canı sıkılmış gibi nefesini dışarı verdi. "İnan bana, çok zor bir şey değil. Zaten geldiğimi görüyorsunuz."

Arkadaşları istiyordu ki Serhat, onları arasın ve sinir krizi geçirsin ama bunu hiç başaramamışlardı. İyi iş arkadaşlarıydılar ama birbirleriyle de çok uğraşırlardı.

"Tamam kardeşim kestim tellerdeki elektriği." Yusuf'a inanmıyordu.

"Geçen sefer de aynı şeyi söylemiştin ve çarpılmıştım," dedi Serhat ve boştaki elini tellere yaklaştırdı ama dokunmadı. "Çarpılırsam bir şekilde ayılırım ve seni de ben çarparım." Bekledi. “Çevremde neden normal bir insan yok ki? Gerçi bu anormal halimle ben ne anlatıyorum ya?”

"Tamam tamam," dedi telefondaki Yusuf ve kıs kıs güldü. "Bu sefer gerçekten de kestim elektriği."

"Sen tam bir kahpesin, Yusuf," dedi gülümseyerek ve sesini yükselterek. Az önce, aralarında milim kalmış olan tele dokunsaymış eğer, gerçekten de bir kez daha çarpılacakmış. "Neden hiç akıllanmıyorsunuz?" Tereddütte de kalsa tele dokundu ve bu sefer gerçekten de arkadaşı elektriği kesmişti. "Hiç düşünmüyor musun, Yusuf?" Yuvarlak bir biçimde kesilmiş teli geriye doğru itti ve o ufak yerden sürünerek kışlaya girmiş oldu. "Eğer ben bu elektriği kesmezsem geçen seferkinden daha temiz bir dayak yerim düşüncesi gelmedi mi hiç aklına?" Tel tamamen kesilmemişti ve bulunduğu yere girmek için illaki o tele dokunmak gerekiyordu. Ayağa kalkıp üstünü başını silkeledi.

"Sen bir şekilde beni dövüyorsun zaten," dediğinde Yusuf, Serhat çoktan eliyle alnına vurmuştu bile. Sonra Yusuf, nedendir bilinmez ama gururlanarak devam etti: "Ben de artık senin gibi bir ruh hastasıyım, sana beni dövmen için bir sebep veriyorum."

Serhat, askeriye kışlasında dümdüz ilerlediği sırada dudaklarını birbirine bastırıp kafasını iki yana salladı. Sadece bir keresinde, şakasına Yusuf'un karnına yumruk atmıştı ve elektriği yediğinde bile şakasına dalaşmıştı ona. Yakınlarına attığı temiz dayak sadece bundan ibaretti ama yabancıları, üstelik de kötü yabancılar ile olan kanlı dövüşmelerini hiç düşünmedi.

"Benim seni dövdüğüm konusunda hemfikir miyiz? Daha çok sen beni dövüyor gibisin de çünkü." Tellere geri elektrik verebilirsin demedi Serhat çünkü kameralardan her şey görünüyordu. "Ağzımı yüzümü dağıttığında ağzını yüzünü dağıtmaya kıyamıyorum bile, bebeğim."

"Hastasın oğlum sen!" dedi Yusuf gülerek. "Sana küfrediyorum, gülümsüyorsun; seni dövüyorum ve dudağın kanarken bana teşekkür ediyorsun. Bebeğim bir ruh hastası galiba."

Serhat, geçmişten kendisine kalanlar konusunda hiç konuşmak istemedi ve şu anki konumuna nerelerden geldiğini bile düşünmeden telefonu kapattı.

Dümdüz yürüdükten sonra çimenlerin arttığı kısımda durdu. Bu çimenlerin altında gideceği yerin kapısı vardı. Çimen örtüsünün ucunu buldu ve kaldırdı ardından ufak, kare tahta kapıyı gözler önüne serdi. Tahta kapağı araladı ve tek bir kişinin sığabileceği merdivenlerden inmeye başladı.

Merdivenlerden kütürtü bile gelmiyordu. Tahta kapağın üstünden sadece kafası görünecek bir biçimde durup çok kısa bir an çevreyi taradı hemen sonrasında tahta kapağı ardından kapattı ve ellerini duvarlara sürte sürte inmeye başladı. Çimen örtüsünü dışarıda bulunan başka bir görevli kapatırdı genelde. Bulunduğu yer fazlasıyla dar ve bunaltıcıydı.

Sonunda merdivenleri inmeyi bitirdi ve kocaman otoparkın bulunduğu alana geldi. En az yüz arabanın bulunduğu kapalı otoparkı, tepede ardı ardına sıralanmış sarı ışıklar aydınlatıyordu ve ortam sarı-siyahtı. Bu arabalar, çoğunlukla, burada yatılı çalışan kişilere aitti. Sonunda asansörün bulunduğu yere geldiğinde durdu. Bu asansör, sıradan bir asansör olmadığı için düğmeye basıldığında açılmıyordu. Yan taraftaki tuşlara şifre yazılırdı ve açılırdı üstelik bu asansör sadece iniyordu ve bulunduğu yer aslında bir tepe noktasıydı.

Aşağıdan yukarıya, yani alt kattan bu otoparka çıkabilmek için kullanılan asansör ise biraz ötede kalıyordu. Serhat'ın şu anda kullanacağı asansör, indikten sonra kendisini otomatik olarak kilitlerdi ardından çıkardı ve yukarıdan şifre yazılmadığı sürece de açılmazdı.

Oyalanmadan asansörün yan tarafında bulunan tuşlara baktı hemen sonrasında ise parmakları tuşlarda gezindi: K im22Se Ö ğ21Re10Nmey6Ece14K.

Şifrenin zorlayıcılığı bir yere kadar önemliydi çünkü buradaki asıl amaç olası bir tehlike anında zaman kazanabilmekti.

Serhat, iki tarafından açılan asansöre girdiğinde kapı kapandı. Asansörün içinde hangi kata gideceği ile ilgili hiçbir buton yoktu çünkü asansör otomatik olarak iniyordu.

Asansörün aynasından kendine, yüzünü buruşturarak baktı ve yeşil gözleriyle göz göze geldi. İçinde bir tiksinti hissettiğinde sırtını aynaya doğru döndü çünkü kendisini görmeye tahammülü yoktu.

O kadar tuhaf bir şifreydi ki arkadaşları bir türlü hangi sayının ne zaman geleceğini veya hangi harfin büyük ya da küçük yazıldığını bir süre akıllarında tutamamışlardı. Bundan dolayı az kalsın Serhat, yakın arkadaşları tarafından linç ediliyordu ve bu durumdan da kıl payı kurtulmuştu fakat bir yandan da şifrede olması gereken zorluk seviyesi buydu. Mervan, şifrelerde kullanılan boşluk tuşunun şifrenin kırılmasını inanılmaz zorlaştırdığından bahsetmişti bir keresinde.

Gülümseyerek asansörden çıktı ve uzun, dar koridorda ilerlemeye başladı. Koridor öyle ince ve uzundu ki, yürü yürü bitmiyordu ve bezmişti. Her iki yanındaki duvarlarda belli mesafelerle kapılar vardı. Karanlık koridoru ise tepesindeki sensörlü, renk bakımından hafif kırık beyaz ışıklar aydınlatıyordu. Attığı her adımla bir yeni sensörlü lamba ışık veriyordu ve gerisinde bıraktığı lambalar ise karanlığa gömülüyordu.

Serhat, sol tarafındaki otuzuncu kapıya ulaştığında durdu ve bilgisayar odasının kapısını tam açacaktı ki arkasındaki ses ile eli, kapının soğuk kulpunun üzerinde hareketsiz kaldı.

"Benimle gel," dedi arkasındaki ses. "Tam da seni arayacaktım." Serhat, dudaklarını birbirine kenetlediğinde kaşlarını havaya kaldırıp bedenini arkasındaki adama doğru döndürdü. Elli beşlilerindeki adam, Serhat'ın tam karşısındaki kapıyı açmıştı ve onu eliyle içeri davet ediyordu. İsmi Bekir olan bu adamın kısa, beyaz saçları vardı ve yaşı ilerlemiş olmasına rağmen, bu beyaz saçlar sıktı. Bekir'in siyah gözleri cansız bakıyordu ama yaşı ilerlemiş olsa bile gayet dik durabiliyordu ve sesi de dinç çıkıyordu.

Ne amaçla geldim ne buldum diye geçirdi Serhat içinden ama bunu yüzüne yansıtmadı çünkü o içinde iyi duyguları öldürmemişti, sadece cana yakın bulmadığı kişiler olurdu hayatında.

Onun için açılan kapıdan içeri girmek adına Bekir'in önünden geçti, Bekir ise kapıyı kapattı.

Serhat, bilgisayar odasına yani Çiğdem’in yanına gitmek istemişti araştırma yapmak için. Ortada bir hak ihlali vardı ve bu kötü insanların yaptıklarının yanlarına kalmasından nefret ederdi.

Bekir Başkan'ın kendisini gördüğü gibi yanına çağırmasını, yapılacak yeni işlerin olmasına yordu. Ki zaten buraya gelmeden önce de yeni işlerinin olacağının tahminini yüzde doksanlarda tutmuştu.

Serhat, camsız ve zifiri karanlık odanın lambasını açıp uzun masanın bir köşesine oturdu. Bu boş odada sadece bir masa, masanın etrafındaki sandalyeler ve bir de duvara yansıtılan bir projektör vardı.

Bekir Başkan, ilerledi ve masanın en başında durduğunda Serhat ile bakıştılar. Bekir Başkan, Serhat'ın güneşte hafif kızarmış gibi duran esmer tenine baktı, daha sonra gözleri Serhat'ın neon yeşili gözlerini buldu ardından da dudaklarına ve hafif kirli sakalına kısa bir şekilde göz gezdirdi.

Serhat da ellerini çenesinin altına koymuştu ve Bekir Başkan'ı izliyordu. Bekir Başkanının bakışları kendisinden etkilenmiş gibi baksa da aslında o bakışların altında kıskançlık vardı. Serhat, ona olumsuzluk duygularıyla bakan adama anlayışla baktı. O an aklında tek bir cümle yanıp sönüyordu: Her başarı, arkasında kıskançlıkla yoğrulmuş yeni bir düşman getirirdi. Ama ikisi de ortak bir amaç uğrunda koştuğu için bu bir düşmanlık değildi ve Bekir Başkan istese bile bunu kıskançlıktan öteye taşıyamazdı.

"Bana, bana âşık olmuş gibi bakmak yerine doğrudan görevi veya görevleri söylesen ve ben de bu güneş ışığının olmadığı ortamdan kurtulsam," dedi Serhat ve nefesini verdiğinde parmakları, masada belli bir ritim tuttu. "Vereceğin işleri çabucak bitirdikten sonra biraz kafa dinlemek istiyorum."

Bekir Başkan, önündeki masadan kâğıtları aldı ve dengelemek için masaya birkaç kez vurdu ardından hizalanmış kâğıtlara göz gezdirdi. "İşin var. Daha doğrusu iki işin demeliydim."

Serhat, baymış bakan gözleriyle Bekir Başkanına inanamıyormuş gibi baktı ardından başını ağır ağır sağ omuzuna doğru yatırdı. "Bunu zaten biliyordum ve bildiğimi de zaten anlamıştın." Serhat, insanların bakışlarından kişileri çözümlemeyi adeta bir yetenek hâline getirmişti.

Bekir Başkan, boğazını temizledi ve normal düzeydeki ses tonuyla konuştu: "Üstünkörü anlatmaya çalışacağım çünkü detaylar kâğıtta var ve tüm plan sana ait olacak, seçtiğin kişileri de planın dâhilinde koordine edeceksin." Bir kâğıdı seçti ve okumaktan çok ezberinden konuştu: "Şimdi," nefeslendi, "bir adam var ama böyle işlerde asla bir adam olmaz, yani çalışanları da var. İnsanları..." Duraksadı ardından devam etti: "Özellikle okuması ve yazması olmayan yaşlıları göz hapsine alıyorlar. Bu kişilerin adına sahte kimlik çıkartıyorlar ve bu kimlikte farklı olan tek şey fotoğrafları oluyor. Anlayacağın kimlik numaralarına kadar her şey aynı. Şöyle düşünebilirsin: İki kişi seçiyorlar ve kimlik bilgilerini aynı tutup bu iki kişinin fotoğraflarının yerlerini değiştiriyorlar gibi ama aslında daha karışık ve çıkarttıkları kimlikler ile gerçek kimlikler arasında bir fark da yok. Sahte kimlik dediğimiz gerçeğin ta kendisi." Bekir Başkan, yanağının içini ısırdı ve devam etti: "Mağdurların adına bir sürü mağaza, ev ve araç satın alıyorlar ve tüm bunların borçlarını da ödemiyorlar. Tüm bu borçlar, kimliklerin asıl sahiplerine gönderiliyor, yani anlayacağın bu insanlar bir anda kendilerini ödeyemeyecekleri yüksek meblağlı borçların arasında buluyorlar ve hâliyle de hacizden kurtuluş olmuyor."

"Anlattıklarında çok açık var," dedi Serhat düşünceli bir ifadeyle ardından ayağa kalkıp Bekir Başkanın elinde tuttuğu kâğıdı aldı ve incelerken devam etti: "Sen belki de o adamı imha etmemi isteyeceksin ama böyle hiçbir borç kapanmaz üstelik bu yolla kimlikleri birebir aynı çıkartabilecek kadar devletin içine girmiş çeteyi bulup da çökertemeyiz." Serhat, kâğıttaki bilgileri okurken peşinde oldukları adamın fotoğrafını inceledi. "Bahsettiğin adamın bu adam olduğunu nereden biliyorsun?"

Serhat, duyacağı isim ile karşısındaki adamdan önce konuştu: "Emniyet Müdürü Fırat Özar," dedi kafasını olumlu anlamda aşağı yukarı sallarken. Anıl'ın babasıydı. "Bilgi ondan geldiyse bu iş gece yarısından bile önce hallolur." Fırat dayısının ismini duyması bile ona, görevi için bir enerji vermiş gibiydi. Sanırım bu gece çok eğlenceli olacaktı ve kırıp dökmeli geçecekti.

"Planlaman, hazırlıklara başlaman, harekete geçmen ve başarman belki de bir haftanı alır," dedi Bekir Başkan somurtarak ardından ekledi: "Üstelik iki görevin var." Bekir Başkan, Serhat'ın potansiyelini görebiliyordu ve onun bu işi bir haftadan daha kısa bir sürede yapabileceğine emindi fakat Serhat'ın işlerinde bu kadar mükemmel olması can sıkıcı olsa da işler kusursuz yapılmalıydı ve karşısındakini küçük gördüğünü hissettirmeye çalışarak onun daha da başarılı olmasını sağlamak istiyordu bir nevi. Ve ona verdiği süre bir yandan dinlenmesi içindi de.

Serhat Aymaz, Bekir Başkanının ne yapmaya çalıştığını daha ilk saniyesinde kavradı ve uyuz olmak yerine aklını kullandı: Bu durumu kendi lehine çevirebilmek için harika bir fırsattı. "Bu iki iş bu gece bitmezse sana, üzerimde yasal olmayan bir hak sağlarım," dedi Serhat yeşil gözleriyle karşısındaki adamın üstünde güçlü bir hakimiyet kurarak. "Fakat ben bu işleri bu gece bitirebilirsem eğer senden, kendime yasal olmayan bir hak isteyeceğim. Bunu kabul edebilir misin?"

Bekir Başkan, ona sadece bir iş verseydi bir gecede bitireceğine dair Serhat ile iddiaya girmezdi fakat iki işi vardı ve ikisi de zorluydu üstelik tek bir gecede böyle bir işi bitirebilmek imkânsız olmasa bile yıpratıcı olurdu.

"Girelim, sonuçta bilinçli insanlarız ve ne olursa olsun yarattığımız risklerin üstesinden gelebiliriz."

Serhat, Bekir Başkanının bu kadar hızlı kabul edeceğini beklememişti ve yüksek ihtimalle işleri yetiştiremeyeceğini düşündüğünden bu kadar yumuşaktı.

Ellerini teslim oluyormuş gibi yukarı kaldırdı Serhat ve "O zaman iddiaya girdik," dediğinde bir kesinlik kazanmak istiyordu. Bekir Başkanı başını olumlu anlamda salladığında "Tamam," dedi sonra Bekir Başkanının daha şimdiden iddiaya girdiği için pişman olmasını istedi: "Yapacağım dediğim an, o iş zaten çoktan yapılmıştır çünkü ben bir ara hallederim adamı değilim, çoktan hallettim diyebilen biriyim. İddiamızı şimdiden kazandım sayıyorum biliyor musun?"

Bekir Başkanı bir tepki vermediğinde eğlenceyle sırıttı.

İlk önce Hira'nın aklındaki kişi olduğunu kesinleştirmesi gerekiyordu ardından iddiayı kazandığında ise bir yasağı çiğneyecekti ama bu işin güvenliğini bozacaksa eğer, aklındaki adımı atmayacaktı ve ortadaki haksızlık fazlasıyla ciddi ise ve düzeltilmesi gerekiyorsa, böyle bir durumda kendisini kefil olarak bile öne atardı.

Bekir Başkan sandalyesine oturdu ve "Fırat Özar'ı tanıdığını biliyorum ama gündelik hayattaki bağlantınız ne tam olarak?" diye sorduğunda, başını kaldırıp ayakta, tepesinde bekleyen Serhat'a baktı.

Serhat, hiç oralı olmadan konuyu değiştirdi ve "Diğer iş ne, peki?" dediğinde başıyla kâğıtları gösterdi.

Bekir Başkan, çalışanlarının arasından bir tek Serhat’ın huyunu çözememişti. Hangi olaya nasıl bir tepki vereceğini kestiremiyordu ve Serhat'ın geçmişini düşünürse eğer, kâğıdı Serhat'a vermeliydi ve ikinci işi anlatmak yerine okutmalıydı. Tabii bundan önce ise ilk iş ile ilgili son sözlerini söylemeliydi.

Bekir Başkan, eline aldığı kâğıdın doğru kâğıt olup olmadığına baktı ardından kâğıdı Serhat'a uzattı. "Eğer o adamın bu kâğıdı imzalamasını sağlayabilirsen, kendisinin tüm suçlarını kabul ettiğini ispatlamış oluruz." Bekir Başkan sakallarını sıvazladı. "Mağdurların borçlarını da adamın hesabındaki yüklü miktardaki paralarla ödeyebiliriz. Kişilerin sahte kimliklerini nasıl bu kadar gerçeğe benzeterek çıkartabildiğini öğrenme kısmı tamamen sana ait, bunu öğren ve bize ilet."

Serhat, kendisine uzatılan kâğıdı aldı. "Anladım. Peki adam ölmeli mi yoksa polise mi teslim edelim?"

"Canlarınıza kastetmediği sürece polise teslim etme taraftarıyız."

Bekir Başkan, ikinci iş ile ilgili olan kâğıdı masaya bıraktı ardından Serhat'tan uzaklaştı ve en köşedeki sandalyeye oturdu. "Ne?" dedi Bekir Başkan, kendisini izleyen Serhat'a bakarken. "Önlemimi alıyorum." Serhat'ın nelere tepki vereceğini bilmiyordu ve onun öfkesini şu ana kadar hiç görmemiş olsa bile Serhat'ın büyük sabrı onu korkutuyordu.

Serhat, bir süre Bekir Başkanının yüzünü izledi ve o sırada çoktan kafasının içinde ilk iş ile ilgili lambalar yanmaya başlamıştı. Bekir Başkanı, ondan bakışlarını kaçırdığında masadaki ikinci iş ile ilgili olan kâğıdı eline aldı ve göz gezdirdi.

Bekir Başkan, kâğıdı sabit gözlerle okuyan Serhat'a şaşırdı çünkü onun kaşlar çatılmamıştı, alnında bir damar belirmemişti, yeşil gözlerde sinirle harlanmış alevler yoktu ve elleri yumruk bile olmadı.

Serhat, düz bir ifadeyle başını kâğıttan ayırdı ve Bekir Başkanına baktı. Çok sakindi. "İlk işteki adamı bilemem ama ikinci işimizdeki bu adamın can güvenliği pek yok gibi."

Serhat, kâğıtları katlayıp yeşil şişme montunun cebine koymaya başladığında Bekir Başkanı hafif irkildi ve yutkundu çünkü öfkeli kişilerin kırıp dökeceğini önceden kestirebilirdik ama sinirlense bile sakin kalmaya devam eden kişilerden korkmalıydık. Şaşkınlıkla Serhat'ın kâğıtları yavaş yavaş katlamasını ve özenle cebine koymasını izledi.

Bekir Başkan, Serhat'ın kapıya doğru hışımla yürümesini bekliyordu fakat Serhat, kendinden emin bir şekilde ağır ağır kapıya doğru yürüdü ve kapının kolunu tuttu. O sırada sessizlik içinde oturduğu sandalyesine sinen Bekir Başkan ayağa kalktı ve Serhat'a "Allah'a emanet," dedi.

"Evet," dedi Serhat sadece ve kapıyı açıp odadan çıktı ardından da kapıyı kapattı. İkinci iş ile ilgili planı da zihninde dönmeye başlamıştı.

Serhat, tam karşıdaki bilgisayar odasının kapısını açtı ve içeri girdi. Bu oda bayağı büyüktü ve içeride tam otuz kişi vardı, her biri ise bilgisayarına gömülmüş, çalışıyordu. Serhat, içeri girdiği anda bilgisayarını kullanarak kafasını saklayan Yusuf'u görünce gülümsedi. Yusuf, istediği kadar kendini kapatabilirdi ancak saklanamazdı çünkü o bu gece kendisiyle gelecekti.

Serhat, hızlı bir şekilde Çiğdem'in masasının önünde durdu ve iki iş ile ilgili olan kâğıdı Çiğdem'e verdi. "Çiğdem, bu adamların oturdukları konutların açık adreslerini bulup bir başka kâğıda yazarak bana verebilir misin?"

Çiğdem, başını hevesle salladı ve "Tamam," dedi ardından işine koyuldu. Çiğdem'in parmakları pratik bir şekilde klavyede gezinirken Serhat da onu izliyordu. Çiğdem'in çilleri vardı ve siyah saçları tepeden özensiz bir topuz yapılmıştı. Tüm gününü oturarak bilgisayar başında geçirdiği için hafif kiloluydu ve katı makyajlar yapardı. Serhat, kişilerin mimiklerinin analizini çok iyi yapardı, öyle ki bu bol makyajın kendisi için yapıldığının bilincindeydi.

Hayatına ciddiyetle dahil edebileceği bir kadın arayışında olmamıştı Serhat ve arkadaş ortamında dönen muhabbetlerde bile ciddiyetsiz davranırdı. Öte yandan sağlıklı bir ilişki yürütebilmesi için beyninin bombalanması gerekirdi çünkü kimse bir hastayı hak etmezdi.

Serhat, masanın etrafından döndü ve Çiğdem'in hemen yanına gitti, bilgisayar ekranına baktı. Çiğdem, açık adresleri bulmuştu ve bir başka kâğıda iki adresi de sırayla yazıyordu. Çiğdem yazmayı sürdürdüğünde Serhat da Çiğdem'in ojeli tırnaklarını seyretmişti. Bu öyle bir iş ortamıydı ki kendisi bazen kafasının içini imha etmek isterdi, bazıları dinlenmeye bile fırsat bulamıyordu öyle ki Çiğdem’in soyulmuş ojelerini bir türlü yenileyememesi bunun bir kanıtıydı.

"İkisi de tamam," dedi Çiğdem ve kâğıtları Serhat'a uzattı, Serhat ise o kâğıtları cebine geri koydu.

Serhat, ilk önce etrafını kontrol ediyormuş gibi çevresine bakınırsa ardından da Çiğdem'e dönerse, asıl o zaman dikkatleri üstünde toplardı. Bundan dolayı iş ile ilgilenmeye devam ediyormuş gibi yaptı ve eğilip yüzünü bilgisayar ekranına yaklaştırdı.

"Çiğdem," dedi kısık bir sesle. "Senden bir şey rica edebilir miyim?"

Çiğdem, yüzünü yan döndürdü ve Serhat'ın kirli sakallarını izledi ardından da neon yeşili gözlere baktı. "Yasal olmayan bir şey mi?"

"Evet," dedi Serhat ve yanlış anlaşılmak istemediğinden kendini biraz geri çekti. Birinin kalbini kırmaktan korkardı. "Mümkünse takip edilmesin."

Çiğdem gerekli işlemleri yaptığında "Kişi ismi?" diye sordu.

Serhat, telefonunu çıkarttı ve en son çektiği fotoğrafı açıp sınıf listesinden ismi buldu. Aslında Hira'nın ismini zaten biliyordu ve onun sınıf arkadaşlarının isimlerine göz gezdirmek istemişti.

"Hira Taşdelen," dedi Serhat ve gülümseyemedi. Ses tonundaki esef duygusunu hissetmişti.

"Daha hızlı erişim yapabilmem adına başka bilgiler de biliyorsan bana aktarabilirsin."

"Telefon numarasını vereyim," dedi Serhat ve telefon numarasını ezberden söyledi.

"Araştırmamı istediğin kişinin telefon numarasına kadar bulmuşsun, farkında mısın? Ben neyi araştıracağım tam olarak? Ve sen telefon numarasını kimden buldun?"

Açıklama yapmak istememişti ama Çiğdem’in ona yardımcı olmaya çalışmasını göz ardı edemedi. Uykusu gelmiş gibi baygın bakmaya başladığında Çiğdem’e genel yapısını sezdirmek istedi. "Onun yemeklerini yiyormuş gibi yaptığım sırada telefonunu aldım ve aslında hepsinin benimle dalga geçtiği vakit telefon numarasını çoktan almıştım bile. Gülünç bir şey yaptığım için dikkatleri başka bir yöne çevrilmişti ve bana tuhaf bakmakla meşgul oldukları için fark etmekten aciz düştüler."

Çiğdem, başını kaşıdı ve çatık kaşlarla ekrana baktığında hiçbir şey söylemedi. İşte bu yüzden Serhat, kadınlara yüz vermemeye çalışırdı çünkü kolay biri değildi, aklını önceliklendiriyordu ve karşı tarafın kendini rahatsız hissetmesinin empatisini kuramıyordu.

Sonunda ekranda Hira'nın bilgileri çıkmıştı. Gözlerini yazıların üzerinde aceleyle gezdirdi ve asıl anahtar kelimeyi bulmaya çalıştı: Ortaokul. Ortaokul yıllarını Çanakkale'de geçiren Hira'nın okuduğu ortaokulun ismini gördüğü gibi "Siktir ya," dedi ve yüzünü kastı.

"Bu salak Serhat yine ağzını bozmuş." Yusuf arkadan bir yerden Serhat’a laf atmıştı.

Serhat aklına güvenirdi ve Savaş'ın olayı anlatırken ortaokulun ismini vermediğini iyi biliyordu, bu tanıdık okul ismini Savaş’ın babası olan Haydar’ın ağzından bir ara işittiğinden düşmüştü jetonu.

Aslında böyle bir araştırma yapmasına bile gerek yoktu çünkü kaderin bağlantılarını apaçık bir şekilde görebiliyordu. Her şey düğümlenmiş gibiydi ve Savaş'tan sonra Anıl'ın olayı, ardından da okumak için onların okuluna geçici olarak gelmeleri. Tüm bunlar kaderin, onlar için oluşturduğu geleceğe bir kanıtken boşuna ortaokulun ismini araştırıp Hira'nın aklındaki kişi olma ihtimalini kanıtlamaya ne gerek vardı ki?

Serhat, kimseyi umursamadan telefonunu açtı ve rehberinde İbne diye kaydedilen Savaş’ı aradı. Telefonu kulağına koyduğunda bir iki adım geri gitti ve Çiğdem'den uzaklaştı ardından da aramanın yanıtlanmasını bekledi.

"Efendim?" dedi telefondaki pürüzlü çıkan erkek sesi. Savaş, Serhat'ın küçüklüğünün en yakın arkadaşıydı.

"Nasılsın çingene tipli?" dediğinde Serhat, zihninde Savaş'ın kehribar gözleri canlandı.

"Iııı," gibi bir ses çıkarttı Savaş düşünceyle ve devam etti: "Her zamanki gibiyim."

"Anlıyorum." Serhat, düşündüğü şeyi doğrudan soramayacağının farkındaydı çünkü o da sebebini sorardı. "Neredesin?"

"Kendi evimdeyim."

“İyi.” Serhat, göremese bile başını olumlu anlamda salladı. "Şimdi doğrudan babanın evine geçiyorsun, sebep sorma ama merak ediyorsan eğer size uğrayacağım." Serhat'ın kafasında yer edinen planların arasında, ikinci işi için Savaş'a ve Savaş'ın babasının yaptığı işe ihtiyacı olabilirdi.

"Sen dedin diye değil, Elizimi görmek için zaten birazdan gidecektim oraya."

Serhat, emir vermeyi sevmezdi ama emirlerine uyulmasını da isterdi, tıpkı Savaş'ın şu anda kendisini zorlamadan söylediğini yapacak olması gibi. "Çingene tipli Savaş'ın pezevenk kalbini sevsinler," diye geveledi Serhat alaysızca.

"Öncelikle o sesini kes ve benim kalbimden önce kendi kalbine bak yürüyen beyin omurilik sıvısı."

Serhat gözlerini devirdi ve "Sikerim beynini omuriliğini," dediğinde parmaklarını saçlarına daldırdı. "İlk önce babanın malikanesine git ardından da daha yaratıcı kelimeler bul. Âşık bebe."

"Adanalılığı bırakıp da Ankaralılığa mı geçiş yaptın diye hiç sormayacağım. Uğraşamam seninle valla." Savaş, telefonu son sözlerinin ardından Serhat’ın yüzüne kapattı.

"Gerçekten de küfürleri bitmiyor," dedi Arda, Serhat'a ithafen. O sırada Serhat, yüzüne kapatılan telefona gülümseyerek baktı. Bu gülümsemenin nedeni yüzüne telefonun kapatılmasıydı ve aslında kaşınan Arda'ya da gülüyordu.

Serhat, telefonunun kamerasını açtığında Çiğdem'in yanına yaklaştı ve Hira'nın bilgilerinin fotoğraflarını çekti. Fotoğraf çekme işlemini hızlı yaptığı için ufak yazıları okumaya çalışmıyordu fakat Hira'nın, şu ana kadar dersine giren öğretmenlerin listesinde Serhat Begtaş ismini gördü ve artık evren Hira'nın aklındaki kişi olduğunu daha ne kadar kanıtlayabilirdi ki?

Kafeteryada Hira'yı inceleyecek iyi bir zaman kazanmıştı ve zor bir insan izlenimi görmüştü onda fakat kendisinin de şu ana kadar kıramadığı bir irade yoktu.

"Bu sayfadan çıkabilirsin," dedi Serhat, Çiğdem'e ve yapacağı işe odaklanmaya çalıştı. "Bu adreslerin ikisini de dört farklı kâğıda yazar mısın? İlk adres ilk iş ikinci adres de ikinci iş diye belirtirsen sevinirim." Beş kâğıda yazmasına gerek yoktu çünkü Serhat'ta artık adres kâğıdı vardı.

Çiğdem, bir bilgisayarına bir de kâğıda baka baka dört ufak kâğıda iki farklı adresi yazmaya başladı. O sırada Serhat, elindeki açık telefonu kapatmak için telefonu yüzüne yaklaştırdığında Hira'nın fotoğrafını saniyeyle gördü ardından ekran siyaha büründü. Kendisine, ağza alınmayacak ve işitildiğinde çift sansür yakılacak bir küfür kullandığında Serhat bir yandan da eliyle yüzünü sıvazladı.

"Bu serseri tipin küfretmekten yorulduğu bir anı göremeyecek miyiz?" Arda ve Yusuf nasıl kaşınıyorlarsa Ufuk da aynı şekilde kaşınıyordu ama sorun yoktu, iki kişiyi kaşıyabilecek olan üçüncüyü de kaşıyabilirdi.

"Al hepsini," dedi Çiğdem ve tüm kâğıtları Serhat'a uzattı. Serhat, Çiğdem'e bakmamaya özen gösterdi ve kendisine uzatılan tüm kâğıtları aldı. Aklındaki planların daha bebek adımları yerine gelmiş olsa bile dudağının tek kenarını kıvırdı ve bu büyük odada en başa geçti, böylelikle herkes bakış açısına girdi.

Serhat, elindeki kâğıtları salladığında odadakilerin dikkatini çekmeyi başardı ardından "İki yeni iş aldım ve bu iki işin gece yarısından önce hallolması gerekiyor," dedi. Bekir Başkanı, belki de basit bir iddiaya girdiklerini düşünüyordu fakat bu iddiayı kazanması, gelecekteki planları için çok önemliydi, hem aklındakileri icraata dökebilirlerse eğer, Savaş'ın babasını da devre dışı bırakabilirdi ve bir taşla iki kuş vurabilmesi muhtemel olurdu. O kötü adama, kendisince saf güzelliği temsil eden kuş diye hitap etmek büyük bir hataydı.

İki işin hallolması gelecekte alacağı üçüncü işin planlarını oturtacaktı.

"Benimle bu işleri halletmek için dört kişi seçeceğim." Mecburi bir durum olmadığı sürece burada planları ve görev dağılımlarını Serhat yapardı.

"Dört kişi, iki iş için az değil mi sence de?" diye sordu en arkada, kendini duvara yaslamış olan Polat, yarı imalı yarı da kıskanç bir şekilde.

Serhat, ilk önce kendisine düşman gibi davranan Polat'ı umursamamayı düşündü ama daha sonra da böyle sessiz kalırsa eğer, onunla baş edebilmek için zamanından çalardı. "Ben zaten kendim beş kişi ediyorum, seçeceğim dört kişi de on kişi ediyor. Sence de on beş kişi yeterli değil mi?" Serhat'ın seçeceği dört kişi arasında Polat yoktu ve dolaylı yollardan Polat'ı yetersiz gördüğünü anlatmış olacaktı ama Polat'ın yaptığı imayı anlayabileceğini de sanmıyordu. Polat'ın sinsi yüzünün hareketlendiğini gördüğünde Serhat, Polat'tan önce davrandı ve onun hiç konuşmamasını istedi. "On beş kişi yeter de artar."

Serhat, nötr bir yüz ifadesi ile Polat'ın bakışlarını kaçırmasını bekledi, Polat bakışlarını kaçırdı ve Serhat da odadakilere döndü.

Yeşil gözler Ufuk'u buldu ardından da işaret parmağı Ufuk'u on ikiden gösterdi. "Seni seçiyorum," dedi Serhat. "Sen gel."

Ufuk ayağa kalktığı sırada Arda ve Yusuf, kafalarını kendilerini gizlemek istermiş gibi masalarına gömdüler. Serhat, tabii ki de kaşınanları seçecekti, aslında tüm görevlerde seçtiği kişiler hep bu tayfaydı, hep de bu tayfa kaşınırdı.

Serhat, Arda'ya ve Yusuf'a bıyık altından gülerken Ufuk da tam Serhat'ın karşısına geçti. Serhat, adreslerin yazılı olduğu kâğıdı Ufuk'a verdi ve "Burada adresler yazıyor," dedi ardından gözleri yeniden arka tarafı buldu. Yusuf ve Arda istedikleri kadar saklanabilirlerdi ama seçilmek kaçınılmaz olacaktı. "Demir tellerin orada bizi bekle üstelik hepimize yeteri kadar silah da temin etmiş ol."

Serhat’tan sadece üç santim kısa olan Ufuk, kendisine uzatılan not kâğıdını aldı. "Tamamdır," diye ekledi Ufuk kahve gözlerini son kez Serhat’a dokundurarak ve odadan dışarıya çıktı.

Kafalarını masalarına gömmüş, saklanmaya çalışan Arda'ya ve Yusuf'a göz ucuyla baktı Serhat ve hoşnut bir şekilde sırıttı. Serhat Aymaz, mahsustan gözlerini kıstığında işaret parmağı Arda’nın üzerinde durmuştu.

"Aaa?" dedi Serhat gülümseyip de şaşırıyormuş gibi yaptığında ve iki kaşını da havaya kaldırdığında. "Arda, sen burada mıydın ya?"

"Hayır," diye inledi Arda, kafasını gömdüğü masadan kaldırmaya hiç niyeti yokken ardından devam etti: "Ben burada değilim. Seçme beni."

Serhat, bu komikliği seviyordu fakat zaman kısıtlıydı. "Arda," dedi Serhat çabucak, ses tonunu iş ciddiyetinde çıkartmıştı. "Mobese kameralarını bloke etmek için sana ne lazım olacaksa yanına al ve sen de bizi demir tellerin orada bekle."

Serhat baktı ve bekledi, Arda uyuyormuş gibi hiç kımıldamadığında yürüdü ve Arda'nın başının dibine geldi. Serhat, Arda'ya vermesi gereken adres kâğıdını Arda'nın kafasına avuçlarının içiyle vurdu. Kâğıt, Arda'nın açık renkli saçlarından masaya düştü.

Arda, ufak bir inlemenin ardından kafasını kaldırıp Serhat'ın yüzüne alttan bakmaya başladı. "Bir an kafama yumruğu geçireceksin sandım." Serhat, gerçekten de sert vurmamıştı ve Arda'nın cam mavisi gözleri şaşkınlık içinde Serhat'a bakıyordu çünkü Arda, Serhat'ı çalışırken görüyordu ve genelde Serhat, acımasızca vuranlardandı.

"Gönüllülük esastır demek isterdim ama zorunlusun. Şimdi ayağa kalk ve kaba bir tabir ile söylenecekse eğer, bu odadan defol. Kameraların bloke edilmesinin sorumluluğu sende olacak." Serhat, Arda'nın kafasına kâğıtları geçirdiğinden beri elini Arda'nın açık renkli saçlarından çekmemişti ve Arda başını havaya kaldırdığında, otomatikman Serhat'ın eli de havaya kalktı. Serhat, Arda'nın saçlarını okşadı ve "Haydi," dedi köpek severmişçesine ardından Arda'yı şaşkınlık içinde bırakıp Yusuf'un masasının önünde durdu.

Arda, Serhat'ın saçlarını okşamadığını, sadece bir rüya gördüğünü düşündü ve kâğıtlarını pantolonunun cebine koyduğunda o da odadan ayrıldı.

Köşede oturan Polat, kollarını göğsünde bağlamıştı ve düşman bakışları Serhat'ın üzerinde iken seçilmeyi bekliyordu. Diğer insanlar ise daha çok işleriyle ilgileniyorlardı.

Serhat, Polat'ı hiç umursamadı ve yüzünü kollarının arasına gömen, suratını gizleyen Yusuf'a baktı. İri bedenlerini, küsen kişilerin yüzlerini saklamaları gibi bir hareketle gizleyebildiklerini sanıyorlar mıydı gerçekten? Serhat, dudaklarını yaladığında adresin yazılı olduğu kâğıdı avuçlarının arasına aldı ve aynı Arda'ya yapacağı gibi Yusuf'un kafasına kâğıdı geçirecekken arkasındaki ses ona engel oldu:

"Ben, ben, ben! Beni de seç, old adam!" Serhat, gülümseyerek arkasına döndü ve Dilek'e baktı. Elini havaya kaldıran Dilek, tüm umuduyla Serhat'a bakıyordu. Siyah dar pantolonunun üstüne siyah, bol ve uzun kollu bir gömlek giymişti Dilek ve uzun siyah saçları vardı. Saçları öyle uzundu ki tepeden at kuyruğu yapsa bile dümdüz saçları kalçasının altına geliyordu ve bu durum Dilek'in çalışmasına engel değildi çünkü Dilek zaten böyle uzun saçlarla tüm görevlerini başarıyla yerine getirmişti. Beyaz tenli Dilek’in siyah gözleri vardı.

"Dilek, zaten hep olduğu gibi yine seni seçecektim." Serhat, aklındaki kadroyu Hira'nın bilgilerini araştırırken kurmuştu. Aslında dürüst olmak gerekirse bu seçme işi tamamen bir formaliteydi çünkü görev denilince Serhat'ın ekibi hiç değişmeyen kişilerden oluşurdu: Arda, Ufuk, Dilek ve Yusuf. Serhat, Dilek'e dikkatle baktı. "Sen, benim ikinci işim için kilit rolsün."

"Tamam o zaman," dedi Dilek ve tüm sevinci ile ayağa kalktı ardından Serhat'a doğru elini uzattı. "Bana da adresleri ver."

Serhat'ın yüzüne gerçek bir gülümseme yerleştiğinde kâğıdı Dilek’e verdi. Dilek’i iş hayatında severdi çünkü o inanılmaz atılgan bir kadındı ve kendisine verilen işlerde ayrı bir ciddiyete sahipti.

“Yorgun durmuyorsun ama halinin olmadığına eminim, neyse, enerjini iş arkadaşlarından alırsın artık,” dedi Dilek ve gitmek için ileri bir adım atmıştı ki Serhat, Dilek'in önüne geçti ve onu durdurdu. Dilek, Serhat'a baktığında Serhat da düşünceli bir ifade ile siyah kol saatine baktı. Yorgunluk muhabbetini düşünmemişti bile. "Bana yirmi tane farklı kokularda erkek şampuanı ve on tane de farklı numaralı erkek parfümü ayarlamanı istiyorum, Dilek."

"Yok artık! Yirmi şampuan ile birden mi yıkanacaksın? Onun yerine işi düşün, işi." Serhat, bir hışım ile arkasını döndü ve kafasını masasından kaldıran şaşkın Yusuf'a baktı. "Ayrıca da on parfüm ne lan? Benim bile o kadar parfümüm yok."

Serhat'ın karmaşık planları, beyinler ve ihtimaller ama en çok da kötülere ulaşmak için basamak görevi gören ve masum olmasa da kullanılan insanlar. Bu kişiler kurşun yememeliydi ve bu iki iş de en az hasarla atlatılmalıydı.

Serhat, eğildi ve zoraki bir yüz ifadesiyle Yusuf'un siyah, gür saçlarını okşadı. "Yakışıklı ve saf oğlum benim." Serhat, bir ödevi yerine getirirmiş gibi bir yapaylıkla ama yine de şefkatle Yusuf'un saçlarını okşadığı için Yusuf şaşkınlıkla siyah gözlerini kocaman açtı. O siyah gözleri biraz daha zorlayarak açmaya çalışırsa eğer, gözlerini yuvalardan çıkmış bir vaziyette elinde taşırdı.

Bu tanıdığı Serhat gibiydi ama değildi de. "Sen neden beni dövmedin? Neden beni tehdit etmedin? Neden bana küfretmedin? Neden sülaleme saydırmadın? Ned-"

"Siktirtme şimdi kendini." Serhat, adresin yazılı olduğu not kâğıdını Yusuf'un masasına attı ve elini de pis bir şeye dokunmuş gibi siyah kot pantolonuna sildi ama bu hareketini Yusuf'un gözlerinin içine baktığında gülümseyerek yapmıştı. Serhat, berduşlar gibi baygın bir şekilde gülümsedi, dudaklarını sarkıttı ve kaşlarını da havaya kaldırdı. "Git ve ne diyorsam onu yap."

Yusuf, şaşkın bir ifadeyle Serhat'ı baştan aşağı süzdükten sonra kafasını aceleyle salladı ve kâğıdını da alıp kapıya doğru yürümeye başladı. Serhat, şakacıktan da olsa son anda elini pantolonuna silmeseydi eğer gerçekten de ondan beklemediği bir şefkatle ve sevgiyle saçlarını okşadığını düşündü Yusuf ve odadan dışarı çıktı. Ölüm makinasının eli böyle şefkatli ve sıcak olabilir miydi yoksa sıcak olan şey Serhat'ın kanı mıydı?

Serhat, arkasında bekleyen Dilek'e döndüğünde dört kişilik kadrosunu seçtiğinden odadakiler kendi işlerinin başına dönmüştü ama sadece Polat, onlara dik dik bakmaya devam ediyordu.

"Gel benimle," dedi Serhat ve odanın kapısını kafasıyla gösterdiğinde beraber yürümeye başladılar. Kasvetli, dar ve bol kapılı koridora girdiklerinde ilerlemeye devam ettiler. Serhat, Dilek'in sağ tarafında yürüyordu. "Şampuan ve parfümlerin dışında eter de istiyorum."

Dilek, başını sağına çevirip Serhat'a baktı. "Sprey hâlinde mi olsun yoks-"

"Evet, evet," dedi Serhat başını aşağı yukarı sallarken. "Sprey hâlinde." Sonra aklına yeni bir şey gelmiş gibi yanındaki kadına döndü ama yürümeye devam ediyorlardı. "Ayrıca bana parfümleri ve şampuanları koyabileceğim, tezgâha benzer tahta, ufak bir sepet de ayarlayabilir misin? Hani olur ya pazarcılarda böyle ufak kasa gibi, üstüne bir şey koyup satarlar. İşte onlardan."

"Aklından neler geçiyor, anlamıyorum ama onu da ayarlarım. Tahta kasa, eter, şampuan, parfüm. İlginç doğrusu."

"Planları uygulama aşamasına geçirebilirsek görürsün ne yapmaya çalıştığımı," dedi Serhat başını aşağı yukarı sallarken ve yüzünü de ekşi bir şey yemiş gibi buruşturdu. Bazen anlaşılmak ve kendisi gibi nefes alabilen biriyle iletişim halinde olmak isterdi. İş arkadaşları uygulamaya geçilmediği sürece Serhat’ın yaptığı planları anlamazlardı.

"Bir dakika!" Kendilerine seslenen bir erkek sesi duydular ve arkalarına döndüler. Polat, kaşları çatık bir biçimde ve hızlı hızlı kendilerine doğru yürüyordu. "Ben de sizinle geliyorum."

Serhat, daha önce böyle anları çok yaşamış gibi yanındaki Dilek'e sakinlikle ve tecrübeyle döndü. "Malzemeleri hazırlamaya git sen, iki dakikaya yanındayım."

Dilek, kendilerine doğru gelen Polat'a baktığında kararsız kalmış gibiydi ama daha sonra Serhat'ın neon yeşili gözlerindeki kararlılığı gördü ve istemeye istemeye başını salladı ardından da arkasını dönüp gitti.

Polat, seri adımlarla ilerledi ve Serhat'ın tam karşısında durduğunda kollarını göğsünde bağladı. "Nereye gidiyorsunuz?"

"Bok yoluna gidiyoruz," dedi Serhat karşısında küçük bir çocuk varmış gibi aşağılayıcı bir tonda konuştuğunda. "Gelmek ister misin?"

Polat'ın kaşları çatıktı. "Ben de sizinle geliyorum."

Serhat, gevşek bir yüz ifadesiyle gözlerini Polat'ın gözlerine dikti. Baktı, baktı ve baktı. Polat ise gözlerini başka yöne döndürdüğünde "Gelmiyorsun," dedi kesin bir tavırla ve kurulukla.

"Sana ne yapacağımı sormayacağım, bana engel olmazsın."

Serhat, bakışlarını kaçırmaksızın, Polat'ın direncini kırmak istermiş gibi sabit bakışlarıyla bakmaya devam etti. Polat ise arada bir Serhat ile göz göze geliyordu.

"Geleceğim ve işini yaparken kurallara ne derece uyduğuna bakacağım."

Serhat, bir müfettiş gibi kendisini sorgulayan Polat'a sinirlenmedi ve yine aynı sakinlikle ama tehlikeli bir tonda "Gelmiyorsun," diye tekrarladı.

Polat yüzünü kastı ve "Durdur da görelim," dediğinde tek eliyle Serhat'ı omzundan yolunu açmak istermiş gibi ittirdi.

Serhat, sakinliğiyle ve aklı başındalığıyla Polat'ı tuttu, Polat ise ondan kurtulmak için hareketlendiğinde Serhat, çevik hareketlerle Polat'ın saldırılarından sıfır darbe aldı. Serhat, Polat’ın bacağına tekme attığında Polat inledi ve acıyan bacağını tutacağı sırada Serhat, çoraplarının içinden bıçaklarını çıkarttığı gibi Polat'ın bileklerine yasladı.

Polat'ın sırtı duvara yaslanmıştı ve Serhat, Polat'ın bileklerini bıçakları ile duvara montajlamıştı. Bu pozisyonda Polat'ın kolları teslim oluyormuşçasına duvara yaslanmıştı.

"Gelmeyi düşünüyor musun?" diye sordu Serhat. Polat'ı zoraki yollardan değil de gurur kırarak kendi ağzından gelmeyeceğim dedirtmeye çalışıyordu.

"Geleceğim elbette," diye tükürürcesine konuştu Polat ve bacağıyla Serhat'ı kendisinden uzaklaştırmak istermiş gibi tekme atacağı sırada Serhat, dizini Polat'ın kasığına sert bir şekilde yasladı ve tek ayağının üzerinde dengede kaldı.

"İkincisini sormam," dedi Serhat net bir sesle ve tehlikeli bir tınıyla. "Gelecek misin?" diye sorduğunda her iki eliyle tuttuğu bıçakları, Polat'ın duvardaki bileklerine daha da yasladı ve o bilekler ince çizgi hâlinde kanamaya başladı. Polat inledi ama pes etmek istemedi ve Serhat, Polat'ın geri adım atmayacağını anladığında dizini, Polat'ın kasığını daha fazla acıtmak istermiş gibi öncekinden daha sert bir şekilde yasladı. Polat, yüzünü acıyla buruşturduğunda Serhat, hiç acımadan ve vicdan azabı bile duymadan bıçakları Polat'ın bileklerine daha fazla batırdı ve Polat, acıyla ses çıkartmamak için dudaklarını birbirine bastırdı.

"Tamam, aşağılık herif," dedi Polat aceleyle. Polat, Serhat'a vurmak istiyordu ama o bilekler, ileri doğru atıldığı anda bıçakları hareket ettirmeyen Serhat sayesinde kesiliyordu. "Aşağılık adam, gelmeyeceğim."

Serhat, donuk bir ifadeyle Polat'a baktı, Polat bir kez daha bakışlarını kaçırdı ve Serhat o bıçakları el ustalığıyla çektiği gibi Polat derin bir nefes verdi. Serhat, usta bir hareketle ters çevirdiği bıçakları, takılmadan çoraplarının içine koydu.

Kanlı bıçaklara o kadar alışıktı ki temizlememişti bile ve o sıcak kan hissi bile vicdanına oynayamamıştı. Soğuk bir ifadeyle Polat'a baktı. "Gitmek için neyi bekliyorsun hala?" Polat'ın acıyla bileklerine ellerini bastırdığını duygusuz gözlerle izledi. Serhat'ın bakışlarını kaçırmaması, inatçılığı, kaybetmemesi ve dediğini gurur kırarak yaptırtması... Hepsi bir güç göstergesiydi ve bazen bu vicdansızlık kendisinde vicdanını sorgulatırdı.

Polat tükürürcesine küfretti ve "Bunu unutmayacağım," dedi bir yemin edermiş gibi.

Serhat, Polat'ın geldiği gibi geri gidişini seyretti. Üzülmüyordu ama yine de kimsenin kalbini kırmak istemezdi; umurunda olmadığı halde kişilerle arasını bozmak da istemiyordu.

İkilemler içerisinde Dilek'in az ileride girdiği malzeme odasının açık kapısının önüne geldi. Dilek, Serhat'ın kapının önünde bir gölge gibi durduğunu gördüğünde "Yirmi şampuan mıydı?" diye sordu şaşırırcasına ve istenilen malzemeleri ararken.

Serhat ise malzeme odasına girmek yerine açık kapıdan, malzemeleri arayan kadını düşünceli gözlerle izledi. "Evet, yirmi tane." Kollarını göğsünde bağladı. "Aromalarının farklı olmasına dikkat et ve mümkünse en kaliteli olanlarından seç." Korumaların evli olduğunu düşünmüyordu ama aralarından birkaçının en kötü ihtimalle bir kız arkadaşı olabilirdi. "Erkek şampuanlarından yirmi tane farklı aroma yoktur oralarda, aralara kadın şampuanı da sıkıştırırsan sevinirim."

"Tamamdır." Dilek, tahta kasayı yere koymuştu ve şampuanları tahta kasaya dik bir şekilde diziyordu. İki saniyeliğine başını yerden kaldırdı ve Serhat'a gülümseyerek baktığında geri işine döndü. "Bir yıldır tanıdığım adamla iki ay önce nişanlandığımı sana anlatmış mıydım?"

Serhat, gözlerini Dilek'in şampuanları sayan eline dokundurttu ve nişan yüzüğünü gördü. "Anlatmamıştın ama parmağındaki yüzükten dolayı iki aydır nişanlı olduğunu biliyordum zaten." Serhat, göğsünde bağladığı kollarını çözdü ve kâğıtlarını düzenledi: Hira'nın kâğıdını yeşil şişme montunun sağ cebine koydu, diğer kâğıtları ise rulo haline getirip öteki cebine sıkıştırdı.

Serhat Aymaz, Dilek'i izledi ve Dilek'in kendisine bir aşk masalı anlatmayacağını tahmin etti. "Bir yıl tanışma faslı için sana yeterli gelmedi ve nişanı bozmaya karar verdin ya da yaptığın mesleği gizli tutamadığın için onunla ciddi düşünmüyorsun? Bunlardan birini mi anlatacaktın?"

Serhat, bir cümleden yüz anlam sıralayabileceği gibi bir surat ifadesinden de aynı ihtimalleri çıkartabilirdi. Sonra kendisini Dilek'in yerine koydu. Serhat, bağlandığı kişileri uzaktan sevecek olsa bile içinde öldüremiyordu, işte bundan dolayı birini sevmemeyi aklına kazımıştı.

"İkinci tahminin doğru çıktı, Serhat." Dilek, şimdi de on tane farklı kokulu erkek parfümlerini kasaya diziyordu. "Nişanı bozmayı düşünüyorum çünkü onun soruları kendisinden soğumama neden oldu. Bana sürekli mesleğin ne ve nasıl para kazanıyorsun gibi sorular sormaya başladı ve bunu belki de günde en az bin beş yüz kere tekrarlıyordur. Ki uydurduğum ve gerçekten de çalışıyormuş gibi gösterdiğim iş yerime ne zaman baskın yapsa beni hep orada gördüğü halde. Düşünsene, bir senedir berabersin fakat ona profesyonelce anlattığın şeylere bir türlü inanmıyor. Merakından ya da onun aramıza sızmaya çalışan bir ajan olma ihtimalinden değil, bu çok kişisel, inanılmaz bir güven problemi var. Haliyle ben de günde bin beş yüz kez yalan söylüyorum." Duraksadı ve çatık kaşlarla parfüm şişelerini saydı. "Neymiş efendim ben nişanlı olduğum kadının her şeyini nerede olduğunu kimleri tanıdığını ne iş yaptığını bilmek zorundaymışım. E ben sana zaten desteklenmiş yalanlarla geldim ki, daha neye inanmıyorsun sen?" Serhat Dilek'in lafını bölmek istemediği için; Dilek ise gurur yaptığı için dıştan söylemese bile içlerinden bu cümlenin sahibi olan adama hak verdiler. "Ona ne iş yaptığımı söylemek yerine nişanı atacağım. Hem de hemen. Yani yarın. Bugün iş vardı tabii. Nişanı atmak yarına kaldı artık." Dilek, soluksuz kurduğu cümleleri sonlara doğru kendi kendine düşünüyormuş gibi kısık bir sesle söylemişti.

Mervan’ın bir an bu konuşmalara şahitlik ettiğini düşündü Serhat, herhalde 3. Dünya Savaşı çıkardı burada.

Serhat, Dilek'in fazlasıyla uzun olan saçlarının, yere diz çöktüğü için her hareketinde yeri süpürmesini izlerken "Sevgiden çok evlenip bir yuva kurma hayalin var gibi,” dedi ve gülümsedi. “Seçeneklerini seninle meslektaş olan birinden yana kullanman bir şeylerini gizlemene mahal vermez ve yalan konusunda da bayağı hafiflersin. Burada senden hoşlanan birkaç kişi biliyorum. Üstelik bu mevzun eminim ki onları sevindirmiştir, duymuşlardır sonuçta sen bir kadınsın ve benimle paylaştığın bu durumu benden önce yüzlerce kişiye anlattığına eminim."

İkisi arasında duygusallığın olmadığını anlamıştı Serhat. Dilek, depresyona girecek kadar ciddi hislere girmiş olsaydı ses tonu günlük konuşmalarda kullandığı ses tonundan farklı çıkardı.

"Yine yanılmadın ve çevremde bunu anlatmadığım bir tek sen kalmıştın." Dilek, eterin bulunduğu iki büyük boy sprey şişesini de kasaya dizdi. "O kadar kişiye anlattın ve olmayan acın geçmedi mi diye bana sorma çünkü elimden gelse sokakta karşıma çıkan herkese anlatırdım."

"Ne tuhaf ve çocukça sebepler," diye mırıldandı Serhat. İşler yürümüyorsa yolları erkenden ayırmak daha makuldü fakat bu çiftin günübirlik ilişkilerini kesebilmek için pire gibi nedenlerle ortaya çıkmaya çalışmalarına şaşırdı.

Dilek, her şeyi hazır ettiğinde tahta kasayı her iki yanından kavradı ve çöktüğü yerden ayağa kalktı. Tahta kasa ve üstündekiler ağırlık yarattığından Dilek, hafif bir yüz kasılmasıyla kapıya doğru ilerledi ve Serhat, bir anda Dilek'in elindeki kasayı kendine doğru çekti.

"Ben taşırım." Tahta kasanın altına tek kolunu geçirip taşıdı Serhat ve boştaki elini de siyah kot pantolonunun cebine koydu. Asansörün olduğu kısma varmalarına az kalmıştı.