SİYAH YALAN – 6. KESİŞEN KADER NOKTALARI

30 AĞUSTOS PERŞEMBE, 2018

Fırat Özar'ın kafasının içine bunu yerleştirsinler: Ona hata yapmayan birini işaret parmağıyla, işte bu kişi, o kişi hiç hata yapmadı diyerek göstersinler. Gösteremezler.

Buna tutundu, hata yapmayanın olmaması kendi hatasında kendisini tek başına hissetmesine engel oldu çünkü hatalar konusunda tek başına değildi ve bu onun bir düşüncesinin yazıya dökülmüş hali olsaydı, bunu okuyan kişiler bile ben hiç hata yapmadım diyemezlerdi. Diyemezlerdi. İşte bu yüzden tek başına değildi.

İlk kez yaptığında o hatadır, hatalar tekrarlanıyorsa yanlışa dönüşür ve durmaksızın tekrarlanmaya devam ediyorsa artık günah olur ve sonuç olarak o başlangıçtaki hata artık bir bağımlılıktır. Onunla ilk kez yattığında bu aşkın masum bir hatasıydı, evlenemeyeceklerini anladığında son kez mutlu bir yanlışa düştüler ve sonuçları imkansızlaştığında hataları artık bir günahtı, ya da en başından beri bir günahtı ve bağımlılığı oluşmadı çünkü yaptıkları şey üçü ya da beşi geçmemişti. Geçememişlerdi.

Bağımlılık oluşmadığı için hatayı, yanlışı ya da günahı bir daha tekrardan yaşamak yoktu ama bağımlılık olsaydı günahları çoğaldıkça pişmanlık azalırdı ve bırakılmazdı. Bağımlılıkları bırakamazlardı. Bırakamazlardı. Tıpkı sigara içenlerin sigarayı bırakmayı düşünmek bile istememeleri gibi çünkü bu da bir bağımlılıktı. Sigarayı bırakmayı düşünmüyordu çünkü bağımlıydı.

Artık bağımlılıktan da öte, içtiği ikinci sigarasından çıkan dumanlar sadece iki koltuğun sığabildiği ufacık odayı doldurmuştu. Ufacık oda, hatırı sayılır bir şekilde sislenmişti.

Sık sık tekrarlanan günah, ilk kez işlenen günah kadar büyük bir pişmanlık uyandırmaz insan bünyesinde.

Odanın kapısı açıldığında panik dalgasıyla zihninde cümlelerini toplamaya çalıştı Fırat ve oğlunun içeri girdiğini gördü, sonra bağımlılığının başkasını rahatsız ettiğini izledi. Oğlu ilk önce yüzünü buruşturdu sonra tişörtünün yakasını burnuna kadar çekti.

Kapı kadar boyu olan oğlu sigara içmiyordu ve küçücük odayı dolduran dumanlar oğlunun gözlerini yaşarttığında bir iki saniye öksürdü. Babasının gözleriyle kapıyı işaret ettiğini gördüğünde gözlerini kıstı ve ardından odanın kapısını kapatıp babasının karşısındaki tekli koltuğa oturdu. Zaten bu minik odada karşılıklı iki tekli koltuk ve arasında da bir sehpa vardı. Bu kadarı sığabiliyordu ama bu odanın gizli özelliğiymiş gibi burada karşılıklı oturanlar birbirinin yüzlerine tam on ikiden dikkatle bakarlardı. Babası ve oğlu birbirlerinin yüzlerine bu odada, başka günlerin aksine dikkatle bakıyordu.

"Beni çağırmışsın, baba," dedi oğlu, yeni uyandığı için sesi normalden bile kalın çıkmıştı. Babasının, çoğu yerde karşılaştığımız o demir rengindeki ela gözlerine baktı. "Kendi oğlunu, hemen yan odadayken bile telefonla arayacak kadar asosyalleştin mi ve," dediğinde duraksadı, bir yandan etrafındaki dumanların dağılması için elini yüzünün etrafında sallarken bir yandan da okuduğu üniversiteye geç kalmamak için konuşmaları kısa sürsün diye içinden dua ediyordu. Zaten yeterince geç uyanmıştı ve son anda hazırlandığı, giyindiği halde dağınık görünüşünden belli oluyordu. "Ve," diye yeniledi sonra gözleriyle babasının parmaklarının arasındaki sigarayı gösterdi. "Şu şeyi içmeyi ne zaman bırakacaksın artık? Çok ciddiyim, fazla rahatsız oluyorum."

"Dürüst olacağım." Nefesini çabucak verdi. "Annen, seni yanıma çağırdığımı anlamasın diye aradım, sorarsa da Serdar aradı dersin. Yalan olmaz çünkü gerçekten okulda buluşacaksınız ama ağustos ayında okul ne arasın?" Biten sigarasını hızlı bir şekilde küllük tabağına attı ve sigara kutusundan yeni bir dal çıkarttı. Sonra da eşinin dairelerinin dışına çıktığını, daha sonra da komşusunun kapısının ziline bastığını kulağına gelen melodiyi duyarak fark ettiğinde oğluyla konuşmak için doğru zaman olduğunu anladı. "Hazır annen bizi duymayacakken ve hazır oğlumla karşılıklı oturuyorken yavaştan konuşmaya başlayalım. Sigara konusuna hiç girmeyeceğim çünkü o kadar zamanımız yok."

"Ölmediğimiz sürece zaman bizim için hep var, baba," dedi oğlu ve hırsla tişörtünü burnundan çekti. "Sinirlenmeyeceğim diyorum, kendini kontrol et diyorum ama senin annemi dışladığın her hareketinde kendimi sakinleştirmek adına oluşturduğum bu terapim uçup yok oluyor."

Fırat Özar, bir misafirin artık evine gitmek için aceleyle kalkması gibi oturduğu koltuktan hızla ayağa kalktı; oğlu babasının yüzüne doğrudan bakabilmek için kafasını kaldırdı ve daha da dikleşti, babası ise sakin sakin dudaklarının arasında dengelediği sigaranın ucunu çakmağıyla yaktı.

"Hazır annen de evde yokken, hazır bizi duyamayacağı bir fırsat kollamışken konuşmak için bu anı kaybetmeyelim," diyerek Fırat Özar diretti.

"Bu anı kaybedelim, baba," dedi oğlu aynı kendisi gibi direterek ve o da hırsla ayağa kalktı. Şimdi aralarında sadece sehpa vardı. "Annemin aramızda olmadığı her anı mümkünse kaybedelim çünkü yetti. Kendi kanımızdan bile olmayan kişilerle bizden daha çok bağ kurman gerçekten yetti."

Fırat Özar içine çektiği dumandan sonra dudaklarında hızlıca dilini gezdirdi. "Havadan sudan farksız, gereksiz konularla bu zamanı öldürmeyeceğim ve annen yüzünden şimdi seninle kavga da etmeyeceğim çünkü tek oğlum sensin."

Baba ve oğul uzaktan gelen kapı açılma sesini duydu ve komşu kadının sesi geldi. "Oo, kapımı çalar mıydın, Duygu?"

Oğlu, babasının cümlesini kendince düzeltti: "Tek çocuğunum."

Annesinin sesini duydu: "Kapını çalıyordum tabii ki, Fatma. Şey diyecektim," dedi çekinceyle. "Sütü ısıttım da mayalamak için yoğurt yok evimizde, almayı unutmuşum, rica etsem bir fincan kadar varsa yoğurt verebilir misin?"

"Kanımızdan olmayan kişiler derken Serhat'ı kastettiğinin farkındayım ama cidden her an annen gelebilir." İçine sigarasından derin bir nefes çekti ve burnundan ve ağzından dumanı dışarı saldı.

Komşuları olan Fatma'nın sesini duydular: "Yoğurt vardı buzdolabımda. Bekle de getireyim."

Fırat Özar aceleyle yarım kalan sigarasını küllüğe bıraktı ve yine aceleyle doğruldu. "Zamanımız yok, seninle önemli bir konu hakkında konuşmalıyım."

İçinden sigara dumanlarının pis havasına lanet eden oğlu "Peki, hemen söyle," dedi. "Zaten şimdiden geç kaldım ve o elit Serdar beklemeyi hiç sevmez."

Babası, koltuğun üstünde duran ve içinde kâğıtlarla fotoğrafların olduğu mavi dosyayı eline aldı.

"Nedir o?" Hiç ilgilenmediğini göstermek istememişti ama istemsizce bileğindeki kalın kadranlı siyah saatine baktı. Sonra babasına yanlış yaptığını düşünerek kolunu aşağı indirdi hemen. "Emniyet Müdürü olan babam bana insanların suç dosyalarını mı gösterecek?"

"Kimsenin dosyasını sana göstermem," dedi Fırat Özar kesin bir dille. "Mesleğimin hakkını titizlikle korurum." Elinde tuttuğu dosya değildi sanki çünkü manevi anlamda çok ağırdı ama pişmanlıktan değil; kendisini ailesine karşı yüzsüz hissettiğinden.

Komşuları olan Fatma'nın sesi geldi. "Bu kadar yoğurt yeter mi, Duygu?"

Duygu, yani Fırat'ın eşi konuştu: "Yeter canım, çok teşekkür ederim."

Ufacık odanın camını bile açmamış olan babasının sigarasının dumanı boğazını yakmaya devam ediyordu. "Hadi baba," dedi meraktan uzak bir sesle ama babasıyla konuştuğu için de önemli hissediyordu çünkü çoğu zaman kendisi babasıyla konuşmak için fırsat kollardı ve içten içe bu zamanın bitmesini istemiyordu. Ama sadece içten içe. "Annem birazdan gelecek, duymasını istemiyorsan çabuk konuşmalısın."

Babası mutlu olmakla mahcup hissetmek arasındaki küçücük çizginin tam üzerine basıyordu; sanki ayakları oğluna doğru hareket ederse mahcup hissedecekti ve geri gittiğinde ise kendi köşesinde mutluluğu gizli gizli tadacaktı. Fırat Özar korkak bir adam değildi, mutluluğu da mahcupluğu da aynı anda yaşamayı göze aldı ama ilk önce ileri adım attı, pişmanlıktan yoksun bir mahcupluğa doğru yol aldı. "Senin ve annenin hiç hoşlanmayacağı ama benim yaşamıma anlam katan bir hata yaptım, geçmişte ve günaha bulandım ama merak etmene gerek yok çünkü tekrarlanmadı ve bağımlılığa da dönüşmedi."

Eşinin, bulundukları odaya doğru geldiğini kanıtlayan adım sesleri yaklaştığında Fırat Özar çabucak sehpanın etrafından döndü ve kendisini anlamaya çalışan şaşkın oğlunun tişörtünün altına mavi dosyayı gizledi.

Duygu, kapının kulpunu tutmuştu ve indirmesi saliseydi. Fırat, "Hiçbir şeye zarar vermeyeceğin bir ortama git ve sakin kafayla oku, gör o fotoğrafı ve iyice zihnine kazı. Belki her gün farkında bile olmadan aynı sokaktan geçip de birbirinizden habersiz yollarınıza devam etmişsinizdir ya da hâlâ da devam ediyorsunuzdur," diyerek çabucak fısıldadı ve Duygu içeri girdiğindeyse baba ve oğul, birbirlerinden elektrik çarpması hissetmiş gibi hemen ayrıldılar ve farklı taraflara başlarını çevirdiler.

8 EKİM PAZARTESİ, 2018

Hayatımda hep yalnızdım çünkü hayatımda hep birileri yoktu, bazıları gelip geçse bile bu kısa bir andı ve hep değildi; hep olmadığı için ise hep yalnızdım.
Heptim ve hiçtim.
Hep yalnızdım ve hiç yanım dolu olmamıştı.
Çoktum ve azdım.
Çok insan vardı ama az arkadaş, hatta hiç arkadaş yoktu; arkadaşlığın olmadığı yerde de dostluk yeşermezdi.

Deren ile arkadaş değilmişiz ve onunla dostluğu düşünemezmişim çünkü yine ve yine insanları tanıdım. İnsan olmak demek başkalarını yakınındakilere tercih etmek demek miydi diye sorsalar bana, ikinci saniyesinde hemen evet derdim çünkü dostunu, arkadaşını ya da yakınını satmamış bir kişi bile karşıma çıkmamıştı; karşıma çıkmadığı için de herkes aynıydı. Herkes herkesi satabilirdi ama bu para ile alakalı değildi; karşı tarafa hissettirilendi, onu dışlanmış hissettirmekti ve dışlanmışlığın daha ötesini de o kişinin sadece gözünün içine sokmak değil, herkese bizzat göstermekti.

Deren'in beni sattığını görüyordum çünkü otuz kişilik bir sınıfta okuyordum; otuz sayısı ikiye tam bölündüğü için mantıken okulun bahçesinde sıraya girildiğinde kimsenin yanının boş kalmaması gerekirdi: Yanım boştu. Herkesin içinde, bu kadar çokluğun arasında en fazla bu kadar öksüz hissedebilirdim.

Bazen kendimi sorgulardım; tüm sorun bende miydi diye kendi kendime sorardım ama hiç mantıklı bir cevap bulamazdım. Artık neden kimse benimle arkadaş olmak istemiyor diye düşünmüyordum; artık neden kimse yüzüme baktığında sadece ufak bir gülümseme bile göstermiyor diye düşünüyordum.

Saçlarımın tam o an beyazlamaya başlayacak olmasına kadar derin düşüncelere daldığımda acaba fazla yalan söylediğim için mi uzak duruluyordu benden, gibi bir düşünce geçtiğinde zihnimde, beynim; alakası yok çünkü yalanların ortaya çıkmadı, çıksaydı bu kötü insanlar kusur gizlemezdi, kusur gizlemeyecekleri içinse yalanların yayılırdı diyordu. Yayılmamıştı. Yayılmadığı için ise düşüncelerimin nedeni bu değildi.

Şöyle bir geçmişe baktığımda yalanlarımın hiçbirinin başkalarının başını belaya sokmak için söylenmediğini fark ediyordum; başkalarına iftira atmak için değildi, başkalarını küçük düşürmek için de değildi ve hiç bu şeylere sebep olacak bir yalan yoktu ortada. Benim yalanlarım hep kendim ile ilgiliydi. Korktuğum zaman korkumu belli etmemek için, küçük düşeceğimi hissettiğim zaman küçük düşmemek için ve en önemlisi ailem ve sevdiklerimi korumak için yalan söylüyordum, ki herkes küçük veya büyük yalanlar söylerdi. Örneğin ceketimde bir akrep vardı ve bunu ailemi endişelendirmemek adına yalan söyleyerek örtmüştüm. Başıma bela olan o adamları aileme anlatmamamın da bir sebebi vardı ve ben, bu konuda hiç kimseye bir açıklama yapmadığım için henüz bir yalan söylemiş de sayılmazdım aslında.

Bu seçenek de elendiğine göre şahısların benden uzak durmalarının nedeni neydi? Tek bir kişi benimle arkadaş olmak istemeseydi sorun o kişide olurdu ama herkes benimle arkadaş olmak istemediği için kusur bendeydi ve kusurumu kendim göremezdim. Kendime dışarıdan bakmalıydım; mesela Deren'in gözlerinden nasıl görünüyordum? Burnu havada? Asosyal? Soğuk? Somurtkan bir ruh? Aklı başında bir dış gözün derin analizlerinin sonuçlarına ihtiyacım vardı sanırım.

Çevremde doğru düzgün konuşabileceğim bir arkadaşım olmadığı için kimse, hayliyle ağzımı açıp konuştuğumu göremezdi ve doğal olarak beni asosyal bir insan zannederlerdi. Sebepsiz yere gülüp insanların benim hakkımdaki düşüncelerini yalanlamak istemiştim ama bir keresinde biri, "Deli misin sen? Neden sebepsiz yere gülümsüyorsun etrafa?" diye laf attığında bana, çevreye saçtığım boş ve sahte gülücüklerimi sonlandırmıştım tıpkı kimsenin benimle konuşmadığı zamanlarda o kişilerle zorla konuşmaya çalışmayı bıraktığım gibi.

Ben bir umutsuz vakaydım. İnsanlarla iletişim kurmayı bilmeyen, çoğu kişinin benim hakkımda atıp da tutmadığı şizoid kavramıyla anılan bir kusurlu.

Sabahtan beri böyle düşünceler içerisindeydim. Beni böyle düşüncelere iten pek çok şey yaşamıştım ve şu anda da yaşıyordum. Tüm liseliler olarak okul binasının önünde ikişerli sıraya girmiştik ve ben, her zamanki gibi sıranın ortasında tek başımaydım halbuki sınıfımdaki tüm öğrenciler okula gelmişti. Sırada böyle tek durmamın nedeni ise Deren ve iki arkadaşının en arkada üç kişilik sıra yapmasıydı.

Tam önümde yedi sıra vardı, sonra da ben geliyordum, sıranın tam ortasında tek başımaydım ve bu durumda olmam, sağımızdaki ve solumuzdaki sınıfların sıralarındaki öğrencilerin bana tuhaf bakmalarını sağlıyordu. Umursamamaya çalışmıyordum; umursuyordum ve onlara bakmamayı tercih ettim.

Somurtkan bir şekilde gözlerimle yere bakıyordum ama omurgam, kafam ve boynum dik bir şekildeydi. Her şeye rağmen yalnız olmamı umursamamaya çalışarak özgün olmaya çalıştım. Yalnız olmam yetmiyormuş gibi bir de yan sıralardakilerin bana olan bakışları beni çok yıpratıyordu.

On sekizime girmeme çok az kalmıştı ve yalnızlık kavramını, hayat ile ilgili tüm tecrübeleri edinmiş yaşlı bir kadın kadar iyi bildiğimi, bilmekten çok; iyi hissedebildiğimi düşünüyordum.

Arkamda da ikişerli bir şekilde yedi sıra vardı ve ne tesadüftür ki ben sıramızın tam ortasında olmayı başarmıştım. Gerçi tesadüf diye bir şey yoktu ve her şey kaderde yazılıydı.

Sıramızın tam ortasında yalnız kalmam sıranın görünüşünü bozuyordu ve burada fazlalık gibi hissediyordum. En başından beri sıramızın en arkasına gitmeyi düşündüm ama böyle yaparsam daha çok dikkat çekeceğimi düşündüğümden ve ben arkaya geçeceğim sırada, öğrencilerin bana daha çok bakacak olmalarından arkaya geçmekten vazgeçmiştim.

Bugün açık bıraktığım gri, dümdüz saçlarım yüzümün her iki yanından aşağı sarkıyordu ve hırkamın ceplerinde duran ellerimi çıkartıp saçlarımı geri itmeye çok üşeniyordum, aslında üşenmekten çok sanki hareket edersem çevremdekilerin dikkatini daha çok çekerdim. Sırtımdaki siyah çantamı, değişen ders programından kaynaklı diğer günlerden daha ağır hissediyordum.

Okul müdürümüz sabahtan beri tepemizde konuşuyordu ve kafam başka yerlerde olduğundan duymuştum ama hiçbir şey anlamamıştım.

Üniversitelerin bahçesi, liselerinkinden daha güzel ve büyüktü, normal olarak. Henüz üniversite ile ilgili kavramları pek fazla bilmiyordum ama zamanla her şeyi öğreneceğime emindim.

Şu an bizim okuyacağımız binanın tam önünde sıradaydık ve merdivenlerin yukarısında konuşma yapan müdürü hiçbir öğrenci heyecandan dinleyemiyordu bile. Müdürün her on kelimesinden biri 'Sessiz olun!' idi.

Bizim tam arkamızda da bir bina vardı ve o arkamızdaki bina, bizim dört haftayı geçireceğimiz binadan daha büyüktü. Buranın mimarisine göre yuvarlak bir biçimde sıralanmış tam beş tane bina vardı ve bu binaların tam ortasında kalan kısım çok büyüktü. Biz de şu an o kısımlardan birinde, o beş binadan okuyacağımız birinin önünde sıradaydık. Her binanın arkası çimlerle ve ağaçlarla doluydu hatta gerilerde başka binalar da vardı. Tahminimce öğrenciler yemeklerini o çimenli kısımlardaki banklarda yapmayı seviyorlardı çünkü ben de yeşillikleri severdim.

Buradaki üniversitede okuyan öğrenciler buraya girmek için sanırım öğrenci kartlarını kullanıyorlardı. Biz buraya girmeden önce okul numaralarımızı ve sınıf şubelerimizi kontrol eden birkaç güvenlik görevlisi ile karşılaşmıştık. Kafasına göre buraya girip çıkamıyordu insanlar. İzmir'in bilinmeyen bu bölgesinde neyin güvenliği diye sorgulamamış değildim ama zaten ıssız yerler en az kalabalık yerler kadar tehlikeliydi. Aslında çağımızda her yer tehlikeliydi.

"Abisi, çok tuhaf bir durumdayız. Nasıl bu kadar şanslıyız, hâlâ anlamadım ve şu anki konumumdan şüphe duyuyorum. Sanki gözlerimi açıp kapasam burada olmayacağım." Arka çaprazımda aynı sınıfta olduğumuz Begüm, burada olmamızı az önce şanslarına yormuştu. Halbuki o adamların neden böyle bir şey yaptıklarını ve bizi okulumuzdan ayırmalarının sebebini bilmiyordum. Belki de sonuçları herkes için tehlikeli olacaktı?

Yüzüne sürdüğü fondötenden Begüm’ün gerçek ten rengini unuttuğumu bilirdim. Kahve-siyah karışık göz rengine sahip olan Begüm, siyah saçlarına maşa yapmıştı. Arkamda olduğu için onu göremiyordum ama sıraya geçmeden önce onu görmüştüm.

O Gizemli Adam’ı günlerdir görmemiştim ve biz arabadayken bu şehre, İzmir'e yeni geldiğinden bahsetmişti yani beni yeni izlemeye başlamıştı. Çok kısa bir sürede iyi gözlem yapabilmesi iyi bir insan sarrafı olduğunu göstermenin yanında belki de sadece eline diğer adamlardan geçen bilgilerle yetinmiş de olabilirdi.

Müdür hâlâ konuşuyordu ve ben de hala dinliyormuş gibi yapıyordum.

"Liseyi bitirmeden üniversiteli olduk esprisinden bıktım artık, kanka," diyen Hivda, benim tam arkamda duruyordu. Begüm ise Hivda'nın tam yanında, benim arka çaprazımdaydı.

Hivda, kepçe kulaklarını örtmek için her zamanki gibi siyah saçlarını açık bırakmıştı ayrıca onun bana olan bakışlarındaki değişiklik gözle görülür bir biçimde değişmişti. Önceden beni sevmezdi zaten ama şu an daha bir sevmiyor gibi hissediyordum.

"Binanın içine girmek için sabırsızlanıyorum." Herkesten böyle ilk günün heyecanıyla ilgili laflar duyuyordum. Ben çoktan heyecanımı atmıştım hatta tedirgin bile hissediyordum çünkü ortada bir belirsizlik vardı.

Birkaç kişi dışında pek bir üniversiteli öğrenci görmemiştim. Aslında bu yanlış olurdu, en az on beş kişi falan görmüştüm ama buraya gelmeden önce çok çok büyük insanlar göreceğimi düşünmüştüm. Anlaşılan büyük sınıflar üniversiteye küçük sınıflar kadar çok uğramıyordu.

"Bugün tarihe geçmeli kanka," diyen Begüm'e kulak misafiri oluyordum. Aslında bu çok normaldi çünkü arkamdalardı. "Üniversite sınavına hazırlığımızı üniversitede okuyarak yapacağız, kanka. Olaya baksana."

"Evet, Begüm ama ben günlerden ne hatırlamıyorum."

O an istemsizce dudaklarımdan "Günlerden 8 Ekim," cümlesi ama arkamı dönüp onlara bakmamıştım. Yine de bu sözlerimin Hivda ile olan aramızdaki buzları eritebileceğimiz anlamına gelmiyordu.

"Sana sormadık!" dedi Hivda, aksi bir sesle. Hiç bozuntuya vermeden sessiz kalmayı tercih ettim ve arkamı dönüp ona bakmadım bile. Bu tür düzgün konuşmalarıma ters cevap verilmesine çok alışıktım ve tüm tecrübelerime dayanarak söylüyordum: İlk fırsatta kuyumu kazacaktı.

"Evet, sen ne karışıyorsun ki?" Begüm'ün aksi sesine de bir cevap vermedim. Yan sıralardaki öğrenciler bana kavga varmış gibi daha çok bakmaya başlamışlardı ve bu durumu büyütmemek adına, aslında daha çok aileme laf götürmemek adına alttan almak tercihimdi ama yine de dik duruşumdan vazgeçmedim. Göz kapaklarım yarı kapalı yere bakıyordum ama boynum eğik falan değildi, ben dik durmayı seviyordum.

Birkaç dakika önce hava güneşliydi ama şimdi bulutlar güneşin önüne geçmişti ve hava sabah saatlerine yakışır bir biçimde gri olmuştu ya da evren gerilimi hissetti ve ortamı tedirgin göstermek için efekt değiştirdi.

"Neden bize bir cevap vermiyorsun?" dediğinde Hivda, eş zamanlı eliyle sırt çantama vurdu ama ben kımıldamadım bile. Herhangi bir insanın bana olan temasından nefret ediyordum. Ayrıca ben onlara düzgün ve ılıman bir cümle kurmuşken bu ters cevaplar ve küçük düşürücü temaslar niyeydi ki?

"Kanka bırak, korkuyor!" diye beni küçümseyerek konuşan Begüm'ü takmıyor olabilirdim ama bu tür durumların beni mutsuzlaştırdığını da hiç inkâr edemezdim. "Yazık kıza, zavallı." Begüm'ün bilerek kavga çıkartmaya çalışmasını anlamamak için hem kör hem sağır olmak lazımdı ve onun uğraşısı boşaydı. Benim sorunum Hivda iken araya karışması benim gözümde Begüm'ü Hivda'nın uşağı gibi gösteriyordu. Benim yerimde bir başkası olsaydı ikisinin de istediği gibi bir kavga çıkardı ama ben bir başkası değildim ve henüz bile çok sakindim.

Cansu, onuncu sınıf olduğundan sıra olarak bizden uzaktaydı. İyi ki de bizden uzaktaydı çünkü beni bu durumda görmesini istemezdim. O, beni korumak yerine anneme benim sırada tek başıma kalışımı üstüne ekleyerek aktarırdı ve ben, benden küçük olan kardeşimden yardım alacak kadar düşmemiştim daha. Üstelik Cansu, onun gözünde benim bu küçük düşmüş halimi hiç unutmadan her yerde bana hatırlatarak beni daha da küçük düşürürdü fakat ben henüz alçalmamıştım ve biraz sonra küçük düşen Hivda olacaktı.

İnsanlardan kendimi soyutlaştırmalı, içime kapanık biri olmalı ve her şeyimi de kendim halletmeliydim.

Dik duruşumu bozmadan ve ellerimi hırkamın ceplerinden çekmeden bedenimi onlara döndüm. Yüzümdeki ciddiliğimi korudum ve iki kaşımı da alayla havaya kaldırdım. Yan sıralardakilerin, aramızdaki gerginlikten kavga çıkacağını düşündüklerini ve bizi ayırmak yerine sinema izler gibi bizi izleyeceklerini biliyordum ama onların da tüm heveslerini kursaklarında bırakacaktım.

İstedikleri gibi aksiyonlu bir sinema izleyemeyeceklerdi çünkü ben insanlara dokunmamak için ekstra çaba sarf eden bir kişiydim.

Begüm'ü es geçtim ve tam karşımdaki Hivda'nın siyah gözlerine odaklandım. Gözlerine öyle bakıyordum ki bir aslanın gözüne kestirdiği avı olan ceylana bakarmış gibi bakıyordum ona ve bu durumda da ikimizin arasında en üstün bendim. Boyumun ondan birkaç santim uzun olması ona üstten ve güçlü bakmamı sağlıyordu. O da bana, benim ona baktığım gibi bakmaya çalışıyordu ama sadece çalışıyordu. Siyah gözlerinin göz bebeklerine tüm ciddiyetimle odaklanmaya çalıştım. Öyle ki gözlerinin içindeki siyah noktanın arada bir açılıp küçüldüğüne şahit olmuştum.

Boy üstünlüğüm vardı, bundan dolayı hakimiyetim sadece bakışlarımda değildi.

Bu göz temasından o pes ederek ayrılacaktı ve ben ondan daha üstün olduğumu ona kanıtlayacaktım. Sebepsiz yere aramızı gerip kavga çıkarmaya çalışan ben değildim, Hivda ve Begüm ikilisiydi yani Hivda pes edene kadar geri adım atmayacaktım. İnatçılığım gerektiği kadardı ve ben, beni kısıtlayacak sorunlarım olmadığı sürece zayıf ve korkak biri gibi davranmak istemiyordum.

Hivda, gözlerini benden kaçırmamak için kendini zorluyordu ama ben çok rahattım. Onun pes edip gözlerini benden kaçıracağına adım kadar emindim çünkü o, hiçbir konuda benimle bir değildi. İlk önce Hivda'nın gözlerinde korkuya şahit oldum. O, pes etmemek için gözlerini benim iki gözümde hızla dolandırdı. Onun dudakları aralanıp dudaklarının kenarları aşağıya doğru sarktığında duruşumu daha da dikleştirdim ve hırkamın cebindeki ellerimi çıkartıp kollarımı göğsümde bağladım.

Ben, sürekli herkesi alttan alıp kendimi ezdiremezdim çünkü kime iyi bir niyetle yaklaşsam ertesi gün onlar kötü niyetleriyle tepeme çıkıp benden uzaklaşıyorlardı.

Hivda'nın yüzüne korkuyla karışık bıkkınlık yerleştiğinde Begüm, elini arkadaşının omuzuna yerleştirdi ve, "Kanka, ben saç başa gireceğinizi düşünmüştüm ama karşında Hira'nın olduğunu unutmuşum," dedi ve benim ismimi söylediğinde aşağılamak için sesini şekilden şekle soktu. "O Hira, istersen çıkışa ayarlayalım." Aptal Begüm ciddi anlamda istediği aksiyon için sinemaya gitmeliydi.

"Aynen," diye onayladı Hivda, Begüm'ü. Onlar benim hakkımda kendilerince kötü konuşuyorlardı ama ben kendimi övünmüş hissediyordum. "Kızın insanları gıcık etmesi için ağzını açmasına bile gerek yok. Baksana, nasıl bakıyor."

Deminden beri bugünün tarihini söylemek dışında ağzımı hiç açmamıştım.

Hivda'nın benim bakışlarıma ettiği sözleriyle kaşlarımı derinden çattım ve ona daha da baskın bakmaya başladım. O ise tüm yenilgisiyle gözlerini devirip bakışlarını yere sabitledi. Pes edip gözlerini benden kaçırmasıyla dudağımın tek kenarını alayla havaya kaldırdım. O şimdi bana bakmamak için gözlerini etrafında dolaştırıyordu ve onun bana bakamama korkusuyla şu anki zafer mutluluğum iki katına çıkmıştı.

Okul çıkışında ise beni köşeye sıkıştıramayacaklarına adım gibi emindim.

O sırada müdürün bitmek bilmeyen konuşmalarından birine şahit olduk. "Şu dört haftada hiçbir kavga, hiçbir şikâyet, hiçbir sorun istemiyorum! Unutmayın, burada misafiriz." Biz kavga etmiş sayılmazdık, aramızda geçen tek şey ufak bir bakışmaydı.

"Direncin(!) takdirime şayanmış," diye onu küçümseyerek konuştuğumda Hivda, kollarını göğsünde bağlamıştı ve yere bakıyordu. Benimle göz teması kurmaya çekindiğini görmek mutlu olmamı sağladığında ben üstünlüğün bende olduğunu kanıtlamak adına bakışlarımı daha ondan çekmemiştim. "Artık dersini almıştır," diye mırıldandığımda Begüm'den hiç ses çıkmıyordu.

Gözlerimi tam Hivda'dan çekip önüme dönüyordum ki karşı binanın yanındaki ağaçlardan birine yaslanmış olan ve tam burayı izleyen bir adam gördüm. Bu kişi bizden yaşça büyük bir erkekti ama yüzünü de seçemeyeceğim kadar uzaktaydı. Tam buraya, sanki bana bakıyor gibiydi ama Hivda'ya ya da başka birine de bakıyor olabilirdi. Anlaşılır tek yanı bakışlarının sabit oluşuydu.

Hayır, yanılmıyordum çünkü tam olarak buraya bakıyordu ve benim de şu an ona baktığımın farkındaydı. Gözlerinin odağında beni pür dikkat izlediğini hissediyordum. Tamam, belki koca sırada tek başıma olduğumdan dikkat çekiyor olabilirdim.

Onu bir tek ben görüyordum çünkü diğer herkesin bedeni müdüre doğru dönükken benim bedenim tam tersi yönde, benim çok çok ilerimdeki binaya dönüktü. Adamın yüzü net değildi ama siyah bir pantolon ve beyaz bir tişört giydiği görülüyordu.

Buraya mı yoksa bana mı bakıyordu, bunu ufak bir hareket ile anlayabilirdim. Yan sıradakiler ve bizim sınıftan beni izleyenler nereye baktığımı merak etmesinler diye bakışlarımı yere çevirip nefeslerimi düzenli tutmaya çalıştım. Yan sıradakiler artık aramızda bir kavga çıkmayacağını anladığından bizi izlemeyi bırakmışlardı ve önlerine dönmüşlerdi. Bakışlarımı yerden çekip Hivda'ya baktığımda bana baktığını fark ettim ama ona baktığım gibi bakışlarını kaçırdı. Kaşlarımı havaya kaldırıp gülümsediğimde gözlerim sıranın en arkasında beni izleyen Deren'e kaydı. Gülümsememi hiç bozmadım, ona kırgın olduğumu da hiç belli etmedim.

Bakışlarımı tekrardan yere sabitlediğimde sıra bizden yaşça büyük olan o adamın buraya bakıp bakmadığını anlamaya gelmişti.

Kimse sürekli nereye baktığımı merak etmesin diye çok hızlı olmalıydım. Gözlerim yeniden ağaca yaslanmış adamı bulduğunda sola doğru iki adım attım ve yan sıradakilerin dibine kadar girdim. Adam, benim kaydığım yere doğru kafasını oynattığında gözlerim irileşti. Olasılığım artık bir kesinlikti.

Normalde gözlerini oynatarak beni izlemesi gerekiyordu ama ben aniden hareket ettiğim için, muhtemelen gözünden beni kaçırmaması gerektiğinden kafasını oynatmıştı.

Gözlerimi ondan ayırmadan bu sefer de sağa doğru aniden üç adım attığımda onun da kafası refleks olarak benim gittiğim yöne doğru kaydı.

İçimden lanetler okuduğumda hemen müdüre doğru döndüm ve eski yerime geri geçtim. Korkudan mıdır bilmem ama terlediğimi hissettiğimde sol elimi enseme götürüp açık olan saçlarımı dalgalandırdım. Hızlanan nabzımla eş zamanlı aklımda o kadar çok soru oluşmuştu ki. Mesela beni ne zamandan beri izliyordu? Neden izliyordu ve benim Hivda ile olan uzun bakışmamda ne düşünmüştü? O kişi Gizemli Adam olabilir miydi? Hem ağaca yaslanarak çok rahat bir tavırla beni izleyebileceğini mi kanıtlamak istiyordu?

İnsan hiç tanımadığı birini kısa süreliğine inceleyip sonra da yoluna devam ederdi. Mesela ben de hiç tanımadığım birine kısa süreliğine bakardım, sonra da umursamayıp es geçerdim. Okulumuz yaklaşık bin iki yüz kişiyken bu kalabalık sıraların arasında nasıl dikkat çekmeyi başarmıştım ya da o adam nasıl bir tek beni bulmuştu? Üstelik beni izlediğini belli etmek için kafasını bilerek oynatması da gözümden kaçmayan detaylardandı. Refleks olmadığını yeni yeni çözmüştüm.

Ben onun yüzünü o kadar uzaklıkta seçemediğimden o da benim yüzümü seçememiştir yani sokak arasında beni tanıyacağı da yoktur. Onun beni hiç izlemediğini varsayıp yoluma devam edecektim.

Sıkıntıyla kafamı oynatmadan gözlerimi sol tarafımdaki boşluğa çevirdim. İlkokulda bu boşluğu Uraz öğretmenim kapatırdı, ortaokulda kimse kapatmamıştı ve lisede ise arada bir Deren kapatıyordu ama Deren, şu anda en arka sıradaydı ve başka arkadaşlarının yanında olmayan boşluğu dolduruyordu.

"Umarım bu dört haftayı sıkıntısız geçiririz," dedi müdür. "Son kelimelerimi söyleyip İstiklâl Marşı'na geçeceğiz. Biliyorsunuz, okulumuzda on bir ve on ikinci sınıfların derslerine giren biyoloji öğretmenimiz Suat Seyfioğlu geçirdiği kalp krizi nedeniyle hayata gözlerini yumdu. Ailesine Allah'tan sabır diliyoruz. Sınıf öğretmenleriniz mezar ziyaretini gerçekleştireceğimiz zamanı biz kararlaştırdığımızda size duyuracaklar. Okul olarak öğretmenimizin mezarlığını ziyaret etmeyi planladık ama zorunluluk yok. İsteyenlerle bir Fatiha suresi okuyup geri döneceğiz. Okulumuzda Müslüman olmayan öğrencilerimizi de aramızda görmekten mutluluk duyarız. Bizim bir inancımız var ve Allah insanlar arasında ayrımcılık yapılmasını istemez; iyi olmanın kurallarından biri de ayrımcılık yapmamaktır. Böyle bir açıklama yapmam gerektiğini hissettim. Kabir ziyaretimize gelmek zorunlu olmayacak ve gelmek isteyenlere de kapımız her zaman açık, bu hepimizin hakkı."

Müdür Bey, mikrofonu arkasında bekleyen beden eğitimi öğretmenine verdi. Bu beden eğitimi öğretmeni okula sık gelmeyen erkek bir öğretmendi ve kıvırcık, uzun saçlıydı. "Rahat!" dediğinde Turan öğretmen, bazıları onun filmler için teklif alacak sert yapılı ses tonuna güldü, bazıları dalga geçercesine sessiz sessiz sesini kalınlaştırarak taklit etti. "Hazır ol!"

Turan öğretmen mikrofonu okulumuzun müzik öğretmenine verdi. "Ses veriyorum," dedi Funda öğretmenimiz. Bu yapılı ve süslü bayan bizim müzik öğretmenimizdi ama az önceki bedenci bizim öğretmenimiz değildi. "Korkma!" diye başladığında müzik öğretmeni Funda Hoca, tüm okulca İstiklâl Marşı'nı söylemeye başladık. Bizim İstiklâl Marşı'mız bize yaraşır bir biçimde "Korkma!" kelimesiyle başlıyordu.

İstiklâl Marşı'nı bitirdiğimizde binanın içine 9/A sınıfından girilmeye başlandı. 12/D sınıfındaydım ve biz içeriye geçene kadar akşam olurdu herhalde. Sadece bir dakikanın sonunda sıra bize gelmişti ve biz de sınıfça kocaman binanın içine girdik.

Ben, okul hayatım boyunca böyle bir yer görmemiştim. İçeri ilk girdiğimizde yuvarlak, sadece kantinin bulunduğu bir koridorla karşılaşmıştık. Her iki tarafımızda da yukarıya çıkan merdivenler vardı. Sol taraftaki merdivenlere yöneldiğimizde aslında her iki merdiven de en yukarıda kesişiyordu ve iki merdivenin de kesiştiği noktadaki trabzanlar, sanki bir balkonu andırıyordu.

Bina, ilk girişi saymazsak aslında beş katlıydı ama sadece dört katı kullanılıyordu. En üstteki kat sanırım sadece spor salonu ya da gereksiz eşyaların konulduğu bir yerdi. Biz, on ikinci sınıfa gittiğimizden dördüncü katta ders görecektik ve tam dört kat merdiven çıkmak bu yaşta dizlerimi ağrıtmıştı. Sanki diz kapaklarım birbirine sürtünüyordu.

Bu kocaman binada sınıfımızı nasıl bulacağız diye düşünürken okula gelmediğimiz o vakitlerde gereken tüm hazırlıklar yapılmıştı, hangi sınıfın hangi katta olduğunu kolonlara asılmış yönlendirici kâğıtlardan anlayabiliyorduk.

Bazıları direkt sınıfa doğru giderken ben dönerek çıktığımız merdivenlerden en aşağıdaki boşluğa bakıyordum. Buradan binanın ilk giriş tarafı görünüyordu ve ben burayı tasarlayan mimarla gurur duymuştum. Öğrenciler yanlışlıkla bile olsa aşağıya düşmesin diye ortadaki boşlukları en alt katta demir filelerle kapatmışlardı ama aşağısı yine de filelerin arasındaki boşluklardan görünüyordu.

Bu yeri gördükten sonra iyi bir üniversite kazanabilmek adına içimde ders çalışma isteği yeşermişti.

Oradan ayrılıp koridorda yürüdüğümde koridorun en sonunda bir asansör gördüm ama sanırım onları sadece öğretmenler kullanacaktı.

Koridor, normal bir okulun koridoru gibiydi ve tek farkı daha da uzundu. 12/D sınıfımın önünde durduğumda tam karşımızda 12/G sınıfı vardı.

Büyük bir ders çalışma isteği doğduktan sonra eve ulaşıldığında o isteğin birden yok olması gibi içimdeki heyecan da birden yok oldu.

Sınıf tahtasının önünde durduğumda sınıfa bir göz gezdirdim. Normal bir sınıftan farkı yoktu bu sınıfın sadece sıraları tıpkı özel okullardaki gibi beyazdı ve cidden içerisi inanılmaz ferahtı. İkişerli olmak üzere üç küme önden arkaya kadar uzanıyordu. Öğretmenler masasının üzerinde nazar boncuklu bir masa örtüsü vardı. Bu saçma ilkokul örtüsünü bizim sınıftan biri getirmediyse benim de adım Hira değildi.

"Herkes eski okuldaki gibi kendi sırasına geçsin bir zahmet!" diye bağırarak konuşan Cafer'e baktım. Cafer, cam kenarının en arka masasına elini yaslamış bir vaziyette, sırada oturan Hivda'nın üzerine eğilmişti. Hivda, sanırım eski okuldaki sırasına geçmediği için Cafer, onu sırasından kovmaya çalışıyordu.

"Tamam be!" diye bağırdı, Hivda. "Kalktık, kaktık!"

Gerçekten Hivda kalktı ve orta sıranın en arkasına geçtiğinde ben de orta kümedeki üçüncü sırama çantamı koydum ardından oturdum. Öyle bir konumdaydım ki öğretmenler masası çok yakınımda olmasa bile tam karşı çaprazımdaydı.

Talha, öğretmenler masasının üzerine oturdu. "Bana bakın sınıf! Bu örtü neslimize nazar değmemesi için ben tarafından getirildi yani kirletmeyin." Sınıftan içeri Hacer öğretmenimiz, yani fizik öğretmenimiz girdiğinde hemen masadan atlarmışçasına indi sonra kendi sırasına ilerlerken fısıldadı: "Zaten şevkim kaçtığında, muhtemelen okul sonu eve götüreceğim ve bir daha da getirmeyeceğim."

Sınıfın yarısı ayağa kalkarken diğer yarısı heyecanlı konuşmalara dalmıştı, bayan öğretmenimiz çantasını masaya koyduğunda kimin kalkıp kimin kalkmadığına bile bakmadan "Oturun, çocuklar," dedi ve ayağa kalkanlar da oturdu.

Hacer öğretmenimin kısa ve kıvırcık saçları vardı, biraz balık etliydi. Dar pantolonunun üstüne kazak giymişti ve ayaklarına kahverengi bir bot geçirmişti, muhtemelen, yaşına göre normal saydığım ama ona normal gelmeyecek olan kilosunu örtmek adına üstüne uzun ceketler giyiyordu.

Hacer öğretmenimiz sınıf tahtasının önünde durdu, gözlerini kısarak sınıfa şöyle bir göz gezdirdi. "Tamam, çocuklar!" diye bağırdı. "Artık sessiz olun." Bazıları sustu ama bazıları ise bu dünyada değildi sanki. Öğretmenimiz, isim isim uyardı: "Mert. Begüm! Dönün önünüze artık. Haydi!"

Öğretmenimizin tek tek isim söylediğini duyan sınıf sessiz olmayı başarmıştı. Tüm öğrenciler benim gibi olsaydı muhtemelen teneffüslerde bile konuşmazlardı.

"Evet, çocuklar," diyerek konuşmalarına başladı Hacer öğretmenimiz ve sıraların arasında yavaş yavaş yürüdü. "Tuhaf bir olay yaşadık, biliyorum. Heyecanlısınız doğal olarak ama derse de başlamam lazım. Zaten geçen hafta salı gününden sonra okula gelinmedi, e haliyle ders işleyemedik." Durdu, öğrencilere tek tek baktı. "Çalıştınız mı bari bu birkaç günlük tatilde?"

"Uyuduk, hocam," dedi Cafer.

"Hocam, eğer kitabın kapağını açtıysam..." dedi Talha sonra sınıfı yine bir gürültü sardığında "Neyse," dedi ve devamını getirmedi.

Öğretmenimiz gülecekti ama kendine engel oldu. "Bu sınıftan kimler birkaç ay sonra üniversite sınavına gireceğinin farkında acaba?" diye sordu hem kinayeyle hem de şakaya alarak.

Yanımda oturan Deren "Hocam, kimler farkında değil deseydiniz bence el kaldırmayan kalmazdı sınıfta," dedi.

Yine gürültü ve gülüşmelerden sonra öğretmenimiz tahta kaleminin arkasıyla kendi masasına birkaç kez vurdu ve sınıfı susturdu. Bu sefer bizim sıraya doğru sınıfta gezdiğinde "Tamam, çocuklar," dedi. "Artık teneffüslerde dolaşıp okulu keşfe çıkarsınız." En arka taraftan bize doğru yürüdüğünde başım arkada, öğretmenimize bakıyordum. "Artık derse başlayalım."

"Öğretmenim, müfredattan ne kadar gerideyiz?" diye sordum kısık bir sesle hatta beni öğretmenim duyamayabilirdi ama tam yanımdan yürüdüğünde beni duydu, yürümeye devam ederken de başını çevirip arkadan bana baktı.

"Ne sen sor ne ben söyleyeyim, Hira," dedi bana karşılık olarak. Demek ki o kadar çok gerideydik. "Müfredata bir girsek bir daha çıkamayız."

Öğretmenimiz beyaz tahtanın kulpunu tuttu ve sonuna kadar çekti, akıllı tahtayı açığa çıkardı. Fişi de taktığında akıllı tahtayı çalıştırmaya çalışıyordu. Sınıfın sessiz olduğu o anda herkes öğretmenimizi izliyordu. "Çocuklar," dedi hocamız. "Bu niye açılmıyor?" Bize doğru döndü. "Anlayan var mı bundan?"

Arkadan bir erkek öğrenci "Hocam, bence akıllı tahta çalışmaya çalışmaya akılsızlaşmış, tıpkı eski okulumuzun kafayı yemesi gibi," dediği gibi yine sınıfı gürültülü bir gülme sardı.

"Anlayan varsa gelsin açsın şu tahtayı, çocuklar," dedi öğretmenimiz sonra ekledi ama onun da güldüğü ve şaka yaptığı çok belliydi. Anlaşılan bugün pozitif uyanmıştı. "Ne abarttınız çocuklar, el kadar böcekler de sizi yiyecekti sanki."

Bu sefer konuşan kız öğrenciydi: "Hocam ben en son bahçede gorillerle sumo güreşi yapıyordum." Bu söze ben bile sırıttım ardından öğretmenimiz de bir kahkaha attı.

Hacer öğretmenimiz duvardaki saate baktı, sonra ciddi anlamda derse başlamak amaçlı ve daha fazla zaman kaybetmemek adına sınıf defterini aldı ve sınıf başkanı olan Gurbet'in önüne sınıf defterini koydu. "Sen yoklamayı al, ben imzalarım." Sonra Murat'ın omuzlarına bir iki kez tıklattı ve "Seni seçtim," dedi. "Hallet bakayım şu akıllı tahtayı. Hatırlıyorum, gece saat üçlere kadar bilgisayardan kalkmıyorum diye ortalıkta hava atıyordun."

Murat ayağa kalktı, tahtaya doğru yürüdü, sonra arkasından gelen öğretmene şaşkın şaşkın baktı, ardından yine önüne döndü. Açma tuşuna birkaç kez bastı, ses geldi, kocaman ekranda sinyal yok yazısı çıktı sonra ekran yine kendiliğinden kapandı.

Murat olumsuz bir ifadeyle arkasındaki öğretmenine döndü. "Olmuyor hocam," dedi Murat. "Açılmadan da bir şey yapamayız." Sonra sırasına doğru ilerledi.

"İkinci ders tahtası çalışıp da boş dersi olan bir sınıf bulun," dedi öğretmenimiz ve artık derse başladı.

Harıl harıl dersi anlatan ve soruları çözen Hacer öğretmenimiz aslında dersi çok güzel anlatıyordu ama sorun bendeydi. Fizik dersinin sorularını öğretmenimiz tahtada çözdüğünde anlıyordum, eve gittiğimde ise sorular üzerinde kalem oynatamıyordum.

Dersin bitmesine son beş dakika kala öğretmenimiz "Bu sayı görüldüğü gibi formülden sonra da değişikliğe uğramıyor ve sonuç aynen kalıyor," dediğinde arkadan bir öğrenci devriyelerinin yandığını belli etti: "Değişmeyen tek şey değişimin kendisidir."

"Ne alaka lan?" dedi arkadan başka birisi ve otuz beş dakikalık ciddiyet birkaç kelimeyle yerini gülmelere bıraktı.

Ben sadece gülümsediğimde kalem tutan eli gevşedi öğretmenimizin ve o da gülümsemesinin arasından arkadaki öğrenciye baktı. "Evladım," dedi gülmelerinin arasından ardından başka bir öğrenci Hacer öğretmenimizin sözünü kesti: "Araya biyoloji terimi karıştırsaydın bu kadar gülmezdik. Tam sayısalla tam sözel dersi nasıl bağlayabildin?"

Öğretmenimiz çalan zille eş zamanlı öğrencilerine sinsi sinsi baktı, son beş dakikayı iyi kaynatmışlardı. Sonra değişmeyen tek şey değişimin kendisidir sözünün sahibinin, Herakleitos’un kemiklerini sızlatacak o sözünü söyledi hocamız: "Değişmeyen tek şey öğrencinin kendisidir."

Eğlence ile biten ders öğrencilerin sınıftan yavaş yavaş dağılmasıyla son buldu. Deren, duvar kenarının en arkasında oturan Begüm'ün yanına koştu. "Gel kanka, keşfe çıkalım!"

Deren'in sesini duymamla oturduğum yerden hafif bedenimi döndürdüm ve onları izledim. "Hivda da gelsin o zaman," dedi Begüm ve sırasından kalktığında iki adım atmasıyla orta kümedeki Hivda'nın yanına gitti. "Gelecek misin, kanka?"

Kanka kelimesinden nefret ederdim; sebebi içimdeydi.

"Geleceğim tabii ki," dedi Hivda ve ayağa kalktı. "Hatta bizim olmayan o karşı binalara da girelim. Büyük çocukları keseriz."

Deren, yüzüme bile bakmadı ve sol tarafımdan geçtiler ardından sınıftan çıktıklarında koca sınıfta tek başıma kaldım.

İlk otuz saniye dalgın gözlerle masayı seyrettim, ellerimi de bacaklarımın arasına aldım. Dersin eğlenceli ve komik geçmesini sağlayanlardan değildim ama sanırım ben de onlardan biri olmak isterdim. Derin bir nefes verdim ve ayağa kalktım, bomboş sınıfta adımlarımın sesini duydum ve ardından kapatmadıkları kapıyı kapattım çünkü koridordan geçenler koca sınıfta tek başıma oturmama tuhaf bakışlarından atıyorlardı.

Ellerimi mavi beyaz hırkamın ceplerine koydum ve öğretmenler masasına doğru ağır ağır ilerledim. Cama doğru attığım her adımımda kendi yansımamı daha iyi görüyordum. İlk önce zayıf bir beden belirdi, ardından yuvarlak, çenesi belirgin bir yüz, daha sonra ise küllü kumral rengindeki o saçlar. Cam ile yüz yüze gelene kadar yaklaştım, bacaklarım kalorifer peteğine değdiğinde ise artık adım atacak yerim kalmamıştı ve durdum, kaloriferin sıcaklığını yanan bacaklarımda hissettim ama kımıldamadım.

Yansımamdan tipime bakıyordum, ben kendime bakıyordum; kendim de bana. Gözlerimin altına baktım, telefon ile çok haşır neşir değildim, televizyonla da aram pek yoktu ya da geceleri gözlerimi yoracak bir aktivitem de bulunmuyordu; bundan dolayı gözlerimin altları mor değildi ama sanki bu okulda kaldığım süre ile orantılı olarak o morluklar çıkacaktı ve artacaktı. Neden böyle düşünmüştüm bilmiyordum ama bir yanım bundan adı kadar emindi.

Biraz yukarı kaydırdım bakışlarımı ve karşılıklı olarak gözlerimizin içine baktık. Yansımam, gözlerime benden bile daha dikkatli bakıyordu. Bu renk diyordu, ne kadar da cansız ve fersiz. Gözlerimin o siyah noktası, elâ renginden bile daha belirgindi şu an çünkü ışıklı ortamlarda gözlerim böyle görünürdü; karanlıkta nasıl göründüğünü bilmiyordum çünkü görebilmek için ışık gerekirdi, ışığın varlığında da karanlık olmazdı ama ikindi vakitlerinde bu elâ rengi biraz daha koyu bir hâl alırdı.

Ellerimle saçlarımı iki yandan tuttum ve önüme doğru getirip bıraktığımda yansımam kayboldu ardından büyük ve havalı bir manzara belirdi karşımda. Sınıfımız ön tarafa bakıyordu, yani diğer dört binayı ve ortasındaki o boş alanı görebiliyorduk üstelik o binaların arkasındaki yeşillikler ve ağaçlık alanlar da bakış açımızdaydı.

İnat etmiştim, okulu keşfetmeye çıkmayacaktım çünkü utanıyordum: Herkes çifter beşer dolaşırken ben tek başıma dolaşmaktan utanıyordum ayrıca bu üniversite çok kalabalıktı.

O güzelim yeşillikleri izlerken birden gözlerimi kıstım ve işaret parmağımı cama yasladım, o işaret parmağım beyaz tişörtlü ve siyah pantolonlu adamı gösteriyordu çünkü. Bu sıradayken beni izleyen adamdı. O İsimsiz Adam bana o siyah poşetlerin bizi sürükleyeceği yerde tanışacağımızı söylemişti. Tanışmamız bu kadar basit mi olacaktı yoksa o, hemen hemen bir ders öncesinde beni izleyen adam aslında başka biri miydi?

Onları daha dikkatle izlediğimde beyaz tişörtlü adam başını ellerinin arasına almıştı ve kendini dizginleyemeyecek tonda bir şeyler anlattığını buradan bile görebiliyordum. Karşısında kim vardı bilmiyordum çünkü o dinleyici ağaca yaslanmıştı. Gördüğüm ilk şey ağaç, ağaçtan sonra da ağacın her iki yanından fışkırmış beyaz ceket ve ellerin ceplere konduğunu belli eden dirsekler. Beyaz tişörtlü adam, kendisinden daha uzun olan ve beyaz giyinmiş bir başka adama çaresizlikle midir bilemem ama önemli şeyler anlattığı belliydi.

Ağaç, beyaz ceketlinin önünü kapatıyordu ama beyaz tişörtlü, ağaç ile karşı karşıya olduğu için netti. Birden beyaz ceketli yaslandığı yerden kendini ileri fırlattı ve o beyaz ceketliyi arkadan gördüm. Tahmin ettiğim gibi bayağı uzun bir adamdı ve sarışındı. Sarışın adam, sabah beni izleyen adamın omzuna dostça vurdu ve ileriye yürümeye başladılar, yeşilliklerin arasında kayboldular.

Zerre umurumda değildi ve emindim, beni izlemesi sadece öylesineydi.

Sabit surat ifadesiyle bir başka manzarayla daha karşılaştım. Şevval, o sarı melek, çok geniş gülümsüyordu ve gülümsediği kişi de bir başka noktada aynen ağaca yaslanmıştı. Kime gülümsüyordu bilmiyordum, sadece ağacın gövdesini görüyordum, onun dışında yapılı bir beden ve yine uzun bir boy vardı. Yani o ağaca yaslanan ve benim göremediğim bu kişi de bir erkekti.

Şevval ellerini önünde birleştirip tatlı tatlı gülümsedi, ardından karşı taraftan ne duyduysa ayaklarının tepesinde yükseldi ve o kişiye sarıldı. Sarıldığı kişi de karşılık verdi hatta bu adam yeşil, şişme bir mont giymişti. Sımsıkı ve içten bir sarılma olduğunu ta bu camın ardından bile hissetmiştim, düşüncelerimde ikisinin de önceden tanışıyor olma ihtimali vardı.

Sarılmayı bıraktılar ama Şevval ellerini adamın boynundan çekmedi, adam da ellerini Şevval'in beline dolamıştı ve ilerisine doğru yürüyordu; Şevval de geri geri yürüyordu. Adama dikkatlice baktım çünkü yüzünü göremesem bile arkadan çok erkeksi bir görüntüsü vardı. O koyu yeşil şişme mont, rengini çözemesem de gür saçlar, yapılı anlamda orantılı bir beden ve uzun bir boy...

İkisi ayrıldı ardından o adam yeşilliklerin ilerisini göstererek koştu ve beyaz ceketli ile beyaz tişörtlü adamın gittiği yola girdi ardından o da gözden kayboldu.

Şevval, öylece olduğu yerde bekledi ve yeri izlediği sırada mutsuz surat ifadesiyle, daha çok düşünceli bir ifadeyle yutkunduğuna şahit oldum ardından bizim binaya doğru ellerini gri ceketine koyarak yürümeye başladı.

Bir erkek olsaydım çıkma teklifi edeceğim kişi kesinlikle Şevval olurdu çünkü onun güzelliğini başka birinde daha görmemiştim, bende pasif bir güzellik vardı ama Şevval'in görüntüsü bir başkaydı ve daha dikkat çekiciydi.

Okula okul formasıyla gelmemişti. Gri, kalın, paçaları lastikli bir eşofman altı giymişti, içine siyah kazak ve üstüne de gri, bol bir ceket giymişti. Ceketinin fermuarını yarıya kadar çektiği için siyah kazağını görebilmiştim. Binaya daha da yaklaştı ve başına geçirdiği berenin renginin açık pembe olduğunu daha net gördüm. Sapsarı saçları beresinin altından omuzlarına doğru dalgalı dalgalı dökülüyordu. O kendinden emin yürüyüşüyle, kıyafetleri üstünde taşıyışıyla, uzun boylu sarışın mankenlerden farksızdı.

Birden arkamdaki kapı açıldı ve kendimi kapıya doğru dönerken buldum.

Hacer hoca hiç uzatmadan bana baktı. "Akıllı tahtası çalışan bir sınıf buldum, arkadaşların geldiğinde söyle, topluca karşı sınıfa geçin. 12-G şubesinin dersi müzikmiş, tahtayı kullanmıyorlarmış, tamam mı?"

"Tamam hocam," dedim. "Söylerim."

Sınıfa konuşabilmek için elime fırsat geçmişti ama bunun daha kolay bir yolu vardı: Tahta kalemimle yazdım: Bu yazıyı okuyan ve 12-D şubesinde öğrenim gören öğrencilerin dikkatine. İkinci ders saatinde akıllı tahta için 12-G şubesiyle yer değiştireceğiz.

Ciddiliğime ve resmiyetime gülümsediğimde tahtaya yazdıklarımı seyrediyordum. Bir anda kapı açıldı ve hemen silgiyle tahtaya yazdıklarımı sildim ardından gelen öğrenciye dönmeden "Fizikçi az önce geldi ve karşı sınıfa geçmemizi söyledi," dedim. Aynı sınıfta okuduğum kişi böyle bir şeyi lise hayatımızda ilk kez yaşayacağımızdan şaşırdı ama sorgulamadan çantasını toplamaya başladı.

Masama yaklaşıp kitaplarımı çantama koyduğumda zil çaldığı için birkaç öğrenci daha geldi sınıfa ve o sınıfa ilk gelen öğrenci konuştu: "Dostlar, galiba daha ilk günden eski okulumuzun konforunu özlemeye başlayacağız."

"Neden?" dedi biri.

"Karşı sınıfa geçiyormuşuz."

"Akıllı tahta için mi?"

"Evet."

Telefonumu da elime alıp çantamı sırtıma taktığımda sınıfa benden sonra gelenler sınıftan ilk çıkmaya başlamışlardı bile.

Koridora topluca çıktığımızda karşı sınıfa girmeye başladık. Hacer öğretmenimiz anlaşılan sadece karşı sınıfın müzikçisine değil, öğrencilerine de haber vermişti ki karşı sınıftakiler içeri çantalarımızla girmemize şaşırmadılar ve çantasını alan da bizim sınıfa doğru yol aldı.

12-G şubesinin kapısına dalgın gözlerle varmıştım ki birinin önüme doğru yürüdüğünü gördüğümde sağa doğru çekildim ama o kişi de aynı anda sağa doğru kaydı ve omzuma bilerek çarptığında yoluna devam etti. Her ne kadar dikliğim ile karşıma bakmış olsam da griler içindeki kişinin Şevval olduğunu anlamıştım ve göz ucuyla görmüştüm. Omzum acımıştı ve onun neden bana çarptığını anlamamıştım fakat içimde bir tedirginlik yoktu.

Herkesin aynı yerlerine oturduğunu gördüğümde eski sınıfımda nerede oturuyorsam bu sınıfta da çantamı aynı yere koydum ve oturdum.

Şevval, bilerek önüme geçmişti ve kenara çekildiğimde de bilerek tekrardan yolumu kesmişti hatta bana çarpması da istemliydi. Yüzüne bakmadığımı görmüş olmalıydı ve tahminimce müdürün odasındaki gerilimimizi unutmadığı için dikkatimi çekmeye çalışmıştı.

Öğle Molası
12.50

"Direneceğim," diye fısıldadım. "Açlığa direneceğim." Son dört yıldır hep böyleydim, şimdi de aynıydım ve öğle molalarında günlük harçlığımı harcamak yerine saklıyordum ve biriktiriyordum. Bir gün ihtiyacım olacaktı bu biriktirdiklerime, emindim.

Öğle molasından hemen önce Hivda'nın, Begüm'e "Karşı binanın kafeteryasındaki adamın tostu çok meşhurmuş, deneyelim mi?" diye sorduğunu duymuştum.

Fiyatını bilmesem de bir kereliğine de olsa ağız keyfiyle bir şeyler yemek istiyordum. Hem de karşı binada ama bunu yapabilmek için ertesi günleri beklemeliydim çünkü sınıftan çıkacak cesaretim yoktu daha. O ertesi günlerden birinde karşı binaya gidecektim ve nedendir bilmem yiyeceğim tostun, ağız tadıyla değil de kader tadıyla damağımda iz bırakacağını düşünüyordum daha şimdiden. Kaderimin tadı da ağzıma hiç hoş gelmezdi.

Geçen hafta edebiyat öğretmenimiz okuyacağımız romanların listesini içinde diğer öğretmenlerin de bulunduğu ayrı bir sınıf grubuna atmıştı. Listenin içindeki Serenad romanını temin edebilmiştim ve şimdi yanımdaydı. Bomboş sınıfta çantamın fermuar sesi yankılandı ve Zülfü Livaneli’nin yazdığı Serenad'ı çıkartıp masama koyduğumda telefonum titredi. Oturduğum yerden hafif ayağa kalktım ve sıramı bacaklarıma doğru çekip oturdum ardından masamı da kendime doğru çektiğimde bu sıkışıklıkta dikleşip telefonu elime aldım.

Üstte isim görmeseydim ve sadece mesajın içeriğini okusaydım yazım dilinden bu mesajı Cansu’nun attığını anlayabilirdim.

Durakları biliyor musun?

Cansu'nun sınıfında bizim semtte oturanlar olduğu için arkadaşlarıyla binerdi ama yine de soruyordum çünkü başına bir şey gelirse sorumluluk tamamen bana aitti. Bana seçenek sunsalardı en büyük kardeş olmak istemezdim.

1. Kardeşim Cansu: Yes

Anneme, eve erken gideceğine dair haber ver.

1. Kardeşim Cansu: Biliyoz herhqldr mal

Karşımdaki beyaz tahtayla bakıştık, bu tahta bile Cansu'dan daha sıcak bakıyordu bana. İşte bu yüzden sabah Cansu'ya mesafeli davrandığım için pişman değildim çünkü Cansu menfaatçiydi ve kişilere ihtiyacı kalmadığında o kişiyi görmüyordu bile.

Serenad'ın sayfasını açtığımda telefonum titredi ve Cansu'nun mesaj atabileceğini düşündüm ama titreme devam ettiğinde birinin beni aradığını anladım. Kitabın her iki sayfasından ellerimi çekmeden gözlerimi telefona kaydırdım ve isme baktım. Kalbim çarptığında Müge'nin ismini okudum ve sınıfta tek başıma olduğum için aramayı yanıtladım ardından hoparlöre aldım.

Açtığım gibi onun neşeli ve yerinde duramayan ses tonunu duydum. Bu onun yapısıydı, hareketlilik damarlarında akardı Müge'nin.

"Az önce senin velet kardeşin Ebru ile konuştum ve sizin çılgın olayınızı kıskançlıkla anlattı!"

"Sakin ol Müge," dedim yatıştırıcı ses tonumla ve gülümsedim. "Bunu yeni duymadın. Elbette annem belki de yaklaşık üç saat konuştuğu Akşın teyzeme bunu anlatmıştı ve sen de annenden öğrenmiştin zaten."

"Tabii ki de ama detay bilmiyorum!" Bir şeyler ısırma sesi geldi ve yemek yediğini anladım. Ağzında lokmasıyla konuştu: "Anlatmak için neyi bekliyorsun, kuzen?"

Onun duymayacağı şekilde yutkundum ve kitabın kapağını kapattım. "Şimdi şöyle," diyerek geveledim ve suluğumu çıkarttım. "Bildiğin İzmir'in herhangi bir ilçesindeyiz." Biraz su içtim. "Her şey o kadar tuhaftı ve her şey o kadar hızlı gelişmişti ki Müge, okulu böceklerin sarması, birden üniversiteye gelmemiz falan..." Suluğumu tekrardan çantamın yan gözüne koydum. "Cansu'nun kafasına solucan düştüğünü biliyor muydun?"

Boğazda lokma kalma sesinin hemen ardından öksürme sesi ve gülüşmeler. "Oha!" dedi şaşkınlıkla. "Hira bana şaka yapıyor derdim ama bu konuda yetenekli değilsin ve Cansu'yu o şekilde düşününce, zihnimde o görüntüyü canlandırınca... Allah kahretmesin!" Resmen kahkaha attı.

"Neredesin sen, Müge?"

"Senin amcanın Amaç Restoranında ama bu şu an önemli değil," dedi Müge. Yine bir şeyler çiğniyordu. "O böcekler falan nasıl okulunuza gelebilir ki?"

Dirseğimi masaya yaslayıp çenemi avucumun içine aldım. "Bizim eski okulun çevresinin yarısı piknik alanı, yani ağaçlık alan falan," dedim bildiklerimi gerçek; bilmediklerimi ve uydurduklarımı yalan sayarak. "Bilmiyorum, zamanında okula ilaçlama yapmadılar herhalde."

Okulumuz yaklaşık bin iki yüz kişiydi ve bu kadar çok kişinin arasında gerçekleri bilen tek kişi olmak beni korkuttuğu kadar sorumlu da kılıyordu.

Müge, bu konuya çok takılmadı. "Yemin ederim senin amcanın aşçıları çok iyi ve Allah'tan bizim lise buraya yakın." Onun iri ve simsiyah gözleri tüm canlılığıyla karşımda gibiydi. Omuzlarının da üstünde olan simsiyah, kısacık saçlarını küçük çocuklar gibi iki taraftan topladığına adım kadar emindim ve oturduğu masada ayaklarını bir ileri bir geri sallıyor olma düşüncesi de görsel algılarımdaydı.