SİYAH YALAN – 17. AYNA VE YANSIMASI

Bu bölümde yine sadece Serhat var, yoğun bir bölüm ve ben Serhat'ı ne olursa olsun o kadar iyi anlıyorum ki, umarım siz de anlarsınız.

Keyifle okuyun!

19 Ekim Cuma, 2018

Etraf kapkaranlıktı ve sokakta elektrik kesintisi olduğundan içerisi, dışarıdaki sokak lambalarının sarı ışığından mahrumdu.

Saat gecenin on biri olmalıydı, ağır yorgan sıcaktı ve yatak da gayet rahattı ama bu uyumaya çalışan bir adam için yetersizdi.

Serhat gözlerini kapatmayı denedi, hiçbir şey düşünmeden yatmaya çalıştı ve kaç dakika boyunca kımıltısız durduğunu bilemediği halde yine uykuya dalamadı. Saat çift sıfırı gösterdiğinde bomboş bir şekilde tavanı izliyordu.

Gecenin on iki buçuğunda ise yatamadığı için krize girecek gibi hissetti kendisini sonra evde tek nefes olduğu halde başka ürkünç nefesler de duymaya çalıştı, belki korkardı diye çünkü korkarsa kendisini kandırıp daha rahat uykuya dalabileceğini düşündü.

Mutfaktan buzdolabının sesi geliyordu sadece.

Gecenin birinde yatakta doğruldu ve sırtını başlığa verdiğinde karşısındaki dolabın aynasından kendisini görmeye çalıştı, zifiri karanlıkta aynaya bakarken korkuyu gerçek manada hissetmek istedi.

Sanki aynada bir şeyler görüyordu, bu karanlıkta garip gözlerle bakışıyordu. Serhat gerginlikten çenesini sıktı, aklını yitirmiş olmayı dilerdi sadece.

Her şeye, tüm gerginliğine rağmen bu karanlıkta aynaya bakmaya devam etti, aynada tuhaf gözler gördüğünü düşündü ama bu bir yanılsamaydı, bunun da farkındaydı. Serhat çenesini bir kez daha sıktığında “Tüm cansız gözler gözlerimin önünde sanırım,” diye acıyla inledi. Gerçek manada korktuğunda bir kez daha inleyerek bağırdı ve gözlerini de sıkıca yumdu.

“Dayanamıyorum,” dedi gerçekten güçsüz bir sesle. Büyük bir nefes verdi. “Yatmam lazım.” Gözlerini ovuşturduğunda saatlerdir uyumaya çalışıp bir türlü yatamadığı geldi aklına ama yine de derin bir nefes alıp pes etmemeyi seçti. “Gerçekten de en acilinden uykuya dalmam gerekiyor.”

Kendisini çaresiz bir şekilde sırt üstü yatağa attığında gözlerini de anında yumdu, bekledi, uyku uğruyordu ama uykuya dalamıyordu bir türlü.

Serhat’ın güçsüz yönüydü, krize gireceğini hissediyordu uykuya dalma konusunda başarısız olacağı için ve en sonunda ağlarcasına yatakta bir kez daha doğruldu ve komodinden ilaç aldı.

Bedeni o kadar yorgundu ki ilaç elinden her an düşecekmiş gibi duruyordu, mutfağa gitmeye hali olmadığı için kuru bir şekilde yuttu ilacı, gözleri ise hala bir umut kapalıydı.

Belki de milyonuncu kez uzandı yatağa, yorganı kafasına kadar çekti ve yine uykuya dalmayı bekledi.

İlaç, her seferinde bağışıklık geliştiği için daha az etki ediyordu ama şu an için biraz daha iyi gibiydi. Yatağın kimyasıyla özdeşleştiğini hissediyordu. Tam olarak uykuya dalmamıştı ama bütünüyle uyanık da değildi, sanki rüyasında düşüyordu ama yattığı yatağın hissiyatını da kaybetmemişti.

Tam bu sefer yatabildim diyeceği bir esnada komodinin üzerindeki telefonuna bir mesaj geldi, normalde umursamazdı ama bu mesaj sesi özeldi.

Serhat duyduğu sesle kaşlarını çattı, içinde büyük bir öfke duyuyordu çünkü bu sefer oldu demişti, uykuya dalabileceğini hissetmişti.

İlaca ve mayhoşluğa direnmeye çalışıp güçlükle elini telefonuna atmaya çalıştı, gözleri hala kapalıyken de ezbere bildirimi açtı Serhat parmağıyla.

“Direnmen lazım,” diyordu mırıldanarak, duyulur duyulmaz bir sesle. Gözlerini aralamaya çalıştı.

Flört: Buluşabilir miyiz?

Serhat ilk önce ekrana dik dik baktı, anlamaya çalıştı sonra jeton düştüğünde “Hay,” dedi nefeslenip ve küfretmemek için zor tuttu kendisini.

Kafayı yemiş gibi ilaca ve bedeninin yorgunluğuna direnmeye çalışıp yatakta doğruldu. Zaten uykuya dalamıyordu, üstüne yatabilmek için ilaç içmişti, sürekli olarak aynı döngüye girdiği için de ilaç etkisini azaltmışa benziyordu, bu gidişle daha ağırlarına başlaması gerekecekti ama o yine yatmasına engel bir olayla karşı karşıyaydı.

Ne olursa olsun düzgün düşünmeye çalıştı:

Neyin var? Normalde yazmazdın bu saatte, iyi misin?

Serhat uykulu gözlerle saate baktığında saatin 01.47 olduğunu fark etti.

Flört: Buluşmak istiyorum seninle.

Serhat gözlerini ovuşturdu, ekrana uykulu gözlerle bakmak gözlerini acıtıyordu çünkü. Kaşları zaten çatıktı. “Sabrım deneniyor,” diye söylendi. “Yemin ederim ki sabrım deneniyor.”

Nerede buluşuyoruz?

Flört: Konum atacağım, gel lütfen.

Serhat telefonu yatağa attı ve elleriyle kafasını sıktı, belki de saçlarını çekiştirmek istemişti öfkeden ama bir yandan da sersem gibi olduğundan hareketleri doğru yapamıyor gibiydi.

“İlaca da uykuya da bedensel yorgunluğa da direnmen gerekiyor şu an,” dedi, kendini motive etmeye çalıştı, kafasına vurmayı düşündü ama bunu yapmadı ve yataktan inmek için hareketlendi.

Ayıktı ama sarhoş gibiydi, etraf zaten karanlıktı, üzerine bir şeyler geçiriyordu ama ne giydiği hakkında en ufak bir fikri bile yoktu, resmen kör gibiydi, belki de gerçek manada.

En sonunda banyoya girip mecburiyetten yüzüne soğuk su çarptı, üşüdü, demin yatmaya çalışırken şimdi de ayılmaya çalışıyordu ve sinirleri de acayip bozulmuştu. Kafayı yemek üzereymiş gibi hissettiği esnada telefonunu, cüzdanını ve arabasının anahtarını aldığında tam kapıdan çıkıyordu ki gözlerini yumup nefesini verdi.

Unuttuğu eşyalarını dönüp aldı, bıçağı her zamanki gibi çorabına sıkıştırırken silahını da galiba giydiği montunun iç cebine sıkıştırmıştı. Baygın bakan gözleriyle merdivenlerden inerken bir yandan da sağlıklı düşünmeye çalışıyordu.

Bekir Başkana mesaj atmayı akıl edebildi.

Levent bu saatte buluşmak istediğini söyledi.

Gecenin serin esintisi bir nebze de olsa Serhat’ı kendisine getirdiğinde titreyerek arabasına bindi ve eş zamanlı gelen mesaja bakıp bir tur daha küfretti hemen ardından ise Bekir başkana bir kez daha mesaj attı.

Beyefendi beni Yeşilköy mezarlığında buluşmaya çağırıyormuş.

Bu saatte mezarlığı sorun etmemişti aslında, sorun mezarlığın ismiydi, biraz da korkmuştu çünkü ya mezarlıkta olay ruhunu teslim etmiş herhangi birini rahatsız etmeye kayar iseydi?

Serhat bir yandan ayılıyor gibiydi ama bir yandan da hala esnemeye devam ediyordu.

“Sorunsuz bir gece olmayacağı kesin ama en azından en hafifinden bir gece olsun, lütfen.”

Levent ile konuşuyordu planlar doğrultusunda ve şimdiye kadar da gidişat istediği şekildeydi ama şu an bir şeylerin ters gittiğini sezebiliyordu. Bir sıkıntı vardı, hissedilebilirdi ama çözerdi de. Sersem gibi olmasına rağmen kendisine bu konuda güveniyordu.

Serhat, Yeşilköy mezarlığının önüne arabasını park etti ve sıfır tereddütle arabadan indiğinde biraz ileride de Levent’in arabasını gördü.

Ona mesaj atabilirdi, tam olarak konumunu öğrenmek için ama bunu yapmadı ve korkusuzca mezarlıktan içeri girdi.

Bir kez daha gecenin yorgun geçeceğini anlamıştı çünkü mezarlıktaki kulübede güvenliği görememişti.

Hava serindi, böcek sesleri belli bir müddet sonra kulağa ürkünç gelmeye başlıyordu ve gökyüzünde hiç yıldız yoktu, siyah bulutlar kapatmıştı yukarıyı, mezarlık ise dışarıya göre daha karanlıktı.

İnsanın içi üşüyordu burada, iyi anılar yoktu ve buranın esintisini otogarların soğukluğuna benzetiyordu. Ayrılık.

İleride, boş bir mezarın önüne diz çökmüş bekleyen o adamı gördü Serhat ve derin bir nefes verdi. Hazırlıklı mıydı bilmiyordu ama bir yandan da korkuyordu çünkü Levent’in beklediği boş mezarlığın hemen arkasındaki mezar tanıdık bir insana aitti.

Uykusu tam manasıyla açılmamış olsa bile şu an uykusunun tam anlamıyla açılması gerekiyordu. Bir yandan ilaç uykuyu getiriyordu bir yandan hava uykuyu bastırıyordu bir yandan gergindi bir yandan da sabırsız ve meraklı, biraz sarhoşları andırıyordu biraz da hayattan bıkmış imajı, keyifsizlik ama yine de aklı başında ve sorumluluklarının da farkında bir hal.

Olabildiğince normal bir şekilde ilerledi, mont mu yoksa ceket mi giydi şu an pek ayrımını yapamıyordu ama ellerini ceplerine soktu ve en sonunda ise mezarlıkta Levent’in karşısına çöktü.

Mezarlığı boş zannetmişti Serhat, sadece kazılmış sanmıştı ama toprak çukur gibi değildi. Serhat toprağı avuçladı ve nemi fark etti, bir mezar taşı bile yoktu, Levent’in arkasındaki bir başka tanıdık mezarın şatafatlı mezar taşını inceleyip ölümün gösterişli ve gösterişsiz halinin farkına vardı.

Levent ile çıkıntılı toprağın karşısında karşılıklı yere oturuyorlardı. Daha şimdiden toza toprağa bulanmışlardı.

Serhat nefeslendi, elini saçlarına daldırdı ve uykusuz durmamaya çabaladı daha sonra ise geldiğinden beri başı önünde eğik olan Levent’e baktı.

“İyi olmadığının farkındayım,” dedi Serhat yine de, ters giden bir şeylerin olduğunu sezse de bozuntuya vermeden sürdürerek. “Benimle konuşmak ister misin?”

Levent cansız bir manken edasıyla başını kaldırdığında kapüşonu da geriye düşmüştü.

Serhat kalbinin acıdığını hissetti, bir yandan da duyulur bir biçimde telefonu titremişti, Bekir başkan mesaj atmış olmalıydı fakat Levent’in gözlerine öyle odaklanmıştı ki telefonunu cebinden çıkartıp mesaja bakmayı düşünemiyordu bile.

Kimin kendisine ya da herhangi bir noktaya nasıl baktığını analiz etmeye çalışmak belli bir müddet sonra Serhat’ın birkaç tuhaf gayeleri arasında yer etmişti. İnsanlar, neye nasıl ve hangi duyguyla bakardı? Ya da insanlar üzerlerinde bu kadar gözlem yapılabilecek kadar değerli miydiler?

Levent ile bakışmaya devam ettiler. Levent tepkisiz bakıyordu ama bu tepkisizliğin Levent’in şu an çektiği acıdan kaynaklı olduğunu da biliyordu. Böyle birkaç saniye daha bakışmaya devam ettiler, en sonunda Levent acıyla gülümseyip gözlerini kaçırdı. “İyi değilim. Çok kötüyüm. Berbat hissediyorum.”

“Görebiliyorum,” diyebildi Serhat sadece.

Telefonu bir kez daha titredi ama Levent’in açık mavi gözlerine öyle odaklıydı ki şu an aklıyla hareket etmiyordu, edemiyordu çünkü bakışlar fena tanıdıktı.

Açık mavi gözler. Bir duygunun aynadaki yansıması. Feda.

Levent toprağı avuçladığında Serhat da toprağa baktı. “Hayat şu an çok boş geliyor, Serhat, biliyor musun?”

Serhat uyuyamadığı için ve ilacın uyku getiren etkisinden sersem gibiyken bunlardan ötürü zihnen ve bedenen bir çatışma içerisindeydi. Şu an ayık olmalıydı, uyku daha sonraydı o da başarabilirse.

“Kim gömüldü buraya?” dedi Serhat bir kez daha nemli toprağı yoklarken.

Levent bir kez daha gülümsedi ama yüzünde yer edinen tebessümün tatsızlığı çok belli oluyordu.

“Ne fark eder?” Büyük bir nefes verdi ama bu nefes sesinden bile Levent’in iç sıkıntısının büyüklüğüyle yüzleşti Serhat. “Sonuçta biri ölmüş ve şu an bu toprağın altında. Cidden, ne fark eder ki?”

Serhat şu an Levent’in kafasının iyi olmadığını anlayabiliyordu, acının sarhoşluğu tam karşısındaydı çünkü.

“Toprağın altında ölmüş biri olabilir ama sen hala o toprağın dışındasın, bunun farkında mısın Levent üstelik nefes alıyorsun, boğulmuyorsun da şu an.”

Levent yutkundu. “Ama sen de şu an bu toprağın altında değilsin.” Kafasını kaldırıp baktı. “Serhat?”

Serhat anladığında çenesini germemeye çalıştı, o esnada ise telefonu bir kez daha titredi.

“İkimiz de,” diye düzeltti Serhat çok dikkatli bir şekilde. “Henüz girmedik o toprağın altına ve bu kaybından önceki hayatını bu acını unutarak da sürdürebilirsin, sürdürebiliriz. Anlıyor musun?” Levent’in bir çocuk gibi kollarını dizlerine dolayışını izledi. “Anlıyor musun?” dedi bir kez daha Levent’in toprağa bakan mavi gözlerini incelerken. “Beraber. Hiçbir şey olmamış gibi yaşayabilirsin diyemiyorum elbette ama hislerini uç noktalara da taşımana gerek kalmaz.”

Levent gözlerini yumdu, galiba değil gerçekten de ağlıyordu ama bu ağlayışı bir karar vermek istermiş gibiydi. “Ben hislerimde sana karşı dürüsttüm.”

Serhat kaşlarını çattı çünkü fark edilmişti, yakalanmıştı ve uykusunun bir anda yok olduğunu hissetti ama yine de sürdürmeyi seçti. “Ne demek istiyorsun? Seni sevmiyormuşum gibi konuşma benimle.” Dürüst olsaydı sana değer vermiyormuşum gibi konuşma benimle derdi.

Levent dişlerini sıkarak açtı açık mavi gözlerini, hedef doğrudan Serhat’ın gözleriydi. “Hisler önemli değil artık.” Burnunu çekti. “Ben zaten bu hayata kandırılmaya gelmişim.” Kabullenilmiş bir çaresizlik hakimdi omuzlarına. “Umut etmeye çalıştım birçok şeyde ama hep kandırıldım, ölmüşler tarafından bile.”

Serhat dayanamadı ve en sonunda mezarın üzerine ellerini yaslayıp yüzünü Levent’e doğru yaklaştırdı. “Aklın başında mı senin?” Yeşil gözler olabildiğince ciddi gezindi Levent’in gözlerinde. “Sana diyorum,” nefeslendi, “sana diyorum ki hayat dolu ama sen çabanı hep boş insanlarda kullanmaya alışmışsın, değecek insanlarla karşılaştın belki de ama şu an pes ediyorsun. Farkında mısın bunun?”

Levent dolu gözlerle Serhat’ın gözlerine sonra dudaklarına ve sonra da yeniden gözlerine baktı. “Değmeyecek gibi hissediyorum.” Dudaklarını aralayıp Serhat’ın dudaklarına odaklandı. “Hayat cidden boş hissettiriyor ve yaşamaya değmezmiş gibi gelmeye başladı artık.”

Serhat bir kez daha titreyen telefonunu umursamadı ve Levent’in saçlarına dokundu, birkaç kere daha yapmıştı bunu ve şu an şefkatliydi çünkü karşısındaki iyi değildi.

“Sana şu an dünyanın en mantıklı cümlesini de kursam hiçbir şey değişmeyecek, biliyorum ama denemeye çalış, gecenin bu saatinde burada bulunmamalıydın.”

Levent dolu gözlerini kapatmıştı ve saçlarındaki eli hissederek acı içerisinde bir ileri bir geri sallanıyordu. “Gitmek istemiyorum buradan.” Bekledi, belki de hislerini sorguladı ama en sonunda bir anda Serhat’ın elini itekleyip “Hala beni kandırmaya devam ediyorsun!” diye bağırdı.

Bu sefer Serhat öz bakışlarına döndü, baygın ve dikkatli baktı. “Şu an değil,” dedi, biraz düşündü ama sabit ve kımıltısız bakışlarını değiştirmedi. “Ama evet, önceden hislerim konusunda seni kandırmıştım. Sen de hissettin ve şüpheye düştün, bunu gözlerin kapalıyken bile anlayabilmiştim.”

“Neye inanacağımı kestiremiyorum artık,” diye ağladı Levent, tam karşısında bir adam yoktu, tam karşısında acı çeken bir insan vardı.

Serhat nefes verip başka yönlere baktı. “Senlik bir durumumuz yoktu,” dedi itiraf ederek, bir zarar çıkmazdı bu itiraftan. “Sadece bize bir liste gerekiyordu, o liste de sendeydi.” Levent’in gözlerinin içine baktı. “Ben yalan konuşmadım seninle, demin bile içimden geldiği gibi konuştum çünkü sen kötü biri değilsin ve bunları da hak etmiyorsun.” Biraz daha Levent’in yüzüne doğru yaklaştı ve bu sefer dudağa bakma sırası Serhat’taydı.

Serhat kendisinden utanıyordu çünkü acısı olan birinden faydalanmaktı bu. Levent’in dudaklarına yaklaşıp onun dudaklarına odaklanmak büyük bir vicdandı, insan kendisini berbat hissediyordu ama bu fırsatı kaçıramazdı.

Levent her an bayılacakmış gibiydi, “Sana inanmak istiyorum ama korkuyorum,” dedi cılız bir sesle.

“Ben amacımı açık açık anlattım sana.” Serhat biraz daha Levent’in yüzüne yaklaştı. Levent’i manipüle ettiği için kendisinden utanıyordu ama tek çare buydu çünkü sona geldiğini fark etmişti, bir daha böyle bir fırsat doğmayacaktı.

“Babamı öldürdünüz,” dedi Levent gözlerini kapatıp dudaklarını aralarken. “Onu siz öldürdünüz.”

Gecenin belki de üçüydü, etraf fazlasıyla ürkünçtü ve ortam hakkında en ufak bir betimleme bile yapılamazdı, ancak yaşanırsa anlaşılırdı.

“İntihar,” dedi Serhat sıcak nefesini Levent’in dudağına üfleyerek. “Etti. Biz bir şey yapmadık, gerçekten.”

Serhat avcı rolünü üstlenip karşısındakini av yerine koyduğu için kendisinden utanıyordu, vicdanını tetikleyen manipüle tekniklerindendi çünkü bu.

“Ölüm bir kurtuluş mudur?” dedi Levent gözlerini aralayıp Serhat’a alttan bakarken.

“Ölüm bir sınırlandırmadır.” Levent’in gözlerine istese de ciddi bakamıyordu, en yumuşağından baktı. “Arkandan üzülecek insan yoksa bile kendini ikinci bir şahıs olarak görmeyi dene. Benim ölümüme ben olsaydım üzülür müydüm diye bir düşün.” İğrenç bir tavsiyeydi çünkü cevabı çok açıktı.

Levent, Serhat’ı dudağından öpmek istediği için biraz daha yaklaştı. “Senin arkandan ağlayan olur mu peki?”

Serhat düşünmeksizin “Senin arkandan ağlayacaklardan daha az olacağı kesin,” diye cevap verdi.

Levent bir kez daha acıyla gülümsedi, sanki istediği cevabı almış gibiydi. Yenilmiş bir ifadeyle geriye çekildi ve kol saatinden saatine baktı.

Serhat ise neden kendisini öpmekten vazgeçtiğini sorguluyordu ama bir yandan da biraz daha üstüne gitmeyi düşünüyordu çünkü bu anda listeyi alamazsa bir daha böyle bir fırsat eline geçmeyecekti.

“Ben gurursuz bir insanım,” dedi Serhat, bütünüyle dürüsttü şu an. “Çünkü gurur, insanların arasına giren bir engelden başka bir şey değildir.” Ağırca yutkundu. Levent’e yaklaştı biraz daha ve onu arzuluyormuş gibi baktı, büründüğü profesyonel rolden ötürü kendisinden tiksiniyordu.

Levent de aynı şekilde Serhat’a baktı ama bu sefer boynunu kütleterek ve kol saatini tutarak yapmıştı bunu, bir kez daha Serhat’ın telefonu titredi. Sonra bir kez daha titredi.

“Neden sana gelen uyarı mesajlarına bakmıyorsun? Neticede şu an güvende değilsin, benim de aklım pek yerinde sayılmaz. Sana bir şey yapmayacağım ne malum?”

Serhat alayla nefesini verdi. “İki seçeneğin var çünkü. Büyük kandırılmaların içerisinde yaşayan bir kişi ya bütünüyle insanları kandırır ya da kişileri kandırmaya çekinir. Sen şu an ikincisisin, bunu anlayabiliyorum.” Şu saatte bile Mervan aklının bir köşesindeydi.

Levent dik dik baktı mavi gözleriyle sonra gerçekten de göz yaşı döktü. Hala Serhat’a bakmaya devam ederken telefonunu çıkarttı ve parmağını okuturken bile Serhat ile olan göz kontağını bozmamıştı.

“Sadece İzmir’deki devlet memurlarının listesi var bende.”

Serhat şaşkınlığına engel olmak istemedi, bu kadar erken dökülmesini beklememişti çünkü.

Levent burnunu çekti. “Bana verilen kutuda annemden kalan hatıralar var diye kandırılmıştım, anahtarı ise bende değildi zaten sonra anahtarı da buldum ve kutunun içerisinde ise beklediğim şeyleri bulamadım.” Konuşmakta zorlanıyordu. “Bu olay daha yeni yaşandı sayılır, o ölmeden önceki yaşamımdan bahsetmeyeceğim şu an elbette ama artık kandırılmak istemiyorum, gerçekten.” Bir kez daha burnunu çekti, ağlıyordu. “İşleri zorlaştırmak istemediğimi fark ettim, o yüzden veriyorum telefonuma geçirdiğim listeyi sana.” Gözlerini sildi, mezarlığa baktı. “Beni daha fazla kandırma diye,” nefesini verdi, “dayanamıyorum çünkü, bir an önce her şey bitsin istiyorum artık.”

Serhat eline aldığı telefondan listeye baktı ve ne olur ne olmaz diye en acilinden listeyi e-postadan attı daha sonra ise Levent’e minnetle baktı. “Sen büyük bir olgunluk yaptın şu an, ailendeki kişilere asla benzemiyorsun.” Öyle sıcak hissetti ki bir anda Levent’e sarıldı. “Teşekkür ederim ve inanabilirsin ki her şey çok güzel olacak. Gerçekten, inan bana.”

“Sence buna, yaşamaya gerek var mı?” dedi Levent cılız bir sesle. “Değer mi?”

“Sen değerli bir insansın benim için. Seni kaybetmek istemem.”

“Ama,” cılız bir nefes, “sana istediğin şeyi vermeseydim benimle oynamaya devam edecektin.” Acı dolu bir inleme. “Ben son anıma kadar kandırılmayı hak edecek ne yaptım ki şu yaşamım boyunca?”

“Sadece yanlış zamanda yanlış insanlara verdin bütün çabanı ama ben yanlış insan olmayacağım, sana söz.”

Levent sanki yutkunmak istemişti ama yutkunamamıştı. “Artık gerek yok, en azından,” güçsüzce nefeslendi, “en azından ben öyle düşünüyorum.”

Serhat her şeye rağmen sıkıca sarıldı. “Ne demek istiyorsun?”

“Benim arkamdan ağlayacak insan sayısı seninkinden fazla değildir, buna emin olabilirsin.” Hırıltıyla nefes almaya çalıştı ama sanki ciğerleri acımıştı. “Çünkü ben bile kendime ağlamıyorum artık.”

Serhat’ın telefonu belki de milyonuncu kez titrediğinde “Anlayamıyorum,” dedi sadece sonra Levent’i her zamankinden ağır hissettiğinde sarılmayı bıraktı ve onu omuzlarında tutup geriye çekti.

Birkaç saniye bir farkındalık yaşayamamıştı, neye uğradığını şaşırdı ama aklını başına topladığında “Sen ne yaptın?” diyebildi en sonunda kısık bir sesle. “Sen ne yaptın? Levent?”

Levent’in ölü bakan gözleri babasının mezarına doğru kaydı. “Onun yanına gidiyorum.” Son bir nefes. “Hiçbir pişmanlığımın olmadığını bil.”

Sıcaklık.

Kol saati.

Kan.

Bütün odak artık görmeyen açık mavi gözlereydi, bu bir transa girişti belki de, takılı kalmaktı, bakmayan gözlere bir umut görebilir diye kilitlenmekti.

“İnanamıyorum,” diye inledi Serhat acı içinde. “Olmaz, böyle olmaz.” Büyük bir nefes vermek istedi ama onu bile yapamadı. “Bu böyle olmamalıydı.”

En acilinden Levent’i yatırdı ve kol saatini dikkatli bir şekilde çıkartıp bileğini kontrol etti. O kadar derin kesmişti ki biraz daha zorlasa eli kolundan ayrılırdı.

“Yeter artık,” diye acı içinde inledi Serhat. “Kaldıramıyorum.” Parmaklarını yeşil gözlerine götürdü, gözlerini kapattı. “Bünyem kaldırmıyor artık, yeter.”

O an Serhat vardı ya da yoktu. Nefes alıyordu ya da almıyordu. Zaman vardı veya yoktu. Kalbi acıdı veya acımadı, bunların hiçbir önemi yoktu. Hiçbir şey değişmemiş gibiydi fakat aynı zamanda da bir şeyler değişmişti.

Dünya, bir can kaybetmişti ya da birileri kurtulmuştu. Değişmeyen şey değişmişti ya da değişen şey değişmemişti. O bir daha geri gelmeyecekti, bu değişmeyecek olandı. Geride bıraktıkları ise acı içinde öfkelerini bastırabilmek için değişecek olandı.

“Onu mezar başında öyle kıstırmamam gerekirdi.” Acının tarifi yoktu. “Acısından faydalanmamalıydım.”

Aklını başına toplamaya çalıştı ve açık mavi gözleri sol eliyle kapadı.

Nerede bir harabe görse orada sürekli kendi el izini buluyordu.

Ambulansın ve siren seslerinin gürültüsünü işittiğinde zoraki ayağa kalktı ve burnunu çekti, gözlerini ovuşturdu ve aydınlanmaya başlayan havayı seyretti, soğuk bir nefes çekti ama içindeki bunaltı zerre ferahlık hissetmedi.

“Uyku ilacını almamalıydım.” Yürürken başını sallıyordu. “Uyku ilacını almamalıydım, aklım yerinde olsaydı fark ederdim.” Başını sallamaya devam etti. “Uyku ilacını içmemeliydim, yan etkiler yüzünden sersemledim ve psikolojisini çözemedim. Normalde anlayabilirdim. Normalde anlardım.”

Arabaya bitmiş bir halde kendisini attığında telefonunu çıkarttı ve saate baktı ilk önce, 05.27’ydi saat sonra da mesajlara girdi.

Bekir Başkan: Eğer hala yoldaysan gitme mezarlığa, evlat.

Bekir Başkan: Kulübede güvenlik yok, ters giden bir şeyler var bu yüzden kameralara eriştik fakat bakış açımızda değilsiniz, Levent’i biraz daha geriye gitmeye ikna etmeye çalış ki sizi izleyebilelim ve olası ters bir durumda anında müdahalede bulunabilelim.

Bekir Başkan: Anlamış olmalı, belki de seni öldürmek isteyecek.

Bekir Başkan: Sadece onun kafasını tuttuğunu görebiliyoruz, adamı biraz daha geriye itekle ki bakış açımıza tam girebilin.

Bekir Başkan: Seni öldürmek istiyor, geri çekil.

Bekir Başkan: Adam seni öldürmeyi aklına koymuş. Neyi bekliyorsun hala Serhat?

Bekir Başkan: Kol saatiyle bileğini kestiğini kamera açısı yüzünden göremedik ama fark ettiğimiz gibi ambulansa haber ettik, geliyoruz.

Bir yeni mesaj

Bekir Başkan: Artık bir yaşam belirtisi de yok maalesef.

Öylece telefona kilitlenebildi sadece, bir an telefon kapandığından siyah ekranda kendisini gördü ve kendisinden tiksindiğinde telefonu yan koltuğa attı.

İntihar; acı ve korkunç bir kelimedir ama bazen insanlar öyle bir noktaya gelir ki bu acı ve korkunçluk hissinin yerini tatlı bir mayhoşluk alır. Bu his tatlı olabilir ama eylemin kendisinin sonuçlarının korkunç olmasının gerçeğini değiştirmez.

Arkanızdan ağlayan birinin bulunmayacağı gözleri doldurabilir ama o gözler aslında kişinin kendisine ağlar çünkü şahıs pes etmiştir. Çünkü şahıs artık kendisini umursadığının bile farkında değildir. O gözyaşları kendimize acıdığımız için akar. O gözyaşları da yine bize aittir, hiçbir şeyimizin kalmadığı zamanlarda bile aslında birçok şeyimiz vardır.

İntihar, acıyı dindiremez çünkü acıyı hisseden yaşar, acı yaşadığımızın farkındalığını sağlar.

Serhat ani bir şekilde arabayı sürdüğünde “İlacı içmeseydim fark edip müdahalede bulunabilirdim,” diye haykırdı. “Benim yüzümden, halinden anlayamadım. Benim yüzümden.” Gaza bastı. “Benim yüzümden.”

Doğru yolda olup olmadığının farkında değildi ama bazı anlarda direksiyonu bütünüyle bırakıp sol kolunu kaşıyordu. Bu bir acı çıkartma değildi aslında ama sol kolundaki kabuk bağlayan yaraları bir kez daha kaşıdı, soydu çünkü acıyı hissetmesi gerekiyordu.

Kalbinin acısının önüne geçebilecek bir acı yaratmaya çalışıyordu.

Acı farkındalık sağlardı, fark edebiliyordu şu an.

Acı iradeyi dinç tutardı.

Levent acısının yolunu kullanarak gitmişti o mezarlığa ve bir plan doğrultusunda da Serhat’ı çağırmıştı fakat bir şey olmuştu ve Serhat’ı hedef tahtasından kaldırmıştı.

Kol saatiyle intihar etmesinden de anlaşılıyordu, belki de planı Serhat’tan sonra kendi canına kıymaktı ama o sadece kendi canını hiçe saymıştı.

“Ben dayanamıyorum,” dedi Serhat belki de milyonuncu kez. “Olmuyor, bünyem kaldırmıyor.”

Bomboş yolda arabayı sürmeye devam ederken aynı zamanda da acısını sol kolundan çıkartmaya devam ediyordu. Acı Serhat için garip bir hissiyattı, belli bir müddet sonra keyif vericiydi çünkü.

Artık kesin bir şekilde uyuyamayacağını biliyordu, rahat değildi, sıkıntılıydı ve düşünmekten beynini küçük karıncalar kemiriyordu sanki.

Arabayı sürmüştü bir şekilde ve ayakları yere bastığında apartmanına girmişti. Bu öyle garip bir andı ki sanki sadece şu an gerçekti, asansörde bulunuşundan önceki kısımlar da birer rüya gibi hatırlanıyordu.

Eve geçtiğinde direkt dolaptan bir şişe aldı ve kendisini balkona attı. Sırtını duvara verdiğinde her ne kadar halının üzerine otursa da esiyordu ve gecenin serin esintisi insana bir ürperti veriyordu.

Uyuyamayacağını biliyordu, bu kabullenilmiş bir çaresizlikti.

Öylece balkonda oturup içmeye devam etti, düşünüyordu ama aynı zamanda da ne düşündüğünü bilmiyordu. İçkiden bir yudum daha aldı, dudaklarını yaladı sonra dünyanın en yalnız insanıymış gibi başını yukarıya kaldırdı ve tavandaki aynadan yansımasını izledi. Derin bir nefes verdi sonra yine önüne döndü sonra aydınlanmaya başlayan dışarıya baktı sonra yine yudum yudum içti.

İçeriye girse, sıcacık yatağına atsa kendisini yatamazdı, biliyordu. Belki rahat ve sıcak yatakta yatmak iyi hissettirebilirdi ama bir yandan da iyi hissetmek istemiyordu.

Hata yapmıştı ve Serhat’ın düşüncesi buydu: Bir yanlış üzerine rahat etmeye çalışırsa kendisinden utanırdı.

Böylece bir gün daha uykusuz geçmişti, çoğu günlerde olduğu gibi.

“Eğer ilaç içmeseydim her şey daha iyi olabilirdi.” Başını balkon tavanına kaldırdığında pişmanlıkla yüzünü buruşturdu. “Levent masumdu.”

Yeni bir güne girmişti, artık cuma gecesi değil cumartesi gündüzüydü, zaman kavramı da bir değişikti.

Belki de saatlerce balkonda durdu, sol kolu acıdan hissizleşmişti, bedeni üşümekten uyuşmuştu.

Halının üzerinde yan yattı ve bekledi, gözlerini bile kapatmadı hatta bir ara gözlerini kapatmadan öylece kımıltısız durmasını Levent’in ölü bakan gözlerine benzetmişti.

Öldürdüğü her insanın ruhu, tüm acılarıyla zihninde ve yüreğinde kendisini hep rahatsız ediyordu. En basitinden o acı içinde öldürdüğü ruhlar rüyalarını terk etmezdi, belki de uyku probleminin başlangıcı buna dayanıyordu. Serhat’ın rahat bir uyku çekmesine engel oluyorlardı çünkü hepsinin beddualarının izleri bedeninde, tam da kalbine giden damarların bulunduğu sol kolundaydı.

Son kez saate baktığında yanılmıyorsa 07.07’yi görmüştü.

Tam olarak uykuya daldığı söylenemezdi, gözleri kapalıydı ama bir yandan da bilinci açıktı. Garip garip şeyler görüyordu, bu bir rüya değildi ama gerçeklik de değildi.

Serhat gerçek manada uykuya dalamadığı için dışarıdan gelen en ufak bir sese bile odaklanabilirdi, zira öyle de oldu ama bir yandan da rahatını bozmadı. Tehlike sezseydi bu mayhoşluğu anında bozardı ama biliyordu, gerek yoktu.

Olumsuz birkaç ses duydu, istese cevap verirdi ama bunu da yapmadı sonra sol kolunda bir baskı hissettiğinde “Uraz,” dedi ağzının içinde. Gözleri hala kapalıydı ve kaşları da çatıktı. “Beni bir salar mısın?”

“Uyumadığını biliyordum.” Serhat’ın sol kolunu sargı beziyle sarıyordu. “Bir sürü ama bir sürü bok yiyorsun fakat ben yine de seni destekliyorum.” Nefesini verdi. “Şaka gibi. Gerçekten o kadar garip bir insansın ki dünyanın en büyük kötülüğünü de yapsan ben yaptığın o kötülüğün içinde iyi anlamlar aramaya çalışırım. Bir kötülük etmişsindir derim evet ama sonuçlarının iyi olacağını bildiğinden o kötülükleri yaptığına inanırım.”

Serhat gözleri kapalı durmaya devam etti sonra da kolunu çekti, gözleri hala kapalıydı. “Boş konuşma.”

Uraz karşılık olarak kahkaha attı çünkü Serhat’ın şu anki kafasını anlayabilmişti. “Dışarıda işlerim olmasaydı seni vicdanınla baş başa bırakmazdım ama bu gidişle vicdanınla baş başa kalacak gibisin.”

Serhat büyük bir nefes verdiğinde zoraki bir şekilde gözlerini açtı ve yutkundu ardından saate baktı: 09.07.

“Lanet-” okumaktan vazgeçti, “Sadece iki saat mi dinlendirmişim gözlerimi? İnanamıyorum gerçekten.” Büyük bir yorgunlukla ayağa kalkmaya çalıştı, kemiklerini gerdi ve acıyan bedeni yeterince esnediğinde de mutfağa girdi.

Gözleri kararıyordu, önünü göremeyecek kadar hem de ama o yine de direnip ezberden yürümeye devam ediyordu. Duşa girmek istiyordu ama bir yandan da Uraz’ın yeni sardığı sargıyı açmak istememişti.

Üzerini bütünüyle çıkarttı sonra altını da aynı şekilde ve şort giymişti daha sonrasında sol kolunu inceledi. Yaralar hiçbir zaman tam anlamıyla iyileşmiyordu, iyileşemiyordu, bir acı çıkacaksa o da sol kolundan çıkıyordu çünkü.

Neden bilmiyordu ama bu sefer de küçük balkona gitmek istemişti, ufak odaya girdiğinde sol tarafındaki büyük duvar aynasında esmer vücudunu fark etmişti. Nefesini verip duraksadı ve cesaretini toparladığında ise aynaya bakabildi hatta yetmedi kollarının arasındaki aynada kendi yansımasını sıkıştırdı.

Neon yeşili gözlerinin içine baktı sonra gözlerinin akını göremedi, kırmızı damarları inceledi sonra bir daha neon yeşili gözleriyle bakıştı.

“Tiksiniyorum,” dedi gözlerinin rengini idrak edebildiğinde. Hatırlamak istemese bile hatırlardı çünkü bu beyindi, kötü anıları severdi. Dudaklarını yaladı. “Midem bulandı, kendimden.” Gözlerinin altının nasıl da mor olduğunu gördü bu sefer de. Siyah şortunun altından boxerının siyah-beyaz şeridi görünüyordu. “Bir insan günahlarının sonucunda, yüzündeki bütün nuru bu kadar mı kaybedebilir?” Geriye çekildi, aynadan yüzünü aldı. “Kendimden bir kez daha tiksindim.”

Balkona gitmekten vazgeçti ve televizyon odasına geçti sonra da kendisini koltuğa attı.

Öteki odadan bir ses gelmiyordu ve kontrol etmeyi de gerek görmedi çünkü içi rahattı onun haricinde evde başka hiçbir ses duyamadı. Zaten hava ne zaman aydınlık olsa buzdolabının da sesi kayboluyordu ama geceleri buzdolabı sesi gayet netti ve ürkünçtü de.

Serhat televizyonu açtı ve rastgele bir programa girdi, ses verdi, gözleri kapalıydı ve tavana doğru dönüktü, bütün amaç sadece kendi nefesi dışında bir ses duyabilmekti şu an.

Yalnız değildi, kimsesiz de değildi. Sadece, tek başınaydı.

Geçmiş denen şey tuhaftı, tam unuttum denilirdi ama bilinçaltı kısa bir rüyayla hatırlatırdı her şeyi.

Serhat uyumuyordu, ortada gördüğü bir rüya da yoktu ama hatırlıyordu çünkü zihni unutturamıyordu hiçbir şeyi.

Kindar değildi, hatırlardı sadece ve üzülürdü ama duygusallaşmazdı da.

Serdar, Serhat ve Serkan. Üç erkek kardeş.

Serhat ve Serkan günlük kıyafetlerini giyerken Serdar yine Kurban Bayramı’nın ilk gününe göre fazlasıyla şık ve beyaz giyinmişti.

Serdar yanında getirdiği kamp sandalyesine bir ayağını öteki dizine atarak otururken “Üzerime kan sıçratmazsınız diye düşünüyorum,” diyordu bardaktaki suyu elit bir şekilde içerken.

Serhat kafasına güneş geçmesin diye siyah bir şapka takmıştı ve şapkanın altından Serdar’a, abisine baktı. Mutsuzdu ama mutluydu da çünkü sadece üçünün olduğu bir zamandaydı. “Üzerine kan kokusu sinmeyecekse niye ortak oldun ki bize o zaman? Bu kurban kesmek değil bu resmen kesilen kurbanı izlemek.”

Serkan ağır bir şekilde yürüdü, yürüdükçe altındaki kurumuş otları ezdi ve eline bıçakları aldı, bıçakları birbirine sürttü ve hiç konuşmadı.

Serhat o esnada Serkan’ın eline bakıyordu. Serkan hiçbir zaman kalıcı bir dövme yaptırmazdı ama arada bir, bir yerlerine geçici dövmeler yaptırırdı. Serhat sessiz bir halde Serkan’ın eline bakmaya devam etti. Ağzını yara bandıyla çaprazlamış bir yüz, Serkan’ın elindeki dövmeydi.

Ağzını yara bandıyla çaprazlamış sade bir yüz, acıdan ve kanamaktan konuşamamak. Serhat anlıyordu ama Serkan ile bir diyaloğa bu tür konularda girmiyordu hiç.

Kurban Bayramı’nda üç erkek kardeşin birlikte kurban kesmeleri bir gelişme değildi, istenilse daha güzel şeyler de yapılırdı ama bir soğukluk vardı, belki de birkaç soğukluk. İsteseler çevrelerine aralarının mükemmel olduklarını yansıtabilirlerdi hatta öyle güzel yansıtırlardı ki içlerine sonradan dahil olan biri aralarından hiçbir şekilde su sızamayacağını düşünürdü.

Serdar içinin zıddını yansıtıyordu, neşeliydi ve hayattan keyif aldığını görebilirdiniz.

Serhat içinin zıddını kısmen yansıtıyordu, bu mutluluğu ve mutsuzluğu aynı anda yaşamaktı.

Serkan içini bütünüyle dışına yansıtıyordu ve hala konuşmuyordu.

“Hayvanı keseceğiniz zaman haber edin de ortamı terk edeyim.”

Serhat nefesini vererek güldü. “Özellikle senin görebileceğin şekilde kurbanı keseriz Serdar, buna emin olabilirsin.”

Serkan yine konuşmadı. Bilenmiş bıçakları biraz daha biliyordu çünkü sadece dananın canının acımasını istemiyordu. Serkan bilenmiş bıçaklardan birini Serhat’a verdi o esnada ise Serhat, Anıl’ın inandığı batıl inancı hatırlamıştı.

Birinin eline doğrudan bıçağı verirsen o kişiyle kavgalı olurmuşsun.

Bu düşünceyle neon yeşili gözler Serkan’ın koyu mavi gözlerini buldu, gözleri izlerken düşündü ve neden olmasın ki dedi kendi kendine. Herkes herkesle kavga edebilirdi, en yakın insanlar bile anlaşamayabiliyordu sonuçta.

Serhat, elindeki bıçakla danaya doğru ilerlerken gözleri dalgın bir şekilde elindeki bıçağın keskin kısmındaydı. O keskin kısmın sol bileğini kestiğini yetmedi elinin kolundan ayrılana kadar bıçağı sürtmeye devam ettiğini hayal etti.

Serhat ani bir şekilde yutkundu ve zihninden çıktığında kardeşlerine baktı. Hayır, kimse böyle bir şeyi hayal ettiğini bilemezdi.